Zwanger

Goedemorgen! Vandaag ben ik alweer 32 weken zwanger, tijd om terug te kijken naar de afgelopen twee weken. Ik kreeg met 30 weken één van de twee extra groei-echo’s en daar heb ik het vandaag over en ik laat wat beelden zien van onze lieve Pinda. Het is een gezellige kletsvideo geworden. Kijk je mee naar een nieuwe Zwangerschapsdagboek?

Waarom ik de extra echo kreeg en hoe het met Pinda gaat vertel ik in de video!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Inmiddels de 12.000 Youtube abonnees bereikt, waarvoor dank! <3

♥Buikfoto Week 32 

Buikfoto Elisejoanne.nl week 32.2 1 - Zwangerschapsdagboek Week 31 - Extra Echo's + Beelden

Liefs,

Elise Joanne

 

Privacy en nageslacht Elisejoanne.nl httptheconversation.composting a childs life for the world to see is a privacy issue 20887 - Privacy & Nageslacht; Wat deel ik wel en wat niet?

Afgelopen maanden merk ik dat bezoekers steeds meer nieuwsgierig raken naar de beslissing of ik/wij Pinda gaan laten zien op mijn site of op Social Media. Logisch, je kan nu al best veel van mij ‘zien’ en ons leven nu ik zwanger ben. Maar hoe zit het als ik bevallen ben, het kindje dé naam heeft gekregen en het leven weer voort duurt? Daar is veel nadenken aan vooraf gegaan, want ook dit is voor Boris en mijzelf een belangrijk punt geweest en dat is het nog steeds.

Ik heb natuurlijk een blog en daar verzamelen elke maand zich tienduizenden mensen op. Een groot eer. Een eer waar ik hard voor heb gewerkt de afgelopen 2,5 jaar. Al deze mensen bekijken mijn artikelen, aanschouwen mijn steeds groter wordende buik, weten dat ik last heb van obstipatie en onderhand hoeveel kilo’s ik ben aangekomen. Die keuze heb ik zelf bewust gemaakt of ik dat wilde delen, en ik heb dat ook gedaan omdat het over míj gaat en ik daar niet zo’n problemen mee heb. Daarnaast weet ik hoe leuk het kan zijn om te ‘snuffelen’ in andermans leven en probeer ik daar ook aan tegemoet te komen. Voor een deel.

Maar natuurlijk is er een grens. Die ervaren jullie af en toe als ik geen foto’s publiceer van momenten dan ik bij familie ben. Ik kan namelijk niet op de dolle pof foto’s publiceren van mijn broer/zus en neefje/nichtjes want het is niet mijn hoofd en het zijn niet mijn kinderen. Logisch! Jullie ervaren die grens ook als ik Boris afzijdig houd van Elisejoanne.nl. Ik probeer daar ook een tegemoetkoming in te doen; als ik foto’s publiceer zijn dan ‘mooie’ foto’s en vaak van een deel van hem. De reden daarvoor is altijd geweest dat ik het onnodig vond dat jullie wisten hoe hij eruit zag. Wat had dat voor toegevoegde waarde? De behoefte om aan te horen wat men zou kunnen vinden van het uiterlijk van mijn gekozen partner en liefde voor het leven was ook niet bepaald hoog. Ik wilde niet dat de focus op hem kwam te liggen want dan vond ik simpelweg onnodig. Begrijpelijk toch?

Nu begrijp ik wel, zeker omdat ik een meer persoonlijke insteek in mijn blog heb gekozen in het afgelopen jaar, dat hier en daar er meer vraag naar is. Tijden veranderen, zo simpel is het. Van Boris zullen er af en toe wat foto’s online komen (en zijn onderhand ook online gekomen op Instagram en daar is enthousiast en respectvol op gereageerd, waarvoor dank!). Ook om de druk van de ketel af te halen en een bepaalde nieuwsgierigheid te laten stoppen. Ik wil juist niet dat er zo’n punt van gemaakt wordt en door Boris ‘niet te delen’ gebeurt dat wellicht wel en dat heb ik juist altijd willen vermijden. Ik merk dat de verhouding nu prima ligt!

