Zwangerschap

Vandaag weer een nieuwe Zwangerschapsupdate! Er zijn weer twee weekjes voorbij wat betekent dat ik al in het derde trimester zit! Of nou ja, ‘al’? Dat is ook één van de dingen waar ik het met jullie over ga hebben vandaag! En ook hoe het nu met mij is, ook wel zo belangrijk/handig in een update video. Als laatste laat ik tijdens de video ook nog even mijn buik zien. Kijk je mee?

Hoe gaat het met alle andere zwangere volgers? Ik vind het altijd heel leuk als je een comment achterlaat en dat laat weten!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 27

Buikfoto Week 27 - Elisejoanne.nl

Liefs,

Elise Joanne

Wij gaan verder met de ‘Goede Voorbereiding’-reeks, een nieuwe rubriek waarin moeders vertellen over hun, soms hele pittige maar ook zeer mooie bevallingsverhalen. En al dat, om mij te onderwijzen. Sowieso zijn dit soort verhalen voor veel vrouwen, zwanger of niet, moeder of niet, altijd goed te lezen. Vandaag is het woord aan Linda. Zij beviel van een tweeling maar dat ging niet zonder slag of stoot. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Na het verhaal van Kelly vorige week – wat ontzettend goed in de smaak viel! –  ga ik verder met Linda van Go or no Go!

Linda

“Noem maar een datum”, zei mijn gynaecoloog. “Okido, dan doe mij de 10e maar!” was mijn antwoord. En dat was het. Mijn bevalling was gepland. Wat een heerlijk gevoel was dat. Ik wist dat ik nog maar 1 week hoefde uit te zitten en dan zou mijn tweeling geboren worden!
Ik keek er ontzettend naar uit en had weinig angst voor de bevalling. Nuchter als ik ben dacht ik: ‘dat komt wel goed! Ik ben straks in een ziekenhuis, met professionele mensen om me heen, een ruggenprik binnen handbereik. Kom maar op!’

10 maart 2010: Vandaag was het zo ver: ik werd ingeleid! Eindelijk, want ik was helemaal klaar voor en daarnaast was ik super trots om de 38 weken gehaald te hebben.
Rond 8.00u kwam de verpleegkundige gel inbrengen bij mij en rond 11.00u heeft ze mijn vliezen gebroken. Tijdens het breken van mijn vliezen kwam er ontzettend veel  vruchtwater! De verpleegkundige stond er van te kijken en had het lekker druk met meer luiers op het bed leggen om het op te vangen.

Vanaf 12.00u begonnen de weeën toch wel te versterken en moest ik ze al behoorlijk weg puffen. Om 13.45u heb ik gevraagd om een ruggenprik omdat de pijn nog een stuk erger zou gaan worden en ik het nu al behoorlijk heftig vond met weeën om de 2 minuten.
De verpleegkundige ging een ruggenprik regelen, maar ik moest er wel rekening mee houden dat ik tot 30 minuten moest wachten op een anesthesist.
Langzaam tikte de 30 minuten voorbij. En 35, 40, 45 en 50 minuten. De weeën kwamen inmiddels om de 1.5 minuut en ik raakte meer en meer uitgeput. Uiteindelijk werd ik pas na 55 minuten naar de anesthesie gebracht.
Al puffend en zuchtend werd ik door het ziekenhuis gereden op m’n bedje. Ik vergeet nooit meer dat de dienstlift wegens werkzaamheden niet gebruikt kon worden en ik dus met mijn bedje in de bezoekersliften moest. Dat was gezellig puffen met alle bezoekers in de lift. (Al kregen hun het er volgens mij net zo warm van als ik 😉 )
De ruggenprik deed gelukkig amper pijn door een  verdovend prikje vooraf. Ik voelde na een minuutje of 5 het grootste deel van de pijn eindelijk afnemen. Wat een opluchting!

DSC00578

Ongeveer 1.5 uur later, rond 15.45u voelde ik dat de weeën ineens weer pijnlijker begonnen te worden Na controle bleek dat logisch: ik zat op 10 centimeter! Dat betekende het einde van de ruggenprik en wachten op de persweeën.
Rond 18.30u uur meende ik dat ik persweeën had, maar de verpleegkundige gaf aan dat ze dat nog niet waren. Helaas, dus weer verder puffen (en ‘oh god, hoe voelen persweeën dán?!’)
Om 19.00u mocht ik dan toch echt aan de gang. Mutsjes en polsbandjes met BABY 1 en 2 erop werden klaargelegd.

