Zwangerschap

Oooh jongens toch! Vandaag maak ik met veel liefde, plezier en enthousiasme bekend of onze kleine en prachtige Pinda een meisje of een jongetje is! In de onderstaande video kan je de bekendmaking zien! Kijk snel naar de video. Grappig genoeg heb ik niet halsoverkop deze video opgenomen gisteren.. Kijk je mee?

Gisteren hadden wij dus de 20-weken echo en daar kwam uit dat alles helemaal goed is met ons kleintje, een énorm opluchting! Vandaag zal niet specifiek gaan over de echo, zelfs bijna helemaal niet! Volgende week komt mijn behandeling van die echo online onder de vleugels van OVN. Nu is het gewoon even tijd voor de bekendmaking.

Even een kleine opmerking vooraf; al was het een alien geweest, dan nog waren Boris en ik blij, een jongetje of meisje; het is allemaal even welkom!

De video bestaat uit meerdere delen! Intro/uitleg, hartje luisteren, auto ritje en foto’s van Pinda. Ik zou hem even helemaal kijken :).

Tijd voor de bekendmaking:

Bedankt voor het kijken!

Liefs,

Elise Joanne + Pinda!

Baby/Zwangerschap Elisejoanne.nl

Het lijkt voor mij een nieuwe trend en nog steeds een kleine taboe in één; eerlijk zijn over de minder leuke dingen van zwangerschap en het moederschap. Op fora worden vrouwen die eerlijk zijn over problemen bemoedigd en ondersteund en op Facebook zie ik vrouwen die andere vrouwen op de brandstapel zouden willen gooien voor hun openbaring. Voor mij, als blogger en zwangere vrouw die hoopt spoedig ook moeder te mogen worden, interessant om te lezen en stiekem een beetje eng.

Ik lees graag de artikelen van de lieve Sanne van Laviesagista. Deze vrouw, moeder van een prachtige zoon, is eerlijk. Volgens sommige (naar ik begrijp) té eerlijk. Ik geniet van Sanne haar openbaringen, haar humor en soms haar onverschrokken mening. Ik deins er niet van terug, ik volg haar al dusdanig lang en ook ik durfde nog zwanger te worden naar aanleiding van haar immens populaire bevallingsverhaal. Daarnaast hebben wij ook Shirley, van Mommy To Be, een vrouw die eerlijk is over de slapeloze nachten met haar zoon en strubbelingen met het zoeken van een juiste afweging tussen werk en tijd voor Skyler.  Door haar verhaal op te schrijven vond ze mede- en tegenstanders maar bleef onverschrokken de waarheid vertellen. Toen Willemijn op 2WMN gekscherend en met een flinke knipoog schreef over haar klachtjes en kwaaltjes en de minder leuke aspecten van zwangerschap werden er woorden als ondankbaar rondgeslingerd.

Ik heb bewondering voor deze vrouwen; zij zijn open over de dingen waar soms nog een taboe op heerst. Want je moet blij zijn om moeder te worden of zijn en ‘klagen’ mag absoluut niet. Lastig.. ik schrijf in volle blijheid en enthousiasme over mijn zwangerschap, over het wonder wat ik in mij mag voelen en zal dat ook absoluut blijven doen. Maar ik ben blij dat andere moeders er geen doekjes om winden en ook deze – nog niet – ervaren vrouw kunnen vertellen wat ik soms ook kan verwachten. En als dat met een knipoog, een lach en beetje lompigheid wordt gedaan, ach dat leest alleen maar leuker. Geen van de drie vrouwen hierboven schrijft in mijn opinie negatief over hun kinderen of het leven wat ze hebben. Ik zie – soms – extreem vermoeide maar dólgelukkige koppies met alleen maar liefde voor wat ze hebben gekregen.

Houd het mij soms tegen om ‘eerlijk’ te schrijven over mijn zwangerschap? Vaste lezers kennen mij; ik ben eerlijk en behoorlijk rechtdoorzee. Maar, ik schrijf in mijn zwangerschapsupdate heel feitelijk over kwaaltjes en klachten omdat ik, bij de gedachte alleen al, moe word van het idee dat ik moet verdedigen hoe ik het bedoelde. Zonde eigenlijk. Onder het motto ‘wees blij dat je zwanger bent’ zie ik veel vrouwen neergehaald worden omdat zij open zijn geweest in hoeverre zij de klachten die ze ervoeren lastig vonden. Terwijl ik bijna zeker weet dat elk van die vrouwen op haar knietjes dankt voor het leven dat in hun mag groeien.

