06 800x534 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #23 - Tiffany

Vandaag het 23e bevallingsverhaal uit de rubriek ‘Goede Voorbereiding’, deze keer van Tiffany. Haar zoontje Roan werd geboren na 30 weken en 2 dagen zwangerschap en veel stressvolle momenten. Na een ziekenhuisopname bleek Tiffany pre-eclampsie te hebben en de noodzaak om de baby eerder te halen werd met de dag groter.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Tiffany.

Het was maandag 29 augustus de dag dat we een groei echo zouden krijgen van onze kleine vent, ik was op dat moment 29.2 dagen zwanger. De zwangerschap verliep prima en ik ging er fluitend doorheen. Natuurlijk had ik ook zo mijn klachten maar ik verweet alles aan mijn zwangerschap. Aangezien ik nooit eerder zwanger was geweest wist ik ook niet dat bepaalde klachten al een teken waren van wat er zou gaan gebeuren. De verloskundige zette het echoapparaat op mijn buik en mijn partner en ik staarden naar ons mannetje terwijl hij werd gemeten. Alles werd in een tabelletje gezet en de verloskundige vertelde ons dat ze haar meting niet zo vertrouwde, hij was namelijk wel erg klein.

De volgende dag mochten we terug komen voor nog een groei echo bij haar collega, gewoon voor de zekerheid. Zij kwam echter op precies dezelfde meting uit en wilde toch even mijn bloeddruk checken. Deeze bleek helaas erg hoog. Ze wilden ons voor de zekerheid even laten na kijken door de gynaecoloog in het ziekenhuis, die hadden namelijk betere echo-apparatuur en konden meer de diepte ingaan.

Diezelfde vrijdag konden wij al terecht en ook de gynaecoloog vertelde ons dat ons mannetje echt te klein was. Maar op de echo zag alles er goed uit en zag wij een vrolijk actief ventje; nog geen reden tot paniek. Ik werd aan een CTG apparaat gekoppeld voor een hartfilmpje van de kleine en na drie kwartier kwam ze weer de kamer binnen met nieuws die ik niet had zien aankomen; “we gaan je opnemen” zei ze.

Ik werd naar een kamer toegebracht en opnieuw aan een CTG apparaat gekoppeld voor een uur. Deze zag er prima uit en twee uur later zou dit weer gebeuren. Toen dat moment kwam, kwam er tevens een zwetende gynaecoloog mijn kamer binnen; “ik heb contact gehad met het WKZ en je word daarheen geplaatst. De ambulance is al onderweg, deze baby moet gehaald worden binnen nu en een paar dagen. Hier hadden we niet veel later achter moeten komen”. Ik kreeg een infuus ingebracht met magnesium ter bescherming van de hersens van de baby en ik kreeg het eerste longrijpingsprikje toegediend. Het doel was om in ieder geval de kleine nog 48 uur te laten zitten zodat de prikjes hun werk konden doen. Het ambulance personeel was razend snel aanwezig en mijn partner werd verzocht alvast naar het WKZ te rijden. Ik mocht op de brancard gaan liggen en werd naar de ambulance gebracht.

Een rit die normaal gesproken minstens 30 minuten zou duren duurde nu maar 15 minuten.
Omstreeks 22.00 kwamen we aan in het WKZ, ik appte mijn partner snel waar hij mij kon vinden en ik werd gelijk aan het CTG apparaat gekoppeld.
Ze waren niet tevreden over het beeld dat ze zagen en omstreeks middernacht kreeg ik een GUO (een echo die nog uitgebreider is dan de 20 weken echo).
Ook hier was op de echo weer een actief mannetje te zien, iets wat niet overeen kwam met wat ze zagen op de hartfilmpjes. De echoscopist kon nog net een stukje vinden van een bloedvat die naar de placenta leidde. en kon hierdoor achterhalen dat die doorbloeding niet goed was, er was teveel tegendruk. Mijn urine werd getest en er werd bloed afgenomen, pre eclampsie was de uitkomst.

