Vandaag het woord aan Birte, verloskundige bij <a href="https://www.praktijknuvola.nl/" target="_blank" rel="noopener noreferrer">Praktijk Nuvola</a>.

Na het rázende succes van Birte’s laatste verhalen over haar werk als verloskundige, leek het mij niet meer dan logisch haar te vragen dit in de herhaling te gooien voor ons. Zij is in haar pen geklommen en heeft weer een prachtig artikel klaar staan wat ons een uniek kijkje geeft in haar vak. Lees je mee?

Lees hier Birte haar eerste artikel.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag dus wederom het woord aan Birte, zij is verloskundige bij Praktijk Nuvola.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #24 Birte (Verloskundige)

Een hele tijd geleden heb ik als verloskundige een bevallingsverhaal mogen schrijven voor Elise Joanne. Dit vond ik ontzettend leuk om te doen! Ik was dan ook erg verrast toen ik de vraag kreeg om opnieuw een verhaal te schrijven. Natuurlijk! Het is fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen en het is een eer om te horen dat jullie het leuk vinden om te lezen.

Ik hoor vaak van collega’s dat ze als klein meisje al wisten dat ze verloskundige wilden worden. Dat de verloskunde voor hun een soort ‘roeping’ is. Ik moet heel eerlijk zeggen dat dit voor mij niet het geval is geweest. De gezondheidszorg trok me wel, maar het werken met zieke mensen was en is niet aan mij besteed. Ik heb een poosje als bijbaan in een verzorgingstehuis gewerkt maar ben er ook vrij snel weer vertrokken. Ik vond het moeilijk om met zwakke en eenzame ouderen te werken. Het werk was dankbaar, maar ik ging altijd met een naar gevoel naar mijn werk. Nee, werken met zieken is niets voor mij.

Toen ik op mijn 15e een relatie kreeg met mijn huidige vriend leerde ik ook zijn familie kennen. Een van zijn zussen was toen al verloskundige. Zij vertelde mij verhalen en ik raakte meteen geïnteresseerd. Het fascineerde me dat je in de gezondheidszorg kon werken, terwijl de mensen bijna allemaal jong en gezond zijn. Ik heb me ingeschreven voor de selectieprocedure aan de Academie Verloskunde in Maastricht en kwam erdoorheen. Tijdens de stages kwam ik erachter: dit is echt het beroep voor mij!

De opleiding is niet altijd makkelijk geweest. Ik ben daar volwassen geworden en ook een beetje veranderd als persoon. Maar na vier jaar ben ik trots op de verloskundige die ik geworden ben.

Na een jaar werken als verloskundige kreeg ik de mogelijkheid om te beginnen aan de opleiding ‘Echoscopie in de zwangerschap’. Na weer een klein jaar studeren naast mijn werk heb ik ook dit diploma in ontvangst mogen nemen. En wat ben ik hier blij mee! Echo’s maken is ontzettend leuk om te doen. Het mooiste vind ik de allereerste echo die mensen krijgen, bij ongeveer 8 weken zwangerschap. Wat is het bijzonder om een kloppend hartje aan te mogen wijzen en deel uit te maken van de intense blijdschap van de aanstaande ouders. Als ik dan, heel wat weken later, de baby de wereld mee in mag helpen, voelt dat echt als de kers op de taart.

Zoals bij de bevalling van Evi en Bram, die me erg goed bij is gebleven! Ik ging op een woensdagavond om 19.00 uur de dienst in. Mijn collega draagt telefonisch aan me over. Ze vertelt me over Evi, toen 39+0 weken zwanger, die ze vrolijk lachend in de stad had zien lopen een uur geleden. “Nee hoor Birte, zij gaat niet bevallen in jouw dienst, die was nog veel te vrolijk!” (Wij verloskundigen denken graag dat we ook waarzegsters zijn). Evi is de vrouw van Bram en zwanger van hun tweede kindje. Haar eerste bevalling in het ziekenhuis was niet naar wens verlopen en wij willen hen graag een andere ervaring geven deze tweede keer. Maar als ik mijn collega moet geloven ging die tweede bevalling nog even op zich laten wachten. Jammer, maar ik zie het wel. Na wat laatste informatie over de vrouwen die in het kraambed liggen wensen we elkaar een fijne avond en hangen we op. Ik plof met de diensttelefoon op de bank. Ik zit nog geen 2 minuten en de telefoon ging. “Hoi, met Bart, Evi haar vliezen zijn gebroken!”. Ik moet lachen, denkende aan mijn collega, en spreek af dat ik rond 19.45 uur even langskom.

