Bijzondere verhalen #3 - Moederschap & Borderline/Emotie Regulatie Stoornis (Rosaly)

Endometriose, velen weten niet waar het eigenlijk voor staat. Wat is endometriose precies en welke belemmeringen kan het je opleveren, zeker als je een wens hebt om zwanger te worden? Charlotte neemt ons vandaag mee aan de hand en vertelt over deze ziekte. Zij en haar partner Robert willen dolgraag een kind mogen ontvangen en vertelt tevens over haar keuze om te gaan voor adoptie. Lees je mee?

Zou jij ook graag mee willen doen? Dan is jouw verhaal van harte welkom. Stuur je mij een mailtje? Je verhaal mag anoniem. 

Met ‘Bijzondere verhalen in Zwangerschap & Moederschap’ wil ik vrouwen de kans wil geven hun verhaal, welk verhaal dan ook, neer te schrijven. Over het HELLP syndroom, de zoektocht naar de perfecte zaaddonor, het verlies van een baby, een moeder zijn van een kind met een beperking en nog veel meer. Verhalen van vrouwen en moeders, voor vrouwen en moeders. In de hoop steun en herkenning te vinden, te geven en te krijgen.

Deze rubriek komt op maandag of woensdag online, een keer per twee weken. Alle verhalen zijn met moeite, aandacht en liefde opgeschreven om jou een beeld te geven van een onderwerp of situatie, of om steun te kunnen bieden bij anderen die hetzelfde doormaken. Indien je in contact wil komen met de schrijfster van het verhaal dan ben je welkom mij te mailen en kan ik eventueel, indien gewenst, gegevens overleggen. 

Lees hier alle andere verhalen die tot nu toe online zijn gekomen

Hallo allemaal!

Mijn naam is Charlotte, ik ben 26 jaar en getrouwd met de liefde van mijn leven Robert.

Mijn man en ik hebben elkaar leren kennen in 2011 en wisten al vrij snel dat we graag kindjes wilden. In 2013 hebben we besloten om te proberen om een kindje te krijgen. Wat we niet wisten is dat dit het begin zou zijn van een heel medisch traject.

Ikzelf heb vanaf mijn eerste menstruatie ongelofelijk veel pijn gehad bij elke menstruatie. Hiervoor ben ik meerdere malen naar de huisarts geweest die mij vertelde dat het erbij hoort en ik de pil moest gaan slikken dan zou het beter worden. Na een tijd de pil te hebben geslikt merkte ik geen verschil en werd ik eindelijk na ongeveer 3 a 4 jaar doorgestuurd naar de gynaecoloog.

Bij de gynaecoloog werden er verschillende onderzoeken gedaan en konden ze niks geks vinden. Er waren wel wat kleine afwijkingen te zien maar mij werd verteld dat dat vaker voorkomt en ik me daar geen zorgen om hoefde te maken want het was niks ernstigs. Er werd me aangeraden gewoon de pil te blijven gebruiken en dat zou me moeten helpen met de pijn klachten elke menstruatie. Helaas hielp dit niet.

Toen mijn man en ik in 2013 hadden besloten te gaan voor een kindje ben ik gestopt met de pil. Helaas bleef een positieve zwangerschapstest uit, maar met die negatieve zwangerschapstesten werden ook mijn pijnklachten steeds heviger en begon ik ook pijn te krijgen buiten mijn menstruaties om en tijdens de eiersprong.

In mei 2014 was de pijn bij de menstruatie zo heftig dat ik niet wist waar ik het zoeken moest en de heftigste pijnstiller die ik had niet hielp. Mijn man heeft me uiteindelijk toch naar de HAP gebracht en vanuit daar werd ik doorgestuurd naar de SEH.

Uit alle onderzoeken die ik toen heb gehad bleek dat ik een cyste van 8×5 cm in mijn rechter eierentok had. De gynaecoloog gaf mij de optie spoedoperatie of afwachten of de cyste vanzelf zou verdwijnen. Ik koos voor de eerste optie, want ik wilde van die verschrikkelijke pijn af. Na een kijk operatie en 2 dagen ziekenhuis mocht ik weer terug naar huis en had na 4 weken weer een poli afspraak. Bij de poli afspraak vertelde de arts dat de cyste waarschijnlijk al mijn pijn veroorzaakte en ik er nu geen last meer van zou hebben. Ik mocht naar huis en na 6 weken mochten mijn man en ik weer proberen een kindje te verwekken. Helaas was het na 2 maanden weer zover dat ik in het ziekenhuis belandde voor weer een spoedoperatie, maar tijdens deze operatie hebben de artsen alleen gekeken en besloten ze niet verder te opereren omdat dit te specialistisch was.

Op dat moment wist ik nog niet wat ik dan precies had, maar ik wist wel dat dit met de pijnklachten te maken moest hebben die ik al jaren had. Bij de poli afspraak een week later kreeg ik de diagnose Endometriose.

