Compilatie - De overstap van Gastouder naar Kinderdagverblijf, hoe bevalt dat?

Fos zit nu een paar maanden bij zijn huidige kinderdagverblijf in de wijk waar wij wonen. Onze gastouder, waar wij dol op waren, ging met zwangerschapsverlof en dat tezamen met de verhuizing maakte dat wij een overstap naar iets of iemand anders moesten maken. En wij kozen voor een kinderdagverblijf deze keer. Niet alleen dus voor Fos maar ook straks voor Zusje. Waarom? Wat voor KDV is het? Bevalt het? Wanneer gaat Zusje straks?

Ik schreef een artikel, vorig jaar, over onze keuze voor een gastouder. Ik sta nog steeds achter elk woord. Ik zou de keuze voor een gastouder meteen opnieuw hebben gemaakt, zonder twijfel. Fos is onze eerste en ik vond hem wegbrengen enorm lastig. Ik wilde graag aan het werk maar poeh, het ging mij niet in de koude kleren zitten toen. Wij wilden heel graag een gastouder omdat ik dat huiselijke wilde voor Fos, zeker omdat hij toen nog reflux had. Een wat rustigere omgeving, een klein groepje kinderen en wat meer aandacht. Het liefste veel één op één aandacht en liefde. En dat kreeg hij van Melissa, ze was haar gewicht in goud waard.

Helaas voor ons en geweldig voor haar, werd zij zwanger en zou ze met verlof gaan. Dat is geen reden om je kind weg te halen maar wij verhuisden ook naar een andere wijk en ik wilde niet Fos een tijd ergens heen brengen en dan weer terug. Ik vond dat teveel gesjouw. Tevens wilde ik wat minder ver hoeven rijden om hem weg te brengen, zeker als er een tweede bij komt strakjes. Dus een overstap, dat was duidelijk. Maar, weer een gastouder of toch een kinderdagverblijf?

In de wijk waar wij wonen hoef je maar een steen te gooien en je raakt een gastouder of een KDV, erg handig! Dus keuze genoeg. Na wéken bakkelijen met Boris over alle opties maakte ik een beslissing. Ik wilde wel eens kijken naar een opvang in plaats van een gastouder. Ik was zo enorm dol op Melissa, niemand zou vast even fijn zijn en ik vond Fos nu oud genoeg om een andere en grotere stap te maken. Hij is niet zo teer als toen hij een baby was, hij is nieuwsgierig, heerlijk sociaal en zou denk ik profiteren van een omgeving met meer en andere kinderen. Dus wij maakten een afspraak bij drie opvangen in de buurt, één hele grote bekende en twee kleinere maar zeer goed aangeschreven versies.

De eerste waar wij langs gingen samen met Fos, allemaal op dezelfde dag om goed te kunnen vergelijken, is degene waar Fos nu zit. Wij kwamen binnen en het voelde goed, prettig en aangenaam. Dit is de opvang MoreThanKidz (vestiging Poppejans in Stadshagen). Wij maakten kennis met de meeste ‘kdv-mama’s (zoals ik de lieve vrouwen noem) en er was een klik. Deze vrouwen zijn overigens allemaal pedagogisch medewerksters. Fos sprong meteen uit onze armen en rende naar het keukentje. De kinderen gingen net fruit eten en Fos vond het wel interessant. Hij wilde ook! Allemaal hele goede tekenen. Deze opvang bestaat uit maar twee groepen van maximaal tien kindjes en twee ‘flexkindjes’. Per zoveel kinderen zijn er meerdere begeleiders, zeker als het baby’s of kinderen of de twee jaar betreft. Er staan dus sowieso twee volwassen dames en een stagiaire op de groep bij volle capaciteit en zelfs nog eentje meer als er meerdere baby’s zijn. De kdv-mama’s zijn ook de vaste personen op die groep, dat vond ik ook erg fijn. Fos had dus niet te maken met constant tien verschillende gezichten maar een enkele. En hij zou een vaste mentor krijgen, iemand die sowieso meer op hem let en zijn ontwikkeling in de gaten houdt. Maar eigenlijk let iedereen heel goed op en aan het einde van de dag weten ze allemaal hoe Fos zijn dag is verlopen. Super fijn!

De andere twee vielen af. De tweede voelde ook prettig maar ik voelde geen ‘liefde’. Dit was een ‘groepjes’ opvang, een zogenaamde ‘horizontale’. Dat klonk mij als muziek in de oren! Alleen het jammere was, was dat op de dagen dat Fos zou komen de groepen samen zouden gaan wegens weinig bezetting. Dat maakte dat het horizontale dus alsnog niet op Fos van toepassing was. En wanneer dit wel zo zou zijn, Zusje niet bij Fos in de klas zou komen. Dat vond ik jammer.

