Bijzondere verhalen #2 - Het verlies van een ongeboren kind (Lisette)

Lisette haar zwangerschap verliep wat vreemd, althans qua gevoel. Instinct? Moedergevoel? Lisette wijdt het aan beide. Tijdens de 20-weken echo blijkt het hartje van hun dochter niet goed te werken. De prachtige Malin kwam kort daarna ter wereld en Lisette neemt ons mee tijdens deze periode. Maar ook de maanden en jaren daarna waarin er absoluut prachtige lichtpunten te noemen zijn. Ze schrijft dit artikel om andere rouwende een hart onder de riem te steken, in de hoop steun te kunnen bieden. Lees je mee?

Zou jij ook graag mee willen doen? Dan is jouw verhaal van harte welkom. Stuur je mij een mailtje? Je verhaal mag anoniem. 

Met ‘Bijzondere verhalen in Zwangerschap & Moederschap’ wil ik vrouwen de kans wil geven hun verhaal, welk verhaal dan ook, neer te schrijven. Over het HELLP syndroom, de zoektocht naar de perfecte zaaddonor, het verlies van een baby, een moeder zijn van een kind met een beperking en nog veel meer. Verhalen van vrouwen en moeders, voor vrouwen en moeders. In de hoop steun en herkenning te vinden, te geven en te krijgen.

Deze rubriek komt op maandag of woensdag online, een keer per twee weken. Alle verhalen zijn met moeite, aandacht en liefde opgeschreven om jou een beeld te geven van een onderwerp of situatie, of om steun te kunnen bieden bij anderen die hetzelfde doormaken. Indien je in contact wil komen met de schrijfster van het verhaal dan ben je welkom mij te mailen en kan ik eventueel, indien gewenst, gegevens overleggen. 

Lisette schrijft op Lizlovelife.nl

Ik zal mijzelf eerst even voorstellen: Hallo! Ik ben Lisette (33 jaar) en ben getrouwd met Bart in 2011. Daarna zijn we verhuisd van onze flat, waar we 5 jaar gewoond hebben met onze hond Amber naar een groter huis. Dit huis bood de mogelijkheid voor gezinsuitbreiding!

Maar we hadden het reizen net een beetje ontdekt en we hadden besloten om in begin 2013 nog te gaan roadtrippen voordat we een poging gingen wagen om een kindje te krijgen. We hebben een prachtige roadtrip door Florida gemaakt en al snel nadat we terug in Nederland waren had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik had geen enorme kriebelende eierstokken, vond het mij maar moeilijk voor te stellen hoe dat was: een kind van jezelf. Maar goed, Bart en ik hadden het heel leuk samen dus daar komt ook vast iets leuks uit! Hoe naïef was ik toen…

Ik voelde mij helemaal niet goed tijdens de zwangerschap. Ik werd gek van de hormonen, mijn veranderende lichaam en was mega onzeker. Ik was altijd al “te dik” en vond dat aankomen en rare eetlust maar gek. En ik was bang, ik dacht bang om moeder worden. De dag voor de 20 weken echo zei ik nog: ik wil niet, ik ben bang dat ze iets gaan vinden. Moederinstinct? Ik denk het. Nu vinden heel veel moeders en vaders deze echo eng! En ik wil je niet bang maken. Helaas kreeg mijn gevoel wel gelijk.

Het “vierkamerbeeld” van het hart van onze dochter zag er niet goed uit. Zo werden we buiten de deur van het echo centrum gezet. Verscheurd waren we, wat betekent dit dan? Pas 2 dagen later kregen we een echo in het academische ziekenhuis waar ze 2 uur lang ons meisje bekeken. Het werd al snel duidelijk dat het echt niet goed was, in plaats van een hartslag boven de 160 was die van haar soms rond de 40. Nu ben ik ook nog eens medisch geschoold dus ik begreep maar al te goed wat ze wel en niet zagen. Na de echo kregen we een gesprek met de dokter. 6 Verschillende hartafwijkingen. Conclusie: 2 keuzes, wachten en hopen dat ze de zwangerschap overleeft (kans was heel klein) en dan opereren, en stukje voor stukje haar hart herstellen. We hadden het niet over 1 of 2 operaties maar heel erg veel. In het aller beste scenario moesten we hopen dat ze 4 jaar werd en dan een transplantatie kon ondergaan. Keuze nummer 2 was de zwangerschap afbreken.

