Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #45 - Renate

Renate raakte in verwachting van hun tweede kindje, een meisje dit keer. Spannend, want er was wel wat angst en zorg als het gaat om de bevalling. Per toeval kwam zij TENS tegen (uitleg volgt in artikel) en uiteindelijk is zij met behulp van een TENS apparaat bevallen. Zij vertelt haar ervaring vandaag. Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Renate

Negen maanden nadat ik moeder was geworden van een geweldig lieve zoon, raakte ik opnieuw zwanger. Dit keer van een meisje. We wilden heel graag snel achter elkaar kinderen, dus we waren in de wolken. Maar omdat ik nog niet helemaal over mijn vorige bevalling heen was, voelde ik me ook meteen angstig voor deze bevalling.

Mijn zoontje werd geboren met 39 weken en 5 dagen, na een inleiding. Het was een korte maar heftige bevalling met een weeënstorm aan rugweeën. Ik heb toen gekozen voor een ruggenprik.

Tijdens mijn zwangerschap was ik erg onzeker over de komende bevalling. Ik wilde dit keer graag thuis en zonder pijnbestrijding bevallen, maar kon ik dit wel? Hoe voelt een bevalling eigenlijk zonder ruggenprik?
Per toeval kwam ik op internet iemand tegen die een TENS* aanbood. Ik had er al een keer van gehoord tijdens een voorlichting bij mijn verloskundige en omdat ik verwachtte dat ik weer veel rugweeën zou krijgen, besloot ik hem aan te schaffen. Het idee alleen al dat ik iets had wat de pijn mogelijk wat dragelijker zou maken, gaf mij moed.

Voor mijn bevalling was het al zo’n twee weken aan het rommelen. Met nog een kleintje thuis, was ik het ondanks dat ik nog geen 40 weken zwanger was, al behoorlijk zat. Ik had veel last van mijn onderrug en ook af en toe al nare voorweeën, maar er leek niets door te zetten.

Ik verwachtte dan ook niets toen ik op 23 januari 2018, rond 16:00, opnieuw onregelmatige weeën kreeg. Ik was toen precies 39 weken zwanger. Zoals verwacht had ik alleen maar rugweeën en toen na het eten de weeën om de twee minuten kwamen begon ik hoop te krijgen. Zou het dan toch door gaan zetten? Maar helaas, na een tijdje kwamen de weeën alweer om de tien minuten. Mijn man legde onze zoon op bed en ik begon ondertussen behoorlijk chagrijnig te worden. We hadden een bezoekje staan van mijn broer en schoonzus en omdat ik wel wat afleiding kon gebruiken, lieten we dit gewoon door gaan. Tijdens het bezoek moest ik om de tien minuten een wee weg zuchten. Bij het vertrek grapte mijn schoonzus dat ze ons straks wel weer zou zien, als de baby geboren was. Toen het bezoek weer naar huis was, besloot ik te gaan douchen en naar bed te gaan. Ik hoopte dat de weeën weg zouden trekken en ik kon slapen, zodat ik de volgende ochtend hopelijk verlost zou zijn van die nare voorweeën.
Maar nadat ik na een ontspannen douche in bed lag, kwamen de weeën ineens terug en werden een stuk krachtiger. Mijn man was ondertussen ook naar boven gekomen en merkte op dat het nu waarschijnlijk toch begonnen was. Ondanks dat ik nog steeds in de volle overtuiging was dat het voorweeën waren en de bevalling echt nog niet begonnen was, gaf ik toe dat mijn man de weeën mocht timen. Na een tijdje bleek dat de weeën toch al om de twee minuten kwamen. Ze werden ook steeds moeilijker om weg te zuchten, dus gaf ik na drie kwartier aan dat mijn man nu toch maar de verloskundige moest bellen.

Ik vond het fijn om het gebruik van de TENS zo lang mogelijk uit te stellen, zodat ik nog iets achter de hand zou hebben voor als ik het echt heel moeilijk kreeg. Toen ik, in afwachting van de verloskundige, merkte dat ik het echt zwaar kreeg sloot mijn man dan ook de TENS aan. Het opplakken van de koude plakkers vond ik niet zo prettig, maar de TENS bood eigenlijk meteen veel verlichting. Hoewel de schokjes in het begin wat vreemd aanvoelden, wende dit snel. Het was heel fijn om me ergens anders op te kunnen focussen tijdens de weeën.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #45 - Renate

