Bijzondere verhalen #3 - Moederschap & Borderline/Emotie Regulatie Stoornis (Rosaly)

Rozemarijn voelt zich nog elke dag schuldig en wil met haar verhaal vandaag om begrip vragen. Toen Lucas zes maanden oud was, gebeurde er iets wat ieder van ons kon overkomen. Alleen loopt het bij de een beter af dan bij de ander. Hij viel van de commode, op zijn hoofd en zij gingen als gezin daarna een moeilijke periode tegemoet. Lees je mee?

Zou jij ook graag mee willen doen? Dan is jouw verhaal van harte welkom. Stuur je mij een mailtje? Je verhaal mag anoniem. 

Met ‘Bijzondere verhalen in Zwangerschap & Moederschap’ wil ik vrouwen de kans wil geven hun verhaal, welk verhaal dan ook, neer te schrijven. Over het HELLP syndroom, de zoektocht naar de perfecte zaaddonor, het verlies van een baby, een moeder zijn van een kind met een beperking en nog veel meer. Verhalen van vrouwen en moeders, voor vrouwen en moeders. In de hoop steun en herkenning te vinden, te geven en te krijgen.

Deze rubriek komt op maandag of woensdag online, een keer per twee weken. Alle verhalen zijn met moeite, aandacht en liefde opgeschreven om jou een beeld te geven van een onderwerp of situatie, of om steun te kunnen bieden bij anderen die hetzelfde doormaken. Indien je in contact wil komen met de schrijfster van het verhaal dan ben je welkom mij te mailen en kan ik eventueel, indien gewenst, gegevens overleggen. 

Lees hier alle andere verhalen die tot nu toe online zijn gekomen

Ik ben Rozemarijn, 28 jaar oud en moeder van Lucas. Wat ben ik blij, trots en dankbaar dat ik dat kan zeggen, want het had niet veel gescheeld of we hadden afgelopen zomer al afscheid van hem moeten nemen…

Op 19 augustus 2017 valt Lucas, dan ruim 6 maanden oud, hard op zijn hoofd. In eerste instantie lijkt er niet zoveel aan de hand. Hij huilt hard en is goed bij kennis. Ik roep mijn man erbij, zodat we Lucas samen kunnen troosten. Hij wordt er echter niet rustiger van en ik besluit om voor de zekerheid de huisartsenpost te bellen. Tijdens het telefoontje merken we dat Lucas steeds witter wordt en moeite heeft om bij ons te blijven. Hij zakt telkens weg en we raken hierdoor toch wel in paniek. Terwijl mijn man het ziekenhuis zoekt (we zijn op dat moment niet in onze eigen woonplaats) en foetert op het trage langzaam verkeer, probeer ik Lucas bij kennis te houden. Ik zing (of beter gezegd: schreeuw) liedjes, beweeg allerlei speeltjes heen en weer en blijf zijn naam herhalen. Als we eindelijk aan komen op de spoedeisende hulp, zien ze meteen aan onze paniek en het lijkbleke en slappe lijfje van Lucas, dat het goed mis is. De arts geeft aan dat Lucas op de monitoren zal worden aangesloten en we hem dan niet meer wakker hoeven te houden. Het beeld van ons kleine mannetje, slap en lijkbleek, op dat enorme ziekenhuisbed met allerlei apparatuur om zich heen, zal ik nooit meer vergeten. Zijn hartslag is erg laag. Er komen steeds meer ‘witte jassen’ de spreekkamer in: geen goed teken! Er wordt een CT-scan aangevraagd, omdat zijn hoofd een verdikking vertoont en ze bang zijn dat er een bloeding zit. De uitslag van de scan bevestigt deze angst. Lucas zal geopereerd moeten worden. En snel ook, anders zal hij het niet redden. Na deze uitspraak stort onze wereld in. Alle angst, spanning en adrenaline komt er bij mij uit in een oerkreet die ik niet voor mogelijk houd. Het voelt echt alsof een stuk van mijn hart wordt weggeslagen. Dit kan gewoon niet waar zijn! Ons vrolijke, energieke ventje, daar kunnen wij nu toch nog geen afscheid van nemen?! Waarom had ik niet beter opgelet? Als Lucas dit niet zou overleven, zou ik het mezelf nooit kunnen vergeven…

De operatie vindt plaats in een ander ziekenhuis, omdat daar een afdeling kinderneurochirurgie en een kinder-IC is. Dat betekent dat Lucas per ambulance vervoerd zal worden. Er mag slechts één van ons met Lucas mee, de ander moet wachten tot onze ouders er zijn. Zelf mogen we uiteraard niet meer rijden. Wat een onmenselijke keuze is dat!? We willen bij elkaar blijven, elkaar kunnen steunen en troosten. Maar Lucas alleen met de ambulance weg laten gaan, willen we natuurlijk ook niet. Uiteindelijk besluiten we dat ik met de ambulance mee rijd en mijn man wacht op onze ouders. Het moment dat ze Lucas aan komen rijden op de brancard, helemaal ingepakt, aan de beademing en allerlei infusen, met enkel zijn lijkbleke hoofdje zichtbaar en zijn oogleden dichtgeplakt om uitdroging te voorkomen, breekt mijn hart. Ik neem snel afscheid van mijn man en we racen met gillende sirenes naar het ziekenhuis in Maastricht. De rit duurt een uur, maar ergens wil ik dat die eindeloos duurt, want dan is Lucas er tenminste nog. Een schijnzekerheid natuurlijk, maar ik ben banger voor de operatie dan de ambulancerit.