Zaterdag & zondag werd ik 2x per dag aan een hartfilmpje gelegd en werd elke dag mijn bloeddruk en bloed getest. Dit om te kijken of ik niet zieker werd e ookn kreeg ik het laatste longrijpingsprikje toegediend. Mijn bloeddruk steeg met de dag en de hartfilmpjes van de kleine werden steeds slechter. Zondag op maandag nacht voelde ik de kleine niet meer zo goed – terwijl hij ’s nachts het actiefst was – en dus ik drukte ik op de alarmbel.
De CTG werd waar aangekoppeld en binnen 15 minuten werd ik in een rolstoel gehesen richting de echokamer. Ze wilde kijken of de beelden nu wél overeen zouden komen met elkaar. Indien dit het geval was, zou hij direct gehaald worden, maar door de actieve beelden op de echo besloten ze toch te wachten. Mijn partner en ik gingen in overleg met de gynaecoloog, wij wilden namelijk dat hij gehaald zou worden terwijl hij nog sterk genoeg was om te vechten en niet al teveel was afgezwakt. De gynaecoloog legde ons uit dat ze hem echt op tijd zouden halen en het goed in de gaten hielden.

Maandag aan het eind van de middag werd ik van het magnesiuminfuus losgemaakt en werd ik naar een tweepersoonskamer gereden. De baby deed het goed op de echo vonden ze, en de situatie niet meer kritiek. Mijn partner ging even naar huis om spullen te halen en wat te eten. Na een uur kreeg ik een bandgevoel rondom mijn borst en ik drukte op de alarmknop.
Er kwam een verpleegkundige mijn infuus weer aansluiten, ze keek op naar het CTG scherm en zei “oeps”. Terwijl ze dat zei kwam de gynaecoloog al binnen. Het hartfilmpje was zo slecht dat ze niet weer een echo wilden doen, hij zou met alle gegevens in spoedoverleg gaan met zijn team. Om 20.25 kwam hij terug met het nieuws “we gaan hem halen, we hebben de OK al gereed.” Al rijdend werd mijn pyjama verwisseld voor een OK hesje en werd er een katheter ingebracht, mijn partner hobbelde achter ons aan.

In de OK werd ik op een operatietafel gelegd en kreeg ik een ruggenprik.
Een mevrouw smeerde mijn buik ik met desinfectiemiddel en ik raakte lichtelijk in paniek want ik voelde het! Na 4x vragen vertelde de anesthesist dat ik tijdens de keizersnede geen pijn zou voelen maar wel het getrek en gesjor en de druk die daarbij zou komen.

Alles ging in een razend snel tempo, de anesthesist maakte een praatje met mij en legde uit wat ze allemaal aan het doen waren en ineens werd er gezegd dat het luikje naar beneden mocht. Om 21.00 uur op 5-9 kwam na een zwangerschap van 30.2 weken onze Roan ter wereld met een gewicht van 1025 gram en een lengte van 36 centimeter.  Wij mochten meekijken hoe dit gebeurde. Ik herinner me nog zo goed dat ik als eerst een handje zag en dat ik dacht “dat is wel een heel klein handje”.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #23 - Tiffany

Ik was gefocust op of hij wel zou huilen want dat zou betekenen dat de longetjes het in ieder geval deden! En ja hoor hij begon al vrij snel te wenen. Samen met mijn partner ging Roan naar een kamer naast ons om gecheckt te worden.
Omdat hij zo goed zelfstandig ademde mocht mijn partner Roan even naar mij toe brengen zodat ik hem ook even kon zien. Hierna werd hij in de couveuse naar de NICU gebracht en ik werd naar de recovery gereden. Voordat ik terug werd gebracht naar mijn eigen kamer mocht ik even langs de NICU om Roan voor het eerst aan te raken. Ik weet nog dat ik zo op zoek was naar het moeder gevoel, maar die ontbrak, ik wist dat dat mijn zoon was maar zo voelde het niet. Op mijn kamer mocht ik gelijk beginnen met kolven en mijn partner bracht vol trots 1ml moedermelk naar de NICU.

De volgende dag werd ik wakker met een lege buik en geen baby op mijn kamer, een heel verdrietig gevoel. De dagen dat ik in het ziekenhuis lag kon ik Roan zien op momenten dat de verpleging tijd had mij heen en weer te rijden van mijn kamer naar de NICU. Dit gebeurde zo een, twee keer op een dag en dan bleef ik er ook gelijk een aantal uur om met hem te buidelen. Drie dagen later mocht ik naar huis maar Roan moest nog blijven.
Uiteindelijk mocht hij, na 60 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen, op 4 november met ons mee naar huis. Het moeder gevoel is inmiddels op en top aanwezig en ik had niet trotser kunnen zijn op onze kleine superheld.

Een heel intens verhaal Tiffant, wat heb jij veel stressmomenten gekend! Gelukkig gaat alles nu goed met jullie, dat is zeer fijn om te horen. Volgende keer geef ik opnieuw het woord aan Birte, de verloskundige!

Liefs,

Elise Joanne