Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #28 - Janneke

Vandaag een héél bijzonder verhaal die Janneke met ons wil delen vandaag, de 28e in de rubriek ‘Goede Voorbereiding’. Janneke en haar beste vriend besloten om er – precies zoals in de films – samen voor te gaan, om een kindje te krijgen. Beide hadden geen partner maar absoluut wel een wens. Zodoende is Thomas ter wereld gekomen afgelopen april, een prachtig gezond knul. Janneke vertelt over haar bevalling, maar óók over dit onconventionele besluit om dit samen met haar beste vriend te doen. Lees je mee?

Wil jij mee doen met deze rubriek? Stuur mij een mailtje! Onderhand zijn nieuwe verhalen zeer welkom.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Janneke.

Mijn bevalling

We dachten altijd dat je het begin van een bevalling wel goed zou herkennen, dat je duidelijk merkt wanneer de weeën zijn begonnen en je weet dat het zover is. Maar toen ik ´s nachts om half 3 wakker werd, wist ik het niet zeker. Ik had een wat apart gevoel in mijn buik en dat gevoel kwam om het kwartier terug. Rond kwart voor 4 werd Jacob wakker. Samen hebben we de rest van de nacht bijgehouden wat de tijd tussen de wat wij dachten toch wel weeën was. Ook hebben we nog een hoop lol gehad (“hebben wij weer, dat we niet herkennen of ons zoontje nu geboren gaat worden”). ‘s Ochtends waren de weeën nog steeds om het kwartier. We zaten in dubio: gaat hij nog naar het werk of blijft hij thuis. Aangezien we werken op een uur rijden (we zijn niet alleen beste vrienden, maar ook collega’s), hebben we toch maar de verloskundige gebeld.  Zij vermoedde dat het oefenweeën waren en dat ze waarschijnlijk wel zouden ophouden. Kortom, Jacob richting werk en ik besloot me dan maar nuttig te maken die dag en er niet teveel bij stil te staan. De kleine ging vandaag waarschijnlijk toch niet geboren worden.

De hele dag ben ik lekker actief geweest. De badkamer moest nog schoon en er viel genoeg te doen in huis. En eigenlijk heb ik de weeën ook niet meer gevoeld overdag. Of dit nu kwam doordat ik druk bezig was en afleiding had of doordat ze er echt niet waren? Aangezien het weer een normale dag bleek te zijn, ging Jacob na het werk nog even bij familie langs. Rond half 8 besloot ik hem toch maar te appen of hij wilde komen. De weeën waren terug. Wel weer om het kwartier.

Samen keken we enorm uit naar de komst van onze kleine. Al maanden! Vorig jaar zijn we gaan praten. Jacob is al jaren mijn beste vriend en samen hebben we mooie reizen gemaakt en ondernamen we elk weekend wel iets leuks. Samen deelden we ook lief en leed over onze zoektochten naar een leuke relatie en de kinderwens die we allebei hadden. Helaas schoot dat bij ons allebei niet erg op. “Dan moeten we maar samen een kind proberen te krijgen.” Die gedachte werd steeds serieuzer en leidde vorig jaar tot wat diepgaande gesprekken. “Hoe denk jij over de opvoeding? Hoe zou ons leven er uit zien met een co-ouderschapconstructie? En hoe zouden mensen reageren?” Lang hebben we over praktische zaken en ook gevoelens gesproken, maar al gauw bleek dat onze ideeën overeenkwamen en dat onze vriendschap sterk genoeg zou zijn om samen dit avontuur aan te gaan. Afspraken werden gemaakt en voorzichtig informeerden we eens bij onze ouders wat zij van onze constructie zouden vinden. Maar niets stond ons eigenlijk in de weg en al gauw was ik zwanger.

Dolgelukkig waren we toen we daar achter kwamen en ik moet zeggen dat ik van elk moment van de zwangerschap enorm heb genoten. Natuurlijk waren er de bekende zwangerschapskwaaltjes, maar het gelukkige gevoel overheerste. En de omgeving reageerde goed. Hoewel het soms toch leidde tot hilarische en merkwaardige situaties. “Je bent minder conservatief dan ik dacht..” En ook veel gehoord, was de opmerking: “Hebben jullie dan toch..?” aangezien er al jaren geruchten waren dat wij een stel zijn. Maar eigenlijk werd onze constructie ontzettend goed ontvangen en geaccepteerd door iedereen. Wel kwamen we erachter dat formulieren en instanties nog niet goed op onze constructie zijn ingespeeld. Gedurende de zwangerschap was Jacob dan ook maar gewoon mijn partner. Wij maakten daar maar partner in crime van 🙂