Zoals je begrijpt zijn dit 2 onmenselijke keuzes, toch waren en Bart en ik het snel eens. Dit is geen leven, en we wilden beide niet dat onze dochter pijn zou lijden. Dus we besloten om 1 week de tijd te nemen, nog een keer echo te krijgen (dat wilde ik voor de zekerheid) en dan te starten met de bevalling.

In tussentijd krijg je nog allemaal keuzes die je moet maken. We hebben een vruchtwaterpunctie laten doen zodat we levend DNA van haar hebben en ze dit konden onderzoeken. Allemaal vreselijke dingen waar je niet over na wilt denken. Daarnaast hebben we een crematie geregeld met een levende baby in mijn buik. Onmenselijk vond ik dat om te doen, maar ik was haar mama. Dus ik moest sterk blijven. Na een week kregen we nog een echo. En zoals verwacht kregen we dezelfde uitslag te horen. Die avond nam ik een pil in om mijn baarmoedermond te verweken.

Aan de ene kant voelde ik mij zo sterk aan de andere kant was ik zelf langzaam aan het doodgaan voor mijn gevoel. Welke moeder neemt nou afscheid van haar kind? We lagen veel wakker, en Bart en ik waren wel een soort geoliede machine. Super goed voelde we elkaar aan. Dus we hadden besloten om haar de naam: Malin (kampioen) Luca (lichtje) Roos (vernoeming) te geven. Dat maakte mij trots, we kregen alsnog een dochter. Het verdriet wisselde zich echt af met mooie momenten.

Twee dagen later mochten we ons melden. Op de verloskunde afdeling, hier ligt namelijk de expertise. Iedereen was onwijs lief hoor maar zat ik daar op de wc met een po er in (voor het geval dat…) en hoorde ik andere baby’s huilen die net ter wereld kwamen. Dat geluid ging door merg en been met de gedachte dat mijn dochter dat nooit zo doen. Hartverscheurend. De bevalling ging vrij vlot en was mooi met een rauw randje. Ik kreeg pillen om de ontsluiting op de wekken, en omdat zo een bevalling wel 3 dagen kan duren koos ik na bezoek van mijn beste vriendinnen en overleg toch voor een ruggenprik. Hartstikke eng vond ik dat maar ik moest wel, want ik had best wat pijn.
Ik weet nog dat ik heel hard heb geroepen dat ik dit allemaal niet wilde, en dat de anesthesist daarom dacht dat ik geen ruggenprik meer wilde. Maar ik was nog niet klaar om afscheid te nemen. Ik wilde een levende baby.

Daarna ging het snel, ik voel een enorme druk en de slijmprop kwam los en braken mijn vliezen. Mijn zussen waren er toen net, het was heel fijn om hun in de buurt te hebben. Na een uurtje was ze er. Ze vragen van tevoren of je je kindje wil zien, vastpakken of wil knuffelen. Ik heb elke keer gezegd, geen idee! Ik wist niet hoe ik dit zou vinden, dus ik wacht op het moment suprême en dat kwam. Ze was heel klein, nog geen 400 gram en 25 cm. Een perfect meisje. Ons meisje. Ik knuffelde en kuste haar onmiddellijk.

Familie kwam langs en we hebben beschuit met muisjes gegeten, haar gewassen en heel veel aan haar verteld. Tranen, tranen en nog eens tranen, afgewisseld met een lach. Er kwam een fotografe van Earlybirds (onderdeel van make a memory) en we zijn zeer dankbaar voor deze foto’s. Toen kwam het moment van afscheid. We hadden besloten haar niet mee naar huis te nemen. Thuis vielen we gebroken in een diepe slaap.

Een paar dagen later hadden we ik intieme kring een crematie. Heel fijn was dat. We hebben haar nog even kunnen zien, ze lag er heel vredig bij. Na de crematie hadden we open huis voor iedereen die zo lief voor ons was, we hebben namelijk wel geboortekaartjes verstuurd. Zo had iedereen de gelegenheid om ons te knuffelen. Heel fijn!