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis neemt de spanning weer toe. Er staat een heel team klaar, ik mag Lucas nog gauw een kus geven voor ze hem meenemen. En dan begint het lange wachten… Vier uur later  mogen we eindelijk bij hem! Hij ligt nog steeds aan de beademing en infusen, maar mijn man en ik zien meteen dat hij er stukken beter uit ziet. Hij heeft weer roze lippen en kleur op zijn wangen! Onze (schoon)ouders schrikken, die hebben hem natuurlijk niet ‘op zijn slechtst’ gezien. Om half 11 ’s avonds lopen we het ziekenhuis uit op weg naar het Ronald McDonald huis, waar een kamer voor ons gereserveerd is. We hebben niks bij ons, maar we willen gewoon zo dicht mogelijk bij Lucas blijven. Die nacht doen we uiteraard geen oog dicht. We herbeleven de dag, zien de beelden als we onze ogen sluiten en worden regelmatig huilend wakker. Want hoewel hij de operatie heeft overleefd, is nog onduidelijk hoe hij zal bijkomen en of hij er iets aan over zal houden.

De volgende ochtend vroeg staan we weer aan zijn bedje. Lucas heeft iets bewogen, maar nog niet noemenswaardig. Die dag krijgen we de foto’s te zien van de scans, waarop duidelijk te zien is dat de bloeding zijn hersens ernstig heeft verdrukt. De drain die in zijn hoofd zat om het laatste bloed te laten weglopen, wordt verwijderd en ook de beademing mag er van af. Dat maakt het al een stuk prettiger om naar te kijken. Hij ligt natuurlijk nog wel aan de hartbewaking en heeft verschillende infusen. De morfine wordt langzaam afgebouwd, zodat Lucas hopelijk vandaag of morgen bij zal komen. Een spannend moment, want dan weten we meer! Die dag duurt eindeloos. Als hij de eerste keer wakkeer wordt, kan Lucas alleen maar kermen van de pijn. Zijn stem is hees van de beademingsbuis en er zit nog wat vocht in zijn longetjes. Hij kijkt heel wazig en we weten niet zeker of hij ons wel herkent. Zijn gekerm is hartverscheurend. We willen graag dat hij bij komt, maar niet op deze manier! Lucas mag even uit zijn bed en op schoot, zodat hij mogelijk wat kalmeert. Wat fijn om hem weer echt vast te kunnen houden! Al is het wel onwennig en spannend met al die draden aan hem vast. Hij wordt niet rustig en zijn pijnmedicatie wordt weer wat opgehoogd, zodat hij beter kan slapen. Aan het eind van de dag wordt hij nog een keer wakker. Nu rustig om zich heen kijkend en reagerend op onze stem en aanraking. Zo fijn en geruststellend! De volgende dag is Lucas alerter en probeert hij wat te bewegen. Zijn rechterarm en –been werken goed mee, maar links blijft nog wat achter. Dat is wel even spannend. Later blijkt dat dit komt door de spalk aan zijn linkerarm, want als die er eenmaal van af is, dan beweegt hij alles weer volop. De volgende dag wordt Lucas ontslagen van de IC (joepie!) en mag hij naar de gewone kinderafdeling. In de dagen daarna gaat het herstel vlot en krijgen we steeds meer onze Lucas terug. Hij mag vaker uit bed en op de grond spelen. Ook mogen we een flesje proberen. Ja, dat wil hij wel! Er kunnen daardoor steeds meer infusen uit. Als hij na een paar dagen zijn eerste glimlach geeft, huilen we tranen van geluk! Wat fijn dat hij het zo goed doet. Het enige wat nog een ‘ziekenhuisaanblik’ geeft, is zijn halfkale hoofd met een enorme pleister over het litteken. Dat litteken loopt van zijn haargrens op zijn voorhoofd tot aan de haargrens in zijn nek. Als zijn haren eenmaal teruggegroeid zijn, zal er dus waarschijnlijk niets meer van te zien zijn. De eerste keer dat we het litteken zien, schrikken we ons rot. Wat een akelige aanblik! Vooral door de vele hechtingen. Lucas zelf lijkt er gelukkig weinig last van te hebben. Hij rolt tijdens het spelen en slapen gewoon over die kant van zijn hoofd zonder een kik te geven. Na tien dagen ziekenhuisopname mag Lucas eindelijk mee naar huis! Het is heel gek om na al die dagen weer in de ‘gewone bewoonde wereld’ terug te komen, terwijl voor ons de wereld de afgelopen dagen stil heeft gestaan. Ik vind het best spannend om weer naar huis te gaan. Om Lucas weer helemaal zelf te moeten verzorgen. Maar vooral het enorme litteken, wat natuurlijk het beste heelt zonder pleister erop en dus volledig zichtbaar is, brengt continu herinneringen en schuldgevoelens terug. De eerste dagen durf ik ook niet echt met Lucas op pad te gaan. Afgezien van dat Lucas nog erg moe is en veel slaapt, ben ik ergens ook bang voor de mening van anderen. Het litteken op zijn hoofd kan natuurlijk allerlei oorzaken hebben, maar toch ben ik bang dat mensen mij erom veroordelen. Werken lukt me de eerste weken ook nog niet. Ik heb te veel te verwerken. Gelukkig is daar alle begrip en ruimte voor. Het herstel van Lucas verloopt voorspoedig. Na een paar weken kan hij weer alles wat hij voor het ongeluk ook kon. De fysiotherapeut komt voor een intake aan huis, maar geeft aan dat ze eigenlijk geen reden voor behandeling ziet, omdat ze geen achterstand in zijn ontwikkeling ziet. Ook de neuroloog in ons eigen ziekenhuis ziet geen reden om hem structureel te volgen. Dit geeft mij steeds meer vertrouwen. De eerste twee maanden na het ongeluk lijkt Lucas’ ontwikkeling stil te staan, maar wat ben ik blij als hij begint met kruipen. Ik heb echt gehuild van opluchting dat zijn ontwikkeling gewoon verder gaat zoals je bij ieder gezond kindje mag verwachten! Met iedere mijlpaal die hij behaalt, ben ik extra blij en dankbaar.

