IMG 20180304 WA0021 - Bijzondere verhalen #9 - Judith runt Gezinshuis 'De Rots'

Een gezinshuis, ik had er nog nooit van gehoord tot Judith mij mailde. En wat ben ik daar blij mee! Zij neemt ons mee hoe het is om andere kinderen op te vangen en ook zelf moeder te zijn van meerdere kleintjes. Ik heb enorm veel bewondering voor Judith en de wijze waarop zij haar leven invult. Lees je mee?

Zou jij ook graag mee willen doen? Dan is jouw verhaal van harte welkom. Stuur je mij een mailtje? Je verhaal mag anoniem. 

Met ‘Bijzondere verhalen in Zwangerschap & Moederschap’ wil ik vrouwen de kans wil geven hun verhaal, welk verhaal dan ook, neer te schrijven. Over het HELLP syndroom, de zoektocht naar de perfecte zaaddonor, het verlies van een baby, een moeder zijn van een kind met een beperking en nog veel meer. Verhalen van vrouwen en moeders, voor vrouwen en moeders. In de hoop steun en herkenning te vinden, te geven en te krijgen.

Deze rubriek komt op maandag of woensdag online, een keer per twee weken. Alle verhalen zijn met moeite, aandacht en liefde opgeschreven om jou een beeld te geven van een onderwerp of situatie, of om steun te kunnen bieden bij anderen die hetzelfde doormaken. Indien je in contact wil komen met de schrijfster van het verhaal dan ben je welkom mij te mailen en kan ik eventueel, indien gewenst, gegevens overleggen. 

Lees hier alle andere verhalen die tot nu toe online zijn gekomen

Kijk hier voor meer informatie over Gezinshuis De Rots in Putten.

Ik ben Judith, mama en ‘mama- Judith’. Ik ben getrouwd met René en we hebben samen 3 kinderen. Dylène van 9 jaar, Boaz van 7 jaar en Jozua van 1,5 jaar. Drie jaar geleden zijn we ons gezinshuis gestart en hebben kinderen/jongeren in ons gezin wonen die extra structuur, begeleiding en coaching nodig hebben en niet thuis kunnen opgroeien. We geloven in de kracht van het gewone leven, ook voor kinderen die net wat meer nodig hebben. In deze blog een inkijkje in ons leven en onze zoektocht.

We zijn gestart met een meisje van toen 16 jaar en ze woont nog steeds bij ons. Ze zat net voor haar examens en haar cijfers waren erg slecht. Uren hebben we samen geoefend en ze heeft alles herkanst wat ze mocht herkansen. Als docente wiskunde heb ik 11 jaar voor de klas gestaan, maar dit ging niet om wiskunde. Biologie, maatschappijleer, Nederlands, ook ik leerde weer wat bij. Oefenen, oefenen, oefenen… Uiteindelijk is ze geslaagd met een prachtige lijst en is ze nu bijna klaar met de kappersopleiding. Wat zijn we trots op deze stoere doorzetter!

Bijzondere verhalen #9 - Judith runt Gezinshuis 'De Rots'

In de afgelopen 3 jaar hebben we veel meegemaakt in ons gezin. Mooie en pittige momenten. We zijn gestart met het idee dat we jongeren vanaf 12 jaar wilden opnemen in ons gezin. Zelf twee jonge kinderen en dan grotere gezinshuiskinderen. We hebben op zolder twee ruime kamers en dat is een mooie plek voor tieners in huis. Na een jaar draaien met ons gezinshuis werd ik zwanger van Jozua. Wat een verassing voor alle kinderen! Tijdens de zwangerschap kregen we een nieuwe plaatsing. Een leuke meid van 16 die goed met onze kinderen kon.

Overdag de zorg voor mijn eigen kinderen en in de avonden de zorg van de gezinshuiskinderen, maakte dat ik te weinig rust kon pakken. Ook de hormonen maakte het werk als gezinshuisouder wat moeilijker, want soms komen dingen net wat meer binnen.  Toch was het ook een mooie tijd. Stap voor stap de jongeren meenemen in de wonderen van een zwangerschap heeft ze veel geleerd. De zwangerschapsaankondiging, eerste echofoto, geslachtsbepaling inclusief taart met blauwe muisjes erin, echo met het hele gezin… elke mijlpaal werd gevierd en al voordat Jozua geboren was had hij genoeg kleren, sokjes, knuffeltjes en prutsels om jaren mee vooruit te kunnen.

Door de vermoeidheid, bekkenklachten en voorweeën wachtte ik met smart op de bevalling. Bij de eerste twee beviel ik voor de uitgerekende datum en met alle voorweeën verwachte ik Jozua ook eerder. Tegen de bevalling zag ik niet op, want Boaz was er snel. Heel snel. Uiteindelijk beviel ik ruim een week overtijd na een wat langere, maar goede bevalling van weer een prachtig wonder. Gelukkig niet nog sneller, want iedereen moest natuurlijk nog naar en oppas gebracht worden.

Met het hele gezin genoten we van een kleintje in ons midden. Na de bevalling kwamen alle kinderen laat in de avond kijken, wat een trots voelde ik! En de eerste keer Jozua in bad doen met de grote meiden was ook een prachtig moment. Zo’n klein hummeltje samen met die prachtige en lieve meiden. Kraamtranen alom…

Jozua heeft ontzettend veel babyfoto’s, want de meiden zette elk mooi moment direct op de foto. Voetjes, handjes, lachjes, in badje, in box en dan ook niet 1 foto, maar gelijk een heleboel. Zo leuk!