Vanuit het ziekenhuis werden Bart en ik samen begeleid, en ik zocht snel zelf ook hulp. Mijn lijf had haar verkeerd gemaakt. Hoe en waarom? Ik had het heel erg zwaar met andere zwangere vrouwen, en vooral vrouwen die dochters op de wereld zetten. En mijn dochter dan?! Waarom had ze geen plekje verdiend? Was ze niet goed genoeg voor deze wereld? Wat heb ik fout gedaan? De periode erop was zwaar, ik ben echt door diep dal gegaan. Tot dat ik mij besefte dat ik leefde. Ik wel, zij niet. En ik kan daar helemaal niets aan veranderen. Ik kan wel mijn leven ook weggooien, of ik kan voor 2 gaan leven. Dat werd mijn modus. Het ergste wat er kan gebeuren heb ik toch al meegemaakt, dus bang hoef ik niet meer te zijn!

Al snel was ik weer zwanger, en dit was een stressvolle zwangerschap. Veel controles, controles en controles. Gelukkig werd 44 weken na Malin onze gezonde zoon Niel geboren. Geen lege armen meer! Ik was zichtbaar moeder. En dat scheelde een hoop pijn, wat alsnog soms lastig is als mensen vragen: Hoeveel kindjes heb jij? Niet iedereen snapt dat je een overleden kindje, wat je maar zo kort gekend hebt ook op noemt. Ik kan alleen maar zeggen dat mijn liefde voor haar en Niel precies hetzelfde is. Er kwam een soort rust, eindelijk kon ik voor iets zorgen, en genieten van de overweldigende liefde die een kind met zich mee brengt!
Lang hebben we gedacht dat het goed was zo. Niel was gezond, wij dankbaar en blij. Ik besloot mijn leven om te gooien en ben een hele andere levensstijl aangegaan, gezond en zonder angst. Langzamerhand zat ik beter in vel dan ooit.

We gingen heerlijk op vakantie als gezin naar Portugal en plande een nieuwe roadtrip door Amerika. Dit keer met kind, en door Californië. Fantastisch was dit! Wat een geweldige reis, we genoten er dubbel van om Niel de wereld te laten zien. Dus de kriebels namen toe. Willen we echt geen kind meer? Of zijn we er bang voor? Al snel werd duidelijk dat angst een grote rol speelde, en ook deze zette wij dus aan de kant.

Begin 2017 hadden we een positieve test! Oké, ik probeerde mij goed te voelen, en de onrust die ik had weg te stoppen. Met 6 weken hadden we een kloppend hartje, helaas was deze op de termijn echo niet meer te zien. Een missed abortion. Weer een klap. Waarom? Door middel van pillen werd de miskraam opgewekt en kon mijn lichaam gaan ontzwangeren. Ik vond het vreselijk om mijzelf zwanger te voelen van iets wat niet leefde. Weer een complete emotionele rollercoaster. We hebben even getwijfeld om de angst te laten winnen. Maar we genieten allebei zo onwijs van Niel, dat de angst niet won.

Momenteel ben ik 39 weken zwanger en krijgen Malin en Niel elk moment nog een broertje! Mentaal is het een goede zwangerschap geweest, de laatste loodjes vallen mij wat zwaar. Soms laait de angst opeens op. Gelukkig krijgen we hele goede begeleiding van de verloskundige, en hebben we veel steun aan iedereen om ons heen.

Ik had vroeger nooit gedacht dat ik 3 kinderen zou krijgen! En om er en te verliezen al helemaal niet. Het verdriet van een kind verliezen is onmenselijk. Rouw gaat nooit over, het wordt niet minder. Het verandert je, en dat is soms best beangstigend. Ik ben heel blij en trots hoe Bart en ik hier samen door heen gekomen zijn. Natuurlijk hebben we hobbels en bobbels meegemaakt, en we weten natuurlijk ook niet wat de toekomst voor ons in petto heeft. Maar zelfs met het grootste verlies kun je leren leven. Ik wil iedereen die zo iets mee maakt de kracht toe sturen om het leven op te pakken en niet te verdrinken in het verdriet. Het leven is namelijk zo ontzettend mooi!

En ik hoop dat Malin trots is op haar ouders. Ik ben haar in elk geval dankbaar, want zij maakte mij mama en ik weet zeker dat ik een betere mama ben dankzij haar.

Lieve Lisette, ik heb tranen met tuiten gehuild van verdriet om jouw verdriet en om het geluk dat Niel en nu Tuur mag heten. Bedankt voor het delen, ik hoop dat andere vrouwen er door gesterkt mogen worden en mogen beseffen en weten dat zij niet alleen zijn. 

Liefs,

Elise Joanne