Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #38 - Marieke

Vandaag geef ik heel graag het woord aan Marieke die haar bevallingsverhaal deelt van haar eerste kindje Wies. Je verhaal delen kan zeer therapeutisch werken, sharing caring toch? Daarom deelt Marieke haar ervaring vandaag en dat juich ik toe! Zij beviel in een korte tijd van haar dochter nadat zij met bijna 42 weken werd ingeleid. Lees je mee?

Wil je meedoen aan deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan een mailtje of laat het weten in de reacties bij dit artikel. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Marieke!

Mijn vriend en ik waren al een tijdje aan het hopen op een zwangerschap toen ik half januari 2015 een positieve test in mijn handen had. Helaas had ik naast deze positieve test last van bloedverlies en buikpijn. Meestal geen goede combinatie als het om een prille zwangerschap gaat. Ik heb dus al snel met een verloskundige contact opgenomen, zij gaf aan dat we niet heel veel meer kunnen dan afwachten want de eerste gedachte is dan toch vaak een miskraam. Omdat de buikpijn aanhield en aanwijsbaar was [linksonder in mijn buik] mocht ik toch langskomen bij de verloskundige in het ziekenhuis want dat zou eventueel kunnen duiden op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik was toen pas 5 weken zwanger, de echo liet dus niet veel meer zien dan een nagenoeg leeg vruchtzakje [geen vruchtje, geen kloppend hartje], maar ook een cyste op mijn linker eierstok met een doorsnede van circa 10 cm. Dit kon een goede verklaring zijn voor het bloedverlies en de buikpijn, ik werd weer naar huis gestuurd met de boodschap om paracetamol te nemen als ik buikpijn had.

In de dagen die volgden werd de buikpijn erger en erger tot het punt dat ik niet meer kon zitten of autorijden. Maar in het ziekenhuis hadden ze gezegd dat die cyste voor pijn zou kunnen zorgen, maar wanneer heb je pijn en wanneer is het onhoudbare pijn? Een goede vriendin zei dat het niet normaal was en op haar advies heb ik nogmaals contact gehad met de verloskundige in het ziekenhuis. Ik mocht weer langskomen en werd onderzocht door een gynaecoloog. Zij zei nog voordat ze me onderzocht had dat ze kon zien dat ik echt ziek was, ik voelde me direct door haar gezien en gehoord. Ze liet bloed bij mij afnemen, maakte ook weer een echo en tot slot wilde ze mijn temperatuur meten. Het meten van mijn temperatuur viel samen met de uitslagen van het bloedprikken. Ik bleek 39,8 graden koorts te hebben en mijn ontstekingswaarden in mijn bloed waren veel te hoog. Dat was even schrikken, maar ook zo’n opluchting! Om te kijken of ze nog meer konden zien kreeg ik een echo van alle organen in mijn buik. Uit deze echo bleek niks en dus kreeg ik te horen dat ik die avond nog geopereerd zou gaan worden. Dit was natuurlijk voor mijn prille zwangerschap een groot risico maar ik was te ziek om niet geopereerd te worden. Op dat moment was ik ook vooral blij dat ik geholpen werd en kwam de zwangerschap hoe gek dat ook klinkt op de tweede plek. Om 22:00 uur ben ik geopereerd en bleek dat achter die cyste die ze zagen op de echo nog een cyste zat die ontstoken was en pus lekte in mijn buik. Dat verklaarde de pijn en de koorts, de ontstoken cyste was veroorzaakt door een bacteriële infectie. De grootste pijn/strijd moest toen nog komen want na de operatie kreeg ik alleen paracetamol als pijnstilling in verband met mijn zwangerschap. De paracetamol kon echter niet op te gen de pijn die ik had. De eerste dagen zijn als een roes aan me voorbij gegaan en na een week was de pijn acceptabel en kon ik weer aan mijn zwangerschap gaan denken. Dit begreep de gynaecoloog en stuurde iemand langs om een echo te maken. Zo’n spannend moment en mijn vriend was er niet bij, die moest gewoon werken [ik lag al ruim een week in het ziekenhuis, hij kon niet de hele tijd naast mijn bed zitten]. Tot mijn grote opluchting en blijdschap zag de gynaecoloog in opleiding die de echo kwam maken een kloppend hartje, zo klein dat ik het nog amper zag. De gynaecoloog had van te voren gezegd als we een kloppend hartje zouden zien op de echo het een blijvende zwangerschap zou zijn. Wat een goed nieuws!

Ik zou uitgerekend zijn op 20 september 2015 aldus de berekeningen van de verloskundige. Zelf wist ik al meteen dat dit wat aan de vroege kant was en ging ik er dus vanuit dat ik sowieso wel een week overtijd zou gaan. Dus het weekend van de uitgerekende datum nog volop op pad en genoten van de laatste dagen als niet-ouder met mijn vriend.

Maandagochtend ging mijn vriend werken en stond ik op om naar de WC te gaan. Helderrood bloedverlies en de slijmprop verloren! Ergens voelde ik vlinders, nu zou het vast niet lang meer duren. Voor de zekerheid de verloskundige gebeld omdat ik wat bloedverlies had en omdat ik de uitgerekende datum al gepasseerd was moest ik me melden in het ziekenhuis. Zij konden na wat uitgebreider onderzoek niks geks ontdekken, maar uit voorzorg werd ik wel één nacht opgenomen om te kijken of het bloedverlies aanhield. Omdat ze denk ik toch wel verwachtten dat ik zou gaan bevallen mocht mijn vriend ook in het ziekenhuis blijven slapen.

