IMG 0716 600x800 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #22 -Marije

Vandaag het 22e bevallingsverhaal uit de rubriek ‘Goede Voorbereiding’, dit keer van Marije. Zij is geboren met een aangeboren hartafwijking en haar diepste wens om een kindje te mogen krijgen had dan ook wat voeten in de aarde. Zij werd uiteindelijk ingeleid bij 40 weken en kreeg haar prachtige zoon Jorrit.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Marije.

Toen de oproep voorbij kwam op Elisejoanne.nl dacht ik dit is mijn kans om mijn verhaal te vertellen. Ik ben zelf geboren met een hartafwijking. Toen de vraag kwam van de cardioloog of we een kinderwens hadden en wij die met ja beantwoorden, had dat nog wel even wat voeten in de aarde. Er werd een MRI en een fietstest gepland om te kijken of mijn hart en lichaam een zwangerschap aan zou kunnen. Nadat alle uitslagen binnen waren, kregen we gelukkig groen licht. Wij geloven dat kinderen je gegeven worden dus we deden rustig aan en wanneer het zover was is het meer dan welkom. Na 3 maanden had ik een positieve test in handen en we konden ons geluk niet op!

9 maart was de datum dat ons kindje gehaald zou worden! Na een pittige zwangerschap met veel kwaaltjes en harde buiken hadden we de gynaecoloog zo ver dat ik ingeleid zou worden. Wat een opluchting was dat voor ons na 40 weken bijna elke week in het ziekenhuis gelopen te hebben. Ze waren ervan uitgegaan dat ik te vroeg zou bevallen, omdat het veel voorkomt bij vrouwen met een hartafwijking. Ik was ook bedacht op een vroege bevalling en dan is 40 weken toch best lang.

De bewuste ochtend (9 maart) belde ik met de afdeling om te vragen hoe laat we terecht konden. We mochten gelijk komen dus hup spullen in de auto en gaan. We konden ons kindje gaan ontmoeten. We wisten niet of het een meisje of jongen zou zijn, dat maakte het nog spannender.

DSC 0371 800x533 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #22 -Marije

Nadat we geïnstalleerd waren in het ziekenhuis, kreeg ik eerst een CTG om te kijken hoe het ervoor stond met de baby. Dit bleek gelukkig allemaal goed te zijn en om 9 uur werd er een ballon in de baarmoeder geplaatst om zo de baarmoedermond te laten verweken. We werden overgeplaatst naar de kraamafdeling en toen begon het wachten. Na wat rond gelopen te hebben en gegeten in het restaurant, want was ondertussen al 12 uur ging ik even naar toilet. Nou daar leek het wel of ik zojuist ongesteld was geworden, maar ik dacht komt vast doordat ze die ballon hebben geplaatst. Eenmaal terug op de afdeling toch even gezegd tegen de verpleegkundige dat ik was gaan vloeien. Toen de verloskundige inwendig onderzoek wilde doen kwam de ballon los en had ik 2 cm uitsluiting.

De bevalling was begonnen en ik werd weer terug naar de verloskamer gebracht. Ondertussen was het 15:00 en werden mijn vliezen gebroken. De weeën kwamen op gang, maar ik kon ze goed opvangen en was heel ontspannen. Rond 17:00 gingen ze weer kijken en had ik 5 cm dus ik was nog best positief en dacht: “Dit gaat goed!” Om 19:00 was het helaas nog steeds 5 cm dus leek het een beetje stil te vallen. Ik bleef positief en rustig de weeën waren nog goed te doen dus hield nog wel even vol. De gynaecoloog had geadviseerd om met een ruggenprik te bevallen dus ze vroegen nog: “Wil je echt geen ruggenprik?” Op dat moment dacht ik “Nee hoor gaat prima hierzo!” Maar toen werden de weeën wel wat heftiger en zei mijn man: “Marije wees niet zo hard voor jezelf en vraag om die ruggenprik.” Gelukkig kwam de anesthesist snel en was de ruggenprik snel gezet. En wat een verademing was dit ik voelde gewoon helemaal niks meer. Alleen wat krampen tijdens de weeën. Om 00:00 had ik dan eindelijk volledige ontsluiting, maar ze wilde toch nog even wachten met persen omdat ik geen persweeën had en ik om medische redenen maar 1 uur mocht persen. Elke keer kwamen ze kijken en moest ik maar weer wachten wat was dat zenuwslopend. Om 02:30 gaf ik aan dat ik het niet meer vol kon houden en dat ik het idee had dat mijn kindje eraan kwam. Toen ze ging kijken zei ze “Je heb gelijk want ik zie al wat haar!” Eindelijk konden we wat gaan doen en mocht ik weliswaar zonder persweeën gaan persen. Na 50 min was de baby er bijna, maar het ging niet snel genoeg. Er was een knip en vacuümpomp nodig en om 03:40 was hij er!

DSC 0401 800x533 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #22 -Marije

Wij zijn ouders geworden van een zoon die wij de naam Jorrit hebben gegeven. Wat zijn we gelukkig en wat waren we blij dat hij gelijk heel lief en zacht aan het huilen was. De bevestiging dat alles goed was, is zo bijzonder. Ook al heb je continu de berichten gekregen dat het tijdens de zwangerschap alles goed is met je kindje, vond ik het moment dat je kleintje dan op de wereld is spannend. Alle clichés zijn waar en wat houd je toch veel van zo mannetje.

Na het hechten wilde ik graag douchen voordat de familie kwam om de kleine te bewonderen. Tijdens het douchen ging bij mij even het licht uit en viel ik flauw. Gelukkig was de verpleegkundige nog op de kamer en heeft ze gelijk hulp gevraagd via de noodbel. Binnen 2 min lag ik weer in mijn bed en trok ik gelukkig gelijk ook weer wat bij. De familie kwam langs en allemaal waren ze zo trots en verliefd op onze zoon.

Helaas ik bleef bloeden en begon het toch wel erg spannend te worden. Mijn man die net naar huis was gegaan om 8:00 om te slapen heb ik moeten opbellen dat hij terug moest komen. De artsen en verpleegkundigen kregen de bloeding niet onder controle en er was paniek ontstaan. Ik werd aan het zuurstof gelegd, kreeg medicatie en er werd een tweede infuus aangeprikt. Tot dat moment kon ik me nog aardig rustig houden, maar toen ze zeiden: “Je moet voor een spoedoperatie”, schrok ik wel! Ook om “angst” te zien bij je man die gelukkig wel snel terug was, is toch wel heel heftig. Om 11:00 ben ik de operatiekamer opgereden en vertelde ze dat ze de baarmoeder zouden schoonmaken, wat ook wel een curettage genoemd wordt. Mijn HB was ondertussen gedaald naar 3,9 en ik zou ook nog een bloedtransfusie krijgen tijdens en na de operatie.

Toen ik wakker werd na de narcose hoorde ik dat een groot gedeelte van de placenta was blijven zitten hierdoor kon de baarmoeder niet krimpen. Ik moest nog 3 dagen in het ziekenhuis blijven en was heel erg verzwakt, maar ik wilde per se alles zelf doen en blijven zorgen voor ons zoontje. Dat is ook hetgeen wat mij op de been heeft gehouden in deze heftige periode; dit kleine hummeltje – in het bakje naast mijn bed – had mij nodig als zijn moeder.

Bedankt voor het delen van je bijzondere verhaal Marije! Volgende keer het woord aan Tiffany.

Liefs,

Elise Joanne