IMG 8243 800x600 e1472405764431 - Het leed dat 'Ontzwangeren' heet

Negen maanden lang draag je je kindje. Dat is prachtig, geweldig, overweldigend, emotioneel, spannend en fantastisch. Je kan er ook behoorlijk ziek van worden, het kan zijn dat je tot ver in je zesde maand zwangerschapsmisselijkheid ervaart, je bij het minste of geringste moet huilen, chagrijnig bent, grote wallen creëert, pukkels krijgt, wellicht zelfs vette haren ontwikkelt en enorme pijn in je bekken moet ervaren. Maar hoe zit het eigenlijk ná die 9 maanden? Hoe zit het eigenlijk met het fenomeen ‘ontzwangeren’?

Begin augustus schreef ik dit artikel al, ik had het er toen uitgebreid over op Snapchat omdat ik – zichtbaar – steeds meer last had van dit fenomeen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik in vrijwel alle boeken het hoofdstuk over ontzwangeren oversloeg. Eerst maar eens de zwangerschap doorkomen, de groei van je ongeboren baby bijhouden en daarna lezen over dé prestatie die je moet leveren bij de bevalling. Zodra je bent bevallen denk je niet aan ontzwangeren, je denkt eerder aan groeistandaarden voor je kindje, hoe je goed moet aanleggen, welk maandverband handig is na een bevalling, welke BH’s handig zijn bij voedingen, welke flessen geschikt zijn voor baby’s met krampjes, welke fases je kindje doormaakt in het begin en welke sprongen daarbij horen. Genoeg te lezen over je baby en de eerste praktische aspecten van een zwangerschap, bevalling en het moederschap. Je hebt amper tijd om na te denken over jezelf en hoe jij je wellicht voelt of kan gaan voelen nadat je eindelijk je baby in je armen mag ontvangen.

Ontzwangeren was ook een term waar ik mijn vraagtekens bij zette. Stiekem vond ik het hele ontzwangeren een beetje overdreven, het zou toch best meevallen? De ergste hormonen gieren door je lijf tijdens de zwangerschap, toch ook niet 9 maanden daarna? Ben je mal, onnodige bedoening! Helaas is de werkelijkheid anders. Hoewel dit proces bij iedereen anders is, ontzwangert iedere vrouw. Het hele ‘9 maanden op, 9 maanden af’ is niet iets wat je licht moet nemen heb ik ondervonden nu ik midden in mijn proces zit. Ja, het is officieel, ik ben aan het ontzwangeren. Verdorie.

De eerste maanden merkte ik alleen dat mijn lichaam hiermee ‘bezig’ was omdat je na de bevalling nogal snel moe, emotioneel en licht geïrriteerd bent. Naast de roze wolk ben je vaak moe door de nachten en de stress om je kindje. Logisch, je wilt alleen het allerbeste! Daarnaast is je lichaam aan het herstellen, zij heeft de grootste prestatie ooit moeten leveren. Mijn lichaam had even moeite daar van bij te komen, zo simpel is het. De eerste maanden gingen dus voorbij zonder dat ik ook maar enige seconde nadacht over dit vreemde concept.

En toen ineens, na een aantal momenten/gedragingen/situaties besefte ik mij ineens dat het wel kon liggen aan – jawel – dat hele ontzwangeren. Wat bedoel ik dan precies? Nou, ik merkte het een tijdje geleden dat ik nog niet mijzelf ben. Ja, ik ben een emotioneel beestje maar niet óvergevoelig en óveremotioneel. Vroeger wel, nu niet meer. Sneller gekwetst, geprikkeld, beledigd en over het algemeen gevoeliger en ja, ook meer onzeker. Op sommige momenten ben ik ineens weer dat onzeker moeder-monstertje van een paar maanden geleden. Dat ben ik helemaal niet meer! En soms steekt het de kop op. Wanneer ik heel erg last heb van mijn hormonen bijvoorbeeld. Huilen bij reclames en films over kinderen, dat deed ik toch alleen in mijn zwangerschap?

Dat komt gelukkig met vlagen maar ik merk het wel heel erg, Boris ook. Daarnaast heb ik last van ‘warme’ momenten. Wakker worden en bijna baden in het zweet, alsof ik in de overgang ben. Opvliegers ook, meerdere keren per dag. Ineens kan het mij bevliegen en komt er stoom uit mijn oren en lijkt het alsof ik in brand sta.

Ook kan ik ineens, out of the blue, heel geprikkeld reageren. Kribbig zijn, en een stuk bozer uit de hoek komen dan ik eigenlijk wilde. Ik kan dan heel irrationeel zijn en Boris weet soms even niet waar hij het dan zoeken moet.

