Bijzondere verhalen #14 - Joyce kreeg zes miskramen

Het veertiende verhaal in deze rubriek is van Joyce en heb ik met veel verdriet gelezen. Zij verloor in twee jaar tijd zes kindjes in de eerste fase van de zwangerschap. De dokter gooide het op levenstijl en gewicht maar uiteindelijk bleek, na grondig onderzoek, dat de embryo’s een chromosoom afwijking hebben. Joyce kan zwanger worden maar de kinderen niet voldragen. Ze stond, bij het schrijven, op het punt om het PGD-traject in te gaan. Lees je mee?

Wil jij jouw verhaal (anoniem) vertellen? Dan ben je welkom mij te mailen! 

Met ‘Bijzondere verhalen in Zwangerschap & Moederschap’ wil ik vrouwen de kans wil geven hun verhaal, welk verhaal dan ook, neer te schrijven. Over het HELLP syndroom, de zoektocht naar de perfecte zaaddonor, het verlies van een baby, een moeder zijn van een kind met een beperking en nog veel meer. Verhalen van vrouwen en moeders, voor vrouwen en moeders. In de hoop steun en herkenning te vinden, te geven en te krijgen.

Deze rubriek komt op maandag of woensdag online, een keer per twee weken. Alle verhalen zijn met moeite, aandacht en liefde opgeschreven om jou een beeld te geven van een onderwerp of situatie, of om steun te kunnen bieden bij anderen die hetzelfde doormaken. Indien je in contact wil komen met de schrijfster van het verhaal dan ben je welkom mij te mailen en kan ik eventueel, indien gewenst, gegevens overleggen. 

Lees hier alle andere verhalen die tot nu toe online zijn gekomen

Mei 2015

Mijn man en ik waren net een paar maanden getrouwd. Ik was toen 33 jaar oud en wilde echt niet langer meer wachten. Zou het lukken bij ons? Gek genoeg was er toen al een stemmetje in mijn hoofd die me ook vertelde dat het wel eens moeilijk kon gaan worden. We besloten om ervoor te gaan en gewoon een poging te wagen. De pil hadden we een paar maanden voor ons huwelijk al weggegooid, dus ontpillen was al bijna een jaar geleden, ik wilde toen mijn lijf al vrij maken van die hormonen. Mijn cyclus is normaal van rond de 28 dagen. Ik had via Google eens gekeken wat dan mijn meest vruchtbare dagen zouden zijn en ook rond die dagen hebben we geprobeerd om zwanger te worden.

Het was gewoon met de eerste poging raak en dat gevoel was onbeschrijfelijk! Ik bleef maar staren naar die positieve test. Klein beetje in shock ook wel, dat het toch zo snel mocht gaan. Maar ik was zo gelukkig en happy dat het gelukt was! Toen ik negen weken zwanger was hadden we onze eerste afspraak bij de verloskundige. Maar helaas kregen wij toen geen positief nieuws. Er was geen hartactiviteit te zien en het vruchtje was ook zeker niet wat het moest zijn voor negen weken. Het was niet groter dan een vruchtje van maar vijf weken oud. Wat volgde was een miskraam en het bleef er niet bij maar eentje.

Nadat alles achter de rug was en we het een plekje hadden gegeven wilde ik al weer vrij snel een nieuwe poging doen. Het zwanger worden was bij ons geen probleem, elke poging was gelijk weer raak, dus we dachten toch wel heel nuchter dat het toch een keertje goed moest gaan?

Elke keer als de zwangerschapstest positief werd waren we altijd blij. Nieuwe zwangerschap, nieuwe kansen dacht ik, toch? Maar ook de tweede en derde werden een miskraam. Mijn man vond het verstandig om even een rustperiode in te lassen. Hij zei;  ‘je lichaam heeft nu al zoveel te verduren gehad, misschien is het goed om even alles op nul te zetten en even een paar maanden te wachten’. Dat hebben we ook gedaan, ik wilde even weer een paar keer mijn menstruatie laten opkomen en mijn gewone cyclus volgen.

We zijn toen ook voor een gesprek in het ziekenhuis geweest, maar daar werd mij medegedeeld dat ik maar een andere levensstijl moest aanhouden. Ik rook niet, ik drink niet en eigenlijk was het enige dat ik wellicht ‘iets te zwaar’ ben. De gynaecoloog onderzocht mij verder niet en dacht dus dat de kilo’s te veel de reden waren voor mijn dri miskramen. Ik voelde me zo aangevallen en vooral niet begrepen. Ik ken genoeg volslanke vrouwen die prima kinderen kunnen krijgen. We hebben verder dan ook niks met deze opmerking gedaan, ik geloofde daar niet in.

Ik ben best een ondernemend type, gevalletje ‘niet zeiken maar gewoon doorgaan’. Ik was toen wij het probeerden en dit allemaal speelde 34 jaar en ik wilde gewoon niet meer langer wachten. Ook de vierde poging was meteen raak maar deze miskraam was heel heftig omdat we toen een kloppend hartje hebben gezien. Vanwege onze geschiedenis en medische redenen hadden we elke keer vroege echo’s, zo tussen zes en zeven en 7 weken. Het beeld wat we toen mochten zien vergeet ik nooit meer. We zagen een soort klein boontje met daarin een kloppend hartje. Ik was blij en angstig tegelijk. Hoe kon ik dit vasthouden zodat het niet weer een miskraam zou worden? Maar toch ging het anderhalve week later weer mis. Radeloos waren we, ik was er echt kapot van.