De derde was érg groot. De allergrootste in dit deel van het land. Een prima opvang, een organisatie met veel geld en er werd enorm veel moeite gestoken in goede spullen, leuke activiteiten en toestellen voor de kinderen. Alleen, dat hoefde van mij allemaal niet zo. Het voelde mij wat te log, wat te groot en ik voelde mij verloren als ouder. Wat ik wil is aandacht en liefde voor mijn kind, voor mij als ouder. Ik wil niet verdwalen in de hallen, hoe mooi en duur de muziekinstrumenten ook zijn.

Het werd dus de kleinschalige en zij hadden ook plek voor Zusje, op dezelfde groep als waar Fos in zit. Voor mij een vereiste, broertje en zusje bij elkaar met dezelfde mentor vind ik wel zo prettig. Het is de bedoeling dat Zusje vanaf 1 september één dag in de week meegaat om te starten, op de woensdag zoals wij nu gewend zijn met Fos. Vanaf 1 oktober komt daar de tweede dag op vrijdag bij. Zodoende hebben opa en oma een dag met de kleinkinderen en hebben wij nog steeds een papa- en een mamadag. Zo kunnen wij er allen even aan wennen (vooral ik, haha) en bouwen wij het rustig op. En zo is het ook nog betaalbaar.

Hoe bevalt het Fos op deze KDV? Degene die mijn weekvlogs volgden in deze tijd weten dat het moeizaam ging. Niet vanwege Poppejans maar omdat Fos al een tijdje in een fase zat dat afscheid nemen gepaard ging met veel drama. Niet alleen bij de gastouder (waar hij dól op was) maar ook bij opa en oma (waar hij nog dóller op is) en zelfs als één van ons de ruimte verliet en de ander achterbleef. Een fase, maar wel net met de verkeerde timing. Wij probeerden er in het bijzijn van Fos nuchter in te staan, liefhebbend en kalm maar niet al te veel mee te gaan in de drama. Mijn hart voelde de drama wel enorm, ik had bijna evenveel tranen als Fos. Maar ik wist dat het niet perse om het KDV ging maar dit gewoon even zo was. Ik moest het dus tijd geven en tanden op elkaar zetten.

Rond de tijd dat ik er klaar mee was en de neiging om uit pure emotie dan overal de stekker maar uit te trekken, zo bij week zes, stopte het huilen. Boris belde op, in die week, net nadat hij Fosje had weggebracht. Opgelucht klonken de volgende woorden; ‘HIJ HUILDE NIET!’. Dus deed ik dat, van pure opluchting. En toen ging het vanaf dat moment elke dag beter.

Nu houdt hij ons handje vast, lopen wij rustig de ruimte binnen en roept hij ‘KAKA!’ of ‘ISSA’ de namen van de dames die hij het meeste ziet. Hij rent naar het keukentje, hij heeft vriendjes gemaakt om mee te spelen, hij eet enorm goed, hij slaapt nog beter en hij bijt ook van zich af als hij zich in een hoekje gedrukt voelt door een ander. Top!

Ik merk vooral dat Fos met ENORME sprongen in zijn ontwikkeling voor de dag komt nu. Hij heeft mij toch een woordenschat erbij gekregen en dit is wel tegelijkertijd gekomen met de overstap naar Poppejans. Hij zit ook in de fase waarin hij dit meer tentoonstelt maar ik merk een hele duidelijke stimulans. De liedjes die hij op de opvang zingt kan hij thuis meezingen en mede daardoor kan hij veel meer objecten of dieren benoemen. Ze gaan ook heerlijk veel met elkaar naar buiten en hij trekt zich op aan oudere kindjes en leert zachtjes om te gaan met de kleintjes.

Natuurlijk vind ik het voor Zusje spannend om haar straks naar een opvang te brengen. Ik wilde voor haar ook een gastouder maar mijn eerste prioriteit was Fos en ik dacht dat hij baat zou hebben bij een kinderdagverblijf. Dat bleek echt de juiste stap voor ons en omdat ik deze opvang strakjes al enorm goed ken merk ik dat ik minder gespannen ben om mijn kleine tweede hummel te brengen. Ik vind alle ‘mama’s’ daar enorm lief, attent en zorgzaam. Ik zie hoe zij omgaan met de baby’s met de andere kinderen, met Fos. Ze zijn dol op hem, dat straalt er van af. Ik denk dat wij de overstap, die absoluut niet nodig was geweest anders, door omstandigheden op een goed moment is gemaakt. Het pakte goed uit voor ons en daar ben ik enorm blij mee. Ik had geen betere keuze kunnen maken dan Fos naar Poppejans brengen. Mocht jij in Zwolle wonen en een opvang zoeken? Ik raad deze met enthousiasme aan. Ik ben lyrisch. En zéér kritisch dus dat zegt wat!

Liefs,

Elise Joanne