Vandaag het woord aan Birte, verloskundige bij <a href="https://www.praktijknuvola.nl/" target="_blank" rel="noopener noreferrer">Praktijk Nuvola</a>.

Na bijna vijftig verhalen van prachtige vrouwen, elk weer anders door emotie, handeling en ervaring, vond ik het weer tijd om de andere kant van een bevalling te belichten. Ik contacteerde Birte, verloskundige, of zij weer nieuwe verhalen wilde delen. Zij reageerde weer heerlijk enthousiast en schreef twee nieuwe ervaringen op voor ons. Lees je mee met Birte haar derde verhaal?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Super leuk! Mail je mij? Verhalen mogen anoniem. 

Je kan hier Birte’s eerste verhaal lezen en je kan hier Birte’s tweede verhaal lezen.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag dus wederom het woord aan Birte, zij is verloskundige bij Praktijk Nuvola.

83786A42 7631 4E5A AB71 6B0DAEFDF85E 1024x766 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #44 Birte (Verloskundige)

Wat ontzettend leuk dat ik weer wat meer mag vertellen over mijn bijzondere beroep! Ook ik ben ervan overtuigd dat toekomstige mama’s en papa’s veel kunnen halen uit bevallingsverhalen van anderen. Zo zie je dat, hoe een bevalling ook loopt, mensen er vaak met een positief gevoel op terugkijken. Ook al is het van tevoren niet wat je ervan gedacht had. Ik vind het heel belangrijk dat vrouwen zelf de regie in handen houden tijdens een bevalling. Als dit gebeurt, zal een kraamvrouw vaak een goed gevoel over haar bevalling hebben.

In onze praktijk vult bijna elke zwangere een geboorteplan in. Dit raad ik iedereen altijd erg aan. Mede door een geboorteplan kun je de regie in eigen handen houden. Schrijf goed je wensen en voorkeuren erin op, maar ook waar je tegenop kijkt. Dit helpt om een rustig gevoel te krijgen voor je de bevalling ingaat.

Vandaag doe ik een boekje open over twee dames met twee totaal verschillende bevallingen. Maar allebei zijn ze trots op hoe ze het gedaan hebben!

We beginnen bij Esmee. Esmee komt pas bij 35 weken in onze praktijk in verband met een verhuizing. Ze is zwanger van haar eerste kindje. Een van de eerste dingen die ons opvalt is haar leeftijd, ze is 18 jaar oud. Ze woont samen met haar broertje bij haar moeder. De vader van de baby is buiten beeld, maar Esmee heeft een ontzettend waardevol vangnet om haar heen verzameld. Haar moeder is er helemaal klaar voor om oma te worden en zo wordt Esmee haar kamer ook ingericht als babykamer.

Op een gure winterdag is Esmee 10 dagen overtijd, en intussen erg ongeduldig. Ik zit in een weekenddienst en bel op zaterdagochtend naar Esmee om te vragen hoe het met haar gaat, begint er inmiddels misschien iets te rommelen? Haar moeder neemt op en vertelt dat Esmee inderdaad wat beginnende weeën begint te krijgen. Het is nog niet echt pijnlijk, maar er lijkt iets te veranderen. Kijk, dat werd tijd! Ik geef wat tips en adviezen voor komende uren en we nemen samen de belinstructies nog even door.

De dag verloopt verder rustig met wat kraamvisites en telefoontjes. De avond valt en ik zit met een kopje thee op de bank, maar rustig ben ik niet. Hoe zou het met Esmee zijn? Zal ik even bellen? Hmm, misschien slaapt ze. Wanneer ik mijmerend naar de diensttelefoon kijk, licht deze op. De moeder van Esmee aan de lijn! Esmee heeft heel de dag gerommeld (zelfs ook nog even geslapen), maar nu lijkt het toch echt door te zetten. We spreken af dat ik eens kom kijken hoe het ervoor staat. Met een zucht hang ik op en ben blij dat ik eindelijk iets kan doen voor haar.

Rond 21.00 uur bel ik aan. Esmee zit op de bank een film te kijken. Ik ga naast haar zitten en ze vertelt me over de afgelopen uren. Terwijl op TV Captain Jack Sparrow middenin een zwaardgevecht zit, kom ik tot de conclusie dat de bevalling echt begonnen is hier. We gaan naar boven voor een inwendig onderzoek, en ik voel een mooie 3 cm. Een goed begin! Esmee wil graag thuis bevallen samen met haar moeder, en ze doet het fantastisch. We spreken af dat ik rond 00.00 uur terug ben.