Bij aankomst zit Evi op de bank met haar man en zus. Het is spannend maar ze heeft er zeker zin in! “De vliezen zijn gebroken”, vertelt Evi, “maar er zijn nog geen weeën”. Ze laat me een maandverband vol vruchtwater zien. Hmm… het vruchtwater lijkt wat bruin te zijn gekleurd. Het is belangrijk dat het water niet groen of bruin is, anders heeft de baby in het vruchtwater gepoept. Wanneer een baby dat doet bestaat de kans dat hij het benauwd heeft, en moeten we naar het ziekenhuis voor extra zorg. Dan moet de gynaecoloog de zorg voor mevrouw ook overnemen. Maar in dit geval is het niet makkelijk te zien, is het meconium (poep van de baby) of misschien wat oud bloed? Ik besluit Evi nog een verbandje in te laten doen en een half uur af te wachten op de bank. Het hartje van de baby klinkt goed met mijn doptone, dus we kunnen prima even afwachten.

In het half uur hebben we het over de zwangerschap en de oudste zoon van Bram en Evi, die het spannend vindt grote broer te worden. Ik vraag tussendoor aan Evi of ze al beginnende weeën begint te krijgen, maar ze antwoordt ontkennend. “Alleen af en toe een zeurend gevoel in mijn onderbuik, maar dat kan ik geen pijn noemen”. Dus we kletsen verder en ik drink mijn gekregen kop thee op. Na een half uur bekijken we opnieuw het maandverband. Nu is het duidelijk: het kindje heeft in het vruchtwater gepoept. In de ‘verloskundige termen’ noemen we dat meconium houdend vruchtwater. Ik leg uit dat we naar het ziekenhuis gaan en ik de zorg moet overdragen aan de gynaecoloog.

Tijdens mijn uitleg zie ik Evi’s gezicht betrekken. “Uhm… mijn buik begint nu toch wel een beetje pijn te doen…” Bram is er blij mee: “de eerste wee is er!” Maar Evi kijkt me wat paniekerig aan. Ik besluit om voor de zekerheid inwendig onderzoek te doen voor vertrek. Dan weten we de uitgangssituatie voor we in de auto stappen. We gaan naar boven. Onderaan de trap geeft Evi aan niet goed te weten hoe ze naar boven moet, ze heeft ineens te veel pijn. Met ondersteuning van mij en haar zus gaat het redelijk. Boven luister ik naar het hartje, deze klinkt prima. Dan voer ik het inwendig onderzoek uit. Ik voel, ik voel nog een keer. Nee… voel ik dit wel goed? Evi kijkt me in een wee vragend aan, “En..?”. “Evi, je hebt nu 4 weeën gehad, en je hebt volledige ontsluiting! Wij gaan niet meer naar het ziekenhuis!”. Even schakelen, voor mij, voor Evi, voor iedereen. Ik ren naar mijn auto om spullen te pakken en Evi’s zus ontpopt zich in een hele fijne assistente. Zij kan Evi kalmeren op de momenten dat ik er niet kan zijn. Ik bel de kraamzorg en aanstaande papa Bram rent door het huis om kleertjes voor de baby te verzamelen. “BIRTE IK VOEL DRUK!!!!!”, hoor ik Evi schreeuwen als ik mijn zuurstof aan het controleren ben. Ik snel me naar haar toe en Evi perst een keer mee. Een grote golf groen vruchtwater gutst over het bed.  Ik zie haartjes verschijnen die ook helemaal groen verkleurd zijn. Deze baby heeft al even in het meconium gezwommen. Evi raakt opnieuw in paniek door al het geweld in haar lijf. Bram houdt haar hand vast en ik en haar zus weten haar te kalmeren. “Evi, luister, je bent hiervoor gemaakt, jij kan dit!”. Door rustig en beheerst mee te persen wordt langzaam een hoofdje geboren. De rest van het lijfje volgt er moeiteloos achteraan. Daar is ie dan, in sneltreinvaart: Lex! Evi en Bram huilen en lachen van blijdschap. Lex huilt niet maar pruttelt een beetje. Snel kijk ik of hij het goed doet. Hoe is zijn kleur, ademhaling, hartslag en spierspanning? Terwijl ik tot de conclusie kom dat het verder goed met hem gaat, leg ik uit dat hij geschrokken is van de ‘lancering’ en droog hem stevig af. Baby’s mogen best even bijkomen van zo’n snelle bevalling. Na een minuutje neemt Lex een flinke teug adem en begint hard te huilen. Opnieuw blijdschap bij de kersverse ouders en ik leg Lex op Evi’s borst. Lex heeft een groene waas op zijn huidje, alles is verkleurd door zijn poep. Evi lacht erom en noemt hem haar kleine Shrek. Intussen is de kraamverzorgster gearriveerd en zij legt uit dat het groene kleurtje snel zal verdwijnen. Een klein aandenken aan zijn tijd in de baarmoeder!