Na ongeveer 10 persweeën zag de gynaecoloog dat ik behoorlijk moe begon te worden en de weeën begonnen ook af te nemen, dus kreeg ik weeën opwekkers. Na ongeveer 5 persweeën zei de verpleegkundige dat het hoofdje er niet door heen kwam en dat ze toch een knip moest gaan zetten om ruimte te maken. Het verdoven voor de knip voelde een beetje branderig maar niet pijnlijk (zeker niet vergeleken met de rest). Vervolgens zette ze in een perswee de knip, waar ik totaal niets van voelde gelukkig.
En jawel, die knip hielp, want na 4 keer persen werd Daan geboren! (19.57u en 2505 gram)
Hij huilde meteen dus een zucht van opluchting bij mij. Ik kreeg hem ook gelijk op mijn borst gelegd; wat vond ik dat heerlijk!! Mijn man knipte vervolgens de navelstreng door en van dat prachtige moment maakte de verpleegkundige een hele charmante foto; behalve de knip van de navelstreng was dat vooral een frontale foto van mijn ‘jeweetwel’.

Afbeelding 0262 #2

Terwijl ik met Daan op mijn borst lag voelde ik plotseling na 2 minuten dat er iets ontzettend groots van onder eruit kwam. Dus ik vroeg verbaasd: “huh?? Is de andere nu al geboren??”…Maar nee, dat was het vruchtwater van Jesse! Wát een waterval weer!!
De verpleegkundigen hadden hier ook niet op gerekend met als resultaat mijn hele benen zeiknat en ook alle schoenen van de verpleegkundigen en van manlief. *grinnik*
Een paar minuutjes later gaf ik aan te voelen dat ik moest persen.  De gynaecoloog kwam snel voelen hoe Jesse lag; gelukkig was dit ook in hoofdligging. Het was duidelijk dat Daan de weg al vrij gemaakt had en met 3 keer persen werd Jesse geboren om 20.09 uur (2765 gram).
Ook Jesse begon netjes te huilen. Hij had de navelstreng om zijn voetjes zitten, dus die werd meteen los gemaakt.

Einde bevallingsverhaal, dachten we. Alles leek in eerste instantie helemaal goed en wij waren dolgelukkig. Om 23.00u ging de verpleegkundige die onze kindjes gewogen en getemperatuurd had naar huis en kwam de volgende verpleegkundige. Toen zij nogmaals ter controle de temperatuur van Daan op wilde nemen, zei ze dat de temperatuur helemaal niet opgenomen kon worden; er zat geen open poepgaatje.
Daan moest direct naar een kinderarts. Papa mocht mee en ik bleef in de kamer bij Jesse, me nog van geen kwaad bewust. Ik dacht, dat komt heus wel goed. De verpleegkundige die nog bij mij was zei na een kwartiertje dat wij ook gerust naar de afdeling waar Daan was konden gaan. Dit vond ik wel erg fijn, dus zij bracht me erheen.

DSCF1674

Toen ik mijn man daar zag, en zijn gezicht zag, wist ik dat er iets niet goed was.
De kinderarts stelde vast dat er inderdaad geen open poepgaatje was. Toen de kinderarts een sonde probeerde in te brengen, omdat Daan ook niet dronk, lukte dit niet. Na 3 pogingen gaf de kinderarts het op (gelukkig, arm mannetje!).
Na een röntgenfoto werd duidelijk dat de sonde er niet in kon vanwege een onderbreking in de slokdarm van Daan.
Alles ging toen heel snel. Er werd direct gebeld naar het Radboud ziekenhuis en er werd een ambulance gestuurd om Daan op te halen. Na 45 minuten was de ambulance er en ondertussen kreeg Daan een infuus en steeds meer kabeltjes en draadjes aan z’n lijfje.
Uiteindelijk is Daan rond 2.30u ‘s nachts meegegaan met de ambulance. Wij bleven verbijsterd en verdrietig met Jesse achter.

Daan verbleef 3 weken in het Radboud ziekenhuis, waar hij 2 operaties heeft ondergaan. Gelukkig kan ik jullie vertellen dat hij nu een heerlijk, actief en gezond mannetje is!
Tijdens onze evaluatie hebben we besproken wat er na mijn bevalling mis is gegaan. Ik was om 20.00u bevallen en om 23.00u kwam de nieuwe verpleegkundige er pas achter dat er iets mis was met Daan.
Wat bleek; de verpleegkundige die om 23.00u naar huis gegaan was, had ondanks de mutsjes (Kindje 1&2) én polsbandjes (Baby 1&2) alsnog onze kindjes omgewisseld. Toch lastig, zo’n tweeling..

