Bijzondere verhalen #11 - Femke en haar besluit om te adopteren

‘Wat er ook gebeurd, je bent sterker dan je denkt’. Dat zijn woorden die Femke door schade en schande heeft geleerd. Zij vertelt vandaag haar verhaal en die van haar partner. De kinderwens was sterk aanwezig en het liefst wilden zij een groot gezin. Het leven liep helaas anders, na IUI behandelingen, een ICSI traject en een zeer verdrietig verlies mocht het allemaal niet baten tot waar zij het meest van droomden. Adoptie werd het antwoord en zij zitten nu midden in dit proces en traject. Zij vertelt vandaag hierover en hoe wij haar kunnen helpen.

Zou jij ook graag mee willen doen? Dan is jouw verhaal van harte welkom. Stuur je mij een mailtje? Je verhaal mag anoniem. 

Met ‘Bijzondere verhalen in Zwangerschap & Moederschap’ wil ik vrouwen de kans wil geven hun verhaal, welk verhaal dan ook, neer te schrijven. Over het HELLP syndroom, de zoektocht naar de perfecte zaaddonor, het verlies van een baby, een moeder zijn van een kind met een beperking en nog veel meer. Verhalen van vrouwen en moeders, voor vrouwen en moeders. In de hoop steun en herkenning te vinden, te geven en te krijgen.

Deze rubriek komt op maandag of woensdag online, een keer per twee weken. Alle verhalen zijn met moeite, aandacht en liefde opgeschreven om jou een beeld te geven van een onderwerp of situatie, of om steun te kunnen bieden bij anderen die hetzelfde doormaken. Indien je in contact wil komen met de schrijfster van het verhaal dan ben je welkom mij te mailen en kan ik eventueel, indien gewenst, gegevens overleggen. 

Lees hier alle andere verhalen die tot nu toe online zijn gekomen

Bijzondere verhalen #11 - Femke en haar besluit om te adopteren

Erik en ik leren elkaar in 2008 kennen en na een paar mooie verkeringsjaren trouwen wij in  2011. Een prachtige dag! Vanaf zo ongeveer dag 1 hebben wij een sterke kinderwens. We komen beiden uit een groot gezin en willen dan  ook niks liever dan een gezin vormen. Liefst een groot gezin. Ook werk ik al mijn hele leven met kinderen.

Na een jaar ‘proberen’ is er nog steeds geen zwangerschap. Ik heb een soort onderbuikgevoel dat we naar de huisarts moeten om dingen uit te laten sluiten omdat dit nog wel eens heel lang kan gaan duren. Erik had meer zoiets van, het komt allemaal wel goed.
Het voelde toen als best een grote stap om hiervoor naar een huisarts te gaan maar omdat ik er op aan drong zijn we uiteindelijk toch gegaan. Er werden ons wat vragen gesteld, er werd een uitstrijkje gemaakt en een week later kregen we de uitslag. Alles was goed en we moesten het nog maar een half jaar proberen voor we naar het ziekenhuis doorverwezen konden worden. Een half jaar later was er nog geen zwangerschap en mochten we EINDELIJK naar het ziekenhuis. Daar werden we voor het eerst ECHT serieus genomen en werden er wat onderzoeken gedaan en mijn eileiders doorgespoten. Wederom was alles goed, altijd. Bij iedere controle opnieuw. Maar dat goede nieuws voelt dan totaal niet als iets waar je blij van wordt. Sterker nog, wat zorgde er dan toch voor dat ik maar niet zwanger werd? Het werd steeds moeilijker, een soort obsessie. Ik kon het gewoon niet meer houden en ook Erik vond het zwaar. Wat deden we toch verkeerd?

Bijzondere verhalen #11 - Femke en haar besluit om te adopteren

Na lang online speuren zijn we naar een kliniek voor vruchtbaarheid in Brabant gegaan. En na een intake gesprek daar hadden we het gevoel dat we goed zaten. We zouden nu echt geholpen worden door experts. Maar na 4 IUI behandelingen met nooit een zwangerschap gaven de artsen aan dat we beter maar zoveel mogelijk middelen moesten inzetten en we kozen voor een ICSI traject. Ik begon met spuiten van hormonen en ik kan je vertellen, ik was mezelf niet meer. Ik was hele dagen boos en verdrietig en totaal uit balans. Na een zeer pijnlijke punctie waar er ei-blaasjes uit mijn eierstokken werden gehaald volgden spannende dagen. Zouden er Embryo’s  uit voort komen en zou er uiteindelijk een terugplaatsing zijn? Gelukkig kregen we een verlossend telefoontje en we mochten een paar dagen na de punctie komen voor een terugplaatsing. Het voelde zo onwerkelijk! 2 hele spannende weken dienden zich aan. De zogenaamde wachtweken. Bij ieder steekje of vleugje van misselijkheid denk je aan een zwangerschap. Zenuwslopend.

