Zwanger

Zo, mijn eerste trimester is – eindelijk! (?) – voorbij en dat betekent dat ik in een ‘betere’ fase hoor te zitten. Hoe waren voor mij de eerste weken zwangerschap en welke symptomen kwamen wanneer om de hoek kijken? Nou, ik kan je vertellen dat ik echt héél erg zwanger ben, haha! Ik deel vandaag een Zwangerschaps-udate van week 4 tot en met week 12, mijn eerste trimester, met jullie!

Heb je niks met zwangerschap, kinderen of het verhaal van mijn lichamelijke kwaaltjes de afgelopen maanden? Kom dan morgen maar gewoon weer terug! 

♥Week 4 

De vierde week was voor mij de week dat wij erachter kwamen dat deze maand succesvol bleek te zijn! Oooh, wat leefden wij op een roze wolk vol verbazing en blijdschap. Maar wat waren mijn eerste symptomen eigenlijk?

image5 (3)

Ik had énorme last van buikkrampen. Dit is voor mij héél normaal als ik ongesteld moet worden. Een paar dagen voorafgaand aan mijn menstruatie begint het, het houdt de dag vóór menstruatie op – stilte voor de storm – en daarna breekt het los. In dit geval begonnen mijn buikkrampen al vanaf de dag van innesteling (zo bleek), een week voor mijn NOD. NOD is de dag dat je ongesteld zou moeten worden maar dit natuurlijk niet hoopt. Dat was voor mij gewoonweg té vroeg. En het was mij een potje pijnlijk! Ik ben er ziek van geweest. Uiteindelijk had ik ook behoorlijke rugpijn, meer dan normaal is. Als ik terugkijk op die week dan had ik het kunnen weten, maar ik was te ‘bang’ dat het niet zo was en weet alles aan mijn opkomende menstruatie.

Ook had ik die eerste week ontzettende last van zware bovenbenen. Dit verdween met enkele dagen. Mijn darmen begonnen zich op te zetten en ik kreeg al meteen een ‘baby-bump. Nou, niet echt een baby-bump dus, maar meer een ‘darmen-bump’, haha! De groei van mijn baarmoeder – die van een vijg naar een sinaasappel gaat in die periode – zorgde voor een buikje bij mij, mijn darmen moesten plaats maken. Tel daarbij mijn obstipatie op (ja, echt) en je krijgt een heel bol buikje alsof je al 4 maanden zwanger bent. Ik ben behoorlijk slank op mijn buik dus het was bij mij énorm goed te zien. Ik heb vanaf deze week dus ook alleen maar wijde dingen gedragen om de zwangerschap nog verborgen te houden.

DSC_9373

Buikje bij 10/11 weken

♥Week 5, 6 en 7

Bij de wisseling van week 5 naar week 6 kwam in volle vaart, precies zoals het boekje voorschrijft in algemene gevallen, de misselijkheid op zetten. En behoorlijk sterk ook. Braakneigingen, de héle dag door. Daar bleef het in enkele gevallen helaas niet bij.. Ochtendmisselijkheid? Echt niet! Gewoon in de ochtend, middag, avond én in mijn geval óók de nacht. Best pittig. Maar een ontzettend sterk teken dat ik zwanger was dus je hoorde mij niet klagen. Nou, een beetje dan.. Misselijk zijn vind ik behoorlijk zwaar.

Mijn borsten begonnen vanaf week vijf te ontploffen! Het leken wel grote blauwe plekken in plaats van iets anders..

Ook begon vanaf die week mijn huid zichtbaar te veranderen van licht-gemend naar vet. Oef, dat vond ik even slikken! Ik ben gezegend met een behoorlijk fijne huid, eentje die mij al meer dan 8 jaar pukkelloos door het leven laat gaan. En daar ben ik dankbaar voor! Maar nu? Mijn HELE rug zit onder de kleine pukkeltjes. Af en toe zie je nu ook ineens pukkels in mijn gezicht. Zó niet de afspraak! Ach ja, alles voor het goede doel, maar wel even wennen. Uiteindelijk zijn het ook ‘maar’ pukkels natuurlijk.

image2

♥Week 8, 9 en 10 

De misselijkheid neemt nu bizare vormen aan helaas. Tevens is dat dan weer een bevestiging dus ergens vind ik het ook fijn. Ik heb er vaker controle over door constant te eten en te zorgen dat ik al eet vóór ik ook maar uit bed kom om te plassen. Dat lukt aardig goed met de geweldige hulp van Boris. De bandenpijn is op sommige dagen flink aanwezig maar de pukkeltjes op mijn rug nemen af gelukkig. De vermoeidheid is er nog in volle hevigheid maar dat zal waarschijnlijk nog wel even zo blijven. En het plassen wordt er ook niet minder om, ik denk dat ik elk uur al moet. Geen nieuwe symptomen gelukkig, maar ook weinig verandering in de huidige symptomen.