Van Boris ga ik door naar Pinda, want manlief is één ding, maar zoonlief is weer een niveautje hoger natuurlijk. Ik zie andere mamablogs maar ook vriendinnen hele diverse keuzes maken; helemaal niet delen, af en toe een mooie foto delen,  ‘alles’ delen, gedeelte van het lichaam delen etc. Keuze genoeg! Iedere moeder heeft voor haarzelf – al dan niet in overleg met een aanwezige partner en papa – een keuze gemaakt hoe om te gaan met het publieke oog. En daar heb ik heel goed naar gekeken de afgelopen maanden, ervaringen opgesnorreld en een aantal bloggers gesproken. En ook wij (want ja, in dit geval kan ik niet van alleen ik spreken) hebben daarin een keuze gemaakt.

De naam van Pinda zullen wij delen. Alle namen (dus ook doopnamen) – al dan niet eenmalig. Er zal geen sprake zijn van afkortingen zoals A. of T. Hij heeft een naam en die zullen wij vol trots gebruiken. Hij is echt heel leuk namelijk ;). Maar wel alleen de voornaam na de bekendmaking. En qua foto’s dan? Die zal ik in geringe mate delen. Zeker niet in elke EWP, niet van elke gebeurtenis en ook zal je niet elke week een foto te zien krijgen op IG. Maar als er een foto komt dan kan dat er eentje zijn van zijn volledige hoofdje/lichaam óf een mooie beeld van zijn outfit, handje etc. Want als ik een foto deel wil ik dat dit een ‘mooie’ foto is (jullie snappen wel wat ik daarmee bedoel toch?). Van mijn kant dus geen vieze luier foto’s, gênante filmpjes van zoonlief of afgeknipte koppies. En qua video’s is het eigenlijk simpel; die keuze hoef ik niet te maken! Ik ben geen vlogger en zie Pinda dan ook niet verschijnen op Youtube. Welke keuze ik zou hebben gemaakt weet ik niet. Er zal vast een video komen (ook voor Ouders van Nu) waarin ik het heb over de eerste weken als moeder en dat ik dan een momentje neem om hem te laten zien, dat wel. Maar hoogstwaarschijnlijk laat ik het daar bij of zal het een enkele keer worden herhaald.

Zo, dan weten jullie wat je kan verwachten :). En ik denk dat de keuze héél begrijpelijk is en toch voldoening genoeg moet bieden aan de nieuwsgierige kijker! Want ik ben zelf ook donders nieuwsgierig en snap oprecht de vraag hiernaar. Wij hebben de ‘met mate’ keuze gemaakt.

Wel denk ik dat naar mate Pinda ouder zal worden ik hem minder zal ‘delen’. Mijn site heeft nu een vrij persoonlijke focus omdat het delen van zwangerschap en eerste perikelen als mama erg in trek is, en ík het erg leuk vind om te delen. De interesse en nieuwsgierigheid zal wat minder worden op een gegeven moment en ook ik zal minder over hem gaan schrijven, ik ben/heb immers geen mama-blog. En Pinda zal meer ‘herkenbaar’ worden naar mate hij ouder is, ook een factor om over na te denken.

Natuurlijk ben ik benieuwd hoe bezoekers met kinderen dit doen. Of je nou een blogger bent of niet, wij hebben bijna allemaal te maken met Facebook en Instagram. Wellicht heb je die privé gemaakt of juist openbaar en heb je de keuze gemaakt om een hashtag aan te maken want de liefde voor het kind moet gedeeld worden. Allemaal keuzes! Welke heb jij gemaakt?

Liefs,

Elise Joanne

Er zijn alweer twee weken voorbij, ik ben onderhand 30 weken zwanger! Hoezee, wat een mijlpaal. Als het goed is heb ik gisteren, wanneer deze video online komt de 30-weken groei echo gehad en kan ik binnenkort vertellen dat alles er goed uitziet. Vandaag de video waarin ik 29 weken ben, ik neem je mee naar de verloskundige, praat over mijn slapeloze nachten én show onze pas binnengekomen kinderwagen en box! Een volle video, tien minuten vol dingen om te zien. Kijk je mee?

De box is gekocht bij Babypark en is er eentje uit hun eigen collectie en de kinderwagen is van het merk Mutsy in Industrial Grey (limited edition). Het boxkleed is van Jollein, het witte knuffeltje van Koeka, de zak van LifestyleLouShop en de mobile van Prenatal (waar ook mijn geluidsknuffeltje voor Pinda van is en het grote schaap uit de shoplog foto’s). 