Ik zie dat er gehecht moet worden en terwijl ik mijn spullen pak stuur ik snel mijn collega een appje. “Evi is om 20.20 uur(!) thuis bevallen van een gezonde zoon! Er zat meconium in het vruchtwater maar Lex gaf ons geen tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Moeder en zoon doen het goed! En jij moet geen carrière switch naar waarzegster maken ;)”.

Zo zie je maar, de meeste verhalen hebben, ondanks soms een spannende twist, een heel gelukkig einde. Maar natuurlijk kom ik ook in situaties waarin de vreugde niet centraal staat. Ik krijg, en zeker nu ik ook echo’s maak, geregeld te maken met miskramen. Het verdriet van het prille geluk dat verwoest wordt is niet leuk om te zien, maar wel erg belangrijk om goed te begeleiden als verloskundige. Gelukkig overheerst het leven en de blijdschap ik mijn vak, zodat ook het minder leuke goed vol te houden is.

Verder krijg ik heel vaak de vraag van mensen wat we doen als er meerdere vrouwen tegelijk bevallen! Een leuk voorbeeld is de bevalling van Aisha, een zwangere die tot voor kort in Somalië gewoond heeft. Samen met haar man Mohamed krijgt ze haar eerste kindje. Zij krijgt ’s nachts weeën. Mijn collega, die dienst had, constateert rond 05.00 uur een mooie 3 centimeter. Zij spreekt af later terug te komen, dit vinden Aisha en Mohamed prima.

Echter krijgt een andere dame een uur later weeën, waardoor mijn collega zich naar deze mevrouw moet haasten. Daar gaat de bevalling vlot. Het loopt echter tegen 08.00 uur en Aisha wacht op een visite. Dus mijn collega belt een rondje en voor ik het weet sta ik in het flatje van Aisha en Mohamed om haar te onderzoeken. “Wat goed! 8 centimeter! Als jullie willen gaan we naar het ziekenhuis.” Door omstandigheden moet mijn andere collega mij weer overnemen, dus haar treffen we in het ziekenhuis. Echter krijgt Aisha persdrang in de lift en zodra zij op bed gaat liggen is er al een bos donkere krullen zichtbaar onder haar jurk! Kraamzorg is nog niet aanwezig, dus ik besluit mijn collega te assisteren. Door de taalbarrière gaat het coachen niet heel makkelijk, maar met handen en voeten komen we een heel eind. Niet veel later wordt er onder de handen van mijn collega een gezonde zoon geboren! Welkom kleine Ahmed! Terwijl mijn collega bezig is met de placenta, laat ik Ahmed even goed aan zijn moeder zien. Daar sta ik, op mijn vrije ochtend, met een pasgeboren baby met donkere kroeshaartjes in mijn handen, en laat hem voor het eerst kennis maken met zijn moeder. Hoe fantastisch is dat?

Dit zijn weer twee verhalen uit mijn nog vrij korte, maar bruisende verloskundige carrière. Elke bevalling geeft zo’n kick, dat is niet te beschrijven. Als ik in bed stap na de geboorte van een kindje ben ik blij dat mijn schoonzus mij heeft geïnspireerd me in te schrijven op de Academie voor Verloskunde. Dit had ik toch voor geen goud willen missen?

Birte, ook deze keer wil ik je hartelijk bedanken voor het delen van je ervaringen! Als het aan mij ligt maken wij er een derde keer van, je schrijft heerlijk meeslepend en oprecht.

Tot over twee weken met het verhaal van Mariska.

Liefs,

Elise Joanne