Links en rechts kregen we de ene tip en opmerking na de andere. ‘Probeer eens en aspirine te slikken, maakt je bloed wat dunner’ of ‘draag wat stenen bij je die je vruchtbaarheid stimuleren’. Het ging maar door met goede adviezen. ‘Probeer er niet zo mee bezig te zijn, dan zal het vast wel lukken’ en de welbekende; ‘Ja ik ken ook iemand die niet zwanger kon worden, en toen ze op vakantie waren was het raak. Volgende keer beter!’.

Wat mensen niet begrepen was dat ik juist heel makkelijk zwanger kon worden, alleen het bleef niet zitten.. Toen we ook miskraam nummer vijf hadden gehad zijn we naar Brussel gegaan. Mijn schoonouders hadden een kennis die daar een kliniek heeft en hij wilde mij heel graag zien en kijken of hij wat voor mij kon betekenen.
Er was nog even sprake van dat ik een hartvormige baarmoeder zou hebben, dat de ruimte dus beperkt is van binnen. Maar na goed onderzoek bleek dat er niks aan de hand was. Ik zou bijna zeggen ‘helaas’ want ik wilde echt antwoord op de vraag wat er nou echt mis is.

Maar ik was ook doodop, de pijn, verdriet en wanhoop hadden hun tol geëist en ik wilde niet meer verder. Mijn man was heel liefdevol in dit proces gelukkig. Ook hij gaf aan een diepe kinderwens te hebben en dat hij zeker wist dat ik er weer een keer positief tegenover zou staan, dat we er beter uit zullen komen. Na weer een aantal maanden rust wilde ik toch graag verder gaan met het verwezenlijken van onze droom, ik kon gewoon niet stoppen en opgeven. En weer was het met de eerste poging raak. We hadden besloten om geen vroege echo’s meer te laten maken, ik wilde niet weten of er een kloppend hartje te zien was. Die pijn kon ik niet aan. Maar ook deze zwangerschap is geëindigd in een miskraam, en dat maakte nummer zes.

Gelukkig is mijn lichaam in staat geweest om de miskramen zelf af te drijven en heb ik geen curettage hoeven laten doen, wel heb ik twee keer de tabletten moeten gebruiken. Toen we de laatste echo hadden, vertelde de echoscopiste dat er een patroon te zien was in al mijn miskramen, het ging namelijk altijd tussen de vijfde en de zevende week mis.  Zij zei toen dat het een chromosoom afwijking kon zijn en dat we het beste maar eens een bloed onderzoek moesten laten doen.

Ik wilde alleen niet meer naar het ziekenhuis, dat voelde gewoon niet goed. Na een zoektocht op Google kwamen we uit bij een privé-kliniek in Friesland: Nij Barrahus in Wolvega. Wat een hele fijne kliniek was dat. Prettige sfeer en een luisterend oor, ik voelde me daar echt begrepen.

Mijn man en ik hadden inmiddels besloten dat we het bloed onderzoek wilde laten doen. De uitslag kon wel drie tot vier maanden duren, maar goed we gingen in de tussentijd ook verhuizen dus die tijd zal wel snel voorbij gaan. Na vijf weken kregen we al een bericht dat de uitslag binnen was. De arts vertelde toen dat er met mijn man niks mis was maar met mij wel. Er was inderdaad een chromosoomafwijking bij mij gevonden, een zogeheten translocatie. Bij mij zijn de staartjes van chromosoom 10 en 14 verwisseld. Ik vond het vrij heftig om te horen en kon mijn tranen niet meer binnen houden. Kon onze kinderwens nog wel gerealiseerd worden?

Door mijn afwijking is het niet meer mogelijk om natuurlijk zwanger te worden. Ik blijf of alleen maar miskramen krijgen, of als een zwangerschap wel doorzet, dan is de kans zeer groot is dat het kindje ernstig lichamelijk en geestelijk beperkt is. Het werd ons daarom ook sterk afgeraden om het nog via de natuurlijke weg te proberen. We wilden ook niet voor de keuze komen te staan dat we met de 20-weken echo te horen krijgen dat er van alles mis is met ons kindje en we een zwangerschap moeten afbreken.

Gelukkig is er wel een behandelplan. We komen nu in aanmerking voor PGD, ook wel Pre-implantatie Genetische Diagnostiek genoemd. In de volksmond eerder bekend onder embryoselectie. Dit gaat samen met een IVF traject. En we staan nu aan de start van dit traject. Een goed einde hebben we nog niet en of het allemaal gaat lukken weten we ook niet. Ik heb ook geen idee of ik wel goede eicellen heb en of het allemaal zal gaan lukken.

We hopen het en blijven moed houden, dat altijd.

Lieve Joyce, ik wens je alle succes van de wereld toe in het mogelijk maken van jullie ultieme droom. Ik heb de afgelopen maanden aan je gedacht en hoop dat het PGD-traject waar je nu middenin zit, succesvol mag zijn.

Liefs,

Elise Joanne