IMG 0106 800x533 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #19 - Leonie

Vandaag het negentiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Leonie die in augustus beviel van haar dochtertje Kyra. Na 13 uur weeën wegpuffen mocht ze gebruik maken van de druk die ze voelde en haar dochter ter wereld brengen. Leonie beleefde wel de roze wolk, kijkt positief terug op haar bevalling en genoot vanaf het eerste moment. Heerlijk! Lees je mee?

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

IMG 6225 600x800 e1487938369208 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #19 - Leonie

Vandaag het woord aan Leonie van Mamakraamt.nl

Ongeduldig
Vanaf 37 weken zat ik er al helemaal klaar voor. Ik kon niet meer wachten en wilde zo graag bevallen. Elke avond kroop ik tegen mijn vriend aan, emotioneel vertelde ik ‘m dat ik geen geduld meer had. Ik wilde haar zo graag ontmoeten, zien, ruiken en voelen! Ik had verwacht dat ik wel wat eerder zou bevallen, maar naarmate mijn bevallingsdatum (3 augustus 2016) steeds dichterbij kwam, werd ik bang dat ik misschien wel langer dan 40 weken zou dragen. De afspraak om verschillende opties te bespreken met de verloskundige stond al gepland.
Bij elk krampje vroeg ik me af of het misschien begonnen was, ik kon mezelf helemaal gek maken. Tot ik op een gegeven moment met mezelf had afgesproken het op me af te laten komen.

Is dit ‘t?
2 augustus 2016, rond 01:20 voelde ik een behoorlijke kramp. Ik wilde niet meteen enthousiast raken, want ik was al vaker teleurgesteld. Ik was daarvoor net naar de wc geweest en dacht dat ik misschien niet goed had uitgeplast of iets dergelijks, dus besloot nog eens een bezoekje te brengen. Ik bleef een beetje een voorgevoel houden dus eenmaal in bed wachtte ik de volgende kramp af. Precies 20 minuten later weer zo’n kramp in mijn buik. Ondanks ik nog steeds wat twijfels had, besloot ik toch vriendlief wakker te maken: “volgens mij is het begonnen, maar ik weet het niet zeker”. Samen wachtte we weer op de volgende pijnscheut in mijn buik. En jahoor, precies weer 20 minuten later.
Omdat het zo vroeg was in de nacht (en we nog nauwelijks geslapen hadden), probeerde we nog wat slaap te pakken. Echter was de adrenaline zo ontzettend hoog, dat ik echt niet meer weg kon zakken. Ik zat letterlijk te wachten op pijn, ik wilde zo graag dat het door zou zetten! En dat deed het. Toen de weeën om de 5a7 minuten kwamen, besloot mijn vriend te bellen naar het ziekenhuis.

Wegwezen
Mijn vriend ging alle spullen bij elkaar pakken + nog even de hond uit laten. Het was inmiddels rond 05:00 en we wisten niet hoe laat we weer thuis zouden zijn. Ondertussen lag ik nog op bed, mijn weeën op te vangen. Ik weet nog dat ik dit wel mee vond vallen en ook dacht: “als dit alles is, dan is ‘t goed te doen”.
Toen eenmaal de maxi-cosi en de vluchttassen in de auto stonden kon ik ook instappen. De autostoel ging geheel achterover en ik kon alleen de weeën op mijn zij opvangen. De autorit duurde ongeveer 20 minuten en ik heb zo’n 4 weeën onderweg gehad.