DSCF1671

Ter afsluiting kan ik jullie vertellen dat ik de bevalling zelf eigenlijk best mee vond vallen. Het ergste vond ik de 55 minuten weeën die ik had terwijl ik moest wachten op de ruggenprik. Als ik mijn prik dus binnen de normale termijn (5-30 minuten) had gekregen, dan was het een perfecte bevalling geweest.

Linda, bedankt dat je je verhaal met ons hebt willen delen! Volgende keer het woord aan Sanne van Laviesagista, een dierbaar vriendinnetje van mij. 

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.

DSC_5929

Ja ja, je leest de titel goed; Boris zal vandaag het woord nemen. Voor de allereerste keer in bijna drie jaar tijd zal een artikel niet worden ondertekend door mij, maar door de meest fantastische man ter wereld en vader van mijn zoon. Er was mij toch veel vraag naar ‘Boris zijn verhaal’ omtrent de zwangerschap en hoe hij naar het vaderschap kijkt, en wij beide vonden dit dan ook een mooie aanleiding om hemzelf een keertje te laten spreken. Ik vind het een eer. Lieverd; aan jou het woord.

Dag allemaal,

Om een beetje aan jullie ongezonde nieuwsgierigheid te voldoen, vroeg Elise of ik een stuk wilde schrijven voor Elisejoanne.nl met betrekking tot de zwangerschap en het toekomstige vaderschap. Na wat nadenken leek mij dit ook wel leuk. Dus vandaag geen review van alwéér een MAC lippenstift (want daar heeft Elise er al genoeg van).

Wow, ik ga dus vader worden. Van een kind. Zo’n wezen wat jankt, poept en spuugt. En waar iedereen van zegt dat het op die ene persoon uit de familie lijkt. Negen maanden tel je af, naar de grote climax. De bevalling, want dat is hét moment suprême! De grande finale!

Maar ik besef mij nu dat het dan pas gaat beginnen. Als je straks met zo’n real life Baby Born weer thuis komt, gaat het pas van start. Helemaal voor mij, omdat ik daarvóór niet veel heb kunnen doen. Mensen vertellen wel hoe het is, en je ziet het in je omgeving maar ik kan mij er weinig bij voorstellen. Dat het zwaar wordt, dat kan ik mij wel voorstellen. Maar om echt te ervaren om ouders te zijn met alle verantwoordelijkheden, spanningen en blijdschap is mij vreemd. Ja, we hebben een huisdier (waar Elise mee omgaat alsof het een mens is) wat ik uiteindelijk leuker vind dan ik had verwacht. Daarentegen lijkt een kind mij wel meteen al heel leuk. Ik kan er echt naar uit zien om straks dingen te ondernemen samen met mijn zoon. Natuurlijk bedenk je als toekomstige vader van een zoon al wat je allemaal gaat doen. Lekker naar buiten, fietsen en wandelen. En ik mag weer met LEGO spelen zonder dat Elise mij raar aankijkt. Dat zijn door de maat genomen denk ik de ideeën die toekomstige vaders hebben. Maar voordat je kind doorheeft dat LEGO is om mee te spelen, en niet om op te sabbelen, moet je nog de echte babyfase doorstaan. Dat is de fase waar ik mij het minst bij voor kan stellen. Het kind wat nu groeit in Elise, wordt straks onze baby. Ik ben vaker meer gebiologeerd door het feit dat er een kind in Elise zit, dan dat ik besef dat ik vader ga worden. Maar het feit dat ik sinds een paar weken ook echt iets kan voelen is magisch! De lichte klopjes die je dan voelt op je handpalm als je je hand op de buik legt.. Wow. Ik heb geen idee hoe het moet voelen als het in je groeit, dat lijkt me in het begin echt freaky.

DSC_5939

Het moment dat je vrouw je vertelt dat je vader wordt is echt heel gek. Natuurlijk ben je enorm gelukkig maar op dat moment zit je toch eventjes in shock. Ik was echt compleet stil. Tot ongeduld van Elise, want die zat natuurlijk op een reactie te wachten. Dat moment is er niet een die ik snel zal vergeten. Het proces hier aan voorafgaand zal me ook wel bijblijven. Beslissen dat je aan kinderen wilt beginnen en afwachten hoe het zal verlopen. Want zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet, dat weet ik ook. Dus ik voel mij ook erg gezegend met deze zwangerschap!

