DSC 2290 1 800x530 - De (on)zin die ik uitkraamde tijdens mijn bevalling

Het doet de ronde, het is een populair artikel om te schrijven voor ‘nieuwbakken’ moeders; de zin en onzin die wij, zij, ik hebben uitgekraamd tijdens een bevalling. Ook ik waag mij er aan om te delen vandaag wat ik er uitschoot tijdens deze uren, de ene opmerking aardig serieus, de ander gekscherend. Met enige tekst en uitleg!

‘Jemig, dat doet pijn gek!’ – Een van mijn allereerste écht weeën. Totdat mijn vliezen braken kon ik het aardig goed volhouden met puffen, zeker omdat ik wist dat ze maximaal een minuut zouden duren. En toen kwam de weeënstorm. Dát deed pas pijn.

‘Oh, ik weet niet of ik dit nou wel zo leuk vind hoor’ – Dat is ook niet het doel Elise.. Volledig koekwaus door de adrenaline.

‘Mijn baarmoeder is zojuist geknapt!’ – Ik had geen idee hoe het zou voelen, dat moment dat je vliezen breken. De een omschrijft het als een klein knapje, de ander als plassen in de broek. De een voelt er amper wat van, de ander des te meer. Ik behoor tot die tweede groep; jemig, wat is dat een extreem naar gevoel zeg! Het voelde alsof er ineens uit alle macht druk op mijn baarmoeder werd gezet die als een ballonnetje knapte. Alvorens ik leeg liep en ik met mijn natte pyjamabroek en bed zat.

‘Ik voel druk, ik voel druk, ik voel druk.. BORIS, IK VOEL DRUK!’ – Het ging allemaal wat sneller dan gedacht.. En Boris ‘geloofde’ mij eerst niet, dacht niet dat ik inderdaad al persweeën kon hebben, niet nu al. Nou lieve schat, dat kan blijkbaar wel, haha.

‘Boris, je belt NU 112!’ – Dit klinkt heel grappig maar eigenlijk was ik op dat moment radeloos. Boris rende naar de woonkamer om te bellen en toen.. ging de deurbel. De nood-verloskundige stond eindelijk aan de deur.

‘Are you f*cking kidding me..?’ – Tegen de verloskundige toen zij aangaf dat ik toch echt thuis zou gaan bevallen. Ze was net 5 minuten binnen en ik had al een half uur persweeën. Ik wilde zéér graag bevallen in het ziekenhuis namelijk, dat was ons ‘plan’. Nou, dat plan ging de deur uit toen mijn eerste weeën begonnen want binnen enkele uren lag Fos op mijn borst. Bevallingsplan mijn dikke kont. Dit zinnetje klinkt heel onbeschoft maar ik blijk het te hebben gemompeld.

‘Maar ik wilde zo graag fijne drugs’ – Wederom tegen de verloskundige toen ze zei dat ik mocht persen en de baby geboren ging worden. Ik was compleet van de wereld en dacht niet meer bepaald helder na, haha. Zij antwoordde; ‘ja, voor die drugs zijn wij sowieso al een paar uur te laat lieve Elise, het gaat gebeuren, op eigen kracht en wel nu’. ‘Maar jij kan dit, echt waar’. Fijne vrouw.

‘Ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het ZELF gedaan’. Tegen niemand in het bijzonder, meer tegen mijzelf dan tegen een ander zei ik deze woorden het moment dat de alles verlossende laatste perswee kwam en ik Fos ter wereld bracht. Ik blijk dit een aardig tijdje te hebben gemoppeld terwijl ik over Fosje zijn ruggetje wreef en wij beiden bijkwamen. Ik had namelijk nooit gedacht thuis te bevallen én zonder enig hulpmiddel. Dat wilde ik ook niet, ik geloof in medicijnen en de kracht daarvan. Ik zie het als hulpmiddelen die ik mag en kan gebruiken. En.. ik had nooit gedacht het zelf te kunnen. Ik had nooit gedacht zonder enig hulpmiddel deze prestatie te kunnen bewerkstelligen op eigen kracht.

‘Hoe heet u eigenlijk?’ – Ja, ik houd wel van decorum jongens; de verloskundige mag dan mijn doos hebben gezien maar toen ik eenmaal weer een beetje bijkwam schiet ik wel in het ‘hoe heurt het eigenlijk’-standje. Ik had geen idee hoe de verloskundige heette, ik was er niet helemaal bij toen de eerste woorden werden gesproken. Ik was eigenlijk allang blij een kundig gezicht te zien die hielp, het interesseerde mij even niet welke naam daar bij hoorde.

‘He, het is een Boris kloontje! Oh shit, zal hij dan mijn karakter hebben?’ – Nog steeds een mogelijkheid, nog steeds een angst.

‘Ik heb hem helemaal nog geen kusje gegeven, mag dat al wel?’ – Ik was de eerste uren zo bang iets te breken bij Fos dat ik heel krampachtig met hem omging. Toen ik eenmaal zag hoe de kraamverzorgster het deed was dat snel voorbij, haha.

‘Beer, bedankt voor je hulp en kracht. Zonder jou.. zonder jou had ik dit nooit kunnen doen’. – Gewoon heel veel liefde.

‘Poeh, dit was best vermoeiend daarom’ – Nogal een understatement. Tijdens en na de bevalling was ik niet bepaald mijzelf, haha.

‘Zeg jij het of zeg ik het eindelijk hardop?’ – Boris; ‘Dit is hem dan, onze zoon, Fos Elias Gijs. Welkom!’.

Liefs,

Elise Joanne