De overgang van één naar twee kinderen, hoe ervaar ik dat?

Toen ik zwanger was van Hazel moest ik er soms wel eens aan denken; hoe zou het nou echt gaan als we strakjes met zijn viertjes zijn? Zou er veel veranderen in mijn en onze relatie met Fos? Zouden we nog wel alle tijd en aandacht die Fos verdient hem ook kunnen geven, maar ook aan elkaar? En vrijwel iedereen met twee of meer kinderen die zag of hoorde dat ik zwanger was had er ook wel een mening over; de een vond de stap van het eerste naar het tweede kind rampzalig en ik zou maar flink moeten genieten van wat ik nu heb want poeh, het zou zo zwaar worden. De andere kant werd ook veelvuldig belicht want als je er eentje had, dan kon die tweede er gemakkelijk bij. Maar, hoe ervaar ik het nu zelf na bijna zes maanden twee kindjes onder mijn hoede te hebben?

De overgang van één naar twee kinderen, hoe ervaar ik dat?

Wat ik met al dat advies deed? Vrij weinig want ieder gezin is anders. Dus wat ik nu schrijf hoeft ook geenszins voor jullie te gelden. Wij hadden wel echt een bepaalde mindset; stel je in op het allerergste, dan kan het alleen maar meevallen. En dat deden wij ook. Want de eerste periode met Fos wat loodzwaar en toentertijd voelde het alsof het nooit op zou houden. Dat deed het wel, want na een half jaar kwam er rust in ons huis en heel veel regelmaat. Regelmaat heeft ons absoluut gered en ook nu was ik van plan dat in te voeren. Fos was ons referentiekader en dat kader creëerde twee dingen bij ons; angstig voor hetgeen ging komen maar ook realistisch in hetgeen ging komen. Want als wij het eerste half jaar met Fos konden doorkomen dan kunnen wij alles wat baby nummer twee op ons af gooit ook wel aan. En daar vond ik berusting in.

Wat ik sowieso hoopte was dat Fos Hazel ‘leuk’ zou vinden, dat hij haar niet zag als een indringer met wie hij liefde moest delen. Wat dat betreft heeft Fos onze stoutste verwachting overtroffen want ik kan mij geen lievere en betere broer bedenken dan dit blondje knulletje. Hij is nieuwsgierig, wil helpen waar kan, aait haar over haar bolletje als hij langs loopt, vraagt zich af waar ze is als ze ligt te slapen en als ze huilt..? Dan troost hij haar met de woorden; ‘Hasjel, Fosje is er, niet huilen klein poppetje’. Niet alleen hoor je dan heel goed dat hij ons bijna één op één napraat met dat laatste maar dan smelt je toch gewoon? Hoe hij met Hazel omgaat is een absolute droom. Ja, hij moest ook heel erg wennen de eerste maanden maar het (negatieve) gedrag wat daaruit voortvloeide de eerste weken reageerde hij af op ons, voornamelijk op Boris. Maar totaal niet op Hazel, hij was in zijn geheel niet jaloers. Hij verwelkomde haar alleen maar en snapte donders goed dat zij er nu voor altijd bij zou horen. En dat juichte hij toe!

De overgang van één naar twee kinderen, hoe ervaar ik dat?

Dat was de eerste hobbel waar ik mij druk om maakte en dat bleek niet eens een hobbel te zijn, niet eens een kiezelsteentje. Ja, de verwerking van de kraamweek en de aanpassing in zijn jonge leventje had hij zeker en ik ga absoluut niet zeggen dat deze fase makkelijk was want dat was het niet. Fos was echt heel erg snel geïrriteerd tegen ons, wilde van alles wat niet mocht en hij was gewoon chagrijnig. De grenzen opzoeken, elk uur weer. Énorm vermoeiend.. Maar wij lieten de teugels vieren en besloten dat ook hij die verwerking mocht hebben, zijn hele leven stond gewoon op z’n kop en dat is nogal wat als je net twee bent. Het was echt een fase, na een week of zes hadden wij ons ventje weer terug. Begrijp mij niet verkeerd; Fos is alsnog een enorme doerak met stoute neigingen maar hij was in die eerste weken gewoon echt strontvervelend, type ‘bloed onder je nagels’. Nu is hij gewoon zijn ondeugende en eigenwijze tweejarige zelf.

Alles stond of viel met Hazel, hoe zij zou ‘zijn’. Zouden wij een ‘makkelijke’ baby krijgen of weer een baby-Fosje? Hazel was en is een heerlijk kind, echt een absolute roze plofwolk. Ze eet goed, huilt amper, slaapt goed en is áltijd vrolijk. En als ze huilt komt dat omdat ze iets écht niet wil of als Fos aan het huilen is. Waar ik Fos vroeger gerust kon laten huilen om te laten slapen doe ik dat met Hazel totaal niet want ik weet dat dit geen zin heeft. Hazel geeft aan dat er iets moet gebeuren en doet dat door kreuntjes, babbeltjes en gilletjes. Gaat ze uiteindelijk dus toch huilen? Dan ben je te laat, simpel als dat. Dat gebeurt dus ook vrijwel nooit, ik laat het eigenlijk niet zover komen. Ze is namelijk heel helder in wat ze wil en ze wil helemaal niet zo veel! Wat dat betreft heb ik geen kind aan d’r.