Je doet in de aanloop naar de bevalling natuurlijk wat je kunt doen. Lief zijn, voorzien in alle benodigdheden en af en toe flink op je lip bijten. Eigenlijk wat je normaal ook doet, maar dan een stapje extra.

Als nuchter persoon besef je dat je niet de eerste man bent die dit overkomt dus waar maak ik mij dan druk om? Ik heb een leuke baan, fijne familie en vrienden en bovenal een fantastische vrouw. Dus tja, kom maar op. Maar… zelfs ik kan het niet volledig rationaliseren voor mijzelf. Toch, gemiddeld 1x per dag bekruipt mij het gevoel van: “GAAAAAST, waar ben je mee bezig!!? Hoe kun jij überhaupt een kind opvoeden!!? HOE DAN!!?”. Om auto te mogen rijden heb ik 35 uur les gehad en voor het werk dat ik doe heb ik 4 jaar moeten studeren. Maar voor een kind? Nee, dat mag gewoon zonder enige training. Stiekem verwacht ik dat als we straks uit het ziekenhuis willen vertrekken we eerst nog even een klein multiple choice tentamen moeten afleggen voordat ze onze zoon aan ons meegeven. De verantwoordelijkheid die je krijgt is enorm. Het gaat ten slotte om een mensenleven.

Nu, in de 28e week van de zwangerschap, begint het wel een beetje door te dringen tot mij. Ik zie Elise ronder worden, we zijn met de babykamer bezig en we moeten allemaal dingen regelen. Dit soort duidelijke en praktische zaken zorgen er zeker voor dat het wat tastbaarder wordt. Vooral het ronder worden van Elise vind ik prachtig. Ik ben enorm trots op haar, ze doet het fantastisch en ik kan niet wachten om samen vadertje en moedertje te spelen! Want een fantastische moeder wordt Elise zeker. En zoals iedereen clichématig roept: we genieten er nog maar van. Whatever that means ;-).

Boris

Zwangerschapsdagboek Week 25 Q en A Still Elisejoanne.nl Banner

Er zijn weer twee weken voorbij (gevlogen!) en ik ben aangeland bij week 26 van mijn zwangerschap, dat betekent een nieuwe zwangerschapsupdate van week 25! Ik wilde deze keer een persoonlijke video opnemen, eentje waarbij jullie je brandende vragen konden stellen ik ze zou beantwoorden. Want iedere zwangerschap/moederschap/bevalling wordt weer anders beleeft natuurlijk en ook ik heb mijn visie op deze onderwerpen. Ik beantwoord dus jullie vragen! Kijk je mee?

Onderaan de video staan de buikfoto’s!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal.

Bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 24.2

image9

Liefs,

Elise Joanne

Zoals jullie onderhand wel weten ben ik zwanger (duh..) en komt het einde van mijn zwangerschap ook echt in zicht. Ik ga namelijk mijn laatste trimester in – wauw..- en dat betekent dat de bevalling ook een keertje zich zal aandienen. Als ik ergens graag mij op voor wil bereiden, voor zover dit kan, is het daar wel op, de bevalling. Ik lees graag en veel, vooral bevallingsverhalen verslind ik als een malle. Als goede voorbereiding hierop heb ik enkele moeders gevraagd of zij hun verhaal zouden willen delen in een nieuwe rubriek ‘Goede Voorbereiding’.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Er komen in totaal 10 verschillende vrouwen aan het woord die elk een heel ander verhaal te vertellen heeft. De een is heftiger en pijnlijker dan de andere, het zijn niet allemaal ‘erge’ verhalen, er zitten ook prachtige bevallingen tussen die uit het boekje komen. Want geen bevalling is hetzelfde!

Ter ‘compensatie’ vanmiddag om 15:00 een tweede (beauty) artikel.

Vandaag start ik met mijn lieve mede-zwangere Kelly! Kelly Caresse runt de gelijknamige – en zeer populaire – mamablog en wij schelen in de zwangerschap iets meer dan een week. Ik heb dus ook erg veel aan Kelly haar verhalen en tips want zij is al moeder van Lana, haar eerste dochter.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bevallingsverhaal Kellycaresse: Als het niet verloopt zoals je vooraf verwacht had.
Super leuk dat Elise mij vroeg om mijn bevallingsverhaal met jullie delen. Voor wie mij nog niet kennen, ik ben Kelly, 25 jaar, mama van Lana (2 jaar) en bijna evenver zwanger als Elise. Super leuk om samen onze ervaringen te kunnen delen. Sommigen kennen mijn bevallingsverhaal misschien van mijn eigen blog, voor anderen is het nieuw. Het was zacht gezegd geen droombevalling. Ik was voor het eerst zwanger, mijn moeder had hele mooie bevallingsverhalen, zelf ging ik er ook gewoon vanuit dat het wel goed zou verlopen. Dat je dan bij 34 weken zwangerschap, van het een op andere moment moeder wordt is heel moeilijk te begrijpen. Ik was er nog niet klaar voor.

