2bf55413-513e-412c-a7e9-26bdd76d6466-1024x768

Vandaag het veertiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer niet een moeder die haar verhaal vertelt, maar vandaag het exemplaar van verloskundige Birte die een boekje open doet. Ontzettend leuk dat zij ook kant van zo’n intens, spannend en prachtig proces wil delen!

Pssssst! Birte heeft onlangs weer geschreven voor de site, je kan hier haar tweede verhaal lezen!

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #14 - Birte (Verloskundige)

Vandaag het woord aan Birte, verloskundige bij Praktijk Nuvola.

In oktober 2014 ben ik, na vier jaar hard studeren, afgestudeerd als verloskundige. Ik werk in een groepspraktijk met in totaal vier verloskundigen. Hier is geen dag hetzelfde! Zo heb ik een dag in de week spreekuur, waar ik verschillende zwangeren controleer en veel echo’s maak. Ook heb ik enkele dagen per week dienst. Hierin rijd ik de kraamvisites en ben ik bereikbaar voor vragen en spoedgevallen. Maar het mooiste gedeelte van mijn vak blijft de bevalling! Getuige zijn van de geboorte van nieuw leven gaat nooit vervelen, daar kom ik mijn bed graag voor uit…

Al worden sommige baby’s keurig binnen kantoortijden geboren. Om 08.40 uur werd ik op een lentedag gebeld door Kim. Zij is 39 weken zwanger van haar eerste kindje en heeft al heel de nacht last van rugpijn. “Nee, weeën zijn het niet, maar wat het wel is weet ik niet en ik maak me zorgen.” Omdat ik aan de telefoon ook niet precies kan ontdekken waar ze last van heeft besluit ik in de loop van de ochtend op huisbezoek te gaan. Wanneer ik om 10.00 uur aankom zit ze rustig op de bank. Jos, haar man, zit naast haar. De pijn is hetzelfde gebleven, Kim heeft nog steeds het idee dat het geen weeën zijn. Om uit te sluiten of ze echt niet aan het bevallen is besluit ik inwendig onderzoek te doen. En wat blijkt… Kim heeft 5 centimeter ontsluiting! De baby gaat wel degelijk geboren worden vandaag. Kim is stomverbaasd, ze had de pijn niet als weeën herkent. Ik ben blij: ik heb wel zin in een leuke bevalling! Op mijn advies gaat ze even onder de douche, vaak zetten weeën dan meer door en wie weet kunnen we er samen een patroon in ontdekken. En jawel, na 10 minuten wordt de pijn krachtiger en merkt Kim dat de pijn op en af gaat. Omdat Kim poliklinisch wil bevallen en de weeën zich inmiddels in rap tempo opvolgen doe ik na een uurtje nogmaals inwendig onderzoek: 8 centimeter! Hup, spullen pakken, wij gaan naar het ziekenhuis!

In de auto naar het ziekenhuis voel ik de adrenaline door mijn lijf razen, altijd die gezonde spanning! Een heerlijk gevoel, voor mij is ook geen bevalling hetzelfde en ik ben benieuwd hoe deze verder gaat verlopen.

Na aankomst in het ziekenhuis geeft Kim aan wat drukgevoel te krijgen. De kraamverzorgster is ook gearriveerd om mij te assisteren en samen zetten we de spullen klaar. Babykleertjes warm om de kruiken, doeken liggen klaar, handschoenen: check! Laat de kleine maar komen!

Wanneer het drukgevoel heviger wordt doe ik opnieuw inwendig onderzoek. Nu heeft Kim 9 centimeter en breek ik de vliezen. Mooi helder vruchtwater loopt af. Kim krijgt direct heftige persdrang en de ontsluitingsring verdwijnt, Kim heeft 10 centimeter. Ik glimlach, we kunnen gaan persen.

