Moederschap

Elisejoanne.nl - Foto door Robin Kuijs - Trouwdag

Elk jaar schrijf ik op 17 augustus één van mijn meest persoonlijke artikelen. Op deze dag trouwde ik met de liefde van mijn leven en nu vader van mijn zoon. Vorig jaar kondigde ik onze zwangerschap aan, geen beter moment dan op onze trouwdag want ik was dé grens gepasseerd. De jaren daarvoor schreef ik over het jong trouwen, onze dag zelf en over mijn huwelijk. Vandaag over een mix van alles eigenlijk met natuurlijk de bijbehorende foto’s die ik alleen deel op dit soort dagen.

Vier jaar getrouwd. Acht jaar samen. Zeker een behoorlijke tijd, in het licht gezien van diamanten huwelijken hebben wij een mooie begin en niet meer dan dat. Alsnog voelt het niet als maar een paar jaar, maar – op een positieve manier – als ál vier jaar. Wanneer je getrouwd bent met je beste vriend, je maatje en je hart dan is geen dag te lang en geen dag te veel als je die samen doorbrengt. Maar Boris en ik zijn wel absoluut twee individuen. Wij zijn niet ‘Boris en Elise’ op Facebook, wij hebben niet dezelfde hobby’s, wij brengen niet elke minuut van de dag met elkaar door. Hij is rustig, beschouwend en vrij laconiek. Ik ben emotioneel, opgefokt en gestructureerd. Tegenpolen kunnen elkaar aantrekken maar ook zeker afstoten. Hoe zit dat bij ons?

Toen Boris en ik elkaar leerde kennen op mijn negentiende was ik jong, naïef en had ik mijn hedendaagse karakter maar dan met alle scherpe randen nog aanwezig. Ik had geen verstand van muziek, liep in zeven sloten tegelijk maar was wel zeer neurotisch en een tikkeltje dominant. Boris was rustig, zag overal wel een goede grap in, sociaal, ietwat te lui met schoolwerk, niet nauwkeurig of gestructureerd. ‘Ik ben er rond drie uur’ betekent bij mij dat je om vijf voor 3 er bent. In zijn wereld betekende dat ergens tegen vieren. Resultaat? Een pissige vriendin.

Omdat wij zo jong elkaar hebben leren kennen en wij echt nog in de ‘word eens volwassen fase zaten’ zijn wij gegroeid tot de personen die wij zijn met elkaar en door elkaar. Samen zijn wij volwassen geworden. In dat proces kan het zijn dat je elkaar tegenhoud in groeien, zeker omdat je dat niet doet in dezelfde fase, op dezelfde manier of in dezelfde snelheid. In ons geval maakten wij elkaar beter, al vanaf het eerste moment. Boris werd serieuzer met schoolwerk, ambitieuzer en ook wat burgerlijker. Ik leerde hem dingen meer serieus te nemen, mijn wensen meer serieus te nemen en na te denken over de toekomst. Hij leerde mij minder rigoureus en te snel tot conclusies te komen die niet terecht zijn, meer beschouwend op te treden en over het algemeen ‘effe wat chiller te doen’. Ik heb geleerd zijn behoefte om alleen te zijn te respecteren, zijn hobby’s uit te laten oefenen wanneer hij dat wil en stoom af te blazen zonder mij met vrienden. En ik heb geleerd dit niet te zien als een kwetsende daad. Ik ben spontaner, liever en makkelijker geworden door hem. Hij leerde van mij dat zwijgen niet altijd goud is en ik leerde van hem dat dat juist wel het geval is.

Wij vullen elkaar aan, elke dag weer. Nog steeds ben ik het opgefokte vrouwtje dat soms helemaal ril wordt als dingen niet lopen zoals zij wil. En Boris kan nog steeds verstopt zijn in zijn eigen hersenpan en mij te laat binnenlaten om hem te helpen met een probleem. Nog steeds ruimt hij de rommel achter zijn kont niet op maar maakt hij steevast een kopje thee voor mij na het eten. Hij leest mijn artikelen voordat ze online komen, helpt mij met het bouwen van mijn site, bewerkt mijn video’s wanneer er veel te doen is of als ik geen tijd heb. En als ik tank dan koop ik een Magnum Double Caramel ijsje voor hem omdat ik weet dat ‘ie dan spontaan weer verliefd op mij wordt.

Ook wij hebben ruzie, dat kan ook niet anders wanneer de helft van het stel soms teveel vraagt en vrij veeleisend is. Maar zoals Boris zegt; ‘tja maar ik krijg er dan ook werelds meest loyale en liefhebbende vrouw voor terug’. Zeker nu Fos er is, is ons huwelijk, onze relatie, veranderd. Wij zijn nog steeds Boris en Elise maar onze gesprekken gaan nu ook over tandjes, poep en slijm. Zeker de eerste twee maanden – toen het niet goed met mij ging en later niet met Fos – was het behoorlijk pittig. En in zo’n tijd kan je juist wat apart groeien van elkaar, frustratie op elkaar afreageren en het niet meer leuk hebben. Nu weten Boris en ik dat het leven niet altijd leuk is maar zo’n intense fase kan behoorlijk inhakken op je gemoedstoestand, mentale labiliteit en dus ook je relatie. Boris en ik besloten om ervoor te kiezen, wanneer wij het even niet meer zouden zien zitten, – heel bewust – om steun bij elkaar te vinden. En niet alleen na zware nachten vanwege een new-born maar eigenlijk bij elk moeilijk facet in ons leven. En die zijn er door de jaren heen genoeg geweest. Niet alles komt naar voren op de site maar de afgelopen jaren hebben wij zeer mooie momenten maar zeker hele intens verdrietige situaties mee moeten maken.

Elisejoanne.nl - Foto door Robin Kuijs - Trouwdag

Ik weet dat het kleffe gedoe omtrent stelletjes niet gewaardeerd wordt maar gun mij een moment om uit te leggen wat Boris voor mij betekent met alle emotionele prietpraat van dien. Mijn liefde te verklaren, een afhankelijkheid te tonen waar ik – als hedendaagse vrouw – toch trots op ben. En dat ik ondanks die afhankelijkheid nog steeds een sterk individu mag en kan zijn, juist door hem. Induldge me, Het is immers mijn trouwdag.

Toen ik Boris zag staan, 8 jaar geleden bij gebouw Q op het terrein van Windesheim, met die verschrikkelijke oorbel, mogelijk nog lelijkere armband en een te strakke jeans aan, was ik meteen verliefd. Op slag, compleet over mijn oren, halsoverkop en recht in mijn gezicht verliefd. Hij was ‘t, ik wist. Geen twijfel mogelijk. Acht jaar later, waarvan vier getrouwd, en een prachtige zoon verder is dat niet anders. Hij haalt het bloed onder mijn nagels vandaan, kan mij als geen ander op de kast werken en genadeloos irriteren maar hij is ‘t nog steeds. Boris is de liefde van mijn leven, oprecht de ware waarover ze schrijven in sprookjesboeken. Ik heb mij nog nooit zo geborgen, vertrouwd en veilig gevoeld bij iemand dan bij hem. Hij zorgt voor mij, vult mij aan, maakt mij een betere vrouw, mens en moeder. Hij zet vraagtekens bij mijn gedrag en keuzes, steunt mij in het verwezenlijken van dromen, respecteert mijn wensen en beschermt mij tegen mijn angsten. En hij is de vader van mijn zoon. Hij heeft mij moeder gemaakt en alleen al daarvoor ben ik hem eeuwig dankbaar.