image11 (2)

Buikje bij week 12/13

Ik krijg vragen hoe ik dat ervaar, zo’n ‘dikker’ worden lichaam; ik vind het geweldig! Je buik groeit met een reden dus ik moedig mijn lichaam alleen maar aan, haha! Qua kilo’s is het er nog geen verschil, qua ‘zicht’ dus wel. Ja, het is wennen maar het is fantastisch mooi.

♥Week 11 en 12

Ergens hoopte ik stiekem dat, zodra het einde van het trimster zou naderen, ik wat vervelende symptomen zou verliezen. Helaas, niets is minder waar. De misselijkheid werd wel wat minder, gelukkig nu alleen in de ochtend of wanneer ik langer dan twee uren niet gegeten had. Maar de buikpijn (bandenpijn) begon weer op te spelen, net zoals in de eerste weken. Goed teken! Want de baarmoeder moet de groei van kleine Pinda goed bijhouden. Maar af en toe verrekte pijnlijk.. Warme kruiken hielpen vaak wel om de angel eruit te halen, de scherpe steekjes namen dan wat af. De vermoeidheid blijft, en wordt versterkt door het feit dat ik sneller buiten adem ben en lood in mijn benen voel. Stukken wandelen is al een behoorlijk work-out! En ik red langer wandelen dan 15 minuten gewoonweg bijna niet meer. Oh, en ik heb constant honger! Gelukkig ben ik al wel emotioneel wat stabieler; de eerste weken moest ik constant huilen, nu maar één keer per dag.

Uiteindelijk is het dus simpel; ik was vanaf dag 1 meteen behoorlijk zwanger met al die symptomen. Fijn, want dat gaf mij zekerheid! Maar ook best pittig af en toe. Ik ben lichamelijk niet heel sterk vanwege mijn knieën en heb soms best even goed gehuild (niet alleen vanwege de hormonen). Een kindje mogen dragen vind ik een prachtig wonder en ik voel mij uitermate gezegend. Dit is dus ook niet ‘klagen’, dit waren simpelweg de symptomen bij mij en die zijn niet altijd even leuk. Uiteindelijk neem je dat voor lief. Dit artikel is meer voor andere vrouwen die zwanger willen worden of zwanger zijn geweest; ieder lichaam is anders en ik wilde mijn feitjes over de eerste drie maanden op een rij zetten!

Ik ben benieuwd wat het tweede trimester gaat brengen. Hopelijk wat meer energie, haha! Ik voel mij nu, in week 14 waar ik in zit, bijna niet meer misselijk. Énorm fijn! Komende updates zullen uitgebreider en persoonlijker zijn qua ervaring en minder ‘feitelijk’. Dit leek mij gewoon een handig artikel om te laten velen hoe ik mij eigenlijk heb gevoeld terwijl jullie nog niet wisten dat ik zwanger was/ben. 

Liefs,

Elise Joanne

DSC_8679

Ja, je leest het goed; Boris en ik mogen ons allereerste kindje verwachten! Wauw.. Alleen al deze zin tikken vind ik emotioneel, ik ben benieuwd waar ik – hormonaal gezien – ga eindigen bij het afscheid van dit artikel. Ik weet eigenlijk niet eens waar te beginnen!

Boris en ik wilden héél graag ouders worden. Een aantal jaar geleden hadden wij ‘besloten’ dat wij graag een aantal jaren getrouwd wilden zijn alvorens deze stap te nemen. Eerst maar eens wat tijd samen doorbrengen! Afgelopen half jaar, zo rond de verhuizing, begon het te kriebelen! Zodanig dat wij op een gegeven moment hebben besloten om er voor te gaan, onze reis begon. Waar zou die eindigen? Zou het ons gegeven zijn? Zou het lang duren? Uiteindelijk mogen wij absoluut niet klagen want na drie maanden van spanning was het moment daar; het testje kreeg een kruisje!