Toch waren de gebroken nachten, de zorg voor een klein baby’tje en het herstel van mezelf geen handige combi met gezinshuisjongeren. Ik leefde twee geweldige levens, want ik genoot van onze jonge kinderen en ik vind tieners begeleiden in ons gezin ook heel mooi om te doen. Alleen het was zwaar en ik was moe. Heel moe. Zelfs nadat Jozua ging doorslapen bleef ik moe. Ik heb in deze periode ontdekt dat als je denkt dat je echt niet meer kunt, je de kracht krijgt om toch nog even door te zetten!

Bijzondere verhalen #9 - Judith runt Gezinshuis 'De Rots'

In de lente van 2017 kregen we het rustiger. We hadden gesprekken met betrokkenen en we twijfelden of we wel zo door wilden gaan. Passie voor een gezinshuis hebben we, maar het koste wel erg veel. We kregen van verschillende kanten de tip om eens jongere kinderen op te nemen in ons gezinshuis. Zelf waren we van mening dat dat echt totaal niet paste bij ons. We zijn gestart met de visie dat we ons gingen richten op tieners, hebben beide ervaring met tieners en worden blij van tieners om ons heen. Het mooiste zou zijn om het toch eens uit te proberen met jonge kinderen, maar het gaat natuurlijk om kinderen, dus dat kan niet zomaar. Natuurlijk waren er vaak meer kinderen in ons gezin dan onze eigen kinderen. Dat past bij onze levenswijze. Vaak vriendjes, vriendinnetjes, nichtjes enz. Dat vonden we altijd erg gezellig, maar een gezinshuis met jonge kinderen? Dat durfde ik eigenlijk niet aan. Dat kan ik toch niet? Ik ben toch van de tieners?!

Eind augustus werden we gebeld of we plek hadden voor twee jonge jongens voor 4 weken op basis van crisis. Onze harten sprongen op. Ze pasten niet in onze doelgroep, maar wel in ons huis en in ons hart. We zeiden vol enthousiasme JA. En toen was er een ander gezin dichterbij beschikbaar… Dat viel even tegen!

Na een dag bleek dat gezin het toch niet te zien zitten en werden ze dezelfde dag nog gebracht. We begonnen aan een nieuw avontuur!

Wat een prachtige maar ook verwarde mannetjes kwamen bij ons wonen. Wat is het toch heftig voor alle partijen om mee te maken dat deze beslissing genomen is. Wat ben ik blij dat het niet aan mij is om zulke beslissingen te nemen, want ik zou het niet kunnen. Wanneer is het voor een kind beter om niet bij de ouders op te groeien? Dat blijft zo’n lastige vraag, waar ik gelukkig geen antwoord op hoef  te geven.

Niemand heeft schuld, niemand heeft het zo gewild. Mijn moederhart gaat uit naar de ouders van deze jongens, die hen nu zo missen, maar waar ze niet konden blijven. Ze houden zoveel van ze!

We zijn er voor de jongens en wat de jongens nodig hebben is dat we hun netwerk accepteren en niet veroordelen. Het blijft immers altijd hun netwerk. Altijd!  Vanaf de eerste dag draaiden ze gezellig mee met ons gezin. Samen de hond uitlaten is al een feest! Of even langs de eendjes en kipjes in het park. Ook samen naar de markt of de speeltuin is genieten. Maar ook simpelweg met z’n allen aan tafel eten en gezellig kletsen. Of lekker in bad met z’n tweeën of drieën.

Het gewone leven

Eerlijk is eerlijk: het is vaak keihard werken! Elke dag is afwachten hoe het gaat in verband met de wisselingen in gedrag en we leven zo prikkelarm mogelijk. Mijn laarsjes met hak heb ik ingeruild voor gympies, tegenwoordig is een spijkerbroek toch wel erg makkelijk en nagellak kost teveel tijd om te drogen. Luiers verschonen kan ik bijna met mijn ogen dicht en ik zit weer helemaal in het ritme van een moeder met jonge kids.

Elke dag ben ik weer trots dat ik het weer gefikst heb. Dat ze allemaal schoon, gevoed en zo ontspannen mogelijk in bed liggen.

Ik heb de afgelopen maanden geleerd om hulp te vragen en niet alles zelf te doen. Mijn vitaliteit is belangrijk, dus tijd voor mezelf inplannen moet ik gewoon doen. Toch wel dat tijdschrift lezen, toch wel nagels lakken, toch even in bad,  toch wel afspreken met een vriendin en gewoon oppas regelen om tijd voor mezelf te nemen. En dan de boel de boel te laten. Er is altijd wel wat te doen…

Naast tijd voor mezelf zorgen we ook bewust voor tijd voor elkaar en onze eigen kinderen. Een gezinshuis heeft veel voordelen voor onze kinderen. Ik werk niet buitenshuis, we doen veel leuke dingen en er is altijd wel iemand om mee te spelen. Maar het kost ze soms ook wat. Ze moeten aandacht verdelen en dat is niet altijd leuk. We zorgen ervoor dat we regelmatig samen wat leuks doen. Samen een spelletje, winkelen, filmpje thuis of naar de bioscoop. Deze momenten zijn goud waard!

Een jaar geleden had ik niet kunnen bedenken dat ik jonge kinderen met gedragsproblemen met plezier zou opvoeden, maar ik geniet! Het past bij het leven wat ik nu wil leven en ooit worden ze vanzelf tieners…

Vol enthousiasme vertel ik over nieuwe tandjes, woordjes, trucjes… Zo niet stoer! Maar wat vind ik het toch leuk! Soms loopt het leven zo anders dan verwacht en blijkt een andere weg onverwacht veel beter te passen!

Ik ben Judith, mama en mama Judith.

Enorm veel bewondering voor je Judith, dank voor het delen van je verhaal!

Liefs,

Elise Joanne