Ziekenhuis
Op de parkeerplek van het ziekenhuis was een vrouw aan het roken. Ik waggelde langs haar en ze wenste me veel succes. Vriendlief had geen kleingeld op zak, dus een rolstoel zat er niet in. Ik heb dus moeten lopen naar de afdeling (haha). Eenmaal daar aangekomen stond het personeel me verbaasd aan te kijken dat ik dat stuk had gelopen, maar ik vond het tot die tijd nog allemaal wel goed te doen. Toch was ik wel enorm blij dat ik weer op een bed kon liggen en al gauw werden de weeën ineens een stuk heftiger.
Na een tijdje wachten kwam de gynaecoloog kijken op hoeveel ontsluiting ik zat en ze gaf aan dat ik op zo’n 3a4 cm zat. Het personeel vond dat ik wel heel erg ‘hard’ ging, dus dat het waarschijnlijk een snelle bevalling zou worden. Mooi!
Ik wilde absoluut niet met pijnbestrijding bevallen, dat had ik ook op geschreven in mijn bevallingsplan. Echter had ik op een gegeven moment zo’n pijn, dat ik niet meer kon. Omdat het personeel mijn plan had gelezen, probeerde ze eerst mij er van te overtuigen dat een douche me misschien ook kon helpen. Ik heb uiteindelijk een uur onder de douche gezeten, ik vond het fijn, maar ik werd op een gegeven moment helemaal gek van de wisseling van de temperatuur en ik was er opeens helemaal klaar mee.
Ik verplaatste me dus weer naar het bed en de weeën werden steeds maar heftiger en heftiger. Omdat er meer bevallingen plaatsvonden in het ziekenhuis, werden mijn vriend en ik heel veel alleen gelaten. Op een gegeven moment kon ik niet meer luisteren naar mijn vriend en bleef het personeel maar weg, ondanks dat ik daar op die knop had gedrukt. Ik werd gek van de pijn en ik kon niet meer tot rust komen. De weeën leken wel uren te duren! Ik wilde per se pijnbestrijding. Na weer lang te hebben moeten wachten op het personeel, werd er gekeken hoeveel ontsluiting ik had (6a7 cm). Ik gaf aan dat ik toch graag pijnstilling wilde, maar absoluut geen ruggenprik. Dat was toch al uitgesloten en ik mocht kiezen of ik ‘het pompje’ wilde.
Aangezien ik zo kapot was wilde ik perse iets om te ontspannen en koos ik dus voor de remifentanil. Het pompje werd aangesloten en ik kon deze zelf bedienen. Zodra er een wee kwam, drukte ik op het knopje. Het deed nog steeds enorm pijn, maar de momenten tussen de weeën kon ik weer ontspannen omdat ik in een soort roesje zat. Dit vond ik erg prettig.

Bijna!
Eindelijk. Na zo’n 13 uur vanaf de eerste wee thuis, mocht ik van de gynaecoloog een beetje ‘meegeven’. Dit vond ik een stuk prettiger dan die zware ontsluitingsweeen wegpuffen. Na een half uur ‘meegeven’ mocht ik eindelijk voluit mee persen.  Het personeel gaf aan dat ik nog een keer echt alles moest geven (dat deed ik al een uur lang, maar goed), zodra die perswee kwam. Het wachten op die laatste wee leek echt veel langer te duren. Maar eindelijk was het moment daar, ik kon na een uur in totaal te hebben geperst, haar ter wereld brengen. Ze werd meteen op mijn borst gelegd.

IMG 6286 450x800 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #19 - Leonie

Daar ben je dan!
Op 2 augustus 2016 om 15:57 is ons dochtertje Kyra geboren. Ik kon alleen maar roepen hoe mooi ze was, ik was zo gelukkig. Mijn vriend mocht haar navelstrengetje doorknippen en daarna heeft ze lekker lang bij mij huid-op-huid gelegen en zelfs aan de borst gedronken. Mijn moeder stond al die tijd al te wachten op de gang, dus ook zij werd gehaald en mocht haar eerste kleinkind ontmoeten.
Ik was helaas wel wat uitgescheurd, dus ik moest gehecht worden. Dit was eigenlijk zo gedaan. Daarna kon ik douchen, moest ik wat eten en konden we al naar huis!

Thuis
Eenmaal thuis was ons huis helemaal roze versierd door mijn moeder en schoonmoeder en stond de kraamhulp al voor de deur. Zij legde ons het een en ander uit zodat we de nacht goed zouden doorkomen. Daarna kwam al visite binnen wandelen: opa’s en oma’s, tantes en ooms van Kyra.
Toen iedereen haar kort bewonderd had, gingen ze weer naar huis en konden we met z’n drieën genieten van elkaar.

Ik kijk goed terug op mijn bevalling en ik ben ontzettend blij dat mijn vriend foto’s heeft kunnen schieten van het moment zelf. Dit roept toch nog veel emotie bij me op. Ik vond het zo’n bijzondere ervaring. Ja het deed pijn, maar bij mij klopt het cliché wel: eenmaal je baby op de borst en je bent al je pijn vergeten.
Wat ik jammer vond is dat we zo veel alleen gelaten zijn in het ziekenhuis. Ik vond dat ik weinig begeleiding kreeg en ik denk dat als ik gewoon met mijn verloskundige had kunnen bevallen (dit kon op het laatste moment niet), dan had ik waarschijnlijk geen pijnbestrijding nodig gehad.
Mijn herstel verliep erg vlotjes en daar ben ik ontzettend blij mee. Nu genieten we al heel wat maanden van onze mooie en gezonde dochter. 2017 wordt een jaar vol mooie en nieuwe mijlpalen, ik heb er zin in!

Bedankt voor het delen van jouw verhaal Leonie! En wat heerlijk om jouw blijdschap en positiviteit te lezen, doet mij deugd! Volgende keer geef ik het woord aan Yana. Tot dan!

Liefs,

Elise Joanne