Thuis probeer ik een paar uurtjes slaap te pakken. Helemaal geweldig gaat dit niet… Ik ben in mijn hoofd bij Esmee en haar weeën. Ik ben blij als om 23.45 uur de wekker gaat.

Rond middernacht stap ik opnieuw binnen bij Esmee. Goede weeën, puffende barende, het gaat goed hier. Een soepele 5 cm bevestigt dit. Ik vraag of Esmee het fijn vindt als ik erbij blijf, desnoods beneden op de bank. Maar nee, ze wil vooral rust. Zelfs haar moeder om haar heen is te veel. Prima, dan ben ik er weer rond een uur of twee. Ze weten me te vinden indien nodig.

Als ik om 02.00 uur de donkere slaapkamer binnenstap moet Esmee flink overgeven. Haar moeder zit naast haar. Esmee mag trots zijn op zichzelf; ze heeft 8 cm ontsluiting. We besluiten samen dat dit een mooi moment is om de vliezen te breken. Helder vruchtwater loopt af. Ik bel voor een kraamverzorgende en zet de laatste spullen klaar. Terwijl ik beneden bezig ben met de kruikjes roept Esmee of ik wil komen, ze krijgt beginnend drukgevoel. Ik laat de kleertjes en kruiken achter, snel me naar boven en zie dat ik Esmee niet meer alleen wil laten. Ze heeft het nu echt zwaar en ik zucht met haar mee. 10 minuten later horen we een zacht klopje op de deur. Het 15-jarige broertje van Esmee is al heel de nacht wakker en in zijn hand heeft hij 2 hete kruiken. “Deze heeft u nodig toch, mevrouw, voor de baby?”. Ik pak de kruiken dankbaar aan en zeg met een knipoog dat ik nog nooit zo’n goede jonge assistent heb gehad. Met een licht nerveuze blik op zijn puffende en kreunende zus sluit hij zachtjes de deur.

Iets na vier uur krijgt Esmee flink drukgevoel tijdens een wee. Ik zie dat het tijd is om mee te persen. Ze heeft volledige ontsluiting bereikt en de baby doet het goed. Als we om 04.15 uur voor het eerst meepersen zie ik dat Esmee echt een natuurtalent is. 18 jaar en zonder een kick te geven doorstaat ze wee na wee, uur na uur. Dit is natuurlijk knap van elke barende vrouw, maar op dat moment ben ik ontzettend trots op haar. Na een uur keihard werken wordt om kwart over vijf een prachtig roze, huilend meisje thuis geboren. Lola! De kersverse oma slaat haar handen voor haar mond en Esmee huilt van opluchting. Hier is ze dan. Zachtjes hoor ik de deur kraken. Het broertje van Esmee staat met tranen in zijn ogen in de deuropening, en komt meteen zijn kleine nichtje gedag zeggen. Niet veel later zijn ze met zijn vieren in een innige omhelzing verstrengeld geraakt. Ik kijk ontroerd naar dit gezin, niet helemaal standaard, maar dit kleine meisje heeft genoeg mensen om haar heen die nu al van haar houden. Ik trek een week later na een rustige kraamweek met een gerust gevoel de deur achter me dicht. De borstvoeding loopt als een trein en Esmee is een fantastische, liefdevolle moeder. Dat zit wel goed hier.

En dan hebben we Isaya, een zwangere uit Syrië. Zij is pas in Nederland komen wonen. Zij, haar man en haar vier kinderen zijn gevlucht uit Syrië. Isaya spreekt geen Nederlands. Ze kan me sowieso niet verstaan, want ze is doof geworden door een bomaanslag in Syrië. Het is een vrouw die veel heeft meegemaakt. Maar nu kindje nummer vijf onderweg is straalt ze van trots. Ze komt altijd op mijn spreekuur met een goede vriendin van haar die wel Nederlands spreekt. Dit vinden wij heel fijn, want zo hebben wij een goede tolk bij de hand! De vriendin gaat ook bij de bevalling zijn, dus daar hoeven we ons gelukkig geen zorgen over te maken.

Ik heb op een zondag mijn visites gereden, als ik op de praktijk wat administratie aan het wegwerken ben. Ik app mijn man dat ik zo waarschijnlijk naar huis kom, misschien kunnen we nog ergens in de buurt gaan wandelen. Als ik de computer uit wil zetten gaat de diensttelefoon. Het is de vriendin van Isaya, die me vertelt dat Isaya weeën heeft! En al een hele poos, als ik haar mag geloven. We zien vaak dat de bevalling snel gaat bij een vrouw die haar vierde of vijfde kindje krijgt, dus ik ga meteen haar kant op. Even een appje naar mijn man dat ik toch niet naar huis kom, change of plans! Hij is het gewend, had ie maar niet moeten trouwen met een verloskundige ;-).