Vier jaar geleden sprak ik de volgende woorden. Vier jaar geleden waren ze de waarheid, voldongen met liefde. Vier jaar geleden verbond ik mijzelf aan hem voor het leven. En vandaag zijn ze nog steeds even waar, even krachtig en even zoveel verdiend:

‘Ik beloof je te eren en te respecteren. Ik beloof je In goede en in slechte tijden trouw te blijven. Ik beloof je om je in je waarde te laten, je te sterken in je geloof en je te steunen in de keuzes die je wilt maken. Ik beloof je loyaal te zijn, lief voor je te zijn, mijn mond te houden wanneer dat nodig is, hem te openen wanneer de situatie daarom vraagt en je te waarderen voor wie jij bent. Ik beloof je Elise te blijven. Ik beloof je het meisje op wie jij verliefd werd, de vrouw die nu voor jou staat, te blijven. Want jij houdt van mij om wie ik ben, met al mijn zwaktes en eigenaardige karaktereigenschappen. En alleen al daarvoor verdien je mijn liefde. Er is niets wat ik niet voor jou zou willen doen, geen droom die ik niet wil najagen samen met jou, geen brug is te ver en geen water te diep. Alles zodat jij weet hoeveel ik van jou houd. Ik vroeg God om een man van wie kon houden, met wie ik mijn leven zou kunnen delen en waar ik mijzelf in kwijt kan. Hij gaf mij jou, meer dan wat ik verdien, verwachtte, dacht te mogen ontvangen en jij blijkt alles te zijn wat ik nodig heb. Mijn liefde heb je, mijn hart bewaar je en mijn toekomst is samen met jou. Want zo staan wij sterk, hand in hand, zij aan zij. Jij en ik Boris. Jij en ik. Nu, morgen en voor altijd. Want daar geloof ik in, met heel mijn ziel en zaligheid. Jij bent mijn ziel en zaligheid.’ 

Liefs,

Elise Joanne

Foto’s gemaakt door Robin Kuijs.

Trouwdag 2013
Trouwdag 2014
Trouwdag 2015

Help/Hoera, ik bén papa! - Elisejoanne.nl

Vandaag is het mijn eer om voor de tweede keer niet zelf een persoonlijk artikel te publiceren, maar Boris het volgende artikel te laten ondertekenen. Na een overweldigend aantal views, reacties en enthousiasme werd het tijd voor een vervolg op zijn eerste verhaal en hij doet dat met veel plezier. Zijn vorige artikel werd bijna even vaak gelezen als onze baby-aankondiging van mijn hand en na veel vraag leek het ons niet meer dan logisch om hem wederom het woord te geven. Lieverd, allerliefste vader voor mijn zoon die ik maar kan wensen, het is tijd om jouw verhaal te horen.

Mijn EWP zal morgen komen, wij zijn namelijk gisteravond laat thuisgekomen van een weekendje Zeeland.

Hallo, daar ben ik weer!

Voorafgaand aan de geboorte van Fos schreef ik Help/Hoera, ik word papa. Nu, ruim 4 maanden na de geboorte krijgen jullie het onvermijdelijke vervolg. Hoe heb ik de bevalling ervaren? Hoe waren de eerste dagen en weken en hoe is het nu?

De bevalling

Dit moment zal ik nooit meer vergeten. Terugkijkend is het één adrenaline rush geweest voor mij. Dit komt omdat alles zo snel ging. Op de bewuste dag ben ik ‘s ochtends naar mijn werk vertrokken om 8:30 en toen Elise mij belde om 11:30 wist ik meteen waarom. De afspraak was dat ze alleen zou bellen als HET zover was. Ondanks die ene keer dat ze belde of ik uit mijn werk brood wilde halen, was dit een heldere afspraak. Onderschat zwangerschapsdementie niet.

Natuurlijk wil je dan gelijk naar huis racen want je wilt bij je vrouw zijn. Elise kalmeerde mij even en nadat ik alles had afgerond en overgedragen was ik om 12:15 thuis.

Vanaf toen ging het heel snel en als ik er aan terugdenk krijg ik nog steeds het gevoel wat ik toen had. Het gevoel wat je hebt net voordat je een optreden of belangrijke presentatie hebt. Je staat achter het gordijn te wachten op het grote moment en je probeert je voorbereiding nog even de revue te laten passeren. Gelukkig hebben wij de Samen Bevallen cursus gedaan (niet zo zeiken mannen, het is enorm behulpzaam) en waren wij goed voorbereid. Maar op dat moment pak je niet nog even rustig je aantekeningen erbij, je gaat er gewoon voor en hoopt dat je het goed doet.

Na een aantal hele intense en bijzonder spannende uren was hij daar, onze Fos. Het moment zelf, de bevalling, is niet te omschrijven maar ik zal een kleine poging wagen. Het is eng, vreemd, bijzonder, mooi, ontzagwekkend en emotioneel te gelijk. En als hij er dan is…. Wow, dat is zo bijzonder! De liefde, trots en waardering die ik voor Elise voelde was buitengewoon! En als je hem dan in je armen krijgt… Poeh.. Dat ga ik niet proberen te omschrijven. Dat zal mijn mannelijkheid niet ten goede komen.

De eerste dagen en weken

Naast de extase van het vader worden komt ook vrij snel de realiteit binnen walsen. De rest van de wereld bestaat even niet en al je tijd en aandacht gaan naar je kind en je vrouw. Vanaf de bevalling was ik twee weken vrij en dat kan ik iedere man aanraden. De drie dagen die je officieel krijgt zijn echt belachelijk weinig.

De eerste dagen zijn echt bizar, het gevoel van verantwoordelijkheid en alle vragen waar je mee zit hebben mij echt overvallen. De zwangerschap en de bevalling waren een opgave, maar nu was het dan echt game on. Luiers verschonen, badderen, boodschappen doen en kraambezoek coördineren. Gelukkig krijg je ondersteuning van de kraamhulp!

De dagen vliegen voorbij en je leeft van voedingsmoment naar voedingsmoment. Tussendoor probeer je nog een beetje voor jezelf te zorgen en te slapen. Ik dacht altijd dat ik het zwaar had als ik een nacht minder goed had geslapen, maar met een baby worden je grenzen flink verlegd.

Ik lieg niet als ik zeg dat wij het zwaar hebben gehad. Vanwege de heftige bevalling duurde het herstel van Elise langer en daarbij had Fos last van verborgen reflux. Dit zorgde ervoor dat ik soms ook niet wist waar ik het vandaan moest halen. Maar voor dat kleine wezentje doe je alles, evenals voor je vrouw. Je gaat door en weet dat het echt wel een keer beter zal worden. En enkele weken later was zijn reflux onder controle en Elise was meer hersteld waardoor er wat meer rust en regelmaat in huis kwam. Vanaf toen was er ook steeds meer ruimte om te genieten met zijn drieën. Elke dag zie je dat je zoon zich ontwikkelt, groeit en verwondert over de wereld om hem heen. En dat is prachtig!

