Bijzondere verhalen #13 - Emma verloor haar zoon & vertelt over hun vruchtbaarheidsgeschiedenis

Het verhaal wat Emma vandaag met ons deelt kan als schokkend worden ervaren. Ik zeg dat meteen vooraf en met nadruk. Zij heeft veel te vertellen, er is sprake van veel verdriet in hun leven geweest. Niet alleen hebben zij afscheid moeten nemen van hun dierbare zoon Tom maar in haar geschiedenis – en de reden waarom hun diepe kinderwens niet nogmaals gerealiseerd kan worden – ligt in ernstig fysiek en seksueel geweld wat Emma overkwam. Met pijn in mijn hart heb ik haar verhaal gelezen, dat zij ons deelgenoot maakt getuigt van enorm veel kracht.

Zou jij ook graag mee willen doen? Dan is jouw verhaal van harte welkom. Stuur je mij een mailtje? Je verhaal mag anoniem. 

Met ‘Bijzondere verhalen in Zwangerschap & Moederschap’ wil ik vrouwen de kans wil geven hun verhaal, welk verhaal dan ook, neer te schrijven. Over het HELLP syndroom, de zoektocht naar de perfecte zaaddonor, het verlies van een baby, een moeder zijn van een kind met een beperking en nog veel meer. Verhalen van vrouwen en moeders, voor vrouwen en moeders. In de hoop steun en herkenning te vinden, te geven en te krijgen.

Deze rubriek komt op maandag of woensdag online, een keer per twee weken. Alle verhalen zijn met moeite, aandacht en liefde opgeschreven om jou een beeld te geven van een onderwerp of situatie, of om steun te kunnen bieden bij anderen die hetzelfde doormaken. Indien je in contact wil komen met de schrijfster van het verhaal dan ben je welkom mij te mailen en kan ik eventueel, indien gewenst, gegevens overleggen. 

Lees hier alle andere verhalen die tot nu toe online zijn gekomen

Vandaag wil ik graag ons verhaal met jullie delen. Het is nogal heftig en ik wil jullie er niet door laten schrikken. Dat is namelijk absoluut niet de bedoeling! Ons verhaal begint zo’n 19 jaar geleden en omvat meer dan alleen vruchtbaarheidsproblematiek. Het gaat ook over de reden daarachter. Op mijn 18e ben ik namelijk door 6 mannen verkracht. Een verschrikkelijke periode die letterlijk en figuurlijk haar sporen heeft nagelaten. Omdat mijn moeder in die periode ernstig ziek was, heb ik het mijn ouders nooit durven vertellen. Ik was doodsbang dat het haar gezondheid negatief zou beïnvloeden en dat zou ik mezelf nooit vergeven. Gelukkig is ze uiteindelijk weer helemaal hersteld. Toch heb ik ervoor gekozen het ook toen niet te vertellen. Het was inmiddels maanden later en ik wilde ze niet alsnog verdriet doen. Zelf had ik het diep weggestopt. Pas 3 jaar later heb ik het, voor het eerst, aan iemand verteld en ben ik er actief mee aan de slag gegaan. Nu, 19 jaar later, durf ik wel te zeggen dat ik de verkrachting redelijk verwerkt heb hoewel ik sindsdien nooit meer op die plek geweest ben en ik grote groepen mannen nog steeds mijd. Zeker als het donker is. Die angst zit er, ben ik bang, voorgoed in.

Jaren later begon ik opeens erge pijnklachten te krijgen in mijn rug. Uit onderzoek bleek dat er meerdere tussenwervelschijven afgeplat waren en er zenuwen afgekneld werden. Dat verklaarde de continue pijn die ik al een tijdje had en was ook de reden waardoor ik reeds meerdere keren door mijn rug gegaan was. Uit de MRI bleek dat het schade was die er al jaren zat. De link naar de verkrachting was uiteindelijk snel gevonden. Volgens de artsen hadden mijn rug en mijn rugspieren het al die jaren kunnen opvangen, maar die grens was nu bereikt.

Inmiddels waren mijn man en ik getrouwd en wilden we heel graag een kindje. Dat het moeilijk zou worden door mijn rug- en bekkenklachten wisten we, maar we hielden hoop. Toen, na 1,5 jaar proberen, een zwangerschap uitbleef, zijn we een medisch traject ingegaan. Dit viel helaas samen met een intensief revalidatietraject omdat ik door de rugklachten nagenoeg invalide was geworden en ik in een rolstoel terecht dreigde te komen. Een zware combinatie, maar dat was het ons waard. Ik naderde inmiddels ook de dertig en we wilden daarom niet langer wachten. Helaas bleek, tijdens het traject, dat er, door de verkrachting, meer interne schade was dan verwacht en werd ons gezegd dat een natuurlijke zwangerschap nagenoeg onmogelijk zou zijn. Ik bleek ontstekingen aan mijn eileiders te hebben en ook in mijn bekkengebied. Omdat ik altijd al een hevige menstruatie had, heb ik jaren gedacht dat de hoeveelheid pijn daardoor kwam. Die oorzaak bleek dus verder terug te liggen dan gedacht. Ook het zaad van mijn man werd onderzocht. De zaadkwaliteit, kwantiteit en beweeglijkheid bleken veel te laag te zijn. Geen ideale combinatie dus, maar we bleven optimistisch.