Vermoeidheid, ook zo’n dingetje. Echte vermoeidheid alsof ik dus opnieuw zwanger ben. Ik weet heel zeker dat ik dat niet ben dus daar kan het niet aan liggen. Ik slaap erg goed in de nachten, zeker nu ik eerder naar bed kan omdat Fos al vroeg slaapt de hele avond en nacht. Ook al zijn de ochtenden altijd vroeg (ook dat valt vaak mee) heb ik niet te klagen maar ik ben geregeld kápot overdag en heb de neiging een dutje te doen. Soms doe ik dat dus ook gewoon, zeker als het nog maar dinsdag is en het weekend nog lang niet in zicht.

Oh en hoofdpijn! Daar had ik ook last van tijdens de zwangerschap, juist door die gierende hormonen. Toen mocht ik er niks voor nemen, nu gelukkig wel. Gelukkig is het dan te doen maar leuk is anders.

En een vettere huid, helaas.. Die pukkels op mijn rug waar ik tijdens de eerste maanden last van had? Jep, ze zijn weer terug! Ook af en toe in mijn gezicht en ik heb nóóit pukkels.

Vorige week wilde Fos zijn groente niet eten. Wortel is vaak geen moeite, hij is er niet dol op maar hij eet het wel. Fijn, hij lust het wellicht niet allemaal maar eet wat de pot schaft. Nu al een kind om van te houden. Dat deed ik al en ook niet een beetje maar je snapt ‘t. Hij had last van zijn sprong, in plaats van mijn blije en vrolijke zoontje had ik een sip kindje dat even niet lekker in zijn vel zat. Dat mag, dat kan maar vandaag was het ons allebei even teveel. En na de tweede huilbui bij het tweede hapje werd het mij even helemaal te veel. Ik barstte in huilen uit. Hartstochtelijk snikken, als een malle. In paniek belde ik Boris op omdat het niet ging en hij kwam meteen naar huis. Fijn een vent die niet twijfelt aan je tranen en het hem niet uitmaakt wie of wat het veroorzaakt, hij komt gewoon. (Hij was bij vrienden trouwens, dat scheelt ook).

Uiteindelijk was er verder niks aan de hand, ik gaf Fos een keertje fruit in plaats van groente (een mengsel met groenten erin, hij proefde het alleen niet, haha), zag zijn vader en begon te lachen. En na een nacht goed slapen had hij de volgende dag alweer minder last van zijn sprong. Fijn. Opluchting. Dus eigenlijk was er niks aan de hand en ondanks dat ik dat wist merkte ik dat ik niet mijzelf ben. Niet alleen door deze situatie maar ook door andere – grote/kleine – voorbeelden.

Waarom dit artikel? Ik schrijf vaker artikelen naar aanleiding van ervaringen. Vaak pak ik een algemeen iets en zet het naar mijn hand, ik maak het dan persoonlijk. Ontzwangeren gebeurt bij iedere vrouw, je ontkomt er niet aan. Bij de een is dat wellicht wat heftiger dan bij de ander (net zoals een zwangerschap heel anders wordt ervaren) maar het is zeker iets om rekening mee te houden. Het is een heel proces om het kindje sterker en groter te maken in je baarmoeder en heel je lichaam is zwanger en vertoont dergelijke tekenen. Logisch ook dat je lichaam daarna tijd nodig heeft om weer terug te gaan naar originele staat. Lichamelijk én mentaal.

Blijkbaar is het adagium ‘9 maanden op en 9 maanden af’ zo gek nog niet en snap ik nu eigenlijk pas wat daarmee bedoeld wordt. Ik moest mijzelf de tijd geven om te ontzwangeren (het begint wel een vervelend woord te worden om op te schrijven) en dat mag ook. Ik heb het wellicht onderschat nu ik er midden in zit. En het is ook een handig excuus om te gebruiken als je weer eens oncontroleerbaar huilt omdat je man niet doorheeft dat je een nieuw shirtje draagt. Ofzo. Eigenlijk voelt het alsof je opnieuw zwanger bent zonder alle leuke facetten die daar bij kunnen komen kijken. Ik merk dus dat ik er nu in volle hevigheid middenin zit en ben benieuwd wanneer het weer minder zal worden.

Het merendeel van dit artikel schreef ik dus al 6 weken geleden en nu merk ik dat ik het alweer beter gaat gelukkig. Misschien ook omdat ik door heb dat ik in dit proces zit en probeer er grip op te krijgen waar ik kan. Ik hoop snel weer mijzelf te zijn en in alle eerlijkheid, af en toe herken ik mijzelf ook niet. Als die verrekte opvliegers binnenkort minder worden ben ik al een stuk gelukkiger!

Liefs,

Elise Joanne