20150722 stien 254 Edit 1024x684 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #37 - Kristien

Vandaag geef ik heel graag het woord aan Kristien, die haar bevallingsverhaal van haar tweede dochter Lucille op heeft geschreven. Een bijzonder verhaal want Lucille lag in een stuit en Kristien heeft dan ook een stuitbevalling gehad. Niet in het ziekenhuis maar thuis, en het is er eentje waar ze heel goed op terug kijkt. Lees je me?

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

20150722 stien 286 Edit 1024x684 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #37 - Kristien

Hierbij geef ik vandaag het woord aan Kristien. De foto’s bij het artikel zijn gemaakt door An van Daele.

We hadden een paar mooie, rustige zomerdagen achter de rug. Onze peuter logeerde bij mijn ouders zodat wij ons zorgeloos konden voorbereiden op de thuisbevalling. Daar keken we erg naar uit, want dat plan had lang op de helling gestaan: Ons meisje lag namelijk gedurende zowat de hele zwangerschap in stuit, en dan moet je blijkbaar in het ziekenhuis bevallen, onder begeleiding van een gynaecoloog. Wat waren we blij dat ze bij de laatste controle, daags voor de voorspelde bevallingsdatum, gedraaid bleek! Misschien hebben mijn doelgerichte yoga-oefeningen geholpen.

We genoten met volle teugen van deze dagen met z’n tweeën, wetende dat heel gauw ons hele leven weer op z’n kop zou komen te staan. Hoewel de voorspelde bevallingsdatum al één dag voorbij was, wees niets erop dat het nu snel zou gaan gebeuren. We aten mosselen met frietjes en we wensten de bijna-grote-zus nog welterusten via Skype. Na dat gesprek legde ik nog de laatste hand aan de suikerboontjes: een paar honderd stoffen zakjes werden voorzien van naamlabeltjes en gevuld met snoep, als traktatie voor het kraambezoek.

Rond middernacht was die klus geklaard en besloten we in bed nog naar een film te kijken, maar de natuur besliste anders: nog tijdens de begingeneriek braken mijn vliezen. Bij mijn vorige bevalling gebeurde dat pas tijdens de bevalling zelf, dus hiermee had ik weinig ervaring. Ik deed een schone pyjama aan, we verschoonden het bed en ik legde wat handdoeken onder me, want de vroedvrouw had gezegd: “als je vliezen ’s nachts breken, probeer je best nog wat te slapen.” Daar was echter geen sprake van: ik bleef vruchtwater verliezen bij elke beweging en even later dienden de eerste weeën zich al aan. Ze waren goed te verdragen, maar kwamen al meteen om de vijf minuten en ik bleef massa’s water verliezen. We belden de vroedvrouw rond 1u en een half uurtje later was ze er. Ik vroeg om een inwendig onderzoek want ik wou graag weten hoeveel ontsluiting ik had. Mijn eerste bevalling ging namelijk erg vlot (een vijftal uren tussen eerste wee en geboorte), en ik vermoedde dat het dit keer nog sneller zou gaan. Ik bleek vijf centimeter ontsloten. De weeën werden intussen intenser. Ik schommelde wat op de zitbal en ging ook nog heel even in bad. Het warme water voelt goed tussen de weeën door, maar tijdens een wee vind ik er mijn draai niet. We verkassen terug naar de woonkamer waar mijn intuïtie het van me overneemt en mijn lijf me vertelt wat ik moet doen: ik zit op handen en knieën als ik om een emmertje roep om over te geven. Mosselen met frietjes: als ik dit had zien aankomen was ik wel voor een lichtere maaltijd gegaan.

Ik hunker ernaar om nog even op de bank te gaan liggen, maar algauw krijg ik persweeën. Gezeten op mijn knieën, met mijn armen om mijn liefste die op de bank zit, begin ik te persen. Ik merk een iets zwarts en teerachtigs op mijn onderbeen op. “Het lijkt wel meconium”, zegt de vroedvrouw. Vond ik raar, maar de vroedvrouw leek zich geen zorgen te maken, dus deed ik dat ook niet. De tweede vroedvrouw is inmiddels gearriveerd. Ze zitten beiden achter me als trouwe supporters.

