Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #39 - Ivette (badbevalling)

Vandaag geef ik heel graag het woord aan Ivette die haar badbevalling in het ziekenhuis omschrijft als een droombevalling en dat is geweldig om te lezen. Zeker na haar eerste ervaring die ze absoluut niet zo positief weet te omschrijven. Ze koos voor een bad omdat haar dit de verlichting en de ontspanning gaf die nodig was en het ziekenhuis waar ze wilde bevallen had hier geen enkele moeite mee.  Met 40 weken werd Ivette gestript en toen begon het avontuur. Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Ivette van Ivette’s Life.

Al kort na de geboorte van onze eerste was ik vrij snel weer zwanger. Gepland was het niet, welkom zeker wel. Van de eerste bevalling had ik nog wat onverwerkte issues, zoals een ongewenste en onnodige knip, balen dat ik niet in bad kon bevallen, balen dat ik niet thuis mocht bevallen, pijnmedicatie gevraagd maar daardoor wel overgenomen door de klinische verloskundige. Maar ook een kraamweek die geen feest was. Met de verloskundige had ik nog een paar gesprekken gehad, voordat ik al weer zwanger was. Dat hielp wel, maar toch. En toen was ik alweer zwanger. En misschien was dat maar goed ook. Zo kon ik er niet tegenop gaan zien, wat mogelijk wel gebeurd was als ik langer had gewacht om zwanger te worden van een tweede kindje. Je moet er nu toch doorheen.

De zwangerschap an sich ging wel aardig. Weinig misselijk geweest, maar wel enorm veel moe en veel bloedverlies tot twaalf weken. Vanaf maand 7 heb ik heel veel geslapen. En dat heeft mij wel schuldig laten voelen naar mijn dochter toe. Ik kon voor haar niet de moeder zijn die ik op dat moment wilde zijn. Maar zij was een engel, en de zwangerschap was niet blijvend.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #39 - Ivette (badbevalling)

Deze bevalling wilde ik graag in bad gaan bevallen, wat er ook gebeurt. Tijdens de eerste bevalling heb ik tijdens de ontsluiting in bad gezeten en dat werkte voor mijn lijf heel bevorderend. Maar in het ziekenhuis waar ik toen beviel was geen bevalbad aanwezig. En ik durfde nog niet te vragen of ik mijn eigen bad dan mee mocht nemen. Dus bij de ‘open avond’ van een ander ziekenhuis was mijn belangrijkste vraag, mag ik mijn bad meenemen? Ja hoor, dan mocht.

Met 37 weken hadden we een moment van mogelijke van gebroken vliezen. Maar bij gebroken vliezen wordt een bevalbad toch een ander verhaal. Het was ’s avonds laat, dus het hele circus werd al gestart. Elsha naar opa en oma en wij naar het ziekenhuis. Bepakt en bezakt, want als de vliezen echt gebroken zijn, dan zouden we waarschijnlijk moeten blijven, omdat de baby nog niet was ingedaald. De waaknaald was bij aankomst gelijk aangebracht en mochten we door naar de afdeling. Daar controleerden ze of de vliezen gebroken waren. Nope. Maar tot de dag van vandaag blijf ik mij af en toe afvragen wat ik dan verloor, waardoor de thuistest van de verloskundige zei dat ik vruchtwater verloor… Gelukkig was het loos alarm. Een bevalling in bad was nog steeds de optie.

En dan ben je ineens 40 weken zwanger en wordt je gestript. Niet op advies, maar ik wilde het graag. De kleine vent in mijn buik liep al voor op de gemiddelde groei en het moest er wel uit kunnen komen. Overdag gebeurde er niets, maar ’s nachts begon het te rommelen. En dan zegt een stemmetje dat het toch zo ver is.

Omdat ik tijdens de eerste bevalling niet goed heb kunnen rusten in de nacht, wilde ik dat nu wel. Dus ik stelde het douchen uit en probeerde zoveel mogelijk te rusten op bed. Af en toe zette ik alvast een tas klaar, met het lijstje bovenop wat manlief nog moest pakken voordat we weggingen. Van slapen kwam het niet het, maar mijn lichaam rustte wel uit. Ondertussen liet ik mijn man slapen tot een uur of 4 in de ochtend. Rustig aan heb ik hem toch maar duidelijk gemaakt dat het vandaag dan gaat gebeuren. En stiekem was ik ook wel blij dat hij niet in september geboren zou gaan worden (mits alles goed gaat natuurlijk). Zo is manlief alert als er wat gebeurt, maar kan hij nog wel even blijven liggen en rusten.

