Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vorig jaar, vrijwel rond hetzelfde moment als nu, lanceerde ik een hele populaire rubriek, de ‘Goede Voorbereiding; Bevallingsverhalen’. Elf prachtige en krachtige vrouwen deelde elke twee weken hun verhaal en na mijn zwangerschap deelde ik de mijne. Omdat ik zie hoeveel pageviews deze rubriek nog steeds genereert en als ik bedenk hoeveel verhalen er nog wel niet te delen zijn, blaas ik hem nieuw leven in! Vandaag ga ik verder en geef ik het stokje door aan Linda die vandaag haar bevallingsverhaal vertelt.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vandaag het woord aan Linda, van TinyMoments.nl.

Vanaf het moment dat ik wist dat 1 september 2016 de uitgerekende datum was ben ik gaan rekenen. Ik ken namelijk nogal wat mensen die eind augustus / begin september jarig zijn. De kans was dan ook groot dat onze baby op de verjaardag van een ander geboren zou worden. Toen ben ik tegen de baby in de buik gaan praten. Iedere dag gaf ik hem de mededeling: ‘je mag op of na 1 september geboren worden.’ Natuurlijk wist ik goed dat het niets uit zou maken of ik ertegen zou praten of niet, maar toch. Niemand weet precies hoe het zit.

Een paar dagen voor 1 september hadden we een controle bij de verloskundige. Bij ons werd altijd voorafgaand aan de afspraak een nieuwe afspraak gepland. Zowel Kevin als ik waren ervan overtuigd dat wij niet meer op die afspraak zouden komen (6 september) omdat onze baby dan al geboren zou zijn. Nou, niet dus. 6 september zaten we wederom bij de verloskundige. 40 weken en 5 dagen zwanger.

Strippen

Omdat ik bijna 41 weken zwanger was kreeg ik een afspraak mee voor de gynaecoloog. Dit is blijkbaar de normale gang van zaken als je de 41 weken zwangerschap haalt. Ze gaan dan kijken of de baby nog voldoende vruchtwater heeft en of de placenta nog goed is. Op dat moment was ik ervan overtuigd dat wij de afspraak bij de gynaecoloog gingen halen. Helemaal niks leek erop dat de bevalling namelijk zou gaan beginnen. Harde buiken had ik nog nooit gehad, ik had geen buikpijn en voelde mij nog steeds super goed.

De verloskundige stelde voor om mij te strippen. Dit zou echter alleen kunnen als de baarmoedermond al volledig was verstreken. Ik vond het prima, probeer het maar. Baat het niet dan schaadt het niet was mijn gedachte. Gelukkig was de baarmoedermond verstreken en had ik 1 cm ontsluiting. Het strippen zelf vond ik helemaal niet vervelend, ik voelde er eigenlijk vrij weinig van. Toen begon het wachten. Kevin was vrij van zijn werk die dag dus wat dat betreft kon de bevalling beginnen. Een paar uur na het bezoek aan de verloskundige dacht ik niet meer aan het feit dat ik was gestript, want er gebeurde nog steeds niks en ik voelde ook niks.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Het begin