Kim is sterk en perst heel effectief, de bevalling gaat razendsnel voor een eerste kindje. Zo snel dat de baby ervan schrikt. Na de eerste keer persen zakt de frequentie van het hartje wat. Hij herstelt mooi, maar na de volgende keer persen zakt ie weer wat. Hmm… de kleine is het er niet zo mee eens. Voor extra controle sluiten we het CTG (hartfilmpje) aan en roep ik een gynaecoloog erbij. Ik leg uit aan Kim en Jos wat er aan de hand is; het is normaal dat het hartje van de baby reageert op de snelheid, maar we houden graag een extra oogje in het zeil. Terwijl de gynaecoloog de kamer in loopt zet Kim alles op alles en tijdens een lange perswee komt het hoofdje zo diep dat hij blijft staan (hij zakt niet meer weg tussen de weeën.) Wat een oerkracht! Tijdens de volgende perswee geeft Kim alles wat ze heeft en het hoofdje wordt geboren. Ik omvat het hoofdje en beweeg het naar beneden, vlot volgt het voorste schoudertje. Kim mag zuchten en ik beweeg het lijfje omhoog; zo wordt ook het achterste schoudertje geboren. Het lijfje volgt er vanzelf achteraan. Om 13.12 uur zuigt een klein meisje haar longen vol met lucht. Welkom op de wereld kleine Emma!

Wat een ontlading; Kim en Jos huilen van geluk en Emma huilt van de schrik. Wanneer ik zie dat Emma mooi roze kleurt en haar longetjes goed gebruikt kan ik opgelucht ademhalen. Ik kijk over mijn schouder naar de gynaecoloog, hem hebben we gelukkig niet meer nodig! Hij lacht, steekt zijn duim op en verlaat de verloskamer. Terwijl ik bezig ben met het afdrogen en warm houden van Emma zie ik hoe Kim en Jos elkaar een kus geven. De liefde spat ervan af. Wat een voorrecht om hier bij te mogen zijn.

Wanneer de placenta geboren, het hechten afgerond en Emma nagekeken is ga ik even bij Kim en Jos zitten. Kim is ontzettend blij en bedankt me voor alles. Ik ben zo blij voor het jonge stel en geef ze allebei drie dikke kussen. Gefeliciteerd met jullie prachtige dochter!!

Ik loop met een grote glimlach en voldaan gevoel de parkeerplaats van het ziekenhuis op, mijn dag kan niet meer stuk!

Vier maanden later zit ik thuis achter mijn laptop in de praktijkagenda mijn spreekuur voor te bereiden. Mijn oog valt op een intakegesprek welke volgende week bij mijn collega gepland staat. Ik herken de achternaam van Kim. Zou het? Snel zoek ik in ons systeem met de geboortedatum die in de agenda genoteerd staat. Ja hoor, Kim en Jos zijn in verwachting van hun tweede kindje! Wat sneller dan gepland, vertelt ze me later, maar ontzettend gewenst.

De zwangerschap verloopt voorspoedig en stiekem hoop ik dat ik weer bij de bevalling aanwezig mag zijn. Met 37 weken belt ze me omdat ze denkt dat de weeën begonnen zijn, maar dat blijkt helaas voor haar (en voor mij) vals alarm.

Een week later gaat mijn laatste weekenddienst voor mijn vakantie in en als ik op zondagavond in bed stap heb ik er een hard hoofd in dat ik Kim’s bevalling nog mag begeleiden. Morgenvroeg om 8.00 uur draag ik mijn dienst over aan mijn collega en begint mijn vakantie. Ook lekker, maar een fijne bevalling als afsluiter zou wel een heel mooi cadeautje zijn.

05.15 uur; TRIIIING!!!! Ik schrik wakker van de diensttelefoon. Als ik opneem besef ik nog niet helemaal wie ik aan de telefoon heb, daar heb ik altijd een paar seconden voor nodig. Maar door Kim’s opgewekte stem ben ik snel helemaal wakker: “mijn vliezen zijn gebroken!” Helaas voor Kim (en opnieuw voor mij) is er nog geen wee te bekennen. Het vruchtwater is helder en het hoofdje was goed ingedaald en na wat instructies (“Bel op tijd he!”) gaat Kim nog even proberen te slapen. Ik kruip ook weer terug in bed, en bedenk dat de kans klein is dat Kim voor 08.00 uur (einde van mijn dienst) bevalt.