Die nacht wilde ik naar het toilet en tijdens het lopen braken mijn vliezen, ik voelde een soort plop in mijn buik. Ze braken alleen niet aan de onderkant dus het vruchtwater druppelde eruit, maar de weeën kwamen niet. Omdat het bloedverlies was gestopt en mijn vliezen waren gebroken mocht ik die ochtend naar huis om de weeën af te wachten. Wel kreeg ik te horen dat ik me woensdagochtend weer moest melden in het ziekenhuis als ik nog geen weeën had, mijn vliezen waren dan namelijk al meer dan 24 uur gebroken. Die dinsdag thuis was heerlijk, lekker uitgerust, maar ook gewandeld [een poging om de weeën op te wekken] en verder niemand iets verteld. Het leek wel alsof mijn moeder en schoonmoeder iets vermoedde, ze belden en stuurden berichtjes “gaat alles goed?”. Ik wilde alleen niet dat zij wisten wanneer ik aan het bevallen was, dus mijn vriend en ik zeiden dat we aan het wachten waren, wat natuurlijk ook zo was, alleen wisten wij dat het nooit meer heel lang zou duren.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #38 - Marieke

De weeën kwamen niet dus woensdagochtend meldden wij ons in het ziekenhuis. Omdat ik aan het begin van deze zwangerschap was geopereerd aan een bacteriële infectie en een ontstoken cyste op een eierstok, wilde ik niet nog langer met gebroken vliezen lopen [dit heeft namelijk een verhoogde kans op een bacteriële infectie] en had mijn zinnen dus gezet op inleiden. Gelukkig mochten we van de gynaecoloog kiezen [wegens de langdurig gebroken vliezen werd ik overgedragen van de verloskundige naar gynaecoloog] of inleiden of afwachten. Dat was geen moeilijke keus, inleiden dus. Alles verloskamers waren op dat moment bezet dus we moesten even afwachten.

Om 11:30 uur werden we naar een verloskamer gebracht. Na een CTG-scan te hebben gemaakt, werd een infuus aangesloten en begonnen ze om 12:30 uur met het toedienen van weeënopwekkers. Om 14:00 uur veranderden de harde buiken in weeën en kwam ik in een heuse weeënstorm terecht [ik had al veel gelezen over bevallingen maar ik nog nooit van zoiets gehoord]. Dat was heftig! Om 16:00 uur hield ik het niet meer en vroeg ik ondanks mijn voornemens [ik wilde graag zonder pijnbestrijding bevallen] en angst om een ruggenprik. Ze constateerden toen ruim 4 cm. ontsluiting. Na wat gerommel met de infuuspaal en mijn bed dat door de hoogte niet van de afdeling kon, werd ik naar de verkoeverkamer gereden waar de ruggenprik gezet zou worden. Dat was toch een aparte beleving, op de verkoeverkamer lagen mensen hun operatie af te wachten of bij te komen van hun operatie, word ik daar binnen gereden met weeën! Het was natuurlijk midden op de dag dus onderweg kwamen we ook allerlei mensen tegen die naar mij keken want ja, ik denk wel dat het duidelijk was dat ik weeën had.

Terwijl de verpleging bezig was met de voorbereiding voor het zetten van de ruggenprik, voelde ik mijn weeën veranderen. Ik wist meteen, dit zijn persweeën! Maar aangezien ik eerder op 4 cm. ontsluiting zat, leek me dit wat snel, maar toch aangegeven aan de zuster die bij mij bleef. Zij belde met de gynaecoloog en die kwam mij nogmaals onderzoeken op de verkoeverkamer, met als resultaat ruim 7 cm. ontsluiting! Ineens werd mijn stemming opperbest! Dit ging voorspoedig en nog voor de gynaecoloog iets kon zeggen riep ik: “laat de ruggenprik dan maar zitten”. Dus hup, terug naar de verloskamer! Terwijl de zuster mij terug reed naar de verloskamer zei ze nog “niet onderweg he?!” Maar dat was moeilijk, persweeën hebben en niet mogen persen, en ik probeerde de weeën weg te puffen.

Terug op de kamer [het was toen ongeveer 16:45 uur] werd alles klaar gezet en kreeg ik uitleg over hoe ik moest persen. Als voorbereiding op mijn bevalling keek ik graag op TLC naar One Born Every Minute, daar riepen de verloskundigen en artsen altijd dat het persen goed ging, ook als het wat te lang duurde of niet goed ging. Dus tijdens het persen werd ik aangemoedigd door de zuster en de gynaecoloog en om zeker te zijn van mijn zaak vroeg ik “Ja echt he, niet zeggen dat het goed gaat als het niet zo is! Anders zet ik nog een tandje bij” De gynaecoloog en zuster moesten een beetje lachen en gaven aan dat dat niet hoefde. Na 20 minuten persen werd ze om 17:20 uur geboren, onze dochter Wies!

Vanwege de langdurig gebroken vliezen en kans op koorts/infecties bij mij en onze dochter moesten we nog 2 nachten blijven.

Ondertussen is Wies ruim 2 jaar, grote zus van Madelief, die ook in het ziekenhuis is geboren na een ingeleide bevalling van 1,5 uur. Voor nu geniet ik van hun maar hoop ik ooit nog een keer thuis te mogen bevallen!

Heel erg bedankt voor je mooie verhaal Marieke!

Liefs,

Elise Joanne