Elke zondagavond lazen we wat we die week konden verwachten in de zwangerschap. En eigenlijk verliep de zwangerschap erg goed en volgens het boekje. Stond er dat je bijvoorbeeld een bloedneus kon verwachten, had ik die week acuut een bloedneus. Onze conclusie was dan ook dat als alles zo volgens planning verliep, ons zoontje ook wel op de uitgerekende datum zou komen. Het meest bijzondere was nog dat ik de ervaring met mijn broertje kon delen. Wat bleek, hij en zijn vriendin verwachtten ook hun eerste kindje. In dezelfde week uitgerekend! Stomverbaasd hebben we elkaar aan zitten kijken toen we daar achter kwamen. Hoe bijzonder is dit?!

Dit hele avontuur overdachten we toen we op woensdagavond weer samen de weeën zaten te timen. Jacob was snel naar huis gekomen, want misschien ging het dan toch gebeuren. De weeën waren nog niet erg heftig (we hadden nog steeds veel lol samen) en rond half 11 zaten we toch weer wat in dubio. De weeën kwamen nog steeds niet om de 5 minuten en het was eigenlijk echt nog geen tijd om de verloskundige te bellen. Bovendien wilden we ook niet bekend staan als ‘die mensen die continu bellen’. Wie hielden we voor de gek, we belden eigenlijk nooit met vragen en hoezo zouden we dus ‘stalkers’ zijn?! Maar ja, dan moeten we waarschijnlijk midden in de nacht bellen en daar voelden we ons op voorhand al bezwaard over. De verloskundige had net een bevalling in het ziekenhuis achter de rug en gaf aan dat we best mochten langs komen, zodat ze kon kijken of de bevalling was begonnen. Dus op naar het ziekenhuis. Was ik blij dat ik die dag ervoor eindelijk eens mijn tas had ingepakt (leek me nu toch wel zinvol, aangezien ik al meer dan 39 weken zwanger was. Maar ja, onze kleine zou vast op de uitgerekende datum komen, was onze logica, dus geen haast).

We hadden het vaak over deze rit naar het ziekenhuis gehad: hoe zou dat voelen? De dag daarvoor had ik nog een generale repetitie gehad. Op controle bij de verloskundige gaf ik aan dat ik de kleine al uren niet voelde bewegen. Zelf maakte ik me nog geen grote zorgen, maar toch was het niet helemaal zoals het hoorde, aangezien ons zoontje mij de afgelopen maanden elke dag helemaal beurs schopte met zijn bewegingen. Maar gelukkig bleek na een tijd aan de monitor dat er niets aan de hand was. Achteraf gezien was het misschien stilte voor de storm.

Eigenlijk gingen we naar het ziekenhuis met de gedachte dat de verloskundige waarschijnlijk zou zeggen dat het toch echt oefenweeën waren en we weer naar huis mochten. Maar in de auto werd ik enorm misselijk.. dat was toch ook een teken?! Tegen kwart voor 12 waren we dan eindelijk in het ziekenhuis op zoek naar de verloskamers die ergens op de tweede verdieping zouden zijn. Ik weet nog steeds niet op welke afdeling we eerst terecht kwamen, maar het was zeker geen verloskunde. De verpleegster die we tegenkwamen, keek alsof ze geen idee had waarover we het hadden toen we ‘bevalling’ zeiden. Gelukkig werd er snel een andere verpleegster gehaald die ons naar de juiste afdeling bracht. Onze verloskundige kon ons daar al gauw vertellen dat ik al 2 centimeter ontsluiting had. Gauw rekenden we uit dat ons zoontje dan waarschijnlijk ergens in de loop van donderdagochtend geboren ging worden. Wat was ik blij dat ik nog een tijdschriftenpakket had gehaald de dag ervoor, want het wachten op de ontsluiting zou vast lang duren. Een douche en een uurtje later bleek dat het al 5 centimeter was. De kraamverzorgster werd gebeld dat de bevalling was begonnen. Of er ook een stagiaire mee mocht? Jahoor, waarom ook niet? Maar ze is wel de eerste die ik wegstuur als het me te druk wordt, dacht ik stiekem.