Ik hoop dat steeds meer ‘moederbloggers’ open en eerlijk durven en willen zijn over de minder leuke dingen van het moederschap. Dit helpt nieuwe moeders zoals ikzelf om beter voorbereid te zijn op dingen waar ik van te voren überhaupt nooit aan had gedacht. Kom maar op met die smerige anekdotes, die gekke verhalen over die poepluiers die aan de muur kleven, de snotjes die worden weggeschoten, de ‘onderkantjes’ die gehavend zijn, de brieven aan de partners waarom er even geen liefde zal worden bedreven. Ik waardeer ze, ik lees ze graag en gretig.

Zwangerschap en moederschap is gewoon niet altijd rozengeur en maneschijn. Waarom pretenderen dat dit wel zo is? Nergens voor nodig. Zolang de eerlijke manifestaties van een door vermoeidheid en poep gesleurde brein aan het einde van het verhaal eindigt met een betuigende liefde voor het kind (zoals eigenlijk elke blogger doet); zie ik niet in wat het probleem is. En al zouden ze dat laatste een keertje laten, dan alsnog weten we allemaal hoe het zit.

Dus Sanne, blijf je verhalen schrijven, precies zoals je nu doet! Ik geniet zienderogen van je schrijfsel omdat ik weet dat ondanks dat je elke letter meent, je liefde voor James niet te evenaren is. Maar naast moeder ben je ook vrouw, partner en mens en soms is het goed dat neurotische vrouwen zoals ik dat blijven inzien. Shirley; ik heb je blog verslonden in het afgelopen jaar en ik blijf je artikelen graag lezen. Ja, ik ben ietwat angstig voor een kindje dat mij zo wakker houdt als Skyler jou heeft wakker gehouden, maar het heeft mij één ding doen laten beseffen; geniet van je rust zolang het nog kan! Nee, onzin. Je schrijft over het onbekende voor mij en vele vrouwen met mij op een transparante wijze. Stoer. En ik waardeer het zeer. En alle andere bloggers die op een eerlijke wijze praten over hun symptomen; blijf lekker die vreemde kwaaltjes van je opnoemen, ik doe lekker met je mee. Ze zijn heerlijk herkenbaar en daardoor voel ik mij minder vreemd als vrouw; ik ben niet de enige die jeuk heeft op de vreemdste plekken, hoge nood heeft voor grotere oma-onderbroeken, emoties heeft wanneer dat ongepast is of moeite heeft met poepen. Want ja, zo is het nou eenmaal.

En zelfs als je niet zwanger bent, een alarmerende kinderwens door je eierstokken hebt razen of al een moeder mag zijn; zulke verhalen weten wij allemaal wel te waarderen toch?

Liefs,

Elise Joanne

Afbeelding 4

Oh jongens toch; sinds dat ik zwanger ben hoor ik de meest vreemde dingen gezegd worden tegen mij en over mij. Lastig. Het lijkt wel alsof je als vrouw, wanneer je een kindje mag verwachten, publiekelijk domein wordt en iedereen vindt dat hij/zij iets over jou, je groeiende buik en je toekomstig nageslacht mag zeggen. En ik krijg mij toch vreemde dingen te horen! Kijk je mee naar de meest rare, vervelende irritante of onbeschofte?

Ik ben niet de enige die er last van heeft; ik vroeg op Twitter en Facebook wat sommige van jullie te horen hebben moeten krijgen toen zij zwanger waren en daar werd massaal op gereageerd. In de afbeeldingen tussendoor zie je enkele opmerkingen. En die zijn niet mis.. Bedankt voor de input dames!

Enkele van mijn opmerkingen zijn nog gekscherend, maar er zitten exemplaren bij, die ik aangeleverd heb gekregen, waar je mond van openvalt.

♥In de middag een dutje doen? Serieus? Ben je lui ofzo? Ik iritteer mij er aan dat zwangere vrouwen zich dit soort dingen aanwennen; nergens voor nodig. Je gaat toch niet zomaar slapen terwijl er werk te doen is?

Bijna letterlijk een quote van een oud-collega. Mijn reactie? Totale verbazing in een jasje van shock en stilte, afgerond met een open mond. Hoe kan je dit zeggen tegen een zwangere vrouw in haar eerste – doodvermoeiende – trimester? Alsof je jezelf als zwangere vrouw maar verwent en aanwent om dutjes te doen, gewoon omdat het kan. Alsof ik het leuk vond om mij constant moe te voelen en eigenlijk te moeten slapen anders kwam er niks uit mijn vingers de rest van de dag. Nou nee! Nog steeds begrijp ik niet hoe ze dit over haar lippen kon krijgen.

Afbeelding 5

♥Moet je alweer plassen?

