De dag dat ik opnieuw vader werd - door Boris

Vandaag, precies zes jaar geleden, zeiden Boris en ik ten overstaan van familie en vrienden het ja-woord. Vandaag is het onze trouwdag en ter ere daarvan schrijft Boris weer een artikel. Hoe is het voor hem om vader te zijn van twee kinderen? Hoe is de bevalling gegaan in zijn ogen? Hij heeft het opgeschreven, voor mij, voor ons, voor de kinderen en voor jullie. Lees je mee?

De dag dat ik opnieuw vader werd - door Boris

Boris heeft eerder twee artikelen geschreven over het vaderschap, de eerste; ‘help/hoera ik word papa!‘ en de tweede; ‘help/hoera ik bén papa’ kan je hier lezen.

Door Boris

Terwijl ik dit nu schrijf is het zaterdagmiddag en liggen Fos en Hazel te slapen. Ik heb net mijn krant uit en krijg van Elise de vriendelijke doch dringende vraag of ik nog een stuk wil schrijven wat zij op onze trouwdag kan publiceren. Dat wil ik zeker doen, ik had dit ook beloofd, alleen weet ik even niet waar te beginnen…

Hazel is morgen 8 weken oud, wat betekent dat vandaag 8 weken geleden de laatste dag was dat wij een gezinnetje van 3 waren. Dat wisten wij toen niet maar dat maakt dat ik nu wel anders terugkijk op die dag. Nietsvermoedend ging ik met Fos boodschappen doen en spelen in de speeltuin. En in de avond zijn we nog uit eten geweest omdat Elise ondanks haar volgelopen benen toch even wat wilde doen. Het was fijn en gezellig. Niet wetende dat de volgende dag ons leven wederom drastisch zou veranderen.

Mijn Bevallingsverhaal van Hazel

In de aanloop naar de bevalling had ik een druk jaar achter de rug. Ik volgde een studie naast mijn werk wat veel tijd in beslag nam. Collega’s die mij voor waren gegaan raden mij aan tijdens deze periode niet te gaan verhuizen of kinderen te krijgen. Binnen de eerste vier maanden waren wij verhuisd en had ik Elise bezwangerd. Lekker bezig Boris!
Al met al was het meestal goed te combineren en alleen in de maand mei was het bijzonder hectisch vanwege tentamens, deadlines en een hoogzwangere Elise.
Met de baby ging het de hele zwangerschap goed waardoor ik mij daar niet druk over heb gemaakt. Wel zag ik op tegen de eerste weken na de bevalling. Gebroken nachten en heel veel poepluiers. Je kunt het romantiseren wat je wilt maar het hakt er wel in!

De dag dat ik opnieuw vader werd - door Boris

Weer even terug naar 8 weken geleden. De volgende dag was het vaderdag, zondag 17 juni. In de ochtend werd ik vol liefde verrast met een ontbijtje op bed en een prachtig kunstwerk wat Fos op het KDV had gemaakt. Ik heb dat trots zijn op het geklieder van je kind nooit begrepen maar nu ik er zelf een kreeg wilde ik hem het liefst inlijsten voor boven ons bed! En van Elise kreeg ik prachtig horloge (oké, ik had hem dan wel zelf uitgezocht maar moest toch wachten tot vaderdag). Little did I know…. dat ik het allermooiste vaderdagcadeau nog zou krijgen.

Elise dacht last te hebben van voorweeën maar toen het aanhield besloot ze in bad te gaan met Fos om te kijken wat het zou doen. Na een klein uurtje konden we wel vaststellen dat dit geen voorweeën meer waren. De bevalling was begonnen! Man, daar begint de adrenaline wel van te stromen! Het enige wat je dan denkt is (om even de beste kerstfilm ooit te quoten): “This is it, don’t get scared now”.
Ik belde de verloskundige en ook meteen mijn broer, die stand by stond om Fos op te halen. Ondertussen zat Elise nog in bad en heb ik Fos er uit gehaald en zijn tas ingepakt. De verloskundige kwam en bevestigde de start van de bevalling. Ondanks de spanning (mede door een zeer snelle bevalling van Fos) voelde ik dat het goed zat. Elise zat in een goede mindset en pakte de weeën op alsof het niks was. Althans zo leek dat voor mij want natuurlijk was het wel keihard werken voor haar. Ik was nu al zo trots!