Isaya doet de deur al open voor ik aan kan bellen. Ze zit middenin een wee. Haar vriendin vertelde me aan de telefoon al dat haar man onderweg is naar huis en zij er ook aan komt. Met handen en voeten probeer ik duidelijk te maken dat ik graag naar het hartje van de baby wil luisteren. We gaan naar boven, Isaya heeft heftige weeën en klampt zich aan me vast. Ik vind het sneu voor haar, ze heeft uren in haar eentje de weeën op moeten vangen. Even later klinkt het hartje van de baby luid door de slaapkamer, die doet het prima. Ik mag ook inwendig onderzoek doen en voel 4 cm ontsluiting. Dit valt me mee, we hebben nog tijd om naar het geboortehotel te gaan, want dit wil Isaya graag. Als ik haar help met aankleden komen haar man en vriendin binnen. Ik vertel kort wat er aan de hand is en dat we nu naar het geboortehotel moeten vertrekken. Isaya en haar man stappen bij de vriendin in de auto en ik rijd voorop. Ik rij stevig door; gezien de heftigheid van de weeën en het feit dat Isaya haar vijfde kindje krijgt, verwacht ik dat de bevalling snel gaat. Ik kijk regelmatig in mijn achteruitkijkspiegel, maar kan niet goed zien hoe het gaat in de auto achter mij. Plotseling gaat de richtingaanwijzer aan naar rechts. Ik kijk voor me, een benzinestation.

Oh nee, oh nee, oh nee… Isaya heeft toch geen persdrang?! We stoppen tegelijk naast de pomp. Ik vlieg mijn auto uit en trek de portier open. “Hoe gaat het hier? Waarom stoppen jullie?”. De vriendin van Isaya kijkt me aan: “Ik moet even tanken! Momentje alsjeblieft!”. Isaya zit hevig puffend naast haar. Ik zucht van opluchting en stap na een paar bemoedigende woorden mijn auto weer in. Een paar (ongeduldige) minuutjes later kunnen we rustig onze weg vervolgen.

Zodra we aankomen in het geboortehotel geeft Isaya aan dat ze moet plassen. Ik begin vast met de spulletjes klaarleggen voor de bevalling. Ik heb een vermoeden dat de baby niet meer lang op zich laat wachten. Op het toilet roept Isaya me en ik snel me naar haar toe. Ze kijkt me met grote ogen aan en wijst naar beneden. Daar is niets te zien, en wat ze bedoelt kan ze me niet vertellen want haar vriendin en man zijn even de kamer af, ook naar het toilet. Ik help haar van het toilet af en probeer haar naar het bed te begeleiden. Terwijl we midden in de geboortekamer staan gilt Isaya en grijpt ze tussen haar benen. Ik zie een donkere bos haar verschijnen. Het hoofdje wordt plots geboren zonder dat Isaya iets hoeft te doen. Ik heb nog geen handschoenen aan kunnen trekken, en de helft van de spullen mist nog, maar de natuur laat zich niet tegenhouden. Isaya valt op haar knieën en blijft zuchten. Het lijfje van haar kindje volgt er zo achteraan. Ik pak de baby zonder handschoenen aan en voel een warm, glibberig lijfje. Toch anders met blote handen! Ik lach en geef Isaya haar vijfde kind; een zoon! Wauw, wat een snelheid. We moeten er samen even van bijkomen. Gelukkig kan dit, want het bloedverlies is er bijna niet en de baby doet het goed. Terwijl wij daar zitten, met zijn tweeën in een plas vruchtwater en Isaya met haar zoontje in haar armen vliegt de deur open. Ik zie twee verbijsterde gezichten. Ik kijk naar Isaya, vindt ze het erg dat haar man niet bij de geboorte was? Maar Isaya glundert van trots en showt haar man zijn zoon. Samen hebben we Isaya op bed gelegd en de boel een beetje opgeruimd. Papa fluistert vervolgens een gebed in het oortje van zijn pasgeboren zoon. Als alles achter de rug is pakt Isaya me stevig vast en zegt iets in haar eigen taal. Haar vriendin vertaalt: “Zonder jou had ik het niet gekund, dankjewel”. Het ontroert me. Dat hebben we mooi samen gedaan. Zonder tolk, zonder taal, zonder woorden. Maar met wederzijds vertrouwen en de oerkracht van het vrouwelijk lichaam. Dat kan gewoon genoeg zijn. We geven elkaar een knuffel. Isaya zal ik nooit vergeten.

Heel erg bedankt voor het delen van nieuwe verhalen Birte, enorm waardevol om de andere kant te horen!

Liefs,

Elise Joanne