(meer…)

Er zijn weer twee weken voorbij, tijd voor een nieuwe Zwangerschapsdagboek! In deze video vertel ik kort hoe het met mij is nu ik 23 weken zwanger ben (deze week inmiddels 24 weken) en hoe ik mij voel! Maar natuurlijk heb ik deze keer weer een onderwerp en dat is de unboxing van de babydozen! Ik heb gekozen voor de drie grootste en meest bekende. Kijk je mee?

Onderaan de video staan de buikfoto’s!

Ik unbox vandaag drie dozen, eentje van Ouders van Nu, de zwangerschapsdoos via Etos (je hebt ook nog de ‘baby’ doos), eentje van Wij Jonge Ouders genaamd de Blije Doos via Prénatal en de derde is die van de Babydump via de gelijknamige winkel.

Alle dozen zijn gratis, er zit geen abonnement of iets anders aan verboden. Je kan je heel gemakkelijk verkrijgen door de namen in te tikken via Google en je gegevens even achter te laten.

Voor de volgende video wil ik graag een zwangerschap-Q&A opnemen! Dus heb jij een vraag voor mij, over Boris, wij als gezin, de bevalling of de Baby? Stel die dan hieronder!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal.

Bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 23 + 2

DSC_3453

♥Buikfoto week 24

image17 (2)

Liefs,

Elise Joanne

 

DSC_3511

Jullie konden er afgelopen week al een sneak peek van zien, maar vandaag show ik alle foto’s die Boris van mij maakte in het bos afgelopen zondag. In mijn zoektocht naar zwangerschapsjurkjes die ik ook nog aan kan ná de zwangerschap kom ik vaak uit bij lange modellen, zachte stoffen en fijne textuurtjes. Ik zag, ik kocht, ik ben zéér tevreden met mijn nieuwe aanwinst. Kijk je mee?

DSC_3390

DSC_3416

DSC_3472

DSC_3474

Het jurkje heb ik gekocht in de webshop van Loavies.com. Ik ga natuurlijk wel eens een samenwerking met dit merk aan, maar ik koop ook geregeld items uit eigen spontane buien. Het jurkje is er ook in het zwart (ja, ook die zal binnenkort arriveren) en is de maat S/M. Dat laatste zou normaal – pré buik – niet handig zijn geweest wellicht want dan is hij is te ruim in zijn velletje, maar vanwege het feit dat hij best stretchy is en vanwege de buik, zit hij als gegoten nu. Het jurkje is heerlijk zacht, bevat splitten aan de zijkant en is in het ene licht bordeaux en in ander licht helder rood. Jurkje kost €34,95.

De panty is van de H&M in donkerbruin en de laarsjes zijn van de Sacha – collectie van twee jaar geleden. Groot fan trouwens van Sascha laarsjes, ik probeer er eigenlijk elk jaar wel eentje te scoren.

DSC_3439

DSC_3441

De lipstick is M.A.C Plumfull (mijn favoriete standaard lipstick, zeker in de herfst), horloge is van Loavies uit een eerdere samenwerking en de oorknopjes zijn kleine strikjes van Speechless Jewelry. Op mijn nagels zie je Essie Don’t Sweater it met op mijn ringvinger Essie Leading Lady.

Simpel maar elegant. Ik hoef geen grote kettingen of veel opsmuk te hebben om mijn ‘mooi’ of aangekleed te voelen. Ik houd zelden van printjes, vreemde structuren, grove stoffen en opvallende sieraden. Less is more. Dat maakt deze outfit voor sommige wellicht té simpel, maar ik voel mij er mooi in! En als je steeds ‘dikker’ wordt, is dat fijn :).

DSC_3414

DSC_3453

En dan even de buik natuurlijk. Op deze foto ben ik 23 weken en 2 dagen zwanger van Baby Pinda <3. Hij groeit goed en dat is te zien. Groei nog maar meer lief jongetje, maak deze mama maar nog ronder!

Liefs,

Elise Joanne