Diezelfde avond op de bank heb ik mijzelf vergrepen aan chocolade pinda’s. (Sowieso houd ik van snoepen en snacken, maar tijdens de zwangerschap was het nog erger…). Rond 0.30 uur vond ik het wel mooi geweest en gingen we slapen. Beide waren we het erover eens dat het strippen niet geholpen had en dat we nog geen ouders gingen worden. Nog geen half uur later lag ik te doezelen in bed en kreeg ik een beetje buikpijn. Ik dacht meteen dat het kwam doordat ik (veel) te veel chocolade pinda’s had gegeten. De buikpijn zakte vrij snel weer weg. En kwam weer. Dit duurde ongeveer een half uurtje. Op mijn mobiel had ik een weeëntimer geïnstalleerd en deze besloot ik er toch maar bij te pakken. Voor de zekerheid. Kevin liet ik nog even slapen. Ergens dacht ik namelijk nog steeds dat de buikpijn kwam van de chocolade pinda’s, haha. Toen ik zeker wist dat het toch echt weeën waren heb ik Kevin wakker gemaakt. Hij maakte een kruik voor mij. Op dat moment had ik besloten dat mij dit prettig leek. Toen hij naar beneden ging ben ik hem gevolgd, ik had geen rust om te blijven liggen en wilde even kletsen. Beneden heeft Kevin uiteindelijk het timen van de weeën overgenomen. Het werd wel duidelijk dat het toch echt weeën waren. Spannend!! De weeën kwamen alleen nog helemaal niet regelmatig. Hierdoor dacht ik dat het misschien voorweeën waren. Ook waren mijn vliezen nog niet gebroken. Na een paar uur werden de weeën wel wat heftiger, maar nog steeds niet regelmatig. De tijd tussen de weeën verschilde van 40 seconden tot 5 minuten en alles daar tussenin. Ook de duur van de weeën was enorm wisselend. Omdat wij nog steeds aan het wachten waren op regelmaat hadden we de verloskundige (nog) niet gebeld. In alle boekjes staat namelijk dat je de verloskundige belt als de weeën minstens een uur lang tussen de 3 a 4 minuten komen en ongeveer 1 minuut duren. Op onze laatste afspraak werd dit ook nog benoemd door de verloskundige. Omdat ik de weeën prima op kon vangen vonden we het wel goed zo en kon ik het nog wel even volhouden.  Ik kon de weeën opvangen door tijdens een wee door de kamer te lopen en mijzelf volledig te richten op mijn ademhaling. Zittend of liggend had ik meer pijn tijdens een wee, dus dat was geen optie. Dit was voor Kevin frustrerend omdat hij niets voor mij kon doen (doei oefeningen die we hadden meegekregen bij de haptonomische zwangerschapsbegeleiding). Het enige wat ik tegen hem zei was wanneer ik een wee kreeg en wanneer deze stopte. Hij hield dit bij op de weeëntimer. Tussen de weeën door zat ik op de rand van het bed met mijn ogen dicht om nog een beetje uit te rusten, want ik had wel door dat ik niet meer ging slapen. Kevin speelde ondertussen spelletjes op de iPad. Hij mocht van mij alles doen, behalve de kamer verlaten!

Weeënstorm

Rond 5.00 uur was er nog steeds geen regelmaat in de weeën en hadden we de verloskundige nog steeds niet gebeld. De weeën werden wel wat heftiger, maar waren nog steeds prima op te vangen. Totdat ze overgingen in een weeënstorm. Jeetje dat was niet prettig. Drie weeën volgde elkaar op zonder pauze en duurde ongeveer 6 minuten in totaal. Hierna één minuut rust en toen weer drie weeën. Dat deed pijn. Ik werd er ook nog eens misselijk van en liep met een emmer in mijn hand door de slaapkamer. Op aanraden van Kevin besloot ik even onder de douche te gaan staan om wat verlichting te krijgen. Deze vond ik gelukkig snel. Met de douchekop op mijn buik werd de pijn wat minder. Op dat moment besloot Kevin dat het toch tijd was om de verloskundige te bellen, omdat de weeën toch wel zichtbaar heftiger en pijnlijker werden. Hier ben ik hem onwijs dankbaar voor. Op het moment dat hij de verloskundige ging bellen kreeg ik namelijk persdrang. Dit heb ik Kevin nog gezegd toen hij ging bellen en op het moment dat hij de verloskundige aan de telefoon had (5.30 uur) hoorde zij mij een (pers)wee opvangen. Ze kwam meteen naar ons toe, met stagiaire. Ik vond het prima. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, haha. Als er maar iemand kwam kijken hoe de zaken ervoor stonden. Ergens in mijn achterhoofd dacht ik nog dat ik nu misschien twee cm ontsluiting zou hebben en dat ze voor niks zouden komen, haha. Tussen het telefoontje naar de verloskundige en hun aankomst in heeft Kevin nog snel de vluchttas verder ingepakt, want die was nog niet helemaal klaar. Ook had hij de auto voor de deur gezet zodat ik gemakkelijk in kon stappen om naar het ziekenhuis te gaan. We wilden namelijk graag in het ziekenhuis bevallen.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Persen

