Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #43 - Gabrielle

Gabrielle en haar partner ontdekte in het prachtige Praag dat zij zwanger waren van hun eerste kindje. Dat was even schrikken want geheel gepland was het niet. Uiteindelijk is hun dochter geboren met 39 weken na een snelle bevalling. Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Gabrielle van With lots of Love 

Het was maandag, 13 februari 2017, mijn vriend en ik waren gezellig een paar dagen naar Praag. Ik was net klaar met de stopweek en moest die maandag weer beginnen met de pil. Na een week niet ongesteld geweest te zijn, besloot ik toch maar een zwangerschapstest te gaan halen in de dichtbij zijnde apotheek. Die avond in Praag, op ons hotelkamer, deed ik de test. We wachtte in spanning die minuten uit, maar nog geen minuut later verschenen er twee duidelijke rode streepjes op de stick. Mijn vriend en ik keken elkaar geschrokken aan, ik barstte in tranen uit en hij draaide denkend zijn hoofd weg. We hadden even paar minuten voor onszelf nodig om na te denken. Hij kwam naar me toe, troostte me, gaf me een kus op me voorhoofd en zei: ‘wij kunnen dit, wij gaan hiervoor.’ Toen brak ik helemaal in tranen uit, ik was zo blij met zijn antwoord. Op dat moment zag ik alles al voor me. Ik belde de volgende dag gelijk mijn huisarts op om een afspraak te maken of de test wel klopte.

Donderdag 16 februari, eenmaal terug in Nederland, hadden wij de afspraak bij de huisarts. Wij wachtten vol zenuwen in de wachtkamer af, tot dat de huisarts mijn naam riep: ‘Mevrouw Marx’. Wij liepen achter de huisarts aan en namen plaats in de behandelkamer, deden ons verhaal en hij liet mij de zwangerschapstest doen, positief! Hij feliciteerde ons, gaf ons wat advies en tips en maakte een nieuwe afspraak met ons. Wij liepen de huisartsenpraktijk uit en besefte dat we papa en mama zouden worden. Hartstikke leuk, maar nu moesten we het onze ouders nog vertellen. Ik kocht die dag een rompertje en gingen langs bij mijn moeder. Ik gaf haar het tasje met de romper erin, ze pakte het eruit en er stond gelijk een glimlach van oor tot oor op haar gezicht, op dat moment rolde de tranen over me wangen en zei ze tegen ons: ‘Het komt allemaal wel goed’. Ik stuurde gelijk me vader een WhatsApp berichtje, die op dat moment in het buitenland zat voor zijn werk, hij was hartstikke blij voor ons. Een weekje later hadden wij het tegen Patrick zijn ouders verteld. Jullie zullen wel denken waarom, maar dat ligt iets ingewikkelder. Maar uiteindelijk waren zij ook hartstikke blij.

Toen wij eenmaal beseft hadden dat wij papa en mama zouden gaan worden, spookte er allerlei vragen door ons hoofd. ‘Ik ben net 22 jaar geworden, hoe gaan we dat doen? We hebben nog geen woning voor onszelf, waar moet de baby slapen? Hoe doen we dat financieel, gaan we het wel redden? Worden wij wel goede ouders?’ en noem maar op.

De eerste weken van mijn zwangerschap vlogen voorbij, ik had geen last van nare zwangerschapskwaaltjes, alleen dat ik tot mijn tiende week af en toe misselijk was. Ik voelde me gelukkigste persoon op aarde.

In de twaalfde week van mijn zwangerschap hadden Patrick en ik besloten om het openbaar te delen. De lieve en leuke reacties stroomde binnen. Eindelijk mag je je grootste geheim openbaar maken. Het was zo moeilijk om het voor ons te houden, je wilt niets liever dan het aan iedereen vertellen.

In de viertiende week van mijn zwangerschap hadden wij een geslachtsbepaling echo, want wij konden natuurlijk niet wachten wat we zouden krijgen. Ik lag daar vol spanning in de stoel terwijl Patrick mijn hand vasthield. De echo werd gemaakt en na een paar keer kijken zag de echoscopiste dat het een meisje zou worden. Ik was zo blij, eindelijk konden we gericht gaan winkelen. We zaten letterlijk op onze roze wolk.