Ja. Dus? Alsof ik het leuk vind. Iedereen weet dat de meeste zwangere vrouwen wat meer plassen dan anderen maar moet je dan nou écht constant bevestigen elke keer dat ik mijzelf ophijs om weer verlichting te vinden?

♥Heb je nou niet al genoeg kinderkleertjes gekocht? Ik vind het een beetje overdreven.

Dan vind jij dat lekker, heb ik vrij weinig mee te maken. Kan jij in mijn portemonnee kijken? Nee. Is mijn kind jouw kind? Nee. Mag ik zelf bepalen of mijn kind een grotere garderobe heeft dan Maxima? Ja. Kijk, dat de een meer koopt dan de ander, en wellicht ook vindt dat een andere moeder meer koopt dan zij zelf; tja, dat kan je vinden. Wellicht is het zelfs feitelijk zo. Maar waarom is dat erg? Waarom moet daar wat van gezegd worden? Waarom moet daar een oordeel over gegeven worden? Snap. Ik. Niet.

Afbeelding 3

♥Er gaat wel veel veranderen he, heb je daar eigenlijk al over nagedacht?

Je meent het?! Zou er écht iets gaan veranderen? Oef.. nee, totaal niet over nagedacht. Wij dachten oprecht dat er niks zou gaan veranderen. Eigenlijk hebben wij geen behoefte aan verandering, vandaar dat wij een kindje willen krijgen. Zo kan alles hetzelfde blijven.

Sommige opmerkingen zijn niet onbeschoft of ergerlijk, sommige zijn simpelweg dom.

♥Verf je je haar? Nú mee ophouden. Lak je je nagels? Bevat schadelijke stoffen, weet je dat wel? Haarspray mag je ook niet meer gebruiken, onverantwoord om te doen. Je doet wel vaak lippenstift op, daar krijg je giftige stoffen van binnen wat je kind je niet in dank af gaat nemen. 

Oef.. Laten we niet zo met elkaar bemoeien. Dit zijn voorbeelden van ongevraagde adviezen. Ga er maar vanuit dat de meeste vrouwen dit soort dingen vast wel ergens hebben gelezen en dat het niet aan jou is om nog eens te benadrukken wat wel of niet mag. En daarnaast; laat een vrouw dat voor haar zelf beslissen. Ik verf mijn haar niet want dat is voor mij niet nodig, de buurvrouw doet het gewoon wel elke 8 weken en een vriendin vind het niet prettig dus laat het totdat ze bevalt. Nagellak vermeed ik in het begin totdat de verloskundige dat hoorde en streng vertelde dat ik echt weer lekker aan het lakken moest slaan. Want, je kan ook overdrijven. En ik geef d’r nu groot gelijk. Dit zijn van dit dingen.. tja.. of ze zijn te klein om je druk over te maken, of als zwangere vrouw moet je lekker zelf bepalen wat je doet.

Afbeelding 2

♥Klein buikje; je eet toch wel genoeg he? Je doet toch niet expres weinig eten omdat je je figuurtje niet kwijt wil?! of de andere kant; ZO! Dat is een buik! Je geniet wel lekker van dat voor twee eten he?

STOP! Nee, gewoon niet. Allemachtig.. Hoe kan je dit denken, laat staan zeggen?!

♥Zijn je borsten al flink gegroeid?

Sorry, je stotterde; WAT vroeg je mij zojuist?

♥Jij eet wel veel he?

Als je nu niet je mond houdt eet ik jou op.

Afbeelding 1

♥Gepland?

Ook al bedoel je het niet zo; dit is de meest onfatsoenlijke, brutale en meest verschrikkelijke vraag die je kan stellen! ECHT. Dat jíj je het niet kan voorstellen dat ik graag een kindje wil, dat mijn man graag een kindje wil, dat wij midden twintig zijn er er ‘klaar’ voor zijn, wil niet zeggen dat het ongepland is. Hou op te refereren vanuit je eigen kader en kijk verder dan dat je neus lang is.

Zo. Frustratie uit.

Afbeelding 5

Kijk, wanneer er om advies gevraagd wordt óf wanneer advies op zijn plek is, is dat zeker welkom. Maar vaak ook gewoon niet. Zelfs goedbedoeld advies kan soms gewoonweg niet welkom zijn. Lastig vind ik dat soort situaties. Vooral vrouwen van een bepaalde generatie of vrouwen die in korte tijd meerdere keren moeder zijn geworden zijn geliefd adviesgevers. Maar, omdat het soms van personen komt die van je houden knik je lief ja en ga je alsnog lekker je eigen weg. En soms sla je het advies op want het is enorm bruikbaar. Dit zijn voorbeelden van opmerkingen die echt eigenlijk niet door de beugel kunnen, volgens mij kunnen jullie dat beamen! Gelukkig heb ik (nog..) geen bizar kwetsende opmerkingen hoeven ervaren zoals enkele dames in de tweets aangaven.

Ik ben héél benieuwd; welke dingen heb jij te horen moeten krijgen als zwangere die niet bepaald heel onfatsoenlijk waren?

Liefs,

Elise Joanne

Vandaag weer een nieuwe Zwangerschapsupdate! Deze zou eerst in video-vorm plaatsvinden maar deze nieuwe reeks is verzet naar 20 oktober. Dit omdat er nog iemand mee gaat doen aan de OvN serie, een andere dame die nog even wat verder moet zijn in haar zwangerschap. Geen probleem! Tot die tijd doe ik het gewoon lekker nog even zo. Over 2 weken kan je de bekendmaking van het geslacht verwachten (die video is al deels in de maak) en over 3 weken start de OvN reeks met de 20 weken update + echo (medische kant ervan). Ga je voor nu even met mij terug naar de afgelopen twee weken?

Zo, het eerste trimester ligt onderhand écht achter mij en ik kan steeds meer genieten. Hoe zit het nu met de symptomen en de veranderingen? Vandaag, dinsdag 29 september 2015, ben ik 17 weken en 4 dagen zwanger. Tijd om weer even terug te kijken.

Week 15 

image18

Symptomen

Hoera! De misselijkheid is verdwenen, wat een zegening. Ik was oprecht bang dat het zou blijven, zoals je wel eens hoort bij sommige vrouwen. Maar nee, ik ben lekker een ‘gemiddeld’ geval en de misselijkheid verdwijnt bijna zoals het boekje voorschrijft. Fijn!

Die comateuze vermoeidheid die blijft helaas.. Of zou dat toch ook nog ‘verdwijnen’ en plaats maken voor wat meer energie zoals beloofd wordt volgens datzelfde boekje? Op mijn werk is het druk, met mijn blog en afspraken heb ik het druk en er moet verlichting komen. Genieten van de zwangerschap is er namelijk niet helemaal bij en dat stemt mij verdrietig. Onderhand zijn er gelukkig aanpassingen geweest in mijn werk waar jullie op de hoogte van zijn gebracht, en heb ik keuzes gemaakt omtrent afspraken, deadlines en de hoeveelheid (emotionele) perikelen die ik van buitenaf toelaat.

De misselijkheid heeft plaats gemaakt voor maagzuur, en behoorlijk ook! Kleinere maaltijden eten vanaf nu, en simpelweg vaker iets kleins eten; dat helpt! Gelukkig mag je Rennie’s nemen dus het is wel een gemakkelijk te verhelpen symptoom. Ik ben ook geen bodemloze put meer qua hoeveelheid eten wat ik weg wil werken dus dat helpt ook tegen een overvloed aan prikkelend maagzuur.

En over zuur gesproken; geen zoete dingen meer voor mij; ik snak naar hartig en zurig! Vooral sinaasappelsap.. <3

image17 (3)

Week 16

Met de start van week 16 kreeg ik ineens wat meer energie; minder behoefte aan dutjes in de middag en minder het gevoel van ‘geleefd’ worden. Dan toch eindelijk wat meer energie?!

Gewicht

Oeh, ik word ronder! Onderhand al 2,5 centimeter buikomvang erbij en een mooie kilo. Sommige vrouwen vragen wel eens aan mij of ik het niet vervelend vind ‘dikker’ te worden omdat ik altijd zo slank ben geweest. Nee, absoluut niet! Ik vind het wennen, dat zeker; ik weeg al járen hetzelfde en heb altijd een platte buik gehad dus om mijzelf ronder te zien worden is zeker anders. Maar erg? Vervelend? Jammer? Verdrietig? Oh, absoluut niet! Ik vind het zó bijzonder ronder te worden! Leuk zelfs bijna. Waarom? Mijn kindje groeit in mijn buik; ik word ronder, kindje wordt groter en sterker; prachtig! Natuurlijk moet ik, vanwege mijn knieën, niet ál te veel aankomen. Maar ja, dat moet eigenlijk geen enkele vrouw. Maar ik houd mij er niet al te veel mee bezig, geen behoefte aan. Zolang ik volgens het boekje aan blijf komen dan moeten mijn knietjes het goed vol kunnen houden. En ja, aan het eind van de zwangerschap meer met de beentjes omhoog.

image10 (3)

Foto genomen op de wisseldag, van week 16 naar week 17

Bubbels

De champagne bubbels die ik mocht voelen eind week 13? Helaas, daarna amper nog iets gevoeld. Tot vorige week! Ik voelde ineens vlinders! Soms úren achter elkaar, soms alleen als ik heel rustig in bed lag in de ochtend of avond. In ieder geval elke dag eventjes. Fijn! naar mate de tijd vorderde ging dat over van gewone vlinders tot vlinders die boeren laten; plop,plop,plop,plop.. Fantastisch! Sinds enkele dagen voel ik hem/haar nu ook rondzwemmen; weer een nieuwe waanzinnige ontwikkeling. Echt fantastisch dat ik dit mag ervaren. Boris probeert ook telkens ‘mee te voelen’ maar dat zal toch echt nog een aantal weken op zich laten wachten, totdat hij Pinda voelt.

Kinderkamer

Wij zijn ook steeds meer bezig met de kinderkamer en andere dingen van ‘het lijstje’. De kinderwagen was al besteld, maar daar kunnen we nu de box aan toevoegen en het babybadje. Alles gekocht met een korting tijdens van die ‘mazzel’ dagen bij baby-winkels; ideaal. Begin december gaat het geleverd worden, ik kan niet wachten! Ook was ik al enkele weken op zoek naar een mooie ‘oude’ kledingkast voor de babykamer, eentje die meer in de brocante stijl lag. Helaas, veel was te duur, te oud of te groot. Tot ik gisteravond dé perfecte kast zag! De kleur, afmeting, stijl en kwaliteit klopte állemaal! Wanneer de kamer geverfd is en hij in volle glorie staat zal ik een foto laten zien. Maandag wordt hij opgehaald.

image14 (3)

Pakje gekregen van Lief!

Oh, en mijn lijstje met hoeveelheid kleertjes heeft even een stop moeten krijgen.. Maar winkelen voor de baby is zó leuk!

Wat staat er op de planning voor de komende twee weken? We gaan binnenkort verf uitzoeken voor de babykamer (spannend.. welke kleur zal het zijn?), de kledingkast zal opgehaald worden en over minder dan een week gaan wij weer naar het hartje luisteren. Over een kleine twee weken staat de 20-weken echo alweer gepland; wat gaat de tijd toch snel he!

Wanneer er geen artikel online komt over mijn zwangerschap, dat is immers ongeveer één keer per 1,5/2 weken, kan je mij ook volgen op Twitter en Instagram; daar laat ik vaak buikfoto’s zien, kleine updates horen na bezoekjes aan de verloskundige en filmpjes van het hartje. Mocht je het leuk vinden kan je mij daar altijd op volgen!

Liefs,

Elise Joanne

image2

Zo, weer een update over mijn zwangerschap! Deze keer een minder feitelijk verhaal maar wat meer ‘gevoel’ erin gestopt. De tijd vliegt niet bepaald voorbij voor mijn gevoel, maar alsnog besef ik mij dat de zomer alweer voorbij is en de herfst zich aandient. Van mij mag het nóg sneller gaan; laat de winter maar komen want daarna mogen wij Pinda zien! Kijk je mee naar mijn afgelopen twee weken?

Zwagerschap week 13 & 14

Wat betreft het laatste wat ik hierboven schreef; het is niet zo dat ik niet geniet van zwanger zijn, absoluut niet. Ik vind dit een ontzettend bijzondere tijd en hoop dat dit mij vaker is gegeven. Wel ben ik van nature erg ongeduldig en zou ik sneller in een andere ‘fase’ willen zitten. Eentje waarbij ik het kindje bijvoorbeeld al kan voelen! Aan het einde van week 13, op een avond toen ik in bed lag, voelde ik ineens iets héél bijzonders, iets wat mij compleet vreemd was; ik voelde champagne bubbels in mijn baarmoeder..! Wauw, wat énorm bijzonder! Daarna gebeurde het nog twee keer en de volgende ochtend wéér. Helaas daarna niet meer, wegens drukte en te weinig rust voelde ik Pinda niet meer dat soort speciale taferelen doen. Dat is normaal heb ik begrepen voor de weken waarin ik zit (ik mag allang blij zijn zo vroeg de bubbels te hebben gevoeld) maar je kan je voorstellen dat dit smaakt naar meer!

De misselijkheid neemt nu écht af en dat is een enorme opluchting kan ik je vertellen. Op vroege ochtenden eet ik nog wel voordat ik het bed uitga (om te plassen bijvoorbeeld) maar over het algemeen gaat het steeds beter. Ik krijg mijn eetlust ook weer terug; ik ben net een bodemloze put! Maar ik heb altijd al wel goed en ‘veel’ gegeten dus het past ook wel bij mij. Ik merk nog niks aan mijn lijf qua kilo’s ondanks dat ik wel een echte buik krijg, ik weeg – op enkele onsjes na – evenveel. En dat is ook helemaal prima, de kilo’s komen wel. Ik eet er in ieder geval niet minder om.

Dit waren ook de twee weken dat ik eigenlijk weinig heb kunnen doen in de babykamer of mijzelf met iets anders heb kunnen bezighouden. Ja, aan het begin heb ik de kraamzorg en de cursus Samen Bevallen ‘besteld’ en aan het einde van week 12 was mijn werkkamer leeg om de babykamer te worden. Maar daarna had ik het énorm druk en was er even ‘weinig te doen’. Aangezien ik nog weinig babykleertjes zelf had gekocht (ik wil daar toch even mee wachten totdat wij het geslacht weten, gerichter kopen vind ik leuker) bestelde ik bij de HEMA wat basis dingetjes die bij iedere pasgeborenen nodig zijn. Ik kocht in een aanbieding een aantal rompertjes, broekjes en overslagtruitjes in witte, grijze en blauwe kleuren. Lekker simpel maar ook dat is nodig! En ook daar genoot ik intens van.

Wat ik ontzettend merk aan mijzelf (en ieder ander die 5 minuten met mij praat) is dat ik echt in het tweede trimester zit; ik vergeet ALLES! Ik onthoud niet meer wat ik wil zeggen, afspraken die niet in de agenda staan vergeet ik, en boodschappenlijstjes moeten op papier staan anders weet ik niet meer wat er gehaald moest worden. Zinnen maak ik niet meer af en ik kom niet meer op bepaalde woorden. Tegelijkertijd ben ik een beetje suffig en duffig en voel ik mij dommig.. Ik slik nu ook extra Omega 3 zoals wordt aanbevolen. Voor iemand die zeer ad rem en ‘snel’ is, is dit even wennen!

Qua emoties en hormonen zit ik in een rustigere fase; ik huil niet meer constant zoals in het eerste trimester gelukkig! Ben benieuwd wanneer het weer toe gaat nemen.. De vermoeidheid is nog steeds aanwezig en ondanks dat ik minder ‘comateus’ ben, blijf ik wel moe, dat zeker. Werken, bloggen, een sociaal leven en het ‘leven leven’ met alle omstandigheden en perikelen die spelen in de privé sferen vind ik best lastig. En er moet ook iets veranderen, ik merk dat ik het op deze manier niet goed volhoud en ook minder geniet van mijn zwangerschap. Maar dat komt vast allemaal goed, er zijn ook veel leuke nieuwe ontwikkelingen en samenwerking gaande die wellicht alles om gaat gooien!

Zo, dat was de update! Aankomende week zullen wij weer naar de verloskundige gaan om voor het allereerst het hartje van ons kindje te horen (in plaats van de echo’s die tot nu toe zijn geweest). Zo bijzonder! Wij kunnen niet wachten.. Bijna! Wanneer dit artikel online komt nog 2 nachtjes slapen. Daarna gaan wij de 20-weken echo inplannen.

Binnenkort weer een nieuwe buikfoto en een nieuwe baby foto 🙂

Tot de volgende keer!

Liefs,

Elise Joanne

DSC_9338

Zwanger zijn is, op enkele duidelijk mindere symptomen na, fantastisch leuk! Het proces van ‘dikker’ worden vind ik geweldig en ontzettend bijzonder. Het heeft alleen wel een enorm nadeel; ik kan bijna geen kleding meer aan! Ik heb maatje 34/36 en vrijwel alles is nauwsluitend. Dat staat gewoon erg mooi bij mijn figuur. Maar nu is dat gewoonweg niet meer zo. Alles moet een maatje groter, anders zit het niet zo comfortabel. Ik droeg daarom de afgelopen weken té weinig leuke kleding. Nou, Loavies to the rescue! Kijk je mee?

DSC_9429

DSC_9356

DSC_9420

Loavies is een fijne webshop met leuke kleding, onderhand is dat volgens mij duidelijk. Leuke prijsjes, fijne stoffen en moderne items. Wat ik zocht waren jurkjes die ik nú maar ook straks in de herfst en winter aan kan qua kleur en materiaal, maar ook als ik tonnetje rond zou zijn. Het moet ‘meeveren’ met mijn lijf.

DSC_9365

Toen kwam ik uit bij o.a. dit jurkje! Ik vind hem óntzettend leuk! Ik houd namelijk enorm van ‘simpele’ items die gewoon mooi staan. Geen poespas, geen opdruk, geen tierelantijnen. Less is more zullen wij maar zeggen. Althans, dat zeg ik want het is mijn kledingmotto.

Deze jurk is verkrijgbaar in verschillende kleurtjes, ik heb hem – met een ander mouwtje – ook in het blauw. Hij kost €26,95 en is verkrijgbaar in 3 maten. Ik heb maat S. Daarmee kan ik prima langere tijd doen, ook wanneer ik een groter buikje heb. Bij een stevigere stof zou ik een maatje groter kiezen.

DSC_9398

Ik combineer deze jurk nu met mijn favoriete ‘panterprint ballerina’s van de H&M. Na de ‘shoot’ vond ik het toch te warm en trok ik slippertjes aan, kan ook prima! Ook mijn stevige laarsjes van de Sascha gaan er goed onder. Maillot erbij aan en klaar voor de herfst!

DSC_9373

DSC_9395

DSC_9394

Ik draag hier een horloge bij van Loavies (oude collectie), een armbandje van Come get Fashion en oorbellen van Speechless Jewelry.

DSC_9415

Qua make-up heb ik het simpel gehouden; Mascara van Essence, Blush is van MAC genaamd Peachykeen en de Lippenstift is ook van MAC genaamd Plumfull.

DSC_9424

En Bo wilde ook op de foto <3.

Op deze manier kan ik de jurk nú aan, straks bij de volgende trimesters én na de zwangerschap. Ideaal! Ik wil namelijk geen bende nieuwe kleren kopen en dit soort artikelen zijn dus perfect.

Het jurkje heb ik gekregen van Loavies!

Liefs,

Elise Joanne

bewerkt

Bij de aankondiging zei ik het al, ik zou nog een artikel schrijven over de eerste drie maanden en symptomen (voor andere dames die zwanger willen worden!) en over de ‘reis’ hiernaar toe. Over dat laatste gaat het artikel van vandaag. Zonder al te veel details natuurlijk, er moet iets aan de verbeelding overblijven! Maar globaal neem ik jullie wel mee. Wanneer begon het te kriebelen? Was ik teleurgesteld toen ik een aantal maanden achter elkaar niet zwanger bleek te zijn? En hoe reageerde Boris? Ik vertel het je!

Na de verhuizing kwam er een soort rust over ons beide heen. Eindelijk waren mijn knieën weer stabiel en konden wij genieten van een ruimer huis zonder lawaai. Voor de nieuwe volgers; ik woonde in het midden van de stad, tegenover de Douglas. Dat was geweldig! Maar er zaten nadelen aan zoals dunne muren, lawaaierige buren, lawaaierige stad en kleine kamertjes met rare hoeken. Tel daarbij de 3 dikke trappen op én mijn knieen.. Oef, je snapt het! Na 3 jaar was het klaar; het werd tijd voor een volgende fase. Of in ieder geval de eerste stap en dat is een ander huis.

Eigenlijk kriebelde het bij mij al sinds het begin van het klussen aan het huis. Boris en ik wilden allebei heel graag ouders worden maar eerst een tijd samen zijn, getrouwd zijn. Dat voelde goed voor ons. Voordat wij in de luiers zouden komen te zitten wilden wij tijd met elkaar hebben doorgebracht, dat leek ons juist (heel persoonlijk he, geen oordeel over iemand die het anders aanpakt). Onderhand zijn wij al 1,5 jaar afgestudeerd (tijd gaat snel!) en financieel ging het prima. Boris heeft een prachtige baan met een vast contract en ik verdiende lekker met Elisejoanne.nl. Wel dusdanig dat ik een beetje gek werd van de verschillende bedragen elke maand dus ik wilde een baan erbij voor wat standvastigheid. Niks te klagen uiteindelijk dus!

In februari, toen alles in ons hoofd een beetje gekalmeerd was, begon ik er op een avond met Boris over. “Liefje”…. En het eerste gesprek kwam op gang. Boris snapte mijn wens, hij had hem immers ook. Natuurlijk wel zonder de hormonen en emoties en dat zorgde ervoor dat hij wat meer tijd nodig had om hierover na te denken. Die tijd gaf ik hem en om de zoveel dagen/weken hadden wij er weer gesprekken over. Hoe zou het financieel gaan? Hoe zou het gaan met mijn gezondheid? Willen wij niet nog eerst een grote reis maken? etc. Uiteindelijk, een kleine maand na mijn eerste gesprek met hem keken wij elkaar liefdevol aan en ook Boris was overstag; hij wilde graag vader worden.

Zwanger; Drieling.nl - Foto

Ik stopte dan ook met de pil en heb uiteindelijk maar 1 maand moeten ‘ontpillen’. Erg fijn! Op extreme hormonale hoofdpijn na viel dit proces mij allerminst mee. Geen pukkels, geen extra vetlaagje; niks van dat alles gelukkig. De intieme details zijn niet van belang, wij weten allemaal hoe een kindje verwekt wordt! Wij namen onze taak serieus, dat kan ik wel zeggen ;).