20150722 stien 501 Edit 1024x684 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #37 - Kristien

De cruciale fase van de geboorte is inmiddels aangebroken en het branderige gevoel rondom mijn perineum is zo fel dat ik even denk dat het me dit keer niet gaat lukken. De doptone op mijn buik herinnert me aan dat ene angstige moment bij mijn vorige bevalling: Jackie had haar navelstreng rond haar hals waardoor haar harttonen verzwakten. Ik vraag of de hartslag dit keer niet te traag is en omdat ik niet meteen een antwoord krijg, word ik weer heel even bang. Even later volgt er toch een antwoord, maar het is niet meteen een geruststelling: “We denken dat de baby in stuit ligt. We moeten de ziekenwagen bellen.” Ik schrik me rot, maar de vroedvrouwen stellen me gerust: “je doet het geweldig. Je kindje zal er zijn voor de ziekenwagen arriveert.” Die woorden geven me tijgerkracht en ik zet het weer op een persen. Net als bij mijn eerste bevalling is dit intens, maar ook niet meer dan dat. Het lijkt wel of de baby zich na elke perswee weer naar binnen wurmt, maar na een paar minuten persen zet ik toch een meisje van 3,5 kilo op de wereld, helemaal op eigen kracht. Het is kwart na drie. Ik kan amper geloven dat dit gelukt is. De sofa waarnaar ik zo verlangde voelt heerlijk. De baby ligt op mijn blote buik, en als we even later de ziekenwagen horen arriveren, word ik toonbaar gemaakt met een paar badhanddoeken. Zo ontvangen we ons eerste kraambezoek: twee brandweermannen en twee ambulanciers komen ons feliciteren en gaan er weer vandoor, want moeder en kind stellen het goed.

20150722 stien 519 Edit 1024x684 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #37 - Kristien

Eén van onze vroedvrouwen moet er snel vandoor naar een andere vrouw in arbeid, de andere helpt nog met de placenta, de navelstreng en het opruimen. Dan moet ook zij er gauw vandoor, op naar de volgende bevalling. Ik neem een douche terwijl Johan met onze Lucille in zijn armen naast me zit en kruip onder de wol met onze kersverse dochter. Papa Johan draait nog een wasje en komt ons dan vergezellen. We zijn dolgelukkig maar ook behoorlijk overdonderd en een klein beetje in de war: hoe kon dat nou dat ze nu toch in stuit lag? Maar dan beseffen we het: de baby is drie dagen geleden nog gedraaid. De avond na de laatste controle kreeg ik wat last van voorweeën en harde buiken. We stuurden onze tweejarige uit logeren. De beweging in mijn buik was die avond immens. We vroegen ons nog af welk deel van de baby nu waar zat, want de asymetrische bult die mijn buik vormde leek niet echt overeen te komen met wat de vroedvrouw ons die ochtend nog had verteld over de ligging van het kindje. Bij nader inzien begrepen we dat Lucille op dat moment haar grote verrassing aan het voorbereiden was.

En daar zijn we haar nog steeds dankbaar voor. Dat ze ons de magie van een thuisbevalling gegund heeft. En dat we hebben bewezen dat een stuitbevalling niet per definitie erg zwaar hoeft te zijn, en dat dat best zacht en natuurlijk kan.

Inmiddels is onze Lucille een flinke peuter van twee, die haar leven leeft zoals ze geboren is: ze doet haar eigen zin, maar doet dat zonder daarbij iemand tot last te zijn.

Bedankt voor je bijzondere verhaal Kristien! Over twee weken weer een nieuw bevallingsverhaal, tot dan!

Liefs,

Elise Joanne