Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #41 - Esmée (HELLP)

Het is tijd om het woord te geven aan mijn gewaardeerde collega Esmée, die met 32 weken beviel van haar dochter. Zij kreeg namelijk het HELLP-syndroom en zij beschrijft hoe haar zwangerschap en de die spannende fase voor de spoedkeizersnede was. Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Esmée van Website4Mama

Ik vond het heerlijk om zwanger te zijn. Die langzaam opbollende buik, het leven dat in me groeide. Van mijn steeds strakker zittende kleding tot de oprispingen. Ik hield ervan. Ik voelde me speciaal. Speciaal dat ik op mijn 37e nog zwanger mocht worden. En dat binnen een half jaar nadat we besloten hadden voor een kindje te gaan. Of eigenlijk moet ik zeggen ik besloot, want het was al direct in mijn relatie duidelijk dat het initiatief voor een kind bij mij vandaan moest komen. Vandaar ook dat het zo lang duurde voordat ik eruit was. Want ik veranderde niet alleen mijn eigen leven met de komst van een kind, maar ook dat van mijn man die niet echt stond te springen. Hij had tenslotte al 2 dochters uit een eerder huwelijk. Zwangerschappen die allebei dramatisch verliepen. Hij hield z’n hart al vast.

Ik niet, ik was dolgelukkig. Eindelijk was die knoop doorgehakt en een last viel van mijn schouders. Ik zou moeder worden. Ik zou borstvoeding geven en ik zou het geluk ervaren waar mijn overleden moeder het voor haar dood altijd over had. De mooiste ervaring van haar leven, noemde ze het. En ik zou die nu ook meemaken. Hoewel bij de gedachte aan een bevalling me wel het angstzweet uitbrak. Daar zag ik nou echt als een berg tegenop.

Vanwege mijn leeftijd kwam ik onder controle van een gynaecoloog en werden er allerlei tests gedaan. Ook de combinatietest. Niet dat ik overwoog om het vruchtje te verwijderen als bleek dat het een chromosoompje teveel zou hebben, maar gewoon omdat ik een mens ben die niet van verrassingen houdt. Maar ook daar ging alles voorspoedig. Score 1: 5000 verder meten ze niet. Ik had evenveel kans op een kindje met downsyndroom als een willekeurige 21 jarige. Ook de medische echo’s zagen er prima uit.

De misselijkheid was ook in het begin van het 2e tremester verdwenen, dus toen kon het grote genieten beginnen. Omdat alles ook zo goed ging, mocht ik de verdere controles bij een verloskundige laten doen in plaats van de gynaecoloog en daar heb ik toen voor gekozen. Daar heb ik later wel spijt van gekregen.

Rond de 24e week begon ik voor het eerst vocht vast te houden. Ik ervoer redelijk wat stress op mijn werk. Ik werd zwanger in een klein hobbel autootje de weg opgestuurd om klanten te bezoeken. Ik moest honderden kilometers afleggen en overnachtte ondertussen in hotels om de volgende dag weer op tijd bij een klant te kunnen zijn. Aan het einde van de week was ik gesloopt en had ik migraine en een bijna-longontsteking.

Het vocht in mijn benen en handen vond ik toch wel problematisch worden. Het begon ook pijn te doen en ik vertelde mijn verloskundige erover. Ik werd gewogen en ik hield inderdaad een paar kilo teveel vocht vast. Het voeteneinde van mijn bed dan maar omhoog was het advies. Een paar weken later ging het weer iets beter en was ik inderdaad een kilo of zo kwijt.

Even voor de 30e week ging het voor het eerst echt mis. Ik werd wakker met een enorme pijn in mijn rug. Het beknelde gevoel zat hoog in mijn rug tussen mijn schouderbladen. Ademen ging zelfs moeizaam en van de pijn moest ik overgeven. Ook nadat mijn volledige maaginhoud geleegd was, bleef ik overgeven. Dat verergerde het pijnlijke gevoel alleen maar. Als de aanval dan leek afgenomen, dan nam ik midden in de nacht een bad en dan ging het daarna wel weer. Goed genoeg om nog een uurtje te slapen voordat de wekker ging om naar mijn werk te gaan.

Deze aanvallen vonden altijd ’s nachts plaats en in een tijdsbestek van 2 weken had ik 4x een aanval gehad. Bij mijn afspraak met de verloskundige vertelde ik haar over mijn klachten. De misselijkheid kon volgens haar komen omdat de kleine meid bezig was met draaien. Nou dat deed dan verdomd veel pijn en hoe het kon dat ik die pijn dan bovenin mijn rug voelde en niet in mijn buik. Mijn bloeddruk werd voor de zekerheid opgemeten en die was op dat moment prima in orde.

Nog geen 2 weken later zou ik mijn verjaardag vieren op zaterdag. Ik had die dag natuurlijk teveel gedaan. Het huis moest aan kant voor de visite die zou komen. Tegen de avond verging ik van de pijn en tegen het einde van de avond liep ik krom van de pijn in mijn rug. Een vriendin van ons vertrouwde het niet en deed mij beloven dat ik zondag de huisartsenpost zou bellen als het dan nog niet over zou zijn. Het ging niet meer over. Die nacht heb ik de hele nacht kotsend boven de wc gehangen en ook het bad werkte niet meer ontspannend. Het werd alleen maar erger.

Ik belde de huisartsenpost en vertelde mijn nog slapende echtgenoot dat hij z’n nest uit moest komen omdat we naar de dokter moesten. Ik had teveel pijn. Ik kon gelukkig gelijk terecht. Woorden als zwanger, helse pijn en overgeven deden dat trucje wel. Gelukkig werd het direct heel serieus genomen.

Bloeddruk opmeten, piesen in een potje en binnen 5 minuten kregen we de uitslag. U moet per direct naar het ziekenhuis. U heeft pre-eclampsie. Ehhh wat? Een zware hypertensie met een onderdruk van 110 en u lekt eiwitten in uw urine. Oh? Ik had werkelijk geen idee.

Bij het ziekenhuis aangekomen, werd ik direct aan de toeters en bellen gehangen. De gynaecoloog (jawel de gyn waar ik eerst onder controle was) kwam langs en vertelde doodleuk dat ik, als ik geluk had, de komende 7 weken bij hem mocht logeren. Ik mocht niet meer naar huis. Ze gingen direct starten met prikken voor de longrijping voor het geval ze de baby toch eerder moesten halen. Ik was toen 31 weken en 5 dagen zwanger. Ze hebben het weten te rekken tot 32 weken en 1 dag.

Ik kreeg HELLP-syndroom. Een zeer ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging. HELLP syndroom staat voor Hemolysis Elevated Liver enzymes and Low Platelets.  In mijn geval was het een combinatie van een zeer hoge bloeddruk (190 / 130), verstoorde leverfunctie (vandaar de pijn in mijn rug), afbraak van rode bloedcellen en een tekort aan rode bloedplaatjes. Met andere woorden… mijn bloed stolde niet meer.

Op mijn 38e verjaardag op 2 april 2008 beviel ik 8 weken te vroeg van onze dochter Marisa door een spoed keizersnede.