Om half 5 ben ik toch uiteindelijk gaan douchen en barstte het weeënfeest gelijk los. Ze kwamen om de 3-4 minuten. Dus om kwart over 5 heeft mijn man mijn moeder en schoonouders gebeld. Mijn moeder zou, net als bij de geboorte van de eerste, aanwezig zijn bij de bevalling. Ik stapte de douche uit en ging op bed liggen. Niet zo fijn met wederom rugweeën (ook bij de eerste bevalling) om de 2-3 minuten, maar ik was heel even alleen met mijn dochter Elsha die ondertussen ook wakker was geworden. Mijn man was mijn moeder maar gaan halen. Het was heel donker en ze had geen auto beschikbaar. Gelukkig was hij heel snel terug en waren mijn schoonouders ook gearriveerd voor Elsha. De weeën werden gauw heftiger en is de verloskundige rond half 6 gebeld. Ze moest nog wat afmaken bij een andere bevalling en daarna zou ze komen. De eerste keer gingen de centimeters gemiddeld 1 per uur. Nu gaat een tweede bevalling wel iets sneller, maar er was nog niet directe haast.

Aangezien ik de douche erg fijn vond, ben ik er toch maar weer onder gaan staan. Niels had inmiddels alle tassen in de auto gezet, ook het bevalbad. En toen gingen de weeën wel heel snel, tussen de 2-3 minuten en ze waren heel krachtig. Toch maar weer de verloskundige gebeld. Zij kon nog niet komen. Ze zat nog in een andere bevalling, maar ging bellen voor de reserve verloskundige. Zij was er om half 7. Van binnen sprong ik een gat in de lucht. Het was de eigen verloskundige die bij mijn eerste bevalling aanwezig was (en niet heeft kunnen afmaken), en dat vond ik wel heel fijn.

De stand van zaken: twee uur en 6 cm onderweg. Dus ik kreeg een keuze. Of naar het ziekenhuis, helse rit met veel weeën, gelijk bevallen en weer naar huis. Er is dan geen tijd meer om het bad op te zetten. Of thuis, bad opzetten, en het rustig laten komen, zonder de helse rit. Dus ik dacht bij mezelf, in bad, geen adrenaline, fijn in mijn eigen huis, geen medische mensen om me heen. 2 minuten heb ik erover nagedacht. Als het niet minder was, en de keuze was thuis. Ik kreeg de kans en die greep ik met beide handen aan.

Gelijk werden alle tassen en het bevalbad uit de auto gehaald. Bad opzetten (zo gepiept) en vol laten lopen. Dat water schoot voor mijn gevoel maar niet op, want ik kreeg al snel lichte persdrang op de bank, wachtend tot ik in bad kon. Ondertussen hinnikte ik als een paard de weeën weg. Stiekem was ik toch een beetje aan het meepersen. Dat mag eigenlijk niet, maar het voelde goed. Gewoon mijn lichaam haar werk laten doen. Toen ik eenmaal in bad kon, was dat heel, maar dan ook heel fijn voor de rugweeën. Druk van het zitje in het bad en warmte van het water zorgen voor een niet-medische pijnstilling. En al gauw mocht ik gaan persen. Het laatste randje wilde nog niet weg, door wat bleek dat meneer tijdens de uitdrijving nog van sterrenkijker positie naar de normale positie aan het draaien was. Niet fijn kan ik je vertellen.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #39 - Ivette (badbevalling)

Op een gegeven moment leek het wel alsof de persweeën stil vielen. Zo lang zat er tussen, maar iedereen bleef rustig en geduldig. En na 40 minuten echt persen werd het hoofdje geboren. En dan krijg je de opdracht te gaan staan, met een babyhoofd tussen je benen. De baby zat wat klem in het geboortekanaal. En met wat hulp en gesjor (en hier en daar was geschreeuw in de richting van haal hem eruit maar dan met gevloek) is dan een paar minuten later Fynn geboren. 4 uur en 10 minuten bezig geweest en een flinke knul van 4490 gram en zo’n 53 cm lang is geboren.

Ik was (en ben nog steeds) zo trots op mezelf. Ik heb het helemaal zelf gedaan, zonder knip of pijnstilling. Maar ook zonder scheur. Ik had geen enkele hechting nodig. En dat wijd ik toe aan de werking van water op je huid. Na een heftige bevalling van mijn eerste had ik toch mijn droombevalling. Thuis in bad met maar een paar mensen om mij heen. Het kan echt!

Dat is wat ik je wil meegeven. Na een zeer heftige bevalling die niet geheel volgens het geboorteplan verliep, kun je echt een droombevalling hebben. Geef de hoop niet op, maar geloof in je lijf.

Bedankt Elise, dat ik bij jou mijn verhaal mocht doen.

En jij bedankt voor het delen Ivette, enorm waardevol!

Liefs,

Elise Joanne