sven11 800x600 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #18 - Diana

Vandaag het achttiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Diana wiens bevalling begon in haar 37e week en na een bezoekje aan de verloskundige al 3 centimeter ontsluiting had. Na een flinke bekkeninstabiliteit en een zwangerschap die niet van een leien dakje ging kon ze niet wachten op haar zoon. Uiteindelijk verliep het allemaal anders dan gedacht en na een zwaar aantal uren is Sven uiteindelijk geboren via een keizersnede. Lees je mee?

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Diana van Talklifestyle.

Zwangerschap

Mijn zwangerschap ging niet van een leien dakje. Bekkeninstabiliteit, veel bloedverlies, ziekenhuisopnames en een ernstig zieke schoonvader die twee maanden voor de bevalling overleed aan de gevolgen van kanker. Dat leven en dood dicht bij elkaar liggen wisten we, maar zo dicht?

Ik was 37 weken en 5 dagen zwanger en voelde al een week minder leven. Nadat ik weer een uur aan de CTG had gelegen besloot de verloskundige toch maar eens te kijken of ik al ontsluiting had. Warempel! Al 3 hele centimeters! Oh jeetje, gaat het dan nu echt gebeuren?

‘Zal ik je even gaan strippen? Wie weet komt de bevalling dan op gang. Je mag dan zo meteen gewoon eerst nog lekker naar huis. Mocht er vannacht niks gaan gebeuren dan moet je je morgenvroeg om kwart voor 7 melden op de afdeling en gaan we je inleiden. Morgen zijn jullie ouders’

Morgen zijn we dus ouders. Dat hakte er even in. Huilend heb ik de hulptroepen ingeschakeld. Mijn wens was dat mijn moeder en mijn allerbeste vriendin er in ieder geval bij zouden zijn. Mocht Maarten zich niet lekker voelen tijdens de bevalling of ik niet genoeg steun bij hem vind ik mijn moeder achter de hand zou hebben. Ook was het mijn wens dat mijn beste vriendin S. in de buurt zou zijn tijdens de bevalling en zodra onze zoon geboren zal worden. S. weet mij vaak op te beuren en hoe fantastisch zal het zijn dat ik mijn beste vriendin als één van de eersten onze baby mag showen?

Eenmaal thuis ben ik maar onder de douche gestapt om tot mezelf te komen. Allerlei gedachten en gevoelens kwamen bij mij binnen. Dubbele gevoelens. Blij dat we morgen ouders zullen zijn maar ook ontzettend bang. Bang om niet te weten hoe het allemaal zal gaan. Na de douche en scheerpartij ben ik mijn (teen)nagels gaan lakken. Dat gaat erg lastig met een enorme toeter. Tja, je moet toch goed voor de dag komen hé?! Niet vlak daarna zijn wij ons bed ingekropen. Voor de laatste keer met z’n tweeën in alle rust.

Nog nooit heb ik zo onrustig geslapen. Bij elk krampje en pijntje dacht ik dat mijn vliezen zouden breken en de bevalling op gang zou komen. Maar nee, ik mag me melden in het ziekenhuis. Buikpijn, klapperende tanden, hartslag van 200 en zonder maar een boterham naar binnen te kunnen werken zijn we naar het ziekenhuis gereden. Niet wetende dat ik over de gehele dag niks meer mocht eten.

‘Goedemorgen, we moesten ons hier om kwart voor 7 melden. Nee, het strippen heeft niets geholpen. Zenuwachtig? Nou ik zal je vertellen dat ik me verbaas dat ik nog op m’n benen kan staan.’

De verloskamer

Voor dat ik het in de gaten had lag ik in de verloskamer. Mijn hartslag was nog steeds ontzettend hoog. Tja, ik ben nou eenmaal bang voor naalden. Infuus werd erin geprikt en mijn vliezen werden gebroken. Binnen drie kwartier waren m’n weeën al gigantisch en om half 9 ’s ochtends smeekte ik om pijnstilling. De weeën waren zo heftig dat er geen enkele adempauze meer tussen zat en ik het niet meer weg kon puffen.

‘Ruggenprik? Ben je gek? Dat durf ik niet. JA, IK WEET DAT IK NOG MOET BEVALLEN!’

De deskundigen kregen uiteindelijk hun zin. Het werd de ruggenprik (dit adviseer ik iedereen!). De anesthesist kon erg snel komen, erg fijn! De pijn die ik bij de ruggenprik had gedacht, viel mij erg mee. Of kwam dit door de weeën aanval die ik niet onder controle kon houden? Na 10 minuten werkte de ruggenprik al. De oude Diana was daar weer!