De verloskundige kwam (het was toen 22:30) en ik had 4 cm ontsluiting. Toen ze aangaf niet meer weg te gaan voordat onze dochter geboren zou worden, werd het al een stuk echter voor mij.
In overleg heeft ze mijn vliezen gebroken, omdat de weeën nog wat onregelmatig kwamen en onze dochter nog niet vast bleek te liggen met haar hoofdje. Even schoot de twijfel door mijn hoofd of ik niet toch liever naar het ziekenhuis wilde, vanwege de kans op een sterrenkijker, maar de verloskundige overtuigde mij er van dat de bevalling alsnog gewoon thuis kon plaatsvinden, zelfs als onze dochter besloot om als een sterrenkijker te gaan liggen. In de tussentijd mocht mijn man al kruiken gaan klaarmaken en kon ik nog steeds niet geloven dat onze baby al bijna kwam!
Ik zuchtte de weeën staand en leunend, tegen ons met klossen verhoogde bed, weg met coaching van mijn man en de verloskundige op de achtergrond en de TENS die ik zelf bediende. Steeds als ik merkte dat de schokjes niet meer genoeg deden, zette ik de TENS op een krachtigere stand. Tussen de weeën door zakte ik af en toe bijna weg (in slaap), omdat ik zo rozig werd door alle hormonen. Ik zat helemaal in mijn eigen bubbel.

De weeën werden steeds krachtiger en ondanks dat ik wel wat druk voelde, had ik nog geen persweeën. Het wachten op de persweeën duurde voor mijn gevoel oneindig lang. Gelukkig spraken de verloskundige en mijn man mij bij elke wee moed in en kon ik tussen de weeën door aardig uitrusten. Waar ik eerst nog twijfel had of ik niet toch al persweeën had, wist ik het meteen toen ik er echt één had. Ik dacht altijd dat ik een stille bevalster was, maar er kwam een oergeluid uit mij. Gelukkig sliep onze zoon, die in de kamer er naast lag, er gewoon doorheen. Toen de verloskundige tegen mijn man zei dat de baby nu echt geboren ging worden, gaf mij dit onwijs veel moed om door te gaan. Ik had er zo naar uitgekeken om onze dochter te ontmoeten.

Ik mocht op bed gaan liggen, omdat het anders te snel zou gaan. Ik weet nog goed dat ik zo in mijn eigen bubbel zat dat de verloskundige zei dat ik haar aan moest kijken toen ze mij instructies wilde geven. Na 14 minuten persen werd onze lieve dochter Marley geboren (het was toen 01:14). Juist op het moment dat ik dacht dat het nog wel even zou duren, kwam ze ter wereld en mocht mijn man haar aanpakken en op mijn borst leggen.
Ik was nog steeds overdonderd van het feit dat ze er al was en vond haar meteen zó mooi.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #45 - Renate

Mijn man heeft Marley haar eerste kleertjes aan gedaan en nadat ik was gehecht van een klein scheurtje kon ik lekker onder mijn eigen douche en daarna weer in mijn eigen schone bed gaan liggen. De volgende ochtend, toen mijn zoontje wakker werd, hebben we hem zijn zusje laten ontmoeten. Dit was een heel mooi moment.

Mijn bevalling was prachtig en ik durf het zelfs een fijne bevalling te noemen, ondanks de pijn. Waar ik bij mijn eerste bevalling heel veel paniek heb gekend, was ik dit keer vol vertrouwen.
Daarnaast ben ik ontzettend blij dat ik thuis kon bevallen en een TENS had aangeschaft, omdat dit de rugweeën een stuk dragelijker maakte.

* GeboorteTENS apparaten zijn speciaal geschikt gemaakt voor pijnverlichting bij de bevalling. Het apparaat wordt in de hand gehouden en heeft de vorm van een afstandsbediening. Bij de bevalling plak je aan weerskanten van je ruggenwervel vier plakkers, daar waar de zenuwen uit de baarmoeder- en bekkenstreek het ruggenmerg in gaan. Je zet het apparaatje aan, en verhoogt stapsgewijs de stimulatie, tot het aangenaam aanvoelt op de plaatsen van de plakkers. Naast de “burst” (dat is de basisstimulatie voor tussen de weeën door), waarbij je een prettige tinteling in de rug gaat voelen, schakel je tijdens een wee door een druk op de handschakelaar, naar de “boost” stand. Die zorgt voor extra stimulatie tijdens de weeën. (bron: http://www.geboortetens.nl)

Bedankt voor het delen van je ervaring Renate!

Liefs,

Elise Joanne