In oktober hebben we een controle in Maastricht. Ik vind het erg spannend. Niet omdat ik bang ben dat er iets mis is met Lucas, maar vooral voor de herinneringen en gevoelens die het op zal roepen. Nou, dat doet het. Ik word er letterlijk een paar dagen ziek van. De artsen in het ziekenhuis zijn gelukkig tevreden; Lucas doet het prima! Tijd heelt alle wonden, dat klopt grotendeels. De angst, het verdriet en het schuldgevoel verdwijnen naar de achtergrond. Vooral omdat Lucas laat zien: ‘Kijk, papa en mama, maak je geen zorgen, het gaat goed met mij!’.

Op 28 januari 2018 vieren we Lucas zijn eerste verjaardag. Een emotionele en beladen dag, die vooral wordt overheerst door dankbaarheid. Dankbaar voor het feit dat we zijn eerste verjaardag überhaupt mogen vieren en voor alle mensen die om ons heen staan en ons de afgelopen maanden gesteund hebben.

Halverwege maart is de laatste controle. De artsen controleren zijn neurologische functies, of links en rechts even ver ontwikkeld zijn, en voelen aan het litteken. Alles ziet er prima uit. Als ik vraag of er nog dingen zijn waar we rekening mee moeten houden in de toekomst, geven de artsen aan dat, gezien zijn huidige ontwikkelingen, Lucas niets blijvends over zal houden aan het ongeluk. Het epiduraal hematoom (de bloeding die Lucas had) zat tussen schedel en hersenvlies, waardoor zijn hersens niet aangetast zijn. De bloeding is op het moment zelf kritiek, omdat het dan een kwestie is van leven of dood, maar als je het overleeft, dan houdt 99% van de mensen er niets aan over. Wat een fijne geruststelling is dat!

Kan ik het hoofdstuk nu afsluiten? Ja, grotendeels wel. Maar toch komt het af en toe nog even terug. Bijvoorbeeld toen mijn man en ik samen aan het wandelen waren, met Lucas tevreden kletsend in de wagen, en er twee ambulances met gillende sirenes voorbij scheuren. Ik barstte direct in huilen uit; vooral van geluk en dankbaarheid. Of als Lucas heel hard op zijn hoofd valt en het op een schreeuwen zet. Mijn eerste gedachte is dan meteen: oké, het komende uur goed in de gaten houden of hij niet weer wegzakt. Of laatst, toen we samen in een kapelletje stonden en er een wildvreemde man op ons af kwam en ons drie kaarsjes gaf: “Hier voor jullie prachtige zoon, voor zijn geluk en gezondheid”. Wow, die kwam even binnen. Omdat die man natuurlijk geen idee heeft hoeveel Lucas zijn gezondheid voor ons betekent! Ik denk dat het moederschap mij sowieso een emotioneler mens heeft gemaakt, maar na het ongeluk kan ik echt om nog meer kleine dingen huilen. Niet van angst en verdriet, maar bovenal van geluk, trots en dankbaarheid dat onze dappere Lucas dit heeft overleefd en dat het goed met hem gaat. En ja, sinds ik moeder ben, heb ik al vaak gemerkt: als het goed gaat met je kind, gaat het ook goed met jezelf.

Lieve Rozemarijn, het stomme toeval wil hebben dat jouw prachtige kindje net verkeerd lande maar het overkomt zovelen van ons. Fos is al meerdere keren van bed gevallen en het geluk wilde hebben dat een blauwe plek het enige zichtbare letsel was. Ik hoop dat je dat weet en dat je je niet meer zo enorm schuldig voelt als je naar je zoontje kijkt. Je bent een geweldige moeder!

Liefs,

Elise Joanne