06.57 uur; TRIIIING!!!! Ja hoor, er zijn weeën! En ze zijn flink gemeen als ik Jos mag geloven. Ik beloof meteen te komen kijken en schiet mijn kleren in. Haar in een staart, vriend snel een kus en weg ben ik! Om 07.15 uur stap ik de slaapkamer van Kim en Jos binnen en kijkt Kim me wat paniekerig aan. “Het gaat snel hoor, Birte, ik ben zo blij dat je er bent!” Ik stel haar gerust, ze kan dit. Gezien de snelheid van de vorige bevalling besluit ik meteen inwendig onderzoek te doen. “Een mooie 8 centimeter” vertel ik trots aan Kim en Jos.  Kim zegt thuis te willen blijven en ik zeg dat ik ook liever niet nu nog in de auto was gestapt. Snel bel ik de kraamzorg ter assistentie en zet ik de spullen klaar. Ook bel ik mijn collega dat de dienstoverdracht bij Kim thuis plaats zal vinden.

Als een wervelwind ren ik door het huis: een mutsje, kraampakket, hydrofiele doeken, kleertjes, kruiken, mijn eigen spullen en de zuurstof: check, check, check! De adrenaline giert door mijn lijf, het snel schakelen en vlot handelen geeft altijd een kick. Terwijl ik in mijn verlostas aan het rommelen ben geeft Kim aan dat ze een enorm drukgevoel krijgt. Om 07.37 uur sla ik de deken terug en ja hoor, de haartjes zijn al zichtbaar! Snel doe ik handschoenen aan en roep ik Jos die beneden bezig was met het verzamelen van spullen. “Je tweede dochter gaat zo geboren worden!”. Ik luister met mijn doptone en het hartje klopt dapper met een mooi ritme door de kamer, daar word ik blij van. Kim perst ontzettend goed en na 1 perswee staat het hoofdje al. Om 07.41 uur wordt er opnieuw een mooi roze, krachtig huilend meisje geboren. Fee, de tweede dochter van Kim en Jos. Kim kan niet geloven dat het zo snel is gegaan en Jos veegt met zijn hand de tranen van zijn wangen. Ik wil vragen of hij de navelstreng wil doorknippen, maar dan pakt Kim stevig mijn onderarm vast. Ze kijkt me doordringend aan en fluistert: “dank je wel… Ik ben zo blij met jou.” Ik slik de brok in mijn keel weg en knipper met mijn ogen tegen mijn tranen van geluk. “Nee, Kim, jij bedankt, dat ik twee keer bij jullie mooiste moment aanwezig mag zijn”. Ze lacht naar me en Fee trekt een pruillipje. Kim schiet in haar moederrol en drukt Fee stevig tegen zich aan. Ik richt me op de navelstreng terwijl er zucht mijn keel ontsnapt. De ontlading is er, ook bij mij.

Na het afronden van de bevalling stapt mijn collega binnen om de dienst over te nemen. Ik geef Kim en Jos een stevige knuffel en feliciteer ze. Een tijdje later stap ik de deur uit, de frisse ochtend in.

Elke bevalling is prachtig en een avontuur op zich. Elke keer trek ik voldaan en dankbaar de deur achter me dicht. Maar sommige bevallingen blijven me net wat meer bij. Niet de bevallingen vol actie en stress, welke achteraf een sterk verhaal is. Maar gewoon, die pure geboorte, zonder complicaties. Waar een vrouw “gewoon” haar eigen kind op de wereld zet. ‘Volgens het boekje’, zullen sommige zeggen. Op de plek waar de zwangere zich het meest veilig voelt, thuis of in het ziekenhuis. Het maakt me niet uit. Als de zwangere er maar met een goed en trots gevoel op terugkijkt. Dat is voor mij het grootste cadeau.

Bedankt voor het delen van jouw verhalen Birte, juist als verloskundige enorm interessant! Volgende keer het woord aan Diana.

Liefs,

Elise Joanne