Nu

Fos is nu 4,5 maand oud en het is een fantastisch mannetje! Hij lacht naar alles en iedereen en we zitten in een goed ritme. We weten echt wat we aan hem hebben. En dat is heel fijn. Het is gewoonweg eng hoeveel hij op mij lijkt qua uiterlijk. Ik zie het zelf ook heel duidelijk. Dit maakt mij natuurlijk alleen maar trotser!

Terugkijkend is het allemaal voorbij gevlogen. Hoewel op de pittige momenten dit niet zo voelde. Maar dat is het mooie aan tijd, achteraf voelt het vaak anders.

Het feit dat Fos zich al om kan draaien en als ik hem bij zijn handen vasthoud al kan staan, zorgt er ook voor dat het snel gaat. Maar al die dingen die er bij komen vind ik prachtig en geeft aan dat hij lekker gezond is en zich goed ontwikkelt. En dat allemaal brengt hem dichter bij het moment dat bijna elke vader met smart afwacht… (althans, ik wel) Fietsen! Ik kan niet wachten om hem voorop te zetten en een rondje te maken. Het kinderzitje ligt al klaar in de berging.

Verder is mijn vrouw, Elise dus, nu moeder. Dat is bijzonder want dat verandert ook je relatie. Je gaat van een stel naar ouders. En als je je vrouw met haar kind ziet, ga je ook anders naar haar kijken. Op een andere, nieuwe manier. Dat is een manier die alleen door het moederschap kan ontstaan.

Met z’n tweetjes zullen we komende jaren van ons leven elke dag keuzes maken hoe we ons kind gaan opvoeden en zullen we beslissingen moeten nemen. Deze eerste maanden zijn daar nog maar het begin van. Ondanks dat ik dat stiekem best spannend vind, ben ik blij dat ik samen met Elise mag doen. Daardoor heb ik er vertrouwen in dat het zeker goed gaat komen.

Je zult begrijpen dat ik nogal gelukkig ben met mijn gezinnetje. Ik vond het al heerlijk om bij Elise thuis te komen maar als ik nu thuis kom en Mini-Me begint te lachen, tja… Dat is onbetaalbaar.

Boris.

Shoplog Baby - Kleding & Speelgoed Elisejoanne.nl (800x501)

Tijd voor een shoplog! Niet voor mijzelf, nee voor Fos. Ik kocht de afgelopen week wat speelgoed bij een winkeltje in Zwolle (een merk wat ook online te koop is, meer in de video) en ik bestelde enkele items bij Next Direct voor aankomende herfst. Vandaag laat ik deze items graag aan jullie zien! De kleding is natuurlijk nog niet getest maar op ‘t zicht ben ik er super tevreden over en het speelgoed is een héél groot succes! Kijk je mee?

Alle prijzen worden in de video genoemd.

Het merk Lilliputiens wordt o.a. verkocht bij Bol.com kwam ik achter, lekker makkelijk! Ook is het te koop bij hun eigen webshop ‘allesvanlilliputiens‘ en daar zijn sommige items een stuk goedkoper dan ergens anders. Happy Horse ook en is blijkbaar een populair merk, ik kende het nog niet.

Vergeet je niet te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Liefs,

Elise Joanne

 

IMG_6690 (480x640)

Goedemorgen! Het is weer vrijdag, vandaag weer een nieuwe Body after Baby. Vorige week leek het wel of ik niet wilde zakken in gewicht, verdorie daarom. Lichte teleurstelling maar ergens wist ik wel waar het probleem lag. Toch te weinig beweging en teveel taart, zo simpel is het. Gisterochtend stond ik weer met mijn goede gedrag en naakte lijf op de weegschaal en ik werd weer wat blijer! Ook na het meten was ik weer positief gestemd, dan eindelijk weer eens goed resultaat om te delen?

Elise's Weekly Pictorama Juli 2016 #1 - Amsterdam, Fos en Lepeltje-Lepeltje

Vorige week had ik mij van maandag tot en met donderdag heel braaf gedragen en toch gaf de weegschaal exact hetzelfde gewicht als de twee weken daarvoor weer. Ook in centimeters geen resultaten waar ik blij van werd, complete stilstand. Ik kon het amper geloven, wat frustrerend! Dus stond ik vorige week op vrijdagochtend ook op de weegschaal, had mijn lijf gewoon nog een dag nodig om iets beters te laten zien? Ja! Want toen ik op de weegschaal stond gaf hij eindelijk weer wat ik nodig had; een halve kilo eraf! Gemeten heb ik toen niet, alleen gewogen.

Mijn doel voor deze week was dan ook om dat getal, 62,0 kilo, te blijven zien gedurende de week maar vooral op donderdagochtend. Dan is natuurlijk mijn weegmoment! Met samengeknepen billen zette ik dat stapje op dat akelige ding die de verlossende cijfers moest tonen. En ik zag inderdaad, tot mijn grote blijdschap, een zesje, een tweetje en een nulletje, hoezee!

Afgelopen week ging goed met het houden aan mijn calorieën. Twee weken geleden schreef ik ook over mijn BMR en ik heb dus niet alleen gelet op mijn maximale calorie-inname maar ook op mijn minimale calorie-inname. Die is namelijk ook erg belangrijk, je lijf heeft gewoon een bepaald aantal nodig al zit je op de dikke kont de hele dag. Nu doe ik dat niet want die babbie van mij zorgt er wel voor dat ik heen en weer hol dus is het helemaal belangrijk dat ik neem wat ik nodig heb. Elke dag kwam ik dus goed aan de 1400 calorieën.

Body after Baby week 6 - Elisejoanne.nl #2

Toen ik mijzelf meette gisterochtend was ik teleurgesteld toen ik begon bij mijn buik en weer positief gestemd toen ik eindige bij mijn billen en benen. Daar zag ik wel resultaat. Ik ben eens kritisch gaan kijken naar mijn afvalproces de afgelopen weken en heb een aantal conclusies kunnen trekken. Als eerste dat met alleen goed eten en letten op eten je er eigenlijk niet komt. Ja, je valt daardoor wel af  – mondjesmaat – maar als je net zoals ik 10 kilo kwijt wil raken moet je eigenlijk meer doen. Niet qua eten want minder eten dan dat ik doe is niet gezond zoals hierboven al beschreven is waarom. Echt diëten doe ik daarom ook niet, wil je resultaat die ook op de langere termijn blijvend is, is een strak dieet volgen gewoon niet goed en die behoefte heb ik ook niet. Zoals ik nu eet, 3 maaltijden op een dag en 3 tussendoortjes, minimaal 300 gram groente en 2 stuks fruit, weinig suiker, vetten en minder koolhydraten is de sleutel. Ik heb een ritme gevonden, eentje die prettig aanvoelt, waarmee ik uit de voeten kan en gezond bezig ben.

Maar.. de tweede conclusie heeft meer te maken met mijn beweging. Ik doe aan aquarobics elke week (althans, normaal wel, afgelopen week schoot het erbij in) maar daar red ik het niet mee. Ik moet echt meer bewegen alleen al omdat dat óók echt beter is voor mijn lijf naast dat het helpt met afvallen. Maar met mijn knieën is dat niet heel makkelijk, er is veel wat ik niet mag en kan doen. Daarom zwem ik natuurlijk, in het water beweging kan grotendeels wel, vandaar de keuze voor aquarobics elke week. In de eerste paar weken liep ik elke dag met Fos maar vanwege het weer ben ik echt minder buiten. Wel merkte ik dat letten op eten in combinatie met toch meer bewegen wel sneller en betere resultaten geeft maar als het weer niet mee werkt… Want ik heb de behoefte ook niet om naar een sportschool te gaan en heb daar de tijd ook niet echt voor even los van mijn knieën. Aquarobics elke week is al genoeg maar daarnaast is wandelen wel echt nodig. Dus lieve Moeder Natuur; kom maar op met het betere weer, mijn lijf heeft je nodig!

De derde conclusie die ik kon trekken besefte ik mij door bezoekers die er naar vroegen vorige week; ik drink te weinig water (of vocht in het algemeen). Ik ben áltijd al iemand geweest die te weinig drinkt, haar drinken vaak laat staan en er ergens in de middag achter komt dat alleen de amandelmelk bij de cruesli het enige vocht was dat ze tot zich heeft genomen. Oeps. Maar water drinken is heel belangrijk als je af wilt vallen (naast dat het sowieso goed voor je is). Honger kan je soms ook verwarren met dorst heb ik ondervonden afgelopen week. Dan at ik een cracker en ik had nog trek. Als ik dan gewoon een glas water nam was dat gevoel weg. Nou moet ik zeggen dat ik er afgelopen week op het geprobeerd te letten maar nog niet tot actie ben overgegaan dus het wordt tijd dat ik dat volgende week ga doen!

Body after Baby week 6 - Elisejoanne.nl

De resultaten van deze week:

Vlak voor mijn zwangerschap

Gewicht: 55,5 kilo
Buikomvang: 83,5 centimeter
(gemeten op het dikste punt van je buik, een centimeter onder je navel)

Aan het einde van de zwangerschap:

Gewicht: 73 kilo
(gewogen bij 39 weken en ik beviel met 39 weken en 5 dagen)
Buikomvang: 106 centimeter.

De stand van zaken 7 weken geleden – gewogen op 22 mei 2016

Gewicht: 65,8 kilo
Buikomvang: 93,5 centimeter

De stand van 5 weken geleden – gewogen op donderdagochtend 9 juni

Gewicht: 63,6 kilo
Buikomvang: 91 centimeter
Benen: 59,5 centimeter
Billen: 99 centimeter

De stand van zaken 4 weken geleden – gewogen op donderdagochtend 16 juni

Gewicht: 63,4 kilo
Buikomvang: 89 centimeter
Benen: 59 centimeter
Billen: 98 centimeter

De stand van zaken 3, 2 & 1 week geleden – gewogen op 22 juni, 30 juni & 7 juli 

Gewicht: 62,5 kilo
Buikomvang: 88 centimeter
Benen: 58,5 centimeter
Billen: 97 centimeter

De stand van zaken deze week – gewogen op donderdagochtend 13 juli

Gewicht: 62,0 kilo
Buikomvang: 88 centimeter
Benen: 56,5 centimeter
Billen: 96 centimeter

Body after Baby week 6 - Elisejoanne.nl #2

22 mei 2016: 65,8 kilo
9 juni 2016: 63,6 kilo
16 juni 2016: 63,4 kilo
23 juni 2016 – 62,5 kilo
30 juni 2016 – 62,5 kilo
7 juli 2016 – 62,5 kilo
13 juli 2016 – 62,0 kilo

Zoals je kan zien ben ik een halve kilo afgevallen en ben ik één centimeter op mijn billen en twee centimeter op mijn bovenbenen kwijt, een prima resultaat na 3 weken stilstand dacht ik zo! Op mijn buik helaas nog geen vordering te zien, wellicht toch iets meer buikoefeningen doen? Maar naast mijn buik – wat ik zie als het grootste probleemgebied – wél resultaat op mijn onderlijf en daar was ik ook even aan toe. Ik voel(de?) mij uit proportie namelijk na de bevalling, er waren veel kilo’s op mijn kont en benen beland, dat zag iedere oen. Ik kreeg er zelfs opmerkingen over helaas. Nu zie ik ook aan mijzelf dat ik daar al wat heb verloren en ben daar erg blij mee kan ik je vertellen. Grappig genoeg (eigenlijk niet grappig maar toch) heb ik helemaal geen uitgesproken peer-figuur maar sinds de bevalling dus wel. Dames die een peer-figuur hebben vind ik prachtig maar omdat het niet bij mij hoort oogt het vrij vreemd. Ook dat laatste heb ik menig keer van andere moeten horen.

Volgende week ben ik een kleine 2 maanden bezig en ben ik benieuwd op hoeveel de teller dan zal staan, qua gewicht en qua centimeters. Nu staat de teller op bijna 4 kilo er af. Qua centimeters ben ik er 5,5 kwijt op mijn buik, 4 centimeter op mijn billen en 3,5 op mijn benen. Nou, als je dat zo ziet staan is het niet verkeerd toch?

Tot volgende week!

Ik zit er trouwens over na te denken om Body after Baby na volgende week om de twee weken te doen in plaats van elke week. Wellicht wat meer te vertellen en ook andere dingen te laten zien – meer foto’s. Meer resultaten hoop ik natuurlijk ook! Wat vinden jullie?

Liefs,

Elise Joanne

Baby Update! Fos is 4 maanden! Hoe gaat het met ons?

Wat leven jullie ontzettend mee met ons als gezin, geweldig leuk! Jullie konden zien dat ik een lastige start had na de bevalling vanwege mijn lichamelijke klachten en dat het daarna eventjes wat minder met ons ging omdat Fos verborgen reflux bleek te hebben. Ik schreef vorige week over mijn harige benen die ik vergeet te scheren door tijdgebrek en de kleurrijke bende die zo’n kleintje kan geven in je eerder esthetisch zo perfecte woning. Maar hoe gaat het nu met ons?

Ik schrijf voornamelijk ‘ik’ omdat dit handiger is dan ‘wij’ en ik doordeweeks de meeste zorg voor Fos natuurlijk heb omdat Boris werkt (op een andere locatie dan ik, ik werk namelijk ook maar dan thuis). Lees dus vooral ook meervoud waar ik enkelvoudig heb geschreven, Boris en ik zijn namelijk een geweldig team. Zonder hem ben ik niks, hij is een geweldige vader die mij enorm goed ondersteunt. 

Deze update is vrij uitgebreid en ik behandel ook ons ritme. Hier was namelijk veel vraag naar!.

Wij hebben menig lastig moment gekend in de eerste paar weken als nieuwbakken ouders, het was niet altijd makkelijk en niet alles verliep bepaald vlekkeloos. Daar waren ook concrete redenen voor. Dat belette ons niet van het concept genieten want ook dat gebeurde als een malle. Maar nu dan, hoe is het nu Fos 4 maanden is en de rust is wedergekeerd? Is de rust daadwerkelijk wedergekeerd?

Ja! Want ‘klaag’-artikelen worden altijd goed bekeken maar jongens, wij hebben vrij weinig te klagen. Zonder dollen, het gaat zo enorm goed met ons! Wij hadden Fos zijn reflux relatief snel onder controle na ontdekking en hebben meteen gehandeld toen het tot uiting kwam. De eerste drie maanden waren wennen en soms zo ontzettend vermoeiend. Maar sinds week 12 lijkt er wat veranderd te zijn.

Fos drinkt en slaapt ontzettend goed, sinds enkele weken slaapt hij al door. Ik zeg expres ‘al’ want een baby van onder de 6 maanden (of zelfs de 9 maanden) hoeft helemaal nog niet door te slapen, er is niks geks aan de hand wanneer babbielief dit niet doet. Fos is hierin vrij op tijd en dat betekent voor ons nachten die niet meer constant onderbroken worden en geen dikke wallen meer voor mij. Hoera!

Gisteren zijn wij naar het Consultatiebureau geweest en daar werd Fos natuurlijk weer gewogen. Hij is op dit moment 7700 gram en 66,5 centimeter. Een lange knul met een bijbehorend gewicht. Hij is ‘bovengemiddeld’ en volgt die lijn erg goed.

Ik kreeg de laatste tijd veel de vraag op Snapchat hoe ons ritme nu verloopt. Want je kan vrij veel zien van Fos en ons leven op Snapchat met onze bijbehorende blije ei gezichtjes. Wij hebben al sinds week 12 nu een vast ritme en zijn daarin gezegend met een kind dat een ritme prettig vindt, je merkt aan Fos dat hij die tijden ook volgt en weet waar hij aan toe is. Ondanks dat Fos wel last kan hebben van zijn sprong (hij zit nu in de vierde sprong van een maand lang) blijft zijn ritme vrij vast staan. Ook ongeacht locatie en handelingen. Wij weten hoe te handelen, hij ‘weet’ wat er gebeurt.

Voor de beeldvorming; Fos krijgt nu 5 flessen op een dag met de volgende tijden; 7:00 uur – 11:00 uur – 15:00 uur – 18:00 uur en 23:00 uur.

Baby Update! Fos is 4 maanden! Hoe gaat het met ons?

Hoe verloopt onze dag dan een beetje, hoe vul ik hem in?

De dag start dus rond half 7 met een fles. Ik houd Fos daarna in ons bed, lekker spelen en knuffelen. Meneer is eigenlijk altijd vrolijk en goedlachs. Na een klein uurtje, zo’n drie kwartier na de eerste voeding leg ik hem weer in zijn eigen bedje. Vaak is het dan rond half 8 en slaapt hij tot een uurtje of 9. Kan soms iets eerder zijn, kan ook wel half 10 worden. In die tijd wil ik ook nog wel eens terug mijn bed in duiken, ondanks de niet meer onderbroken nachten pak ik alle slaap die ik kan pakken. Zodra meneer weer wakker is ben ik dat ook en is het tijd voor mijn ontbijt en ligt Fos vaak in de box te spelen of op zijn speelkleed. Tussendoor douche ik (met de babyfoon aan) en maak ik mijzelf klaar. Rond half 11 maak ik het badje klaar en is het tijd om van de badkamer een waterbende te maken, Fos is nogal dol op water spetteren, haha. Ik kleed hem aan en hij krijgt daarna weer de fles, het is onderhand 11 uur. Dan slaapt hij daarna altijd minimaal 1,5 uur. Eerder haal ik hem ook niet uit bedje, hij heeft dat echt nodig. Ergens tussen half 1 en 2 wordt hij wakker en is het tijd om te spelen. Met mij, met zijn vriendjes in de box of op het speelkleed. Of wij gaan wandelen, ik heb nu de volgende ‘bak’ op zijn kinderwagen gezet dus hij kan heerlijk rondkijken. Een groot plezier! Om 3 uur is het weer tijd voor een volgende fles en voor een middagdutje. Zijn dutje duurt altijd maximaal 5 kwartier en tussen half 4 en half 5 wordt hij wakker. En dan herhaalt zich wat ik hiervoor beschreef van spelen of wandelen. Zijn laatste uurtje tussen 5 en 6 is hij vaak wat sneller uitgespeeld en wil hij meer aandacht. Einde van de dag he, dan krijg je dat. Boris komt dan ongeveer ook thuis en kan even – wat wij noemen – een ‘change of scenery’ geven. Een ander gezicht, andere handen. Het helpt want Fos wordt helemaal vrolijk van zijn vader. Logisch ook, alsof hij in de spiegel kijkt, haha. Stipt om 6 uur krijgt Fos de fles want later maakt hem chagrijnig en heeft zijn reflux de neiging om op te gaan spelen. Zeker als hij ongeduldig of moe is.  Fles erin, naar bedje toe en tukken maar. Om 11 uur maakt Boris hem weer wakker, krijgt hij de fles en slaapt hij door tot de volgende ochtend.

En wat nou als iemand anders op hem past of als je ergens anders bent? Hierboven beschrijf ik natuurlijk een dag waarop ik thuis ben en geen afspraken heb maar dat is natuurlijk niet altijd zo!

Elise's Weekly Pictorama Juni 2016 #5 - Frankfurt & Amsterdam

Wij hanteren eigenlijk altijd een paar regels. Deze ‘regels’ hebben wij uitgevonden door schade en schande en gewoon goed naar Fos te luisteren en door te krijgen wat hij nodig heeft en wilt. Daar was tijd voor nodig maar inmiddels ken ik ons kind als geen ander en hoeft hij maar te knipperen en ik heb door wat er moet gebeuren. Afijn. Oma past wel eens op en hanteert hetzelfde ritme. Natuurlijk is hij geen robot dus hier en daar wijkt het wel eens een half uurtje af maar zo loop het elke dag in grote lijnen. Dat is regel 1; volg zijn ritme. Regel 2 heeft ons énorm veel rust gebracht toen wij eenmaal doorhadden dat Fos dit nodig had. Slapen. Is hij 1,5-2 uur wakker? Hup naar bedje toe! Dat gedonder van alleen op de arm willen slapen, huilen als hij weg werd gelegd etc. ik was behoorlijk ten einde raad soms. Nu niet meer. Hij moet gewoon slapen. En dit gebeurt nu zelden zonder (flink) huilen. Ik kan het gelukkig ook vaak combineren met een fles voordat hij een dutje doet en dat werkt natuurlijk iets prettiger. Je slaap lekkerder met een schone luier en je buikje vol, zo simpel is het. Soms lukt dat niet maar ik leg hem wel weg na 2 uur wakker zijn, standaard. En hij slaapt! Hij heeft het nodig. Afspraken plan ik om flessen of dutjes heen zo goed als dat dat kan en ik leg hem te slapen neer bij een ander. Gelukkig slaapt Fos dus ergens anders ook goed en is dat voor ons geen probleem.

Het duurde vrij lang voordat ik doorhad dat ik hem tegen zichzelf moest beschermen en moest stoppen met het toegeven aan zijn huilen of wakkere buien. Dit bleek de sleutel want hij moest gewoon zijn ogen sluiten, soms was hij zo moe van het moe zijn dat hij er in bleef hangen. Je krijgt dan een huilende baby die behoorlijk over de zeik is. Zeer zielig. Regel nummer 2 is daarom heilig bij ons omdat het werkt. Regel nummer 3 betreft zijn vierde fles van de dag; áltijd stipt geven om 6 uur. Niet later, gewoon precies dan. Waarom? Ook al is Uk vrolijk, hij is dan al vaak langer dan 1,5 – 2 uur wakker en hij heeft honger en is moe. Ook als hij vrolijk is en nog niet gaapt of andere tekenen vertoont krijgt hij gewoon de fles. Als wij dit niet zouden doen heb je een vermoeid kind om half 7 dat slecht drinkt en – in Fos zijn geval – knetterharde reflux klachten krijgt omdat hij overstuur is. En dat betekent pijn, veel pijn. Want verborgen reflux zorgt voor flink veel zuur en een geïrriteerde slokdarm. Auw.. Nu niet meer.

Wat ik hierboven schrijf geldt dus voor Fos en staat los van elke andere baby. Mocht je er iets uit kunnen halen voor jezelf is dat super, ik ben blij je te kunnen helpen. Maar het kan zijn dat dit niet geldt voor jouw baby. Fos krijgt ook flesvoeding en indien jouw kindje borstvoeding krijgt ligt het ook weer anders natuurlijk.

Het duurde even maar ja, ik heb Fos door, haha. Erg fijn! En gelukkig weet ik nu zó goed hoe te handelen dat als hij last heeft van een sprong of een ritmeverandering wil of nodig heeft ik dit meteen op kan pakken en hij met een dag of twee weer een ritme heb gevonden die bij hem past. Het kost even wat moeite, ik schakel dan helemaal over op ‘standje Fossel’ maar het loont.

Fos is een zeer sociaal, blij en gelukkig kind. Hij reageert op zijn naam (fantastisch!), praat mee wanneer ik stemmetjes doe bij het voorlezen en wordt slaperig van het liedje wat ik zing voor een dutje. Huilt alleen als hij wil eten, moe is of ergens last van heeft. Zint hem iets niet? Dan hoor je dat. Grijpgraag, sterk en een enorme wil om snel dingen te kunnen en te ontdekken. Liggen in je armen? Zitten! Liggen op het kleed? Omrollen! Fos is erg bewegelijk, haha. Houdt hele gesprekken met zichzelf en kreunt de hele dag door van moeite en frustratie als hij iets wil wat zijn lichaam nog niet kan. Fos is vrij snel in zijn ontwikkeling, dat zie ik aan hem en dat wordt bevestigd door het CB, andere baby’s en wat ik lees. Dat vind ik prachtig maar maakt mij niet trotser als moeder. Want als hij nu nog niet zijn spiegelbeeld zou herkennen, nog niet zou kunnen omrollen of nog niet zou doorslapen dan ook zou ik geweldig trots zijn op hem. Hij heeft alle tijd en het loopt wel los. Doet je kindje deze dingen dus nog niet? Dat is ook heel normaal. Er is heel veel ‘heel normaal’ in deze fase.

Elise's Weekly Pictorama Juni 2016 #5 - Frankfurt & Amsterdam

Tijd voor een nieuwe fase! Binnenkort gaan wij de laatste fles eraf halen en deze combineren met de avondfles van daarvoor. Wij gaan kijken of een papfles wat voor Fos is namelijk. Over een maandje probeer ik hem op 4 flessen te hebben. Afgelopen weekend kreeg Fos zijn eerste hapje en hier ga ik mee door de komende tijd, elke dag een klein hapje en dat bouw ik steeds verder op. Hij vindt het namelijk een stuk lekkerder en minder vreemd of raar dan ik aanvankelijk had gedacht. Hij leek klaar voor iets nieuws en dit werd bevestigd. Wel in alle rust hoor, wij hebben geen haast en ook maar eens kijken of zijn darmen er goed op reageren. Met de Johannesbroodpitmeel gaan wij gewoon door, Fos heeft anders heel ernstige klachten. Gelukkig gaat het met JBPM erg goed en hebben wij het onder controle.

Wij halen trouwens veel tips uit het boek ‘Buskruit met Muisjes‘, het is een handige richtlijn voor voeding en slapen. Alsnog maken wij het werkbaar voor ons en voor Fos maar wij hebben ’em er menig keer bij gepakt.

Het voelt heerlijk om ook een heel positief en blij artikel te schrijven, om te kunnen vertellen dat het geweldig goed met ons gaat. Ook dat wil ik niet onder stoelen of banken schuiven, net zo min als dat ik dat heb gedaan toen het minder met ons ging. Fos is een blij ei, ik een blij ei, Boris een blij ei. Tezamen maakt dat een bizar gelukkig en gezegend gezinnetje.

Liefs,

Elise Joanne

avw - Tien Testmama's Gezocht! - Wil jij de Pampers Baby-Dry Pants proberen?

Dit artikel is geschreven in samenwerking met Pampers.

Testmama's gezocht! Pampers Baby-Dry Pants Elisejoanne.nl

Vandaag een oproepje aan alle mama’s met baby’s onder mijn bezoekers! Van Pampers mag ik namelijk de nieuwste Baby-Dry Pants laten testen door tien moeders die dit graag zouden willen uitproberen om het delicate kontje van hun baby’s. Ik wil andere moeders namelijk ook de gelegenheid geven om Pampers te proberen en om te ervaren waarom ik ze zo graag gebruik voor Fos. Wil je meedoen? Klik dan verder!

Fos zit op dit moment in maatje 3 en gebruikt nu de Pampers Premium Protection Active Fit luiers en daar ben ik ontzettend tevreden over. Ik geloof oprecht dat Pampers een goed merk is, het beste wat ik Fos kan bieden. Pampers is van mening – en daar ben ik het helemaal mee eens – dat juist er alleen verbetering op kan treden als meer moeders luiers testen van Pampers en aangeven wat zij fijn vinden en wat niet. Nu Fos nog niet in maatje 4 zit en de nieuwste Baby-Dry Pants dus nog niet aan kan, is het alleen maar goed (ook voor mij) om te weten wat de ervaringen van andere moeders zijn. Niet voor niets weet Pampers namelijk dat wij moeders weten wat het beste is voor ons kindje. En daarom blijven ze input van ons nodig hebben.

De Pampers Baby-Dry Pants komen in maatje 4, 5 en 6. Heb jij dus een kindje die deze maat gebruikt en zou je het leuk vinden om mee te doen? Top! Geef hieronder bij de comments aan dat je mee wilt doen, hoe oud je baby is en welke maat je zou willen testen. Dan zorgen Pampers en ik ervoor dat jij ze thuisgestuurd krijgt en dat jullie de Baby-Dry Pants een kleine week kunnen testen. Naderhand horen wij natuurlijk graag wat je van de luiers vindt!

Ik kies op zondag 10 juli 2016 tien moeders uit die gereageerd hebben, je krijgt dan een mailtje van mij waarop je moet reageren met je adres. Pampers zal de luiers dan naar je toe sturen. In ruil daarvoor zou het fijn zijn als je Pampers helpt met feedback aan de hand van een aantal vragen zoals; is je kindje droog en niet doorgelekt? Sluit de Pampers Baby-Dry Pants mooi aan om zijn/haar billetjes en rond het buikje? Wat vind je van het gebruiksgemak zoals het snel omhoog kunnen trekken van de luier? Vind jij ook dat het verschonen zo prettiger en sneller gaat? Je mag je eigen ervaringen delen en alle kritische en positieve noten delen. Pampers hoort het graag! En ik ook want ik ben er gebaat bij wanneer Fos overgaat op deze luier.

Wat is er nieuw en zo belangrijk aan deze Pampers Baby-Dry Pants?