In de twintigste week van mijn zwangerschap, was de roze wolk verdwenen. Ik kreeg te horen dat mijn contract niet werd verlengd. Ik was zo verdrietig. We konden geen huis meer kopen, ik had geen werk meer en ik wist het allemaal even niet meer. Uiteindelijk besloot ik toch weer opzoek te gaan naar ander werk en belandde ik bij een uitzendbureau waar ik de laatste drie maanden van mijn zwangerschap tot begin van mijn verlof heb gewerkt.

In de vierendertigste week van mijn zwangerschap kreeg ik te horen dat wij bij een appartement mochten gaan kijken, de woning beviel ons en hadden het geaccepteerd. Eindelijk kon ik al die vragen die door ons hoofd spookte vergeten. Onze nieuwe start kon gaan beginnen.

In de vijfendertigste week van mijn zwangerschap kregen wij de sleutel van ons appartement en hebben we met behulp van onze ouders heel rap ons appartement op geknapt. Twee weken later was het af, we verhuisde onze spullen en begonnen ons te settelen. Wat was dat fijn zeg, eindelijk kon ik van mijn verlof genieten en de babykamer lekker indelen, heerlijk was dat!

In de negenendertigste week van mijn zwangerschap begonnen de weeën. Patrick hoefde toevallig die dag pas om 12:00 uur te beginnen. Het was 07:00 uur in de ochtend, ik voelde lichte menstruatie krampen en dacht dat het gewoon voor weeën waren, ik had gelezen dat je dat kon krijgen. Ik maakte me nog nergens druk om. Een uur later werden die krampen steeds zwaarder, waardoor ik toch begon te denken gaat het nu beginnen of niet. Ik besloot toch maar te gaan timen. Om de 3 minuten kreeg ik een wee, maar als snel was dat om de 2 minuten en het was toen net aan 09:30 uur. Ze werden steeds zwaarder en zwaarder. Ik besloot toch maar me vriend wakker te maken om hem te vertellen dat het gaat gebeuren, waarop hij antwoordde: ‘Wat gaat er gebeuren, waar heb je het over!’ Ik zei dat hij de verloskundige moest bellen om te vertellen dat het gaat beginnen. Maar de verloskundige vertelde dat ik nog even door moest timen en dat hij over een uur langs zou komen. Ik baalde zo van dat antwoord dat ik maar besloot om vast mijn vluchtkoffer te gaan pakken. Op dat moment braken mijn vliezen. Hup, mijn vriend weer bellen en rond 10:00 uur stond de verloskundige voor de deur. Ik moest gaan liggen en had toen al 4 cm ontsluiting. de verloskundige vertelde dat het nog wel even ging duren, dus hij ging er weer vandoor. Patrick belde mijn moeder op om te vragen of ze wilde komen, en gelukkig was ze er binnen 10 minuten. Ik besloot om even een douche te nemen om te kunnen ontspannen. De weeën werden zo heftig, ze waren zo kort en zo krachtig dat ik het niet meer uithield. Ik had persdrang, ik bleef de weeën weg puffen. Mijn moeder zei dat Patrick toch maar weer moest bellen, want dit is niet goed. Het was 10:45 uur, half uurtje later kwam de verloskundige om te kijken hoever ik nu was. Ik mocht weer gaan liggen. ‘Volledige ontsluiting, we blijven thuis!’ dat waren zijn woorden. Hij en zijn assistente maakte de bevalling gereed. Ik begon om 11:30 uur met persen, het duurde voor mij gevoel zo lang. Ik hield het niet meer, maar ik moest wel. Ik had geen puf meer om nog een keer te kunnen persen, maar deed er alles om het toch te kunnen doen, ik nam een grote hap lucht en gaf alles wat ik had. En daar was ze dan, na drie kwartier geperst te hebben, onze prachtige dochter, Nola Vesseur. Geboren op 19 oktober 2017, 12:12 uur, 3040 gram.

Zij is het mooiste wat ons is overkomen en ik ben zo ongelofelijk trots op mezelf dat ik binnen vijf uur tijd haar zo op de wereld heb mogen zetten. Nu konden wij heerlijk genieten met zijn drietjes.

Dank voor het delen Gabrielle!

Liefs,

Elise Joanne