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal. Bedankt voor het kijken en tot in het nieuwe jaar met de nieuwste video over die 30-weken echo!

♥Buikfoto’s Week 30

image5 3 1 e1451210746874 - Zwangerschapsupdate Week 29 - Hartje, Wandelwagen & Box

image3 3 1 - Zwangerschapsupdate Week 29 - Hartje, Wandelwagen & Box

image2 3 1 - Zwangerschapsupdate Week 29 - Hartje, Wandelwagen & Box

Liefs,

Elise Joanne

Elisejoanne.nl 1 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Het is nu vijf voor vier in de ochtend en ik ben al meer dan twee uur wakker. Het eerste uur probeer ik mijzelf voor de gek te houden dat ik de slaap zo wel zal vatten, ik ben immers moe, maar dat is eigenlijk niet zo. Hoewel ik úren kan slapen achtereen, soms wel nachten maak van tien uur of langer, zitten er nachten tussen zoals deze; slapeloze versies. En dan ga je dingen doen. Dingen denken. En op de een of andere manier ben je niet te stoppen. Dus wat dan te doen? Er in mee gaan en jezelf de artistieke vrijheid geven van de nachtelijke wandelingetjes door je eigen huis en hoofd. Oh, en even een tip; lees dit artikel helemaal, pas dan klinkt het enigszins logisch. Ga je met mij mee?

Ik begin deze reis eerst fysiek in de babykamer. Zittend op onze okergele (of is hij toch meer kerrie?) fauteuil ben ik aan het rond kijken in de kamer van Pinda. Het is nog niet helemaal af, de gordijnen moeten nog opgehangen worden, zijn nachtlampje is er nog niet en die verrekte muursticker uit China doet er zo allemachtig lang over. Maar het geheel begint zich wel te vormen en het resultaat mag er zijn. Wij zijn tevreden. Wij zijn gelukkig. Toch is het lastig ons in te denken hoe het écht gaat zijn met zo’n hummeltje. Zo’n kleintje die dan eindelijk dat pakje aan heeft waar ik krom voor heb gelegen zonder scrupules of schaamte en ik voel mij ergens angstig dat dat moment nooit zal komen. Dit schrijvende voel ik hem mijn blaas tot moes schoppen (onbehoorlijk Pinda, ga eens slapen) dus het is een irrationele gedachte. Er is immers niet iets wat mij zou moeten laten denken dat mijn kindje niet gezond en wel uit mij zal komen (te klinisch?). En toch..

image16 31 e1450299173297 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Terwijl ik zit in die riante stoel – met zeer veel tevredenheid ondanks die vervelende bangmakende gedachte over de levensvatbaarheid van mijn zoon – dwaalt mijn oog af naar de commode. Dat grote ding dat ooit onze kast in de woonkamer én slaapkamer is geweest, dat ding waarvan een vriend van Boris ooit grappend zei of het niet later meteen kon dienen als commode (ha!) want dat is dan wel zo praktisch. Diezelfde commode had nog wat ontbrekende ‘knoppen’. Want de bijgeleverde grijze handvatten van de Ikea zijn niet leuk of mooi genoeg voor een babykamer dus die hebben wij vervangen voor leuke stylish en hipsterlijke exemplaren. Er ontbraken er nog vier (okergeel want dat moet natuurlijk wel terugkomen) en het werd tijd om die er dan maar op te zetten. Volgens mij heb ik met mijn geklungel in Boris zijn gereedschapskist niet alleen Bobbi ontzettend ril gemaakt (die is rondjes aan het rennen) maar ook manlief gestoord in zijn nachtrust. Hoe dan ook, de knoppen zijn vervangen. Dan kan dat ook weer van mijn beroemde/beruchte lijstje af.

Ik vervolg mijn weg naar de woonkamer en zit mijzelf neer aan de keukentafel. Fijn ding. Lekker groot. Ik open WordPress, bekijk de statistieken (vel een oordeel) en open een nieuw bericht voor een nieuw artikel. Terwijl ik dit tik ben ik ondertussen annotaties aan het toevoegen aan de nieuwe Zwangerschapsupdate video die ik aan het uploaden ben op Youtube. Dat moet immers ook gebeuren. Dat wil niet zeggen dat ik niet bij dit artikel ben met mijn hoofd, juist des te meer omdat ik, terwijl mijn handen andere dingen doen, mijzelf mentaal de ruimte geef mijn gedachten de vrije loop te laten. Eigenlijk doe ik dat te weinig, in stilte werken en écht nadenken voordat ik dingen schrijf (of zeg, maar dat is al een levenslang probleem).