Gistermiddag wisselden de kinderen elkaar net af met slaapjes, Fos moest echt even in de middag naar bed omdat hij niet lekker was en Hazel had de hele ochtend geslapen, zo’n kleine vier uur lang. Dus toen zat ik alleen op de bank met mijn kleine roze bonk. Ze heeft gespeeld in de box, op haar speelkleed op de vloer en heeft fruit gehad in de Stokke stoel. Tegen haar nieuwe slaapje aan, zo’n drie uur later begon ze een klein beetje te mokken, dan praat ze wat harder en gaat ze kleine gilletjes geven. Dus heb ik haar bij mij genomen en nog – terwijl ze op schoot zat – een half uur lang mijn boek gelezen (ja echt, no shit!). Toen ze in haar oogjes begon te wrijven heb ik een fles gemaakt en al slapend heb ik haar op bedje gelegd. Ik mag dus absoluut niet klagen, haha.

Elise's Weekly Pictorama - Een beetje een vreemde week

Natuurlijk waren de eerste drie maanden pittig want hoe vrolijk en lief Hazel ook was, ook zij werd om de drie uur wakker. En als je dan nog eentje hebt lopen dan begint je dag – in ons geval – gewoon om zes uur en moet je ‘aan’ staan. En Fos sliep echt niet meer elke middag dus dan waren het lange dagen. Wij hebben ons ritme aangehouden van vóór de bevalling, op vaste dagen vaste activiteiten en dat heeft geholpen. Iedereen wist waar hij of zij aan toe was, wat er moest gebeuren en tussendoor verzorgende wij een pasgeboren baby. Hazel ging dus echt mee in ons bestaande ritme en leven want dat verdiende Fos ook. Dat er niet te veel veranderde behalve dat er een nieuwbakken mensje bij kwam in zijn leven. Dat is wel onze redding geweest die eerste periode. Verstand op nul en gaan met die banaan, dat was het adagium.

Wanneer de kinderen beide ziek zijn of als wij als ouders ziek zijn dan vind ik het zwaar en absoluut geen grapje. Ik was tijdens de zwangerschap al grapjes aan het maken over het eerste moment dat wij als gehele gezin lamgelegd zouden worden door de (buik)griep en hoe verschrikkelijk dat wel niet zou zijn. Angstzweet stond op mijn bilnaad als ik er aan dacht, haha. De eerste maand met vier zieke mensen in ons huis is geweest en het was verschrikkelijk, echt een totale ramp. Een kleuter met hoestbuien waardoor hij niet kan slapen, een man die halfbakken door het huis slentert, een baby met oorpijn en ik als moeder volledig gevloerd door de koorts.. het was niet leuk. Maar, wij hebben het overleefd! Mijn tip? Laat álles de boel de boel. Druk op pauze met alle dingen die niet belangrijk zijn of kunnen wachten, dan ligt er maar een jaarvoorraad aan was. Nou en? Zolang de kinderen liefde en fruit krijgen dan staat Brandweerman Sam maar wat vaker aan. Leuker wordt het toch niet, maak het jezelf dan gewoon gemakkelijk.

De overgang van één kind naar twee is ons absoluut meegevallen. Op de logische en normale hobbels en bobbels na, de eerste periode die gewoon dodelijk vermoeiend was, ging en gaat het gewoon erg goed. Maar dan zeg ik wel eerlijk dat dit ook echt ligt aan Hazel, zij is een ‘makkelijke’ baby. En ook makkelijk baby’s moeten verzorgd worden en kunnen zorgen voor intense slapeloosheid (ik slaap elke nacht ook maar een paar uur) maar als je Fos als referentiekader hebt dan valt álles daarna enorm mee, haha. Ik ben dus blij dat ik al gepokt en gemazeld was door mijn ervaring van Fos, erger kon het eigenlijk niet worden toch? En als ik dat aankon dat kan ik alles aan wat deze kleine meid ons laat verduren. Maar wij kregen een wolk van een meisje en kleuter die zich heeft ontpopt als de allerliefste broer ooit. Ik ben dus blij dat Hazel als tweede kwam en niet als eerste, dat dit de volgorde is van de kinderen als je snapt wat ik bedoel.

Elise's Weekly Pictorama - Amersfoort met Sanne!

Ja, het is hard werken zo’n gezin, dat vind ik wel. Vooral om in de ochtend iedereen gevoed en aangekleed te krijgen en om in de avond hetzelfde te herhalen. Vooral de avondspits is er eentje waar ik niet dol op ben. Maar alles staat ook in het teken van de kinderen van vijf tot half acht. Wij maken geen afspraken buiten de deur, hebben vaak geen vrienden of familie over en alle aandacht gaat naar het kroost. Zo staan wij als team sterk tegen Fos zijn driftbuien en Hazel haar gemopper als het allemaal te lang duurt. En nee, dat lukt niet elke avond want je hebt ook gewoon je werk en afspraken die je niet af kan zeggen maar dat is wel onze basis. Er komt een periode dan komt er meer rust in de tent dus voor nu creëren wij die gewoon zelf en dat is een hele fijne houvast.

De liefde die ik voelde voor mijn zoon is niet verminderd, de liefde en het vermogen om te houden van is verdubbeld. Bijzonder hoe dat werkt hè? Ik heb nog meer liefde, aandacht en geduld dan dat ik dacht en het komt er ook op een hele natuurlijke wijze uit. En als ik het dan ook even niet meer weet of leuk vind, want dat is het echt niet elke dag de hele dag, dan heb ik een man die mij steunt en ervoor zorgt dat ik mij een onderdeel van een team voel. Ik kan het alleen maar ik sta met hem sterker en andersom. Dat is heel fijn om te hebben, te weten dat je het samen doet en dat er een punt komt dat beide slapen en jij ook je bed in kan duiken. Hoezee!

Liefs,

Elise Joanne