IMGP0132 800x450 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #18 - Diana

Keizersnede

Fluitend had ik de weeën onder controle en m’n ontsluiting ging als een razend tempo. Twee uur smiddags zat ik al op 8 centimeter ontsluiting en uur later op 9 centimeter. We konden aftellen, want de 10 centimeter zal vast niet lang meer duren. Dit hadden we niet moeten zeggen. Rond vier uur werd ik ontzettend ziek. De temperatuur steeg omhoog, de baby kreeg het moeilijk door de lange heftige weeën storm en ik kon niks meer binnen houden. Niet dat ik ook maar iets gegeten had die dag. De deskundigen verklaarden dat het een natuurlijke reactie was door de ruggenprik. Om zeven uur ‘savonds kwam de verloskundige nogmaals kijken, de ontsluiting stond nog steeds op 9 centimeter. Ik barstte in tranen uit. De verloskundige stelde voor om het nog een uurtje aan te kijken en dat het anders mogelijk een keizersnede zou worden. De baby lag met het hoofdje verkeerd (sterrenkijker), hij lag klem en ook nog eens ver weg. Plus de baby kreeg het steeds zwaarder. Nou, en de baby niet alleen! Onze kleine baby had dus nog lang geen haast om naar buiten te komen en vond het maar al te fijn daar binnen. Ik, Diana die gigantisch bang is voor naalden. Nog nooit een operatie is ondergaan gaf op en smeekte om een keizersnede. De verloskundige bleef herhalen dat ik niet mocht opgeven en dat ze er om acht uur weer op terug zou komen. De tijd leek voorbij te kruipen. Mijn energie was op, bleef maar overgeven en de hartslag van mij als de baby daalde. Om 10 voor acht kwam de verloskundige nogmaals kijken en besloot de gynaecoloog er bij te halen. De gynaecoloog twijfelde niet en met spoed werd de OK klaar gemaakt. Eindelijk, werd ik verlost uit de ware hel. Ze voelde het voor mij. Tijdens de rit naar de OK maakten we een pitstop voor de ruggenprik, deze werd opgehoogd en voor dat ik het wist lag mijn buik al open. Maarten zat nog niet eens bij mij. Schreeuwend en half in paniek riep ik Maarten bij mij. Om 18 over 8 (tijdens Goede tijden, Slechte tijden! Ghehe!) is onze zoon geboren. Het hechten duurde het langste van de gehele keizersnede, dit vond ik minder prettig van alles. Tijdens het hechten werd onze zoon bij mij neergelegd en had ik voor het eerst onze zoon vast. Als een leeuwin waakte ik over mijn welpje, maar de pijn van het hechten werd me te veel. De pijnstilling werd opgeschroefd en Maarten ging samen met onze zoon naar de kinderafdeling. Na twee volle uren op het IC te hebben gelegen kon ik eindelijk onze zoon weer in mijn armen sluiten, zonder pijn en allerlei toeters en bellen.  Genieten.

IMGP0129 800x450 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #18 - Diana

Maarten en ik waren er samen van overtuigd dat onze zoon vernoemd zou worden na pa. Pa was kinderverpleegkundige in het ziekenhuis waar ik bevallen ben. Ik ontken dan ook niet dat ik als een ware prinses ben behandeld daar en onze zoon als een ware koning! Op het moment dat we de naam doorgaven aan de gynaecoloog op de OK was de vraag ook gelijk ‘E. Junior? E.? Van de kinderafdeling? Wat geweldig! E. is opa geworden!’. Iedereen moest onze zoon even aanraken en bekijken. Verloskundigen, gynaecologen, verpleegsters/verplegers van alle afdelingen, mensen van de catering en technische dienst en voor ons totaal onbekenden. Onze zoon is door z’n opa in één klap bekend geworden.

Inmiddels is onze zoon al 2 jaar en genieten wij elke dag volop van hem. Het is natuurlijk een cliché wanneer ik zeg dat je de bevalling vergeten bent wanneer je kindje is geboren. Vergeten doe ik het niet, maar het heeft wel een plekje gekregen en vandaag de dag zou ik het zo weer over doen. Wat is het moederschap bijzonder mooi!

Bedankt voor het delen van je prachtige verhaal Diana! Volgende week geef ik het woord aan Leonie.

Liefs,

Elise Joanne