Endometriose is een ziekte waarbij en cellen die lijken op baarmoederslijmvlies zich in de buikholte gaan nestelen en zorgen voor cystes en verklevingen. Voor verdere behandeling werd ik verwezen naar een ziekenhuis met Endometriose centrum.

In het gespecialiseerde ziekenhuis kreeg ik verschillende onderzoeken en werd mij aangeraden om een operatie te ondergaan om mijn hele buikholte weer “schoon” te maken en daarna te starten met IVF behandelingen om zo snel mogelijk zwanger te worden. Endometriose kan namelijk invloed hebben op de vruchtbaarheid.

In 2015 werd ik geopereerd en na 3 maanden een hormoonkuur te hebben gehad zijn wij begonnen aan IVF. Wij hebben 3 IVF behandelingen gehad met steeds daartussen een hormoonkuur van 3 maanden om te zorgen dat de endometriose rustig bleef en ik geen nieuwe cystes en verklevingen zou krijgen.

Na 3 IVF behandelingen mochten wij helaas niet zwanger worden. IVF behandelingen zijn lichamelijk en geestelijk super zwaar en om dan nog te horen te krijgen dat het eigenlijk geen zin meer heeft maakt het helemaal ondragelijk. Gelukkig staan wij sterk in onze schoenen en kunnen wij goed met elkaar en onze familie hierover praten wat altijd weer oplucht.

Toch konden wij het nog niet loslaten. Wij wilden nog 1 poging doen en we gingen op zoek naar klinieken in het buitenland met hoge slagingspercentages van IVF. Na lang zoeken op internet vonden wij een kliniek in Spanje. Wij zijn daar het hele IVF traject aangegaan, maar helaas wederom zonder resultaat. Die laatste IVF poging hakte er emotioneel behoorlijk in. Dit was onze laatste kans een biologisch kindje te kunnen krijgen. Naast dat we onze droom niet in vervulling konden laten gaan zijn we ook enorm veel geld kwijtgeraakt aan de behandeling in Spanje omdat deze niet meer vergoed werd.

Om alles nog even erger te maken stak Mw. Endometriose ook weer haar kop op en werd ik meerdere malen opgenomen in het ziekenhuis vanwege de hevige pijnklachten. Ik heb de meest agressieve vorm van Endometriose en de IVF behandelingen met alle hormonen hebben de Endometriose alleen maar meer aangewakkerd.

Momenteel sta ik ook weer op de wachtlijst voor een operatie omdat de Endometriose zo erg is dat mijn darm aangetast, mijn eierstokken verkleefd zijn en er meerdere plekken in mijn buikholte zijn waar de Endometriose zich genesteld heeft. Ik slik dagelijks verschillende soorten pijnmedicatie en heb ondanks dat nog steeds dag en nacht veel pijn. Endometriose is een verschrikkelijke rot ziekte die het je niet alleen lichamelijk moeilijk maakt maar ook geestelijk. Vooral als je een kinderwens hebt en deze tot nu toe niet in vervulling is gegaan.

De enorm grote kinderwens die wij hebben is er nog steeds en we gaan die in vervulling laten gaan. Er is een hele kleine kans dat wij nog natuurlijk zwanger kunnen raken, maar voor mij is dat niet weggelegd omdat ik niet mag menstrueren ivm de agressieve endometriose die aangewakkerd word door menstruaties. Wij hebben daarom ook gekozen voor de optie adoptie.

Wij willen dolgraag een kindje adopteren zodat we een gezinnetje kunnen vormen en een kindje wat ons hard nodig heeft een liefdevol thuis te bieden. Momenteel zitten wij nog in het beginstadium van het adoptie traject dus heel veel kan ik er nog niet over kwijt.

Wat wij wel weten is dat er over een aantal jaar (hopelijk heel erg snel!) een kindje zal zijn dat ons mama en papa zal noemen en wij dat kindje met heel veel liefde zullen opvoeden.

Met mijn verhaal wil ik andere vrouwen en meiden ook waarschuwen voor menstruatiepijn, want heftige menstruatie pijn waarbij je een aantal dagen niet kan werken of naar school kan is niet normaal. Als je dit ervaart en je vertrouwt het niet ga er dan alsjeblieft mee naar de huisarts en laat je eventueel doorsturen naar een gynaecoloog. Als er meer kennis en bekendheid was over Endometriose toen ik jong was had ik dit verhaal misschien niet eens hoeven schrijven en was ik misschien niet zo ziek geweest als dat ik nu ben. Gelukkig komt er steeds meer bekendheid voor deze ziekte en zet ik mezelf ook in voor de Endometriose Stichting om de ziekte meer bekendheid te geven.

Als laatste wil ik je bedanken voor het lezen van mijn verhaal. Voor de dames die zich herkennen in dit verhaal wil ik zeggen je bent echt niet alleen!

Lieve Charlotte, ik wens je al het succes van de wereld toe en hoop zo dat hét telefoontje snel mag komen. 

Liefs,

Elise Joanne