Er zijn dingen die mij in de nacht wakker houden. Bobbi voornamelijk moet ik in alle eerlijkheid bekennen maar dat vergeef ik haar graag want ik houd van haar (ja, echt) en ik voel mij schuldig dat zij straks niet meer mijn enige ‘kindje’ is. Ik ben nogal een dierenvriendje namelijk, een emotionele bom die Bobbi heeft uitgekozen (of elk ander dier dat ademt) om liefde op te projecteren, zeker in deze tijd als aanstaande moeder. Afijn, terug naar de dingen die mij wakker houden. Dat zijn er nogal wat. Borstvoeding is er eentje van. Stuwing, koolbladeren, kompressen, voedingsbeha’s, de ‘borstvoedingsmaffia’ en de ‘kunst’voedings-haters, de ‘blijf wel jezelf!’-moeders of de ‘pas álles aan aan je kind!’-moeders of de anti-pampers brigade. Ja, ik lig er wakker van. Wellicht ook omdat je jezelf in het publieke oog zet en willens en wetens feedback/kritiek of algemene comments kunt verwachten op keuzes die je maakt. Wil ik dat eigenlijk wel? Het is al moeilijk genoeg als zwangere of pasgeboren mama (want niet alleen je kind is pasgeboren) om keuzes te maken die bij jou, je partner én kindje passen. Als je andere meningen ook nog eens toelaat in dat proces, en dan vooral de meningen van mensen die er eigenlijk minder toe zouden moeten doen of die gewoon ronduit vervelend zijn, dan is de onzekerheid sowieso naderbij.

image17 22 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Foto Snapchat

Want dat is voor mij een dingetje; delen van persoonlijke informatie. Ja, ik ben openhartig in gevoelsmatige stukken. De ganse wereld weet dat ik van onze lieve Heer, Boris en Bobbi houd. Tja, kan je onderhand niet omheen, of wel? Wellicht komt dat eerste met mate terug maar dat vind ik ook niet altijd geheel passend bij mijn blog en iedereen moet zich welkom voelen. Sowieso heb ik een hekel aan hokjes en stigma’s dus ik word liever nergens ingeduwd. Ik bedoel meer dat ik ondanks die emotionele diarree die ik tentoonspreid bij tijd en wijle, niet veel inga op hele persoonlijke kwesties of praktische aangelegenheden. Waarom niet? Angst denk ik. Onzekerheid. Soms ook gewoon het hebben van schijt aan andere mensen hun mening en het simpelweg niet willen horen. Herkenbaar voor andere bloggers? Herkenbaar volgens mij voor heel veel mensen met een Facebook account.

Dat wil niet zeggen dat ik het niet fijn vind om comments te lezen of advies te krijgen van bezoekers, allerminst. Maar juist voor die ene bezoeker ben ik dan ‘bang’, die bezoeker die onder je nagels kruipt en door haar woorden ervoor zorgt dat ik niet slaap ‘s nachts. Want ja, dat gebeurt, dat ik óók wakker lig van minder leuke berichten geschreven aan mij. Dat ik raar, vreemd, té enthousiast, arrogant, vééls te druk (qua persoonlijkheid) of niet zo leuk ben als dat ik vast zelf denk. Of dat ik echt nog niet genoeg hydrofiele luiers heb, dat ik een gekke decadente troela ben met mijn commode vol Pampers (terwijl ik ook echt niet over één nacht ijs ga, nogal een type ben dat een vergelijkend waren onderzoek doe, ook dingen aangeraden krijg, items in de aanbieding koopt én toch echt een keertje een keuze moet maken voor IETS) of dat ik wel moet doorzetten met borstvoeding als het niet lukt want als ik te snel opgeef (definitie van ‘te snel’ ontbreekt altijd volledig en is zeer subjectief) dan geef ik mijn kind niet het allerbeste. Alsof ik mijzelf niet genoeg lastig val met dit soort vraagstukken.