Tegen 06.00 uur waren zowel de verloskundige als de stagiaire er. De verloskundige zag aan mij dat ik persdrang had en zei dat ze wel kon zien hoe het ervoor stond. Toch heeft ze voor de zekerheid gekeken hoeveel ontsluiting ik had. En jawel, ik had al tien cm ontsluiting! Geen wonder dat ik wilde persen! Omdat wij graag een ziekenhuis bevalling wilde werd kort besproken of dit nog haalbaar was. Ik mocht nog naar het ziekenhuis, maar dan moesten we meteen gaan en werd het haasten. Nou, geen haar op mijn hoofd die nog de trap af wilde, de auto in wilde stappen en acht minuten naar het ziekenhuis wilde rijden. Ik vond het ineens meer dan prima om thuis te bevallen. Kevin was het hier mee eens en binnen een paar minuten was ons bed omgebouwd tot ‘bevalplaats’ en werd de kraamhulp gebeld om te komen. Ik mocht daarna meteen gaan persen. En dat was fijn! Ik had ineens geen pijn meer en kon wat met de persdrang. Heel raar om op dat moment geen pijn meer te hebben, maar om dit om te kunnen zetten naar een fysieke handeling. Dit voelde goed. En verbazingwekkend genoeg ook heel natuurlijk. Na bijna 1.5 uur geperst te hebben werd het nog even spannend. Je mag thuis namelijk niet meer dan 2 uur persen. Daarna moet je alsnog naar het ziekenhuis. Toen ik dat hoorde ging er een knop om en ben ik als een malloot gaan persen. Ik zou onze kleine eruit duwen. En snel. No way dat ik alsnog naar het ziekenhuis wilde. Dit heeft geholpen, want 10 minuten later, om 7.32 uur, was onze prachtige zoon Jason er.

De schade

Wat een geweldig moment is dat. Je kindje ligt op je borst en begint te huilen. Dat is echt genieten. De placenta kwam gelukkig ook binnen een kwartier. Ik weet nog dat een van de eerste dingen die ik vroeg was of alles nog heel was daar beneden, haha. Hier hadden ze nog niet naar gekeken, dat kwam wel. Gelukkig was alles best netjes gebleven. Er zijn een paar kleine schaafplekjes gehecht zodat het niet zou gaan branden met het plassen. Maar dit werd pas een uur na de bevalling gedaan, we hebben eerst heerlijk genoten van ons krijsende mannetje op mijn borst.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Terugblik

Ondanks dat ik niet in het ziekenhuis ben bevallen kijk ik met een super goed gevoel terug op de bevalling. De verloskundige, stagiaire en de kraamhulp hebben super werk geleverd. Ik voelde mij op mijn gemak tijdens de bevalling en ben goed gecoacht. Na de bevalling ben ik gaan douchen en toen ik terug op de slaapkamer kwam was het bed verschoond, stond de was aan en was er gewoon niet meer te zien dat er zojuist een bevalling had plaatsgevonden. En dat was fijn! Een van mijn argumenten om in het ziekenhuis te bevallen was namelijk dat ik ‘die rommel’ niet op mijn slaapkamer wilde. Nou, ik kan je vertellen, ik heb er niks van meegekregen. En ik vond het super dat ik meteen mijn eigen bed in kon zonder dat ik nog in de auto naar huis moest.

In totaal duurde de bevalling 6,5 uur. Het had wat mij betreft niet beter kunnen gaan. Ik vond het vervelend dat Kevin voor zijn gevoel niet veel voor mij kon doen, maar zijn aanwezigheid was voor mij zo belangrijk. Zonder hem was het niet zo gemakkelijk gegaan en ik heb juist heel veel gehad aan hem!

Bedankt voor het delen van je verhaal Linda en de prachtige foto’s! Over twee weken is Madelaine aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne