Moederschap

Elisejoanne.nl - Moederschap en Onzekerheid #2

Wanneer je zwanger mag worden, een kindje in je buik mag dragen en hem daarna liefdevol (en met behoorlijk wat pijn, angst en vieze momenten) hem in je armen mag sluiten begint het avontuur pas echt. Niemand kan je vertellen hoe het gaat zijn, wat er kan gebeuren en hoe je je gaat voelen. Wellicht in een bepaalde mate, maar écht begrijpen doe je het pas wanneer hij zijn eerste adem teug neemt en jij daarmee ook die van jou in het moederschap. Wat nou als het niet gaat zoals je dacht? Wat nou als het allemaal anders loopt? Wat nou als het toch minder die roze wolk is? Wat nou als je vindt dat je faalt, elke dag weer?

Wanneer je zwanger probeert te worden en wanneer je daadwerkelijk dat plusje ziet op je test dan begin je na te denken over hoe het straks zal zijn. Dat begint bij ‘simpele’ vragen zoals de te bepalen kleur van de babykamer maar gaat al wat dieper wanneer je een naam probeert te bedenken. Je hebt een idee van hoe het in het begin gaat lopen, Boris en ik hebben menig middag gefantaseerd hoe het zou zijn als Fos er is en hoe wij zouden handelen bij krampjes, mogelijke reflux, huil-uurtjes en andere lastige momenten.

Na het beantwoorden voor jezelf van de meer simpele vragen kom je bij de belangrijke vragen en dat zijn dan of je borstvoeding of flesvoeding wilt geven en bij dat eerste hoe lang en wanneer besluit je te stoppen als het ‘niet lukt’? Maar ook wat te doen als je kindje huilt, laat je hem liggen of pak je hem op? Hoe snel ben je met het toegeven aan ‘zeur-huiltjes’ en wanneer besluit je hem te laten slapen in plaats van toch maar midden in de nacht die luier te verschonen? Hoe ga je om met die verschrikkelijke krampjes en die tergend lange momenten dat ‘ie wakker is terwijl hij hoort te slapen?

De eerste maand van het moederschap was best zwaar. Lichamelijk vanwege de evidente klachten aan mijn stuitje en tja.. doos. Want na een rappe bevalling was er nou eenmaal wat schade ‘down under’. En die schade was pijnlijk, de hechtingen zaten mij letterlijk dwars. Auw. Zorgen voor je kleintje in zo’n tijd is dan lastig ondanks alle hulp van manlief en kraamverzorgster. Tel daar de bizarre slapeloze nachten en de constante gedachte of je het wel goed genoeg doet voor hem en poef! – de zorgen zijn geboren. En met deze zorgen ook het tweelingzusje van het gevoel dat men onzekerheid noemt. Het gevoel dat je faalt, bijna elke dag weer.

Slaap hij wel genoeg? Eet hij wel goed? Hij komt niet aan! Waarom niet? Wat doe ik fout? Waarom hapt hij niet aan? Uk, waarom huil je? Is zijn poep wel de juiste kleur? Is zijn poep wel de juiste consistentie? Plast ‘ie wel genoeg? Heet hij nou krampjes of moet hij nou boeren? Ben ik de enige bij wie het douchen pas gebeurd rond een uur of vier in de middag áls het al gebeurd? Kak, wéér niet ontbeten vandaag. Verdorie, de was zit al een dag of twee te stinken in de wasmachine. Zullen wij maar weer eten bestellen? Ik ben moe, zo moe.. Is het een regeldag? Mag ik hem weer een flesje geven? Ben ik de enige die bij afkolven zo weinig cc aanmaakt? Waarom komt hij niet aan van mijn borstvoeding? is het tijd om bij te voeden? Borstvoeding lukt niet, bellen wij een lactatiedeskundige? Toch maar naar een osteopaat voor die verrekte krampjes dan? Welke flesvoeding kiezen wij? Hij valt te veel af, waarom lukt het niet? Hij huilt! Waarom? Wat doe ik fout? Doe ik überhaupt iets fout? Is het normaal zoveel vragen te stellen? Ervaren andere moeders de eerste weken ook? Ligt het aan mij..?

Elisejoanne.nl - Moederschap en Onzekerheid

De afgelopen maand, de eerste vier weken, gingen deze bovenstaande vragen als een constante stroom door mijn hoofd. En dat ging gepaard met veel frustratie, stress en emotie. Menig traan is gelaten. Je wilt het állerbeste voor je kind en op een gegeven moment – wellicht door hormonen en vermoeidheid – ga je je afvragen of jij als moeder wel het allerbeste bent voor je kindje. Ik zal vast niet de enige zijn die zich dat af heeft gevraagd? Die zich dat nog steeds soms afvraagt? Toch..? Want is je best doen écht goed genoeg?

Weet wel dat ik dus niet van Fos iets ‘wil’ of dat hij niet mag huilen van mij. Hij mag zeker wel huilen, dat is zijn manier van communiceren nu en dat is prima. En hij is simpelweg de allermooiste, allerliefste baby óók als hij huilt. Het gaat mij voornamelijk om de momenten van pijn door bijvoorbeeld krampjes wat ik niet weg kan halen, dát vind ik enorm lastig. 

Ik heb de afgelopen maanden veel comments, reacties, twitterberichtjes, Snapchats en e-mails gekregen met verhalen die vergelijkbaar waren, allemaal verzonden om mij een hart onder de riem te steken. Elke dag ben ik dankbaar voor al die berichten want onderschat niet; ze helpen. Het voelt soms alsof je er alleen voor staat als ouders, of wij/ik de enige zijn bij wie het soms zó hartgrondig fout gaat. Maar ging het eigenlijk wel ‘fout’? Of is dit eigenlijk gewoon heel normaal? Ik voel mij elke dag wel een loedermoeder, iemand die maar wat aanrommelt, al dan niet met de beste intenties. Maar ‘gelukkig’ is het zo dat dit bij veel meer moeders/vaders/ouders gebeurt en dit eigenlijk normaal is de eerste tijd. Of je moet een bizar magisch moedermonster zijn maar daar lopen er maar enkele van rond.

Want bij vrijwel niemand gaat het meteen de eerste keer perfect. Ik doel hier niet op het genieten en het ervaren van een roze wolk in de eerste weken. Ik geniet namelijk ondanks de onzekerheid énorm en ondanks dat het zwaar is ben ik dol en dolgelukkig! Maar welk kind hapt er in één keer de allereerste keer meteen na de geboorte aan en drinkt zich kilo’s in de rondte? Welke kind huilt er vanaf dag één amper en jij hebt elk huiltje meteen door? Geen enkel kind slaapt meteen door, er is geen baby ter wereld die in plaats van huilend, lachend zijn krampjes opvangt. Want hoe goed je ook bent, wat voor geboren moeder iemand ook blijkt te zijn, vrijwel iedereen heeft wel moeite met íets in de eerste paar maanden. En dat is – helaas voor een ieder die alle moeilijke momenten door moet maken – troostend. Gedeelde smart.. Dat krijg ik althans te horen en ik herhaal het op de dagen van onzekerheid maar als een mantra.

Het gevoel van falen is een gemene deler zo blijkt. Want is het falen? Ik denk dat als je het gevoel van falen op een gegeven moment, in welke fase van het moederschap dan ook, ervaart, dat dat een teken is dat je alleen maar het beste wilt voor je kind en alleen maar het beste eist van jezelf als moeder. Hoewel dat ontzettend slopend is is dat eigenlijk een prachtig teken, een teken van intense liefde voor hem of haar.

Zoals Boris het altijd prachtig gekscherend kan zeggen; Het is net als met pannenkoeken bakken, de eerste verkloot je altijd.

Liefs,

Elise Joanne

avw - Fases om naar uit te kijken

Dit artikel is een samenwerking.

Fos - Elisejoanne.nl

De eerste huiltjes zijn gehuild, de eerste blikken op elkaar geworpen, de eerste inktzwarte poepluiers gingen naar okergele drek en de eerste momenten zijn geweest. Deze fase is eigenlijk een hele grote rollercoaster vol met .. tja, eigenlijk met álles. Het is druk, fantastisch, heftig, zwaar, vermoeiend, schattig, bijzonder, magisch en speciaal. Het is belangrijk nu te genieten, zo hard als dat wij kunnen ondanks al die slapeloze nachten. En toch kan ik ook reikhalzend uitkijken naar de dingen die gaan komen.

Er was een heuse babyboom aan de gang in de afgelopen weken en maanden. Menig blogger kondigde aan zwanger te zijn rond dezelfde periode als ik. Maar niet alleen bloggers, ook binnen mijn privé leven vertelde de ene na de andere zus, schoonzus, vriendin, vriend-van-vriend en kennis ook een kindje te mogen krijgen. Naast dat het enige stress opleverde of gekozen namen voor de Ukkies niet overeen zouden komen, is het voornamelijk heel handig want je kan overal afkijken hoe anderen ‘t doen! Zo is ons neefje aan de ene kant 3 maanden ouder en aan de andere kant exact twee weken. Dan heb je nog de beste vriendin en het nichtje die twee prachtige dochters hebben van elk 6 maanden ouder dan Fos. Allemaal zitten ze in een andere fase, een fase verder en het is heerlijk om te bekijken wat ons te wachten staat.

Ik kan uitkijken naar de meest simpele dingen zoals het eerste hapje wat ik ga maken als hij een paar maanden ouder is. En wellicht vind ik ‘t een gedoe, misschien vind ik het heerlijk om te doen. Het kan zijn dat Fos de meest vieze bek trekt in zijn teleurstelling om zijn moeders kookkunsten en ik zal alleen maar kunnen lachen van geluk en mij ergens druk maken om die groene vlek broccoli op mijn witte muur.

Ik kan ook uitkijken naar eerste nacht doorslapen van hem en van ons, wat een zalig gevoel zal dat zijn! Het moment dat je wakker wordt door het ochtendgloren op je gezicht in plaats van een ferme brul om een voeding. Geen gehaast in de ochtend om mijzelf klaar te maken, amper de shampoo uit mijn haren te kunnen spoelen of de tijd om mijn geliefde cruesli te eten. Naar de WC kunnen zonder schuldgevoel omdat Fos het dusdanig op een krijsen zet maar de nood simpelweg te hoog is.

Boris kan uitkijken naar ‘dingen doen’ en ik denk dat menig man dat bij zijn kinderen heeft. Wij hebben altijd gezegd dat het niet uitmaakt of Fos balletdanser of voetballer wil worden, maar dat wij erbij willen zijn. Vroeg opstaan op die zaterdag (Boris dan he) om hem naar dat groene veld te brengen waar hij de sterren van de hemel speelt. Of niet. Misschien treedt hij wel in zijn vaders voetsporen en gaat ‘ie op muziekles en treed hij op in dezelfde kroeg als die zijn vader een BN’er maakte (lees; Bekende Nunspeter). Het maakt niet uit, zolang wij hem kunnen toejuichen, enthousiasmeren, steunen en loven bij alles wat hij zou willen doen of zijn.

Maar ik probeer nog niet zóver naar voren te kijken, meer naar de dingen in het eerste jaar. Ook zijn eerste poging tot omrollen, kruipen en lopen. Hoe vaak zal hij gefrustreerd raken totdat het allemaal lukt? Zal hij vaak vallen voordat hij zal opstaan en weg zal stiefelen? Ik heb begrepen dat baby’s 300 keer (!) vallen voordat ze rechtop kunnen staan en lopen.* Wat een doorzettingsvermogen he? Oh, en pas maar op met die koppen thee, vazen met bloemen en stopcontacten (of de poes zijn staart) want baby’s kruipen evenveel als dat een volwassene stappen zet op één dag!

DSC_3014

Ik zit nog niet in deze fase maar ik laat mij graag voorlichten en kijk bij andere moeders hoe zij het aanpakken en wat zij weg moeten bergen terwijl hun kleintjes de wereld ontdekken. Jullie weten onderhand dat ik gekozen heb voor Pampers als merk om mijn zoons lieflijke billen te omhullen en ik ben daar erg tevreden over. Ik schrijf graag samen met Pampers artikelen maar ook hiervoor had ik de hele inboedel voor enkele maanden al ingeslagen (in de aanbieding, scheelt doekoe’s en dat geldt voor elk merk) en heb daar allerminst spijt van.

DSC_3025

Bij de volgende fase, die van simpelweg meer bewegen, hoort dus ook een andere luier. Dat is blijkbaar logisch, deze nieuwe moeder dacht alleen dat zijn billen in een ander maatje moest passen maar niets is minder waar zo blijkt! Pampers heeft nieuwe luiers ontwikkeld genaamd Pampers Premium Protection Active Fit – mondvol, ik weet ‘t – zodat ook Fos lekker zijn onderkant kan hullen in een bewegelijk stofje dat niet gaat hangen (groot irritatiepuntje bij mij trouwens, en Pampers weet dat moeders dit niet willen zien gelukkig). Een goed aansluitende luier heeft ook impact op hoe prettig de baby kan bewegen lijkt mij, niets zo onprettig als hij tegen wordt gehouden door iets anders dan zijn eigen onvermogen of niet dan? Dus dat.

DSC_3024

Dus, even wat theorie, wat hoe werken deze luiers? Het is de eerste en enige luier met Magical Pods; absorberende kanalen die het vocht gelijkmatig over de luier verdelen. Zo blijft de Pampers Active Fit luier minder hangen en blijft hij droog. Dat laatste komt ook door de Micro Parels, die absorberen tot 30 keer hun gewicht om het vocht zo goed mogelijk op te vangen. De unieke 3-way fit zorgt ervoor dat de luier comfortabel zit rondom het buikje, de beentjes en de billetjes, zo kan je baby zich in alle vrijheid bewegen. En dat zonder beperking kunnen doen is natuurlijk wel zo prettig voor de Ukkies!

DSC_3022

En jongens, hoe kan ik als moeder die haar kind Fos heeft genoemd nou niet gebruik maken van luiers met een vosje erop!

Fos - Elisejoanne.nl

Voor nu heeft Fos gewoon nog maatje 1 om zijn kont en is hij nog klein en kwetsbaar en gaat hij nergens anders heen dan van zijn bedje naar mijn liefdevolle armen. Ondanks dat ik soms niet recht kan kijken van vermoeidheid weet ik dat dit zo snel voorbij zal gaan. Voor je het weet zal ik dus achter hem aan schieten door het hele huis en als ik nog een keertje knipper met mijn ogen zijn wij 4 jaar verder en breng ik hem naar de basisschool. En knipper ik nóg een keer en dan zie ik hem zijn spullen bij elkaar pakken omdat ‘ie uit huis gaat. Poeh, ik moet er nog niet aan denken!

Als je benieuwd ben naar de werking van de luier kan je hier een filmpje bekijken waarin alles goed is uitgebeeld!

Wellicht leuk als ik een keer een testpanel opzet zodat jullie als bezoekers, indien je ook een baby hebt die in de ‘ooooh, kijk ’em gaan dan, hij rent al bijna!’ – fase zit ook de luiers te kunnen testen? Bij animo zetten Pampers en ik dat graag op de volgende keer!

Liefs,

Elise Joanne

*Bron: Leach, P. (2002), babyhood, pp.254 ; (American Academy of Pediatrics, 2009), Caring For Your Baby and Young Child (5e éd., pp.288).

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel.

Fos - Elisejoanne.nl

Er zijn weer twee weekjes voorbij sinds de video dat Fos(sel) zijn debut maakte op Youtube. Deze week is het weer mijn beurt voor een video en ik besloot vorige week de camera erbij te pakken en random beelden te filmen van mijn week! Een soort vlog dus. Ik neem je mee door een week waarin Fos alweer een maand oud werd, ik slapeloze nachten had door een vergissing is voeding, maar ook goede dagen waarin het echt even genieten was. Kijk je mee?

Ik ben van plan deze zomer eens een echte vlogcamera te kopen zodat ik af en toe ‘propere’ vlogs kan maken af en toe, dat lijkt mij leuk! Jullie ook? Dit was alvast een klein voorproefje.

Suggesties voor te behandelen onderwerpen zijn altijd welkom, de volgende keer ga ik het hebben over mijn en Fos zijn favorieten; welke producten werken in ons huishouden wel en welke niet?

Je kan je hier abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Liefs,

Elise Joanne

Fos - Elisejoanne.nl

Er is alweer een maand voorbij, dé maand der maanden voor ons als gezin. De afgelopen vier weken stonden voor ons natuurlijk helemaal in het teken van de bevalling, de kraamtijd en Fos, maar ook hier op de site was het even een beetje een ‘moederblog’. Niet vreemd natuurlijk, ik had genoeg te vertellen en aan de bizar hoge statistieken te zien wilden jullie het allemaal lezen. Gelukkig maar! Wat waren de populairste artikelen? Was dat hét verhaal verhalen, mijn bevalling in 2300 woorden of toch iets anders?

Deze afgelopen vier weken kwam er geen Elise’s Weekly Pictorama online, toch wel de meest populaire artikelen van de maand. Daar begin ik trouwens binnenkort weer mee, ik denk zo halverwege april.

Normaal probeer ik in drie verschillende categorieën een artikel te pakken, ook om de veelzijdigheid van mijn blog goed weer te geven. De persoonlijke artikelen blijven altijd het populairste maar anders komen de artikelen over beauty – die net het onderspit delven in statistieken – niet aan bod terwijl ze dat wel verdienen, ook die worden goed bekeken. Maar deze maand kan ik er niet onderuit; de populairste artikelen betroffen allemaal de persoonlijke stukken.

♥Zwangerschap & Lifestyle

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

Met eer natuurlijk op nummertje één, mijn bevallingsverhaal! Logisch ook, het zou mij verbazen als het niet zo was. In 2300 woorden legde ik mijn complete ziel en zaligheid bloot, meer dan dat ik van te voren eigenlijk had gedacht te doen. Dat deed ik omdat ik een open en eerlijke verhaal wilde vertellen, dat past simpelweg bij mij en hoe ik de afgelopen 9 maanden jullie op de hoogte heb gehouden van de zwangerschap. Nu dingen achterwege laten klopte gewoon niet en ik ben gewoon een ’emo-beestje’ dus het voelde goed dit te doen. De reacties waren lief, intens, meelevend, begripvol en zéér waardevol voor mij als pas bevallen vrouw. Mijn verhaal werd door meer dan 40.000 mensen gezien op Facebook en werd in de eerste week tijd zo’n 20.000 keer bekeken. Bizarre statistieken..

Je kan hier ‘Mijn Bevallingsverhaal’ teruglezen.

♥Zwangerschap & Lifestyle

Fos Ontmoeten - Elisejoanne.nl

De video’s voor Ouders van Nu blijven natuurlijk doorlopen, daar kon ik niet in vooruit werken. En ik had mijn bevallingsverhaal al gedeeld maar wat er nog ontbrak was het voorstellen van onze zoon! Ik nam – wederom – een emotionele video op en stelde met heel veel liefde en trots ons wonder aan jullie voor. Heerlijk slapend in mijn armen maakte hij zijn echte officiële debut op Elisejoanne.nl. De waardering voor die beelden was ook niet mis en ik vond het super dat men doorhad dat ik het best spannend vond Fos te delen. Deze video deed amper onder voor mijn bevallingsverhaal leuk genoeg!

Je kan hier het artikel ‘Tijd om Fos te ontmoeten!’ teruglezen.

♥Zwangerschap & Lifestyle

IMG_3381

Tja, om nog maar even bij Fos te blijven komt hier het derde meest populaire artikel van de maand (waarschijnlijk zijn deze drie de populairste van het jaar, haha), degene waarin ik uitleg waar de namen Fos Elias Gijs vandaan komen en waarom wij hiervoor hebben gekozen. Fos is natuurlijk een unieke naam, eentje die je niet vaak in de wandelgangen hoort en wellicht ook eventjes de ‘ik moet er aan wennen’ reacties op kan roepen. Logisch! Eigenlijk waren vrijwel alle reacties ontzettend positief op onze namen en er waren zelfs bezoekers die zeiden dat deze naam op het lijstje voor hun Uk kwam te staan, wat tof!

Je kan hier het artikel ‘De Naam + Uitleg‘ teruglezen.

Zo, dat waren de meest bekeken artikelen van de afgelopen 4 weken. Niet vreemd eigenlijk he? Heb jij al deze artikelen gelezen? Je ziet toch dat ik met recht en rede persoonlijke en lifestyle gerelateerde artikelen online zet, ze zijn gewoon het populairste en de meeste reacties komen toch ook echt op die artikelen. Of ik moet een nieuwe M.A.C lipstick hebben natuurlijk. Ik ben een beautyblog maar het persoonlijke gedeelte zal ik ook om die reden nooit achterwege laten en zal altijd een groot deel van de blog blijven.

 Ik wil niet geheel een persoonlijke website worden maar ook niet alleen maar een beautyblog, de combinatie is soms wat vreemd wellicht maar tot nu toe werkt het wel naar mijn idee. Hebben jullie dat ook? Het kan zijn dat de een komt voor alleen de reviews, de ander voor de Elise’s Weekly Pictorama en de derde wellicht voor alle baby-nieuwtjes. Ik hoop dat er ook bezoekers zijn die voor álle onderwerpen komen. Waar kom jij voor op Elisejoanne?

Liefs,

Elise Joanne

Fos Ontmoeten - Elisejoanne.nl

Gisteren is mijn bevallingsverhaal online gekomen dus wellicht is het een beetje een baby-bommetje op de site maar vandaag is het weer mijn beurt voor een nieuwe zwangerschapsdagboek. En deze keer niet zomaar eentje natuurlijk, Fos zal ook even ten tonele verschijnen. Nu hij nog zo klein is vinden Boris en ik dat minder een probleem en komt hij mij even vergezellen tijdens mijn praatje. Kijk je mee?

Bedankt voor het kijken! Je kan je hier abonneren op mijn kanaal.

Bedankt voor alle geweldige comments gisteren! Echt heel leuk om te lezen hoe jullie mee leven en ook deels eigen verhalen te vernemen en hoeveel herkenbaarheid er is bij moeders van mijn verhaal. Ik vond het spannend zo open te zijn, zo mijzelf bloot te geven en ben blij te lezen dat het wordt ‘beloond’.

Liefs,

Elise Joanne

 

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

Zo, hier is hij dan, mijn bevallingsverhaal van Fos. Het schrijven van dit verhaal is in etappes gebeurd. Niet alleen omdat ik geen uren had om lekker aan de tafel te schrijven over deze openbaring van oerkrachten, want er vraagt een baby om aandacht, maar ook omdat er tijd voor nodig was om alles helder te krijgen en te beslissen hoe en wat ik wilde vertellen. Niet alles kwam in een keer terug, sommige herinneringen kwamen laten weer opzetten, de scherpe kantjes verdwenen en staken soms hun hoofden weer de hoek om. Afijn, tijd om mijn bevalling, mijn ervaring, gevoelens en gedachten met jullie te delen.

Op dinsdagochtend 1 maart – schrikkeldag was gepasseerd, de maand waarin wijzelf dachten ouders te worden daarmee ook – werd ik wakker rond 6 uur. Niet ongebruikelijk in mijn zwangerschap natuurlijk maar ik voelde mij wat ‘vreemd’. Ik had geen pijn, meer een bepaald gevoel. Rond half 8 stap ik weer terug in bed met wat rugpijn wat ik te wijten vond aan mijn erbarmelijke houding aan de eettafel tijdens het weg slobberen van mijn cruesli ontbijt. Ik val in slaap, al zij het wat onrustig. Boris maakt mij een uurtje later wakker met een lichte kus om afscheid te nemen (heilig bij ons, je verlaat het huis nóóit zonder afscheid te nemen..) en vertrekt naar zijn werk. Wel vraag ik eerst of hij een kruik voor mij wil maken want die verrekte rugpijn blijft maar hangen.

Rond 9 uur trekt de pijn niet weg uit mijn rug en het lijkt wel sterker te worden en na enkele minuten wat af te zwakken om alvorens weet terug te komen. Zou het? Zou dit het zijn? Hét begin? Ik probeer daar niet over na te denken omdat ik niet teleurgesteld wilde worden. Ik heb namelijk meerdere ‘valse alarm!’ momenten gehad en daar werd ik verdrietig van, het verlangen om mijn zoon te ontmoeten benam mij bijna de adem de laatste 2 weken van de zwangerschap namelijk. Maar toch wilde ik de test der testen ondergaan; douchen en kijken of de warmte ervoor zorgt dat de pijn weggaat of blijft. En warempel.. ‘t ging niet weg!

Om 11 uur plof ik op de bank, vermoeid van het douchen. Ik probeer wat afleiding te zoeken in mijn werk maar dat lukt niet heel goed, de pijn blijft komen. Ondertussen app ik twee vriendinnen over de mogelijke stand van zaken en pak mijn telefoon erbij omdat het geheel toch op weeën begint te lijken. Binnen een half uur is het al snel duidelijk; om de drie minuten komen er weeën van 50 seconden die toenemen in pijn. Ik nam mij voor pas rond 1 uur Boris te bellen om thuis te komen van zijn werk maar ‘t lukt mij niet meer dit alleen te verdragen, zo snel en zo heftig komen de pijnen opzetten. Ik besef mij dat dít het is. Ik ga bevallen. Vandaag nog. Het is onderhand half 12.

‘Hi lieverd, stoor ik?’ – Nee, jij belt dus er moet wat aan de hand zijn, dus vertel! – ‘Nou, pin mij er niet op vast, maar ik denk dat jij vader gaat worden vandaag..’. – ECHT?! Serieus? Ja? Wat dan? Hoe dan? Wat voel je? Vertel! – ‘Nou, ik heb al vrij regelmatig hele pijnlijke weeën en dit kan niet meer vals alarm zijn, dat kán niet. Dus het wordt denk ik tijd dat jij alles afsluit, overhevelt aan je collega’s en deze kant op komt.’ – OKAY,  IK KOM ER NU AAN! – ‘Wel heelhuids graag lieverd!’

Om kwart over 12 komt Boris binnen rennen, kijkt met een gespannen en verwachtingsvol koppie mijn kant op en ziet mij en de worsteling die ik aan het aangaan ben met een wee. Het dringt ook tot Boris door; dit is ‘t. Mijn weeën zijn rugweeën en ik merk dat ik het lastig vind ze op te vangen, ze worden ook heel snel een behoorlijk stuk pijnlijker maar ik zit in ‘the zone’ en ik voel dat ik dit aankan. Ik wíl het aankunnen. Het is onderhand 1 uur, tijd om de verloskundige te bellen want na 2 uur vaste, constante weeën van 2-4 minuten pauze die elk 50-60 seconden duren is het raak. Logischerwijs is zij niet meteen onder de indruk, wenst ons veel succes en als er iets is moeten wij bellen. Ze is met een bevalling bezig en zal voor het einde van de middag langs komen. Prima, het zal toch nog even duren. Wel vervelend, ik wilde eigenlijk graag dat iemand al naar mij ‘keek’ want na zoveel pijn wilde ik graag de stand van zaken weten. Wat zou de prognose zijn, hoe snel vorderde ik?

Dan maar douchen, afleiding zoeken! De warmte hielp enorm maar zorgt er ook voor dat ik zeer vermoeid raak; mijn knieën kunnen maar zoveel lopen en wiegen aan en hebben rust nodig, ondanks dat ik mijn rugweeën bijna niet op kan vangen wanneer ik zit of lig. Kiezen tussen twee kwaden dus. Maar ik heb de lichamelijke rust tussen de weeën door nodig merk ik en Boris werkt mij naar bed.

En dan gebeurt het; mijn vliezen breken. Oooh, wat voelt dat naar! Precies tijdens een wee voel ik iets ‘knappen’ en ik loop langzaam leeg. Alsof je in je broek plast maar dan langzamer. Het hek is van de dam; de rugweeën die elke 2 minuten kwamen wordt nu een regelrechte weeën-storm en Boris MOET de verloskundige bellen van mij. Helaas, ze zit nog midden in een bevalling, kan absoluut niet meteen komen. Als het écht dringend is kunnen wij iemand anders krijgen als vervanging van een andere praktijk als nood of om 3 uur terugbellen. Het is al snel duidelijk; om kwart voor 3 – nog geen half uur na dit gesprek – eis ik iemand te zien en wel NU! De pijn begint onhoudbaar te worden, de weeën zijn amper op te vangen. Angst en paniek begint zich een beetje van mij meester te maken want ik voel ineens iets daar beneden, een énorme druk om te persen. Maar dat kan toch helemaal niet? Ik heb nog maar enkele uren weeën! Dit is mijn eerste en ik wilde naar het ziekenhuis! Potverdorre, bel desnoods 112 zei ik tegen Boris want dit gaat fout, dit voelt echt heel erg fout. Het gaat te snel, mijn lichaam kan amper bijbenen wat Moeder Natuur mij geeft om te slikken en ik merk dat ik mentaal het simpelweg niet meer trek.

Dat moment vergeet ik nooit meer; ik voelde twee keer een hoofdje al drukken, de persweeën – waarvan ik niet zeker wist of dat ‘t was want er had nog niemand naar mij gekeken of gevoeld wat de status is – namen toe en ik was in paniek. Ja, er was echt even een moment bij mij dat ik in blinde paniek was want ik snapte het even niet meer, ik was enorm vermoeid, de wereld draaide, de weeën bleven maar komen en niemand was er om mij informatie te geven, gerust te stellen of te dirigeren. Boris was mijn steun en toeverlaat en zonder hem had ik het niet gekund, maar ook hij wist op een gegeven moment gewoon niet meer wat te doen. Ik wilde niet meer, ik kon niet meer, ik moest pauze. Maar die werd mij niet gegeven. Radeloosheid sloeg voor enkele minuten toe en ik heb mij zelden zo angstig gevoeld. En toen ging de de deurbel, de noodverloskundige van een andere partij was ingeschakeld. Er kwam weer een perswee, ik wist hem niet op te vangen, schreeuwde het uit van de pijn en zag eindelijk het gezicht van iemand die wist wat ze moest doen. De verloskundige kwam binnen, het was inmiddels kwart over drie, zag dat dit foute boel was, dat dit veel sneller was gegaan en dat ik – jawel – 10 centimeter ontsluiting had.

‘Elise, ik ben Judith en ik ga je helpen. Je hebt 10 centimeter dus de druk die je voelt zijn persweeën. Je mag nu gaan persen en er gebruik van maken.’ – In het uur dat volgde heb ik alles gegeven wat ik kon. Helaas waren mijn persweeën óók rugweeën dus was het lastig ze goed naar beneden te dirigeren en er gebruik van te maken. Tussen elke wee door praatte ik niet, lag ik er muisstil bij en het enige wat ik kon doen was ademen en kracht verzamelen om mijn zoon ter wereld te laten komen. Elke wee perste ik drie keer mee. De ‘uitdrijving’ – zo noemen ze dat – vorderde relatief snel. Het hoofdje duurde langer, dat heeft zo’n 30 minuten aan persen gekost. Na 40 minuten intensief persen was het moment eindelijk daar.

De persweeën heb ik niet als prettig ervaren. De meeste vrouwen omschrijven dit moment als een ontlading omdat ze eindelijk gebruik mogen maken van de pijn en er wat mee kunnen ‘doen’. Vanwege de rugweeën had ik dit niet en ervoer ik het ook niet als prettig om wat te ‘doen’ met de pijn. In alle eerlijkheid? Dat uur was het langste van mijn leven. Voor mijn gevoel kwam er geen verlossing en ik voelde alle krachten uit mij sijpelen. Ik weet nog dat ik zei tegen de verloskundige dat ik ‘t niet meer kon, dat ik alles al had gegeven. Ik zat aan mijn grens. En toch moest ik door, je lichaam eist het van je. De krachten die in je naar boven komen, de pijn die je overwint.. ik kan er nog steeds niet bij met mijn hoofd. Wat een bevalling doet met je lijf is niet te omschrijven, geen woord ter wereld is afdoende genoeg om die ervaring, die pijn, die ontlading, eer aan te doen. Nu nog heb ik moeite het te begrijpen hoe ik dit bewerkstelligd heb en kijk ik zeer emotioneel terug op dit moment.

Judith riep mij bij de les en keek in mijn lichtelijk wanhopende en vragende ogen; ‘nog één keer gebruik maken van de wee Elise, dit is ’em, dan ben je moeder!’. Ik weet nog dat ik dacht dat als ze geen gelijk zou hebben ik een appeltje met d’r te schillen zou hebben naderhand maar gelukkig was het waar. Na een ferme duw op mijn buik kwam de laatste wee op gang en ik heb alles gegeven wat ik in mij had. Bij de tweede keer persen voelde ik dat het inderdaad bijna zover was en toen ik nog een keer een hap lucht nam, mijn kin op mijn borst duwde en bijna wegzakte van de pijn, voelde ik Fos ter wereld worden gebracht. Hij was er. Mijn zoon. Om 16:15 is Fos geboren met 3240 gram.

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

De ontlading van zo’n moment is niet te omschrijven. Fos werd op mijn buik en borst gelegd, hij gaf twee ferme huiltjes en begon met alerte oogjes rustig rond te kijken naar de wereld waarin hij was beland. Ik was beduusd en – zoals ik het later noem – waus van de gebeurtenis. Ik weet nog dat ik heb gezegd ‘ik heb het gedaan! hij is er! het is mij gelukt!’. Ik keek Boris aan, hij was net zo emotioneel als ik, met ogen vol trotsheid en liefde, gaf mij een kus en alles was goed. Ik ben Boris ontzettend dankbaar voor de rol die hij heeft gespeeld die dag, hij heeft mij zo enorm gesteund, kracht gegeven en omringt met kalmte en rust ook al moet het voor hem absoluut niet makkelijk zijn geweest om dat te doen.

Mijn placenta kwam vrijwel meteen met de allerlaatste wee die daarop volgde. In de 1,5 uur daarna heb ik Fos bij mij gehad terwijl ik werd gehecht. Je kan je voorstellen dat de bevalling nogal snel ging en mijn lichaam het proces amper kon bijbenen. Dit resulteerde in een aantal rupturen en véél hechtingen. Daarnaast heeft de bevalling mij een gekneusd stuitje en gescheurde bekkenbodemspieren opgeleverd. De kraamtijd was een pittige tijd voor mij lichamelijk. Met Fos ging en gaat alles hartstikke goed op enkele gebruikelijke opstart probleempjes na. Ik ben nog steeds herstellende en heb ook na de bevalling veel pijnlijke momenten gehad.

Het duurde dagen voordat ik terug durfde naar de bevalling, voordat ik kon erkennen wat er gebeurde en hoe heftig, pijnlijk en ook eenzaam ik het vond om te moeten verdragen wat mij werd gegeven. Is een bevalling zo intens, zo heftig? Ja. Ik heb dingen gevoeld, gedacht en beleefd die simpelweg nog nooit waren voorgekomen en wellicht ook nooit meer zullen voorkomen. Dit was een ervaring die mij altijd bij blijft en die ondanks de gelukzalige stofjes die loskomen ervoor zorgen dat ik niet geheel met een prettig gevoel terug kan kijken op deze dag. Je vergeet de pijn? Nee. Absoluut niet. Maar de scherpe kantjes gaan er inderdaad wel langzaamaan vanaf. Gelukkig maar. En weet je wat helpt? Kijken naar mijn kerngezonde intens prachtige zoon die ons gegeven is. Want ja, ik had het opnieuw gedaan als dat resulteerde in hetzelfde wonderschone kindje. 

Ik ben trots op mijzelf, dat durf ik nu te zeggen. Dat heeft even wat tijd nodig gehad maar ik kan dat nu hardop zeggen (of schrijven). Mijn bevalling was gewoon erg zwaar en lichamelijk en emotioneel ging het gewoon veel te snel. Maar ik heb ‘t gedaan terwijl ik oprecht dacht het niet te kunnen, deze taak niet te volbrengen in mijn eentje, in mijn eigen huis zonder medicatie.

Dat was ‘t, mijn bevallingsverhaal. Onderhand ben ik 2000 woorden verder en heb jij mijn hele persoonlijke verhaal gelezen. Ik vraag je daar respectvol mee om te gaan, het is niet niks je zo bloot te geven. Maar het voelt wel goed om te doen, het is alsof ik hiermee ook iets afsluit voor nu en de blik op vooruit kan zetten. De liefde die ik voel voor Fos overwint al het gevoel van ongemak, hij verzacht de pijn. Want het moment dat je je kind voor het eerst te zien krijgt is magisch, zó bijzonder, zo krachtig en zo intens mooi. Alles voor hem.

Even een kleine edit voor wat betreft mijn verloskundige en haar praktijk; haar treft geen enkele blaam. Zij heeft gehandeld zoals zij dacht dat goed was en schrok naderhand enorm toen ze te horen kreeg hoe het is gelopen. Boris – de lieverd – was wat  kalm in zijn telefoontjes naar haar en zij had niet helemaal door hoe erg de paniek was en had zij simpelweg niet verwacht dat mijn eerste zich met enkele uurtjes zou aandienen. Wanneer duidelijk werd dat er gehandeld moest worden heeft zij dat gedaan en omdat alles uiteindelijk goed is gekomen neem ik haar niks kwalijk. In haar dienst heeft zij 8 bevallingen gedaan, het was nogal druk zo bleek. Naderhand heeft zij uitstekende zorg verleend omtrent mijn lichamelijk herstel en niks was te veel – ik heb in de afgelopen weken haar vaak gebeld voor hulp en advies en zij schroomde niet dat te geven. De verloskundige die mijn bevalling uiteindelijk deed, Judith, was een prettige en vakkundige vrouw die uitstekend werk heeft geleverd. 

Liefs,

Elise Joanne