Wij ontdekten dat ik zwanger was rond het begin van mijn nieuwe werk. Vandaar dat ik zo weinig heb geschreven tijdens deze eerste tijd! Natuurlijk was het werk wennen en vermoeiend, maar ik zat midden in mijn eerste trimester vol moeilijke momenten zoals extreme misselijkheid en ongelooflijke vermoeidheid. Zodra ik thuis kwam plofte ik op bank of bed of lag ik met mijn hoofd boven de WC-pot. Geen geintje helaas.. De wil was er maar mijn lichaam zei gewoon eventjes van niet. Dat zagen jullie natuurlijk allemaal niet! Dat verklaart misschien ook het een en ander voor jullie! 🙂 Hopelijk is er dan nu ook wat meer begrip waarom ik de site even op een langer pitje zette.. En, zoals jullie vanochtend konden lezen, is er veel gaande bij familie. Dat geeft even andere prioriteiten. Tot september blijf ik dan ook lekker nog even wat meer rust pakken. 

Op dit moment ben ik net uit mijn eerste trimester en 12 weken zwanger. Het prachtige hartje van ons kindje groeit goed en is krachtig. Bij 6 weken mochten wij – door omstandigheden – het kleine vruchtje met een al kloppen hartje aanschouwen. Ik was opslag verliefd! En de tranen hebben rijkelijk gevloeid natuurlijk, haha! Bij 8 weken hadden wij ons intake gesprek en mochten wij het hartje opnieuw zien, en vanochtend kregen wij het prachtige beeld van een steeds groter wordend kindje weer te zien! Het hartje klopt fantastisch goed, hij/zij bewoog goed voor de camera en alles ziet perfect uit. Er viel een hele lading van onze schouders! Wat een emotioneel moment.. Aan het einde van de winterseizoen, in het nieuwe jaar, mogen wij – indien alles goed mag gaan – haar of hem in onze armen verwelkomen.

Wat betekent dit voor Elisejoanne.nl? Nou, hier heb ik lang en hard over nagedacht. Elisejoanne.nl is een blog waar veel make-up en verzorging wordt behandeld, en zal dat ook blijven. Maar, Elisejoanne.nl is óók een persoonlijke beautyblog. Ik schrijf over privé dingen uit mijn leven wanneer ik dat gepast vind. Het enige échte persoonlijke artikel wat nu elke week de revue passeert is mijn Elise’s Weekly Pictorama. Daar zal dus, vanaf nu, meer zwangerschap en baby-perikelen in voorbij komen. Logisch ook! In dat artikel laat ik mijn week zien namelijk en dit beheerst ons hele leven op dit moment.

Af en toe zal ik over de zwangerschap schrijven. Waarom? Omdat ik dat ontzettend leuk vind! En ik heb veel lezers van mijn leeftijd en ouder dus ik denk dat het ook wel prima past bij mijn doelgroep. Af en toe een zwangerschapsupdate, een bollen-buiken-foto of een shoplogje lijkt mij gewoon erg leuk. De nadruk laten houden op cosmetica is zeker de bedoeling, maar mijn horizon wat verbreden past goed bij mijn huidige levensfase. Doodzonde als ik niet over iets kan schrijven wat ik wel graag wil op mijn eigen blog! Daarnaast zijn er ook gewoon andere dingen die mij interesseren en daar wil ik wat meer over kunnen schrijven. Aan het echte ‘Mama-Bloggen’ zal ik niet deelnemen, Elisejoanne.nl verbreed haar horizon maar zal niet deelnemen aan die kant van het blog-spectrum.

Oh, en ja; tot nu toe willen wij bij de 20 weken echo graag weten wat het gaat worden! Hebben wij een voorkeur? Welnee! Maar wij zijn gewoon té nieuwsgierig, haha! En wij vinden de praktische voorbereiding gewoon makkelijker als wij het weten. Ik heb wel een bepaald voorgevoel..

Zo, voor nu laat ik het even hierbij! Ik zal in de komende weken een artikel schrijven over de ‘reis’ hiernaartoe en over mijn eerst trimester. Misschien leuk om te weten hoe wij het afgelopen half jaar hebben ervaren! Je mond stevig moeten houden over je kinderwens die je in de praktijk aan het brengen ben is al moeilijk, maar niet mogen vertellen dat je grootste wens in vervulling is gegaan.. dat is niet makkelijk kan ik je zeggen! Het verborgen houden ook niet, ik heb een steeds groter wordend buikje, (mijn broeken passen dus écht niet meer!) dus de afgelopen tijd had ik veel wijde kleding aan, haha! Maar nu is het zó duidelijk, ik kan het niet meer onder laagjes kleding stoppen.

Boris en ik voelen ons ontzettend gelukkig, en zéér gezegend dat wij op onze derde trouwdag dit nieuws mogen delen. Wij zitten stevig op een roze wolk en komen er de komende tijd niet van af! De vermoeidheid en de misselijkheid neem ik voor lief, ik ben zwanger van ons wonder!  <3

Liefs,

Elise Joanne