Misschien is dat het probleem wel; ik wil mij omringen met lieve bezoekers wiens hulp en advies ik soms vraag en ook echt oprecht kan gebruiken, maar tegelijkertijd wil ik die bezoekers die (te?) kritisch of ronduit vervelend zijn en onnodig commentaar leveren (soms vinden bloggers dat echt, wij zijn ook maar gewone mensen) buiten sluiten. Maar dat kan niet hè. Dus tot die tijd ben ik dan maar voorzichtig in het delen van de keuzes die ik maak, wat dat dan ook is. Misschien maar goed ook; once it’s on the internet..

Waar ik heen wil met dit artikel? Geen flauw idee, oprecht niet. Maar toch heeft het mij rust gebracht om even van mij af te schrijven. En daar is mijn blog toch ook voor? Het is niet voor niks een persoonlijke blog en ik waan mij in de prettige illusie dat men ook graag dit soort hersenspinsels te lezen krijgt. Dat laatste hoop ik oprecht, anders heb ik weer iets nieuws waar ik wakker van kan liggen in deze – toch al zulke vreemde – nachten.

Liefs,

Elise Joanne

Vandaag weer een nieuwe Zwangerschapsupdate! Er zijn weer twee weekjes voorbij wat betekent dat ik al in het derde trimester zit! Of nou ja, ‘al’? Dat is ook één van de dingen waar ik het met jullie over ga hebben vandaag! En ook hoe het nu met mij is, ook wel zo belangrijk/handig in een update video. Als laatste laat ik tijdens de video ook nog even mijn buik zien. Kijk je mee?

Hoe gaat het met alle andere zwangere volgers? Ik vind het altijd heel leuk als je een comment achterlaat en dat laat weten!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 27

Buikfoto Week 27 Elisejoanne.nl - Zwangerschapsupdate Week 27 - Lekker Kletsen! Hoe is het?

Liefs,

Elise Joanne

DSC 5929 - Help/Hoera, ik word Papa! - door Boris

Ja ja, je leest de titel goed; Boris zal vandaag het woord nemen. Voor de allereerste keer in bijna drie jaar tijd zal een artikel niet worden ondertekend door mij, maar door de meest fantastische man ter wereld en vader van mijn zoon. Er was mij toch veel vraag naar ‘Boris zijn verhaal’ omtrent de zwangerschap en hoe hij naar het vaderschap kijkt, en wij beide vonden dit dan ook een mooie aanleiding om hemzelf een keertje te laten spreken. Ik vind het een eer. Lieverd; aan jou het woord.

Dag allemaal,

Om een beetje aan jullie ongezonde nieuwsgierigheid te voldoen, vroeg Elise of ik een stuk wilde schrijven voor Elisejoanne.nl met betrekking tot de zwangerschap en het toekomstige vaderschap. Na wat nadenken leek mij dit ook wel leuk. Dus vandaag geen review van alwéér een MAC lippenstift (want daar heeft Elise er al genoeg van).

Wow, ik ga dus vader worden. Van een kind. Zo’n wezen wat jankt, poept en spuugt. En waar iedereen van zegt dat het op die ene persoon uit de familie lijkt. Negen maanden tel je af, naar de grote climax. De bevalling, want dat is hét moment suprême! De grande finale!

Maar ik besef mij nu dat het dan pas gaat beginnen. Als je straks met zo’n real life Baby Born weer thuis komt, gaat het pas van start. Helemaal voor mij, omdat ik daarvóór niet veel heb kunnen doen. Mensen vertellen wel hoe het is, en je ziet het in je omgeving maar ik kan mij er weinig bij voorstellen. Dat het zwaar wordt, dat kan ik mij wel voorstellen. Maar om echt te ervaren om ouders te zijn met alle verantwoordelijkheden, spanningen en blijdschap is mij vreemd. Ja, we hebben een huisdier (waar Elise mee omgaat alsof het een mens is) wat ik uiteindelijk leuker vind dan ik had verwacht. Daarentegen lijkt een kind mij wel meteen al heel leuk. Ik kan er echt naar uit zien om straks dingen te ondernemen samen met mijn zoon. Natuurlijk bedenk je als toekomstige vader van een zoon al wat je allemaal gaat doen. Lekker naar buiten, fietsen en wandelen. En ik mag weer met LEGO spelen zonder dat Elise mij raar aankijkt. Dat zijn door de maat genomen denk ik de ideeën die toekomstige vaders hebben. Maar voordat je kind doorheeft dat LEGO is om mee te spelen, en niet om op te sabbelen, moet je nog de echte babyfase doorstaan. Dat is de fase waar ik mij het minst bij voor kan stellen. Het kind wat nu groeit in Elise, wordt straks onze baby. Ik ben vaker meer gebiologeerd door het feit dat er een kind in Elise zit, dan dat ik besef dat ik vader ga worden. Maar het feit dat ik sinds een paar weken ook echt iets kan voelen is magisch! De lichte klopjes die je dan voelt op je handpalm als je je hand op de buik legt.. Wow. Ik heb geen idee hoe het moet voelen als het in je groeit, dat lijkt me in het begin echt freaky.