Ik heb twee keer een test gehad die negatief was. En ja, dat was verdrietig. De eerste maand dacht ik dat het wellicht toch raak was geweest. Een kleine kans maar toch was ik hoopvol! Maar het mocht niet baten. De tweede keer had ik het idee dat het ’em niet werd en ook dat werd bevestigd. Daar was ik verdrietig van. Misschien niet zo rationeel, maar hé dat ben ik vaker niet dan wel, haha! Iedereen reageert anders op zoiets, ik was er sip van en dat mag. Sommige vrouwen gaan niet eens testen, zien het wel verschijnen (of niet) en gaan weer door. Zo ben ik niet, simpel als dat. (Ik ben dan gewoon verdrietig en moet dat uiten. Daar ben ik nu eerlijk in, wat andere vrouwen daar ook van kunnen vinden. Ik heb recht op mijn emoties). Nog maar twee maandjes gehad, gewoon op naar de derde. Geen rede tot zorgen gelukkig, gewoon kop op en doorgaan, dat was mijn motto.

Drie keer is scheepsrecht zei Boris. Ik zat al te denken aan ronde vier of vijf. Misschien zou het dán raak zijn. Maar nu? Nee joh, zo ‘typisch’ zou het niet verlopen. Mijn hele vaste en hele strikte cyclus gaf altijd perfecte houvast; op dag 12 mijn ovulatie (bevestigd met testen en buikpijn) en dag 27 kwam mijn vrouwelijkheid om de hoek kijken. Standaard. Altijd. Lekker makkelijk bij te houden! In de week van mijn menstruatie had ik last van allerlei symptomen (daarover in de zwangerschapsupdate meer) maar ja, dat kon ook uitgelegd worden als klachten van menstruatie. Ze lijken immers immens op elkaar! Dus ik was al met mijn hoofd bij ronde vier. Maar emotioneel niet helemaal. Dus ik pakte er een test bij..

Normaal testte ik in het weekend op een ochtend, samen met Boris. Nu was ik alleen, het was op een woensdagmiddag (24 juni) en ik kreeg het op mijn heupen. Ja, het was te vroeg dús kon het niet anders dan negatief uitwijzen. Maar ach, zo’n test kost geen drol en wilde het gewoon weten. Ik deed de test en legde hem braaf weg. Ondertussen deed ik een wasje ophangen, de test zou toch negatief zijn, waarom zou ik op dat ding blijven letten? Niet nodig vond ik. Een paar minuten later kwam ik de woonkamer weer binnenlopen en ik zag, tot mijn immense grote verbazing en schrik, dat van een afstand al een dikke vette plus te zien was.

Wat er toen gebeurde? Met trillende handen en tranen over mijn wangen ben ik naar de tafel toegelopen en ben ik de test beter gaan bekijken. Ja, dat was een plusje.. Jullie weten dat ik christelijk ben dus het vervolg snap je. Daarna, omdat ik Elise ben en ook nog eens een ongelooflijke neuroot ben, ben ik langs gegaan bij de huisarts, ik moest en zou een bevestiging krijgen. Die kreeg ik. Met het verstand op nul reed ik door naar de Prenatal op de hoek voor een rompertje met de tekst ‘Papa’ er op. Ik wilde Boris het natuurlijk wel vertellen op een leuke manier! Niet over de telefoon. Ik maak hem ook voor de eerste keer papa, je begrijpt dat dat even een momentje is.

Ik pakte het pakje thuis in met daarboven mijn test. Boris kwam thuis en onder het mom van ‘een verlaat verjaardagscadeau’ schoof ik het pakje onder zijn neus. Hij zag het. En toen zág hij het. Tranen vloeide rijkelijk. Het immense geluk overspoelde ons en minuten lang hielden wij alleen maar elkaars hand vast. Ja, echt zo zoetsappig als dat. Daarna kwamen de woorden van ongeloof, verbazing, vreugde, dankbaarheid en geluk dat dit ons gegeven is. Wij worden papa en mama! Met daarna; ‘mijn hemel.. wij worden papa en mama… *stilte*..

De start van de roze wolk en het begin van een nieuw leven. Dat van onze Pinda, en dat van onszelf.

Liefs,

Elise Joanne

Dit weekend zal er weer een review online komen. Dit artikel had ik vooruit geschreven en na een aantal comateuze dagen vanwege werk wilde ik graag weer wat delen. Hopelijk vonden jullie dit artikel leuk!