We hebben uiteindelijk 5 IUI behandelingen gedaan. IUI staat voor intra-uteriene inseminatie. Bij deze behandeling wordt het zaad, vlak voor de ovulatie, hoog in de baarmoeder gebracht en moet dan zelf de eileider bereiken. Helaas bleef het zo gewenste resultaat uit. Om even op adem te komen en om na te denken over eventuele vervolgstappen, hebben we een tijdelijke pauze ingelast. Het revalidatietraject was inmiddels afgerond, maar helaas zou de pijn nooit meer helemaal overgaan. Ik moest dus leren leven met continue pijn en dat was emotioneel enorm zwaar. Gelukkig heb ik daarin hulp gekregen van de pijnpoli en lotgenoten en is de pijn meestal draagbaar door een combinatie van medicijnen, sporten, een gezonde levensstijl en meditatie, maar er zijn nog genoeg momenten dat ik niks kan en veel pijn heb. Die horen er inmiddels bij en daar maken we het beste van. Gelukkig ben ik positief ingesteld en heb ik geleerd te genieten van hele kleine dingen. Wel voel ik nog steeds een enorme boosheid dat die ene avond mijn leven en toekomst voorgoed veranderd hebben.

Na een half jaar gestopt te zijn, zijn we op advies van de gyneacoloog begonnen met ICSI behandelingen. ICSI staat voor Intra Cytoplasmatische Sperma Injectie. Hierbij wordt 1 zaadcel rechtstreeks geïnjecteerd in het plasma van de eicel(len). Maar ook hierbij bleef het gewenste effect uit en na 4 pogingen zijn we gestopt. Ik was inmiddels een wandelende hormoonbom en zo doodmoe. Daarnaast stond ons huwelijk ook behoorlijk onder druk. De voorbije jaren hadden flink hun tol geeïst en ik kon niet meer. Al die jaren en maanden bidden, continue leven met angst en hoop, alle behandelingen, ziekenhuisafspraken, hormooninjecties en een seksuele relatie die puur klinisch geworden was, braken ons op.

Vier maanden nadat we gestopt waren, was ik echter opeens zwanger! Daar kwam ik pas na ruim 9 weken achter! De gyneacoloog noemde het een wonder en wij waren zo enorm dankbaar en blij! Toch durfden we nog niet echt blij te zijn en besloten we nog even niks te vertellen aan onze familie en vrienden. Uit de geslachtsbepalende echo bleek dat we een zoontje zouden krijgen! Wat waren we blij! Een droom die werkelijkheid werd! Een week later echter spatte deze droom, totaal onverwachts, uit elkaar. Na 16 weken moesten we ons jongetje, die we de naam Tom hebben gegeven, laten gaan. Die hele periode is in een roes aan me voorbij gegaan. Ik kon en wilde niet geloven dat we weer met lege handen stonden en was ontroostbaar. Dat gevoel is ook nooit echt meer overgegaan. Nog elke dag denk ik aan hem en hoe het had kunnen zijn. Een grafje om naar toe te gaan, hebben we niet want toendertijd werden kindjes pas officieel erkend en dus begraven met 20 weken. Wel hebben we een steen voor Tom neergelegd op ons favoriete waddeneiland. Het is ons plekje geworden waar we graag komen en ons verdriet kwijt kunnen.

Een jaar na het overlijden van Tom hebben we, na goed overleg, besloten toch een IVF poging te doen hoewel we wisten dat de kans op slagen bijzonder klein zou zijn. Uiteindelijk werden dat 2 pogingen, maar het was ons niet gegund en we hebben onze kinderwens voorgoed vaarwel moeten zeggen.

Dit alles is nu 3.5 jaar geleden en nog steeds ben ik zoekende. Voel ik me gefaald als vrouw in een maatschappij die zo (in)gericht is op kinderen en gezinnen. Ik mis neefjes en nichtjes om suikertante voor te kunnen zijn omdat mijn man en ik allebei enig kind zijn. Ik voel me schuldig dat onze ouders nooit opa of oma zullen worden en dat onze familielijn bij ons eindigt. Onze allergrootste wens is definitief uit elkaar gespat en de brokstukken zijn nog zo tastbaar aanwezig. Het is en was altijd mijn allergrootste wens om mama te mogen worden en nu dit niet mogelijk is gebleken, weet ik niet hoe mijn leven verder moet. Mijn man heeft hierin een weg gevonden, maar mij lukt het nog niet. Helaas merken we ook veel onbegrip om ons heen. Vrienden of kennissen met kinderen die zeggen hoe fijn we het wel niet hebben omdat we op vakantie kunnen wanneer we willen, 2 salarissen hebben, dat kinderen niet zaligmakend zijn en dat we toch 2 poezen hebben. Al die opmerkingen doen ons pijn want ze zouden moeten weten hoezeer we het anders zouden willen. Dat we alles zouden opgeven voor een kindje en dat we niet voor niks alles geprobeerd hebben. Het leven besliste alleen anders en daar moeten we een weg in vinden.

Ik hoop dat het ooit een definitieve plek mag krijgen in ons leven en er een mooie invulling voor in de plaats mag komen. Met de fysieke en emotionele gevolgen zullen we moeten leven, maar het verdriet en het gemis mogen er zijn. Het heeft ons geleerd intens te leven, te genieten van kleine dingen en om dankbaar te zijn voor dat wat er is en was. Tom leeft verder in onze harten en daar zijn we enorm dankbaar voor.

Lieve Emma, bedankt voor het delen van jouw verhaal. Wij hebben elkaar uitgebreid gesproken via mail dus je weet hoezeer je verhaal mij raakte. Ik wens je alle sterkte, kracht en liefde met je partner toe die ik je maar kan wensen.

Liefs,

Elise Joanne

Afbeelding Shutterstock – woman sitting by the lake 

Wegens privacy is Emma haar echte naam veranderd.