De stretchband van de luier die om het buikje van je baby gaat is flexibel en past zich makkelijk aan rond de taille en de beentjes. Daarnaast is hij extra ademend en zal het vocht en de nattigheid van een plasluier bij de huid van de baby vandaan blijven. Hoe dan? De absorberende toplaag neemt de vloeistof extra snel op zodat je baby ook tot 12 uur lang echt droog kan blijven. Dit komt door de microparels die tot 30 x (!) hun gewicht in vocht kunnen opvangen. Fos slaapt bijvoorbeeld al door (hoera voor ons!) en dan is het extra belangrijk dat hij een luier om heeft die hem echt droog kan houden gedurende de langere tijden die hij nu slaapt. Daarnaast is de luier zijdezacht wat wel zo prettig is gedurende de nacht omdat een baby behoorlijk veel kan draaien en woelen in zijn slaapje. Onderhand hebben jullie vast de foto van Fos gezien die gedurende de avond zijn hele bedje heeft lopen verkennen. Wel zo fijn als je luier dan goed én comfortabel zit. Natuurlijk is dit ook van belang gedurende de dag omdat je kindje veel beweegt. Ik merk ook aan Fos dat hij meer beweegt dan een aantal weken geleden; niet alleen kan hij zich nu omrollen maar hij gaat mij soms een partij te keer met zijn armpjes en beentjes, haha. En is het tijd voor verschoning? Ook dat gaat heel makkelijk! Door de tape aan de achterzijde kan je de Pampers Baby-Dry Pants gemakkelijk compact oprollen, afsluiten en weggooien.

Ik mag dus best behoorlijk wat moeders uitzoeken om mee te testen dus reageer vooral!

Ik ben benieuwd naar jullie mening en de reacties. Mocht je zelf geen kindje hebben in deze maten maar wel een andere moeder (of vader!) weten die graag mee wil doen? Attendeer ze dan even op deze blogpost.

Liefs,

Elise Joanne

Weet je wat zo typisch is? Vraag aan moeders wat een van hun grootste ergernissen is wanneer ze een moeder zijn geworden en ze zeggen bijna allemaal ‘andere moeders!’. Zo ook ik. Grappig genoeg worden wij wel eens gekwetst door dezelfde groep waar wij zelf ook deel van uitmaken. Tips en advies uitwisselen is goud waard, je kan een ander die een enorme berg voor zich ziet met een probleem goed helpen door soms jouw ervaringen te delen. Vaak is dit ook zeer welkom, zeker als de bewuste moeder erom vraagt. Maar je krijgt ook vaak onnodige kritiek naar je hoofd geslingerd of berichten waar je onzeker van wordt. Vaak is het de moeder die een andere moeder snel kan veroordelen. Terwijl bijna alle moeders zelf zeggen amper te (ver)oordelen en alles behalve vingertjes zal wijzen. Ik mis soms solidariteit naar elkaar.

Dit artikel is geen ‘kijk ons als moeders nou eens kritiek krijgen’ Dit artikel gaat niet over of je kritiek krijgt of aankunt en hoe daar mee om te gaan. De boodschap van wat ik probeer te schrijven is dat wij veel van elkaar kunnen en mogen leren zolang je maar open staat voor een ander en zijn of haar mening. En dat is prachtig! 

Ik heb vorige week gevraagd aan de moeders die mij volgen op Facebook en Instagram om hun ervaringen met kritiek en vooroordelen te vertellen. Die zie je terug in de foto’s in dit artikel. Bedankt voor het delen dames!

Waar is de Solidariteit #1

Je schrijft over hoe druk je het soms hebt en hoe je in vredesnaam alles rond breidt elke dag. Er zijn dan áltijd moeders die aangeven het nog zwaarder te hebben, nog lastiger dan jij. ‘Jij hebt er maar eentje, ik heb er wel twee! Heb je enig idee hoe druk dát is?’ of berichten zoals ‘Wacht maar, zodra je er meer krijgt weet je wat pas vermoeidheid is’. Waarom nou toch? Waarom is het soms nodig altijd je eigen situatie beter te maken in het slechter maken (snap je het nog?) tegenover de ander. Vooral de opmerkingen over meer kinderen in combinatie als vermoeidheid, daar heb ik een broertje dood aan gekregen. Want ik zal de laatste zijn die zegt dat het niet drukker zal worden naar mate er meer kinderen in je leven mogen komen maar houden deze vrouwen ook wel in ogenschouw dat van 0 kind naar 1 kind de meest grote verandering in een leven brengt? Nee, vaak niet. Drukker zal het met meer babbies zeker worden, dat geloof ik graag. Maar je hebt als niet-moeder geen idee hoe het leven met een kind wél gaat. De onzekerheid, de angsten, de vragen, de huiltjes die je niet begrijpt, de krampjes waarvan je niet weet hoe je daarmee om moet gaan. Zelfs een luier verwisselen is nog lastig de eerste keren en laat ik het niet hebben over badderen en de doodsangsten die je ondergaat als je je baby voor de eerste keer zelf aankleed. Ik was constant bang iets te breken!

Ook een punt van eeuwige discussie; borstvoeding. Ik blijf ver weg van Facebook-pagina’s waar moeders de overhand hebben. Er wordt mij wel eens gevraagd te schrijven over borstvoeding en mijn ervaring, zeker omdat men nu weet dat ik flesvoeding geef en niet lang Fos heb kunnen voeden zoals ik aanvankelijk wilde. Ik denk dat ik een verhaal kan vertellen waar menig vrouw iets aan heeft. Maar weet je dat ik eigenlijk gewoon geen zin heb in commentaar van anderen? Want dat krijg je en dat commentaar is vaak niet voor de poes. Mijn verhaal is verdrietig en ik heb er zelf nog moeite mee te accepteren dat het niet anders is. Niet omdat ik borstvoeding heilig vind, maar omdat ik het zo graag wilde geven. Langer dan ik nu heb gedaan. De reden waarom het niet lukte en alles wat ik uit de kast heb getrokken kan waardevol zijn voor een ander en toch schrijf ik er niet over. Vreemd eigenlijk want Fos groeit als kool op flesvoeding en dat deed hij niet met mijn borstvoeding. Elke keer als hij weer in gewicht is aangekomen gloei ik van trots! Maakt het dan nog uit waarmee hij gevoed wordt? In mijn situatie kon ik niet geven wat ik wilde en daar is nog wel begrip voor (op de opmerkingen ‘heb je het wel écht lang genoeg geprobeerd?!’ na) maar de vrouwen die besluiten om wat voor reden dan ook geen borstvoeding te willen geven worden voor mijn ogen geslacht op social media. Waarom dan toch?

Waar is de Solidariteit #4

Ik merk het zelfs al als een collega een vraag stelt op Twitter over borstvoeding en jij de vraag voor haar probeert te beantwoorden. Je wordt genegeerd. Want, ik geeft geen borstvoeding meer, wat zou ik nou voor goed advies kunnen geven? Pijnlijk is dat, zeker als een ander – die dan wel op dat moment nog borstvoeding geeft – exact hetzelfde zegt en dat voor vol wordt aangenomen. Frustrerend. Want je probeert alleen maar een ander te helpen.