Het ging sneller dan verwacht en we waren verbaasd, de weeën waren echt nog goed te doen. Wel had ik enorm last van mijn vruchtwater. Dat drukte erg hard op mijn stuitje en wilde nog niet breken. Eerlijk gezegd zorgde dat van alles voor de meeste pijn. De verloskundige stelde voor de vliezen te breken. Ik gaf aan graag even deze wee af te wachten, want dan had ik die maar weer gehad en beide acties tegelijkertijd vond ik geen goed idee. En juist toen braken de vliezen. Wat was ik opgelucht! Nu kon ik eindelijk even bijkomen van die druk en pijn op mijn onderrug. Ons zoontje had in het vruchtwater gepoept en een team van het ziekenhuis kwam bij de bevalling in plaats van de kraamverzorgster. Later begrepen we dat zij met de stagiair voor de deur had gestaan toen ze te horen kreeg dat ze weer naar huis mocht (om 2u ‘s nachts). Best wel sneu.

Al snel werd duidelijk dat van bijkomen geen sprake was. Door het breken van mijn vliezen was de ontsluiting 10 centimeter en mocht ik meteen beginnen met persen. ‘Ja daag’, dacht ik nog, ‘dat zou uren moeten duren en nu moet ik al persen?!.’ Niet dat ik per se zin had in een urenlange bevalling, maar ik vond dat ik in ieder geval recht had op een half uurtje bijkomen van het breken van de vliezen en de opluchting die dat teweegbracht. Uit protest heb ik de eerste persweeën dan ook maar overgeslagen, ik mocht immers van mezelf even ontspannen. Maar dat bleek niet te blijven kunnen en van ontspannen was geen sprake. En zo begon de bevalling dus nu echt. Ik was altijd enorm bang dat ik zou worden gezien als aanstelster, hoewel ik eigenlijk een rustig iemand ben. Tijdens het persen heb ik me dan ook tig keer verontschuldigd voor mijn gedrag. Achteraf hoorde ik dat mijn ergste uitspraak was: “ik wil niet meer, ik ga naar huis” (dit halverwege het hoofdje). Niet echt meer een optie, Jan… Maar gelukkig, niets om me zorgen over te maken dus! Ik had me goed gedragen.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #28 - Janneke

Op 13 april om kwart voor 3, vier dagen voor de uitgerekende datum, werd onze kleine Thomas geboren, drie uur nadat we in het ziekenhuis aankwamen. Het ging allemaal zo snel dat we het nauwelijks konden bevatten, we gingen immers naar het ziekenhuis met het idee dat we een uur later weer thuis zouden zitten vanwege ‘oefenweeën’. Wat was het bijzonder dat hij op mijn buik lag, nog geen jaar nadat we hadden besloten als beste vrienden samen een kindje op te willen voeden. Jacob mocht de navelstreng doorknippen. De kinderarts moest nog wel even langskomen, omdat de kleine niet hard genoeg huilde maar vooral wat kreunde. Gelukkig voor ons blijkt dat gewoon het bescheiden huiltje te zijn dat hij nu nog steeds heeft.

Om 7 uur ‘s ochtends waren we thuis en konden we onze ouders en familie bellen. Mijn vader had het idee dat ik belde om te vertellen dat mijn broertje vader was geworden, en had niet gedacht dat hij die middag al zijn kleinzoontje kon komen bewonderen. Zelf was ik blijkbaar ook nog wat overdonderd van de snelle bevalling en het idee dat ik nu echt moeder was, want Jacob stootte me na vijf minuten bellen aan “Jan, je hebt nog niet eens verteld hoe hij heet!”. Ojaa, geen onbelangrijke informatie 🙂

Daarna beseften we dat we eigenlijk niet eens wisten hoe de verloskundige van het ziekenhuis heette, die samen met onze eigen verloskundige bij de bevalling was. We waren zo verrast door de snelle bevalling dat we aan die beleefdheden geen moment hebben gedacht. Sterker nog, we kwamen er na de bevalling pas achter dat zij niet de kraamhulp was maar dus een verloskundige van het ziekenhuis. We vroegen ons tijdens de bevalling al af waar nu toch die stagiaire was gebleven, maar die is er dus ook nooit bij geweest. Onze kraamhulp kwam gelukkig om half 9 om ons op weg te helpen. Wat een superteam van verloskundigen en wat een geweldige kraamhulp hadden wij! We kunnen hierdoor enorm trots, gelukkig en tevreden terugkijken op die eerste bijzondere weken 🙂

Janneke, enorm bedankt voor het delen van jouw verhaal! De geboorte van Thomas is nog maar enkele maandjes geleden dus ik waardeer het dat je de tijd wilde vrijmaken om je verhaal te doen. Ik wens je een hele fijne tijd met zijn tweetjes én drietjes toe. 

Liefs,

Elise Joanne