Na een dag of 10 hield ik het niet meer en deed ik ‘s morgens heel vroeg een zwangerschapstest. Tot mijn grote verbazing stond daar het magische woord ‘zwanger’ en ik werd gek van blijdschap, maakte Erik snel wakker en we zijn dezelfde ochtend nog naar Prénatal gereden en al snel vertelden we het de mensen die dichtbij ons stonden en zo hadden meegeleefd. Na een 1,5 week kreeg ik echter bloedverlies. Ik belde naar de kliniek en ze stelden me gerust. Het kon van alles zijn. Maar tot ons grote verdriet verloor ik een aantal dagen later een vruchtje, ons vruchtje. Ook al was het nog zo pril, we waren er kapot van. En we wisten wat ons te wachten stond als we er weer voor zouden willen gaan. Na  3 maanden deden we weer een poging. Met meer vertrouwen dit keer omdat we wisten dat ik zwanger kon worden.
Wederom kwam het tot een terugplaatsing, en wederom die vreselijke wachtweken. Erik had het zwaar omdat ik totaal iemand anders werd door al die hormonen. Maar, tot onze grote vreugde werden we weer gezegend met een zwangerschap. Maar dit keer had ik angst. Ging dit dan wel goed? Wat als het mis gaat? En het ging mis, dit keer al na een week. Ik verloor het vruchtje en we waren er echt kapot van. De wens was intussen alleen maar groter geworden. We moesten ons herpakken want we wilden door. Al gauw werd duidelijk dat vooral Erik wilde stoppen met behandelingen. Het waren hele zware tijden geweest en zelf voelde ik ook wel dat er een grens was bereikt. Maar hoe gaan we dan zorgen dat we een gezin kunnen vormen? We gingen naar een bijeenkomst over pleegzorg en verdiepten ons in adoptie. Adoptie voelde goed, we waren er al snel uit dat we daarvoor wilden gaan. Maar wat is dat lange wachten moeilijk, wat voelde ik me vaak alleen en in de steek gelaten. Ik kreeg de stomste opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. ‘Ach, je bent nog zo jong’ of ‘Nu zijn jullie er vast minder mee bezig, dat komt het alsnog wel’ Misschien maakte dat deze periode nog wel het aller moeilijkst. De mensen die denken te weten hoe het werkt, hoe je je moet voelen en hoe het afloopt. Je leert wie je echte vrienden zijn.

Bijzondere verhalen #11 - Femke en haar besluit om te adopteren

Na maanden wachten mochten we naar een eerste informatiebijeenkomst over adoptie, dat bevestigde onze keuze des te meer. Hier wilden we voor gaan. Maar pas weer een jaar later mochten we beginnen met de verplichte 5 bijeenkomsten die gaan over adoptie, hechtingsproblemen, achtergronden van kinderen etc. Het was fijn eindelijk mensen te ontmoeten die voor hetzelfde traject stonden en deze wens deelden. Na de cursus begon het lange wachten op de raad van de kinderbescherming. Zij zouden contact opnemen voor een gezinsonderzoek. Na ruim een half jaar wachten begon het bij ons weer iets te kriebelen. Het voelde zo nutteloos om de maanden voorbij te laten gaan. We namen contact op met het UZ Gent om toch nog 1 laatste ICSI poging te doen. Ik begon een suikervrij dieet, en we wilden er nog 1 keer voor gaan met alles wat we in ons hadden. Ik stopte met mijn werk omdat ik alle soorten van stress wilden ontwijken. In november begon ik met het spuiten van hormonen, gelukkig totaal geen bijwerkingen deze keer. We mochten steeds komen voor een echo om te checken hoe het ging met het groeien van de follikels en na echo nummer 3 was het mis. De arts keek erg zorgelijk naar de echo en bleef maar zoeken naar follikels. Toen kwam het slechte nieuws. Mijn bloedonderzoek gaf aan dat ik een zeer lage eicelreserve had en de echo bevestigde dat. Want na 12 dagen hormonen was er nog niets gegroeid. Ik zou in de vervroegde overgang kunnen komen en de behandeling stopte hier. We voelden ons verslagen, waren echt in de rouw in de weken hierna. Maar ergens had ik altijd het gevoel gehad dat het aan mij lag, en er iets niet goed zat. Nu had ik die bevestiging en snapten we in een klap waarom het zo lastig was om zwanger te worden. Iets wat gek genoeg ook een soort rust bracht. We besloten definitief door te gaan met de adoptie en daar voor de volle 100% voor te gaan. De raad van de kinderbescherming belde niet lang daarna om een afspraak voor het gezinsonderzoek in te plannen en we waren dolblij. We gaan een kindje uit Amerika adopteren. We vinden de adoptie uit de VS  zo mooi omdat de biologische moeder daar de adoptie ouders zelf uitkiest. Ook gaat het vaak om heel jonge baby’s. Het voelt zo goed om hiermee bezig te zijn. Wij houden nu al zoveel van het kindje dat er nog niet is.  We hebben inmiddels het  laatste gesprek met de raad van de kinderbescherming gehad en we zijn bij de vergunninghouder ‘A New Way’ geweest. We kunnen eindelijk stapjes zetten. We hebben veel geduld nodig maar het wachten zal beloond worden. Daar vertrouwen we op. En het belangrijkste van alles. We zijn samen gegroeid, sterker geworden en houden ontzettend veel van elkaar.

Erik en ik houden een blog bij, neem daar gerust een kijkje op. Omdat een adoptie als deze ontzettend veel geld kost zijn wij ook met crowdfunding begonnen mocht je willen helpen.

Lieve Femke, ik gun het je zó enorm dat je hartenwens uit mag komen. Heel erg bedankt voor het delen van jullie verhaal!

Liefs,

Elise Joanne