DSC 5939 - Help/Hoera, ik word Papa! - door Boris

Het moment dat je vrouw je vertelt dat je vader wordt is echt heel gek. Natuurlijk ben je enorm gelukkig maar op dat moment zit je toch eventjes in shock. Ik was echt compleet stil. Tot ongeduld van Elise, want die zat natuurlijk op een reactie te wachten. Dat moment is er niet een die ik snel zal vergeten. Het proces hier aan voorafgaand zal me ook wel bijblijven. Beslissen dat je aan kinderen wilt beginnen en afwachten hoe het zal verlopen. Want zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet, dat weet ik ook. Dus ik voel mij ook erg gezegend met deze zwangerschap!

Je doet in de aanloop naar de bevalling natuurlijk wat je kunt doen. Lief zijn, voorzien in alle benodigdheden en af en toe flink op je lip bijten. Eigenlijk wat je normaal ook doet, maar dan een stapje extra.

Als nuchter persoon besef je dat je niet de eerste man bent die dit overkomt dus waar maak ik mij dan druk om? Ik heb een leuke baan, fijne familie en vrienden en bovenal een fantastische vrouw. Dus tja, kom maar op. Maar… zelfs ik kan het niet volledig rationaliseren voor mijzelf. Toch, gemiddeld 1x per dag bekruipt mij het gevoel van: “GAAAAAST, waar ben je mee bezig!!? Hoe kun jij überhaupt een kind opvoeden!!? HOE DAN!!?”. Om auto te mogen rijden heb ik 35 uur les gehad en voor het werk dat ik doe heb ik 4 jaar moeten studeren. Maar voor een kind? Nee, dat mag gewoon zonder enige training. Stiekem verwacht ik dat als we straks uit het ziekenhuis willen vertrekken we eerst nog even een klein multiple choice tentamen moeten afleggen voordat ze onze zoon aan ons meegeven. De verantwoordelijkheid die je krijgt is enorm. Het gaat ten slotte om een mensenleven.

Nu, in de 28e week van de zwangerschap, begint het wel een beetje door te dringen tot mij. Ik zie Elise ronder worden, we zijn met de babykamer bezig en we moeten allemaal dingen regelen. Dit soort duidelijke en praktische zaken zorgen er zeker voor dat het wat tastbaarder wordt. Vooral het ronder worden van Elise vind ik prachtig. Ik ben enorm trots op haar, ze doet het fantastisch en ik kan niet wachten om samen vadertje en moedertje te spelen! Want een fantastische moeder wordt Elise zeker. En zoals iedereen clichématig roept: we genieten er nog maar van. Whatever that means ;-).

Boris

Zwangerschapsdagboek Week 25 Q en A Still Elisejoanne.nl Banner - Zwangerschapsupdate Week 25 - Zwagerschap Q&A

Er zijn weer twee weken voorbij (gevlogen!) en ik ben aangeland bij week 26 van mijn zwangerschap, dat betekent een nieuwe zwangerschapsupdate van week 25! Ik wilde deze keer een persoonlijke video opnemen, eentje waarbij jullie je brandende vragen konden stellen ik ze zou beantwoorden. Want iedere zwangerschap/moederschap/bevalling wordt weer anders beleeft natuurlijk en ook ik heb mijn visie op deze onderwerpen. Ik beantwoord dus jullie vragen! Kijk je mee?

Onderaan de video staan de buikfoto’s!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal.

Bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 24.2

image9 - Zwangerschapsupdate Week 25 - Zwagerschap Q&A

Liefs,

Elise Joanne