De dag dat ik opnieuw vader werd - door Boris

Fos werd opgepikt, de verloskunde ging weer en zei dat we moesten bellen als de vliezen braken of de weeën toenamen. Binnen een half uur, het was onderhand half 12 geweest, stond ze weer voor de deur want het duurde niet lang voordat de vliezen braken. Ze liet ons samen in de badkamer en ging alvast wat voorbereidend werk doen. Af en toe stak ze haar hoofd om de hoek of te checken of alles goed ging. Elise zat nog steeds in bad en ik zat/hing over de rand naast haar. Door de weeën te timen kon ik Elise begeleiden bij het opvangen hiervan. Ik wist: niet teveel aan haar zitten. Hooguit een hand bieden die ze tot moes kon knijpen en er gewoon ‘zijn’. Ondanks dat Elise zich volledig op zichzelf focuste en probeerde de weeën op te vangen voelde ik wel dat wij dit als een team deden. Elise en ik, samen in onze badkamer… een moment om nooit meer te vergeten. Trots, vol ontzag en het vaderschap opnieuw in de ogen kijkende dacht ik: Ben ik hier weer klaar voor? Nou… Ben je dat ooit? Nee. Ga ik er wel weer voor? Ja, ik besloot toen en daar dat ik dit meisje, wat niet lang meer op zich zou laten wachten, alles zou geven. Liefde, geborgenheid, bescherming en voor haar achtste verjaardag een pony.

De dag dat ik opnieuw vader werd - door Boris

De weeën namen toe en het was tijd dat Elise het bad uit moest voor de grande finale. Onderhand was het 13:00 maar tijd is op dat moment een relatief begrip. Aangekomen op het bed merkte ik dat Elise even weer in de goede flow moest komen. Ze had uren in bad gezeten en als je dan, effe tussen de sterker wordende weeën door, er uit moet komen is dat een hele opgave. Maar ze herpakte zich en ging er weer voor. Wat een wereldvrouw! Het moment van persen kwam en Elise keerde zich in zichzelf om dit te gaan doen. Ik stond naast het bed haar te ondersteunen en te vertellen hoe allemachtig goed ze het deed. Alleen toen braken vijf helse minuten… de verloskundige zag ontlasting in het vruchtwater en ze kon geen harttonen vinden. Protocol is dat ze dan een ambulance bellen omdat het een indicatie is dat er iets niet goed kan zijn. Voordat de ambulance er was had ze gelukkig al weer een harttoon te pakken. Ik merkte toen pas wat de afgelopen uren en specifiek de laatste vijf minuten van mij hadden gevraagd. Elise zag het aan mij en besefte toen vaag dat er iets heftigs gebeurd was. Gelukkig was het weer oké maar de baby moest nu toch écht komen. “Nog één keer alles geven, voor ons meisje. Het móét!” Sprak ik tegen Elise en door haar kracht (en een beetje hulp van een zeer kordaat handelende verloskundige) kwam Hazel op deze wereld.

De dag dat ik opnieuw vader werd - door Boris

En dan ben je ineens vader van twee kinderen. Wat een zegen! Maar het overweldigt mij wederom. De verantwoordelijkheid, zorgen en natuurlijk bijkomend emoties bevliegen mij soms. Maar ik geniet volop van mijn gezin en we gaan er het beste van maken! Dat ik dit nog een keer mocht meemaken doet mij beseffen hoe gelukkig ik ben met wat ik heb.

Hazel doet het fantastisch en Fos is een enorme lieve grote broer. Meer heb ik niet nodig. Behalve een cursus haarvlechten, dat zou nog wel handig zijn.

Groeten van Boris

De zwart/wit foto’s van gemaakt door Martine van Vetportret, de kleurfoto door Maack.nl.