Sowieso is de hele borstvoeding versus flesvoeding er eentje die nogal graag gevoerd wordt. ‘Ik ben pro borstvoeding maar veroordeel flesvoeding niet’, is een zin die ik vaak voorbij zie komen. Waarom zie ik dan zoveel vrouwen in de stress schieten als ze over moeten gaan op flesvoeding of spreken over de verschrikkelijke ‘borstvoedingsmaffia’? Even los gezien van hun eigen wil en wens maar gerelateerd aan de stress die ze krijgen van andere vrouwen. Lastig. Zonde ook.

Oh! Maar ik benoem ook even de andere zijde van het verhaal; vrouwen die de keuze maken voor borstvoeding en dat de hele jaren ’50 generatie daarover valt. ‘Stop er toch een fles in meid, al die moeite doen is toch helemaal niet nodig?’ of de klassieker ‘ik ben ook groot geworden van flesvoeding hoor, er is toch ook niks mis met mij? Nou dan, kies toch gewoon voor de fles’. Ik hoor genoeg vrouwen die moeite hebben met borstvoeding kunnen geven en die eigenlijk maar moeten ophouden van hun omgeving. Je hebt het immers geprobeerd toch? Hup, nu door. Terwijl genoeg moeders graag door willen zetten en er spijt van hebben later wanneer ze dat niet doen, zich om hebben laten praten door hun omgeving.

En laten wij het niet hebben over de vrouwen die de ene nare opmerking na de andere krijgen omdat ze hun baby al twee jaar voeden op deze manier. Wat dat is ‘vies, walgelijk of onnatuurlijk!’.

En zullen wij nog even wat clichés de deur uit doen?

Niet vaccineren? Gevaar voor de mensheid! – Wél vaccineren? Te dom om onderzoeken te lezen zeker? Wil je dat je kindje austisme krijgt? – Thuisblijfmoeder? Dus je zit de hele dag op je kont? – Werken als moeder? Dus die kinderen van je heb je maar gekregen zodat een ander hem kan opvoeden? Want onverantwoordelijk van je – Een snelle bevalling gehad? Wat lekker makkelijk! – Een keizersnede is wel prettig zeg, zou ik ook wel willen – Je kindje laten huilen? Mishandeling! – Jemig, jij gaat ook wel voor elke poep en scheet kijken bij je kind zeg, poeh – Pampers? Dure onzin, huismerk is ook prima. Maar dat is zeker niet goed genoeg voor je kind he? – Al die kleren die je koop voor je baby, zo leert hij alleen maar materialistisch en ijdel te worden – Zeeman kleding? Nou, laten wij hopen dat hij later niet gepest zal worden – Je bent wel veel aangekomen tijdens de zwangerschap he? – Jemig, wil je nu al afvallen? Je bent net moeder geworden, er zijn belangrijkere dingen hoor!

Waar is de Solidariteit #2

Ik ben blogger, mijn werk speelt zich voornamelijk thuis en in Amsterdam af. Dat heeft een voordeel en een nadeel in mijn ogen. Een voordeel want ik kan mijn eigen tijd indelen en ik hoef niet van 8-5 te werken. Fos hoeft niet nu naar een kinderopvang/gastouder en ik kan meer meekrijgen van zijn babytijd, dat vind ik belangrijk en fijn. Aan de andere kant ben ik dól op mijn werk en heb daar nu vrij weinig tijd voor. Thuiswerken met een baby? Ja, dan kom je écht aan werken toe.. Niet dus. En dat zal alleen maar ‘erger’ worden zodra hij minder gaat slapen en ons huis op stelten zet met kruipen en daarna lopen. Naast dat ik graag doe wat ik doe is Elisejoanne.nl mijn fulltime baan. Ik krijg er een fulltime salaris van en dat betekent dat ik rekeningen er mee kan betalen en verantwoordelijkheden heb. Naar Boris en Fos toe maar ook naar bedrijven waarmee ik samenwerk. Af en toe moet ik naar Amsterdam voor dat ‘leuke event’. Want op dat gezellige event met al die vrolijke aankleding leg ik contacten en bespreek ik samenwerkingen. Ja, met soms een cocktail in mijn hand, zo gaat dat nou eenmaal. Mijn werk betaalt de rekeningen, ook ik moet gewoon aan de slag. Dus gaat Fos wel eens naar Oma zodat ik mijn handen vrij heb. Ik blijf thuis wanneer ik dat wil en ik moet soms gaan wanneer een groot merk om een bespreking vraagt. De hoeveelheid opmerkingen die ik krijg dat het makkelijk is om thuis te werken met een kleintje, dat ik wel heel snel naar Amsterdam toe ga, of het niet is tijd is dat ik weer aan het werk ben; ze lopen uiteen en ze verschillen als dag en nacht.

Je hoort mij trouwens niet zeggen dat ik zwaar werk heb hoor – dat is het niet -, mijn werk is wel vrij veeleisend omdat je zoveel van je leven vastlegt en dus best tijdrovend. Daar klaag ik verder niet over, ik vind mijn werk fantastisch! 

Wat ik mis bij moeders is solidariteit naar elkaar. Elke vrouw is een bonk van ervaring voor een ander. Hoeveel kinderen zijn er niet opgevoed met Google en fora waarin er allerlei verschillende situaties worden besproken? Fos wel hoor, ik heb menig mening afgezocht. En ik kwam altijd een zure appel tegen die een ander veroordeelde om de keuze die zij maakten. Even tussen neus en lippen door een vraag stellen wat eigenlijk een belediging is. Ik ben het ook niet altijd eens met de wijze waarop een ander het doet maar weet je wat ik dan doe? Mijn mond houden. Of oprecht een leuke vraag stellen en meer te weten komen, misschien leer ik er nog eens wat van. Ook een optie!

Waar is de Solidariteit #3

Elisabeth slaat de spijker op de kop..

Ik geloof namelijk oprecht dat het merendeel van alle moeders heel graag het áller áller állerbeste wil voor zijn of haar kind. Laten wij soms dus onze monden houden, wegkijken en niet altijd met de ander bemoeien. Laten wij elkaar steunen in de keuzes die een ander maakt met deze instelling. Geef elkaar advies wanneer welkom en help elkaar antwoorden te vinden op problemen die rijzen of situaties die er om vragen. Laten wij elkaar helpen door er te zijn voor elkaar, solidariteit te tonen. En als je dan niet snapt waarom een ander die keuze maakt dan snap je dat soms maar niet. Je weet niet altijd alle informatie, je bent die persoon niet, je hebt zijn of haar leven niet. Beslis voor jezelf of het een handeling die die jij ook wilt doen en zo niet dan laat je dat links liggen en ga je door met je leven.

Er zei iemand op Twitter dat je er ook altijd voor kan kiezen om advies/feedback/kritiek naast je neer te leggen. Klopt als een bus! Maar dat is niet waar dit artikel over gaat. Het gaat mij erom dat ik niet snap dat wij zo naar doen (even Jip & Janneke taal) tegen élkaar. Knijp een oogje toe, houd je mond, stel geïnteresseerde vragen, leer van elkaar en wees behulpzaam. Sta open voor nieuwe ideeën en juich andere meningen juist toe en niet af. Wees ruimdenkend of sluit soms je ogen.

Wees solidair als moeder naar een andere moeder. Wat wij niet willen dat ons geschiedt..

Liefs,

Elise Joanne