Familie

Elise's Weekly Pictorama December 2016 #4 -Vrijwilligerswerk & Kerst

Goedemorgen! Het is vandaag Tweede Kerstdag, ik hoop dat jullie een hele fijne tijd hebben met jullie dierbaren. Ondanks dat het vandaag alsnog een feestelijke dag is staat er wel – het is immers maandag – natuurlijk een gloednieuwe Elise’s Weekly Pictorama klaar! Boris is namelijk aan het werk wanneer ik dit tik dus genoeg tijd om even mijn laptop te pakken en weer wat foto’s te verzamelen. Afgelopen week had ik een gezellige kerstborrel, masseerde ik tientallen handen van de vrijwilligers van de voedselbank en vierden ook wij kerst. Kijk je mee?

(meer…)

Gelukkiger door een kindje?

Ik las op één van mijn favoriete websites – Babybytes – het resultaat van een enquête; ‘Moeders na eerste kind gelukkig(er) dan daarvoor?’, oftewel de  BabyBytes Geluksenquête. Ook een lieve collega-blogger, Shirley van Mommyhood, schreef hierover in een mooi artikel. Het zette mij aan het denken. Ben ik gelukkiger met een kindje dan daarvoor?

Onderzoek wijst namelijk uit dat ouders niet altijd gelukkiger zijn ná de komst van hun eerste dan dat zij daarvoor waren. Vaak komt er een dipje in dit geluksgevoel die zich vooral openbaart in de eerste paar maanden. Het verlies van vrijheid en sociale contacten maar ook de slapeloze nachten en de constante zorgen zijn daar de oorzaken van. Hoe zit het met bij mij, hoe zit dat bij ons?

Ik gaf ons leven een dikke voldoende voor de zwangerschap, absoluut. Gelukkig getrouwd, geen financiële problemen of zorgen te noemen, twee leuke banen en een flinke dosis vrijheid en gezelligheid met vrienden. Natuurlijk bracht onze studies de nodige stress naar voren – ik was behoorlijk ongelukkig tijdens mijn afstuderen – en financieel was het ook niet altijd even makkelijk, het geld kwam (en komt) niet met bakken naar binnen. Natuurlijk, er waren ook ruzies, onenigheden met partner, vrienden of familie. Ook mijn knieën gaven de nodige vervelende momenten en ongelukkige dagen. Maar dit alles is vrij relatief, over het algemeen hadden wij niks te klagen. Wij leefden een heel stabiel en gelukkig leven met alle ‘normale’ ups en downs die een mens en stel kan ervaren.

Hoe zit dat nu met mijn geluksgevoel? Ben ik nu gelukkiger dan voor mijn zwangerschap? Als je de vraag als volgt formuleert; ‘ben je gelukiger mét Fos dan zonder?’ krijgt hij meteen een hele negatieve lading maar kom je wel bij de kern van de zaak denk ik. Ben ik gelukkiger met Fos dan zonder Fos?

Het idee dat Fos niet in mijn leven zou zijn, na hem nu een klein jaar te hebben ervaren, is misselijkmakend. De gedachte dat hij er niet (meer) zou zijn klemt als een zwarte ijzeren klauw rond mijn hart. Maar dat komt ook omdat ik weet hoe het leven met hem is, ik weet wat ik te verliezen heb. Dus eigenlijk moet ik mijzelf een eerlijke kans geven deze vraag te beantwoorden en besluiten dat ik eerder de situatie moet zien als dat Fos er nooit geweest zou zijn. Daarmee meteen mijn wens om zwanger te worden ook even ‘vergeet’. Want als ik dit element in de som laat dan kom ik uit bij een zielig hoopje ellende van een mens; ik ben niets en wil niets zijn zonder mijn kind, zonder de heerlijkheid die Fos belichaamt.

Als ik dat doe, de wens en de aanwezigheid weglaat, en er geen gedacht van verlies is dan kom ik op een ander antwoord wellicht dan wanneer ik dat niet doe. Als Boris en ik niet de wens voor een kindje hadden en daar een praktische handeling van hadden gemaakt, dan hadden wij – zo ongeveer – nog steeds het leven wat wij nu hebben. Wellicht een ander huis maar verder zijn er denk ik niet veel andere zaken. Het huis waar wij nu wonen hebben wij immers gehuurd omdat ik opnieuw geopereerd moest worden aan de andere knie en ik niet nog een keer 6 maanden kon revalideren in ons oude, tochtige en verschrikkelijk kleine stads-appartementje met hobbels, gaten en trappen. Pas ná die verhuizing is de wens gekomen. Ik denk mede door de verhuizing maar toch.. De banen die wij nu hebben zouden wij nog steeds hebben denk ik. Boris zijn wens om te worden wat hij nu is bestaat immers al een tijdje, alsmede mijn wens. Hij werkt al menig jaar in zijn beroep en ik koos er tijdens mijn studie al voor om Elisejoanne.nl op te richten en al voor mijn zwangerschap voor om er een fulltime baan van te maken.

Wij zouden meer uit eten gaan, meer tripjes maken, meer tijd aan elkaar, onze vrienden, familie en onszelf besteden, dat staat als een huis. Die dingen maakte ons zeer gelukkig, maakte ons blij en vrolijk. Maar, met de wetenschap dat wij die activiteiten nu minder kunnen verrichten vind ik – omdat ik weet wat ik nu mis – die activiteiten ook wat ‘leeg’. Je leeft je leven niet om te kunnen dineren of een drankje met vrienden te kunnen doen, dat brengt je geen ultiem gelukzalig gevoel. Ze zijn absoluut nodig af en toe en het maakt het leven er absoluut leuker op! Maar een leven waar je alleen maar sociale activiteiten hebt?

Een leven met Fos heeft mij ouder, verantwoordelijker, (nog) serieuzer en ook belangrijker gemaakt. Als er al een reden was om elke dag uit bed te komen is ‘ie er nu al helemaal! Er is iemand afhankelijk van mijn handelen, mijn liefde. Fos heeft mij nodig, Fos heeft Boris nodig. En wij? Wij hebben hem nodig.

Ja, ik ben niet altijd even gelukkig geweest in de afgelopen 1,5 jaar. Mijn zwangerschap was een goede zwangerschap maar geen enkele zwangerschap is zonder zorgen. Je denkt na over de gezondheid van je kindje en over alle mogelijke gevolgen van vrijwel elke handeling als je een kindje draagt. Wat ik at en deed zou ook voor hem gevolgen hebben, de een wellicht wat sneller en groter dan de andere maar ja, zo zag ik dat wel. Ook de bevalling was er niet eentje waar ik plezierig op terug kijk, ik heb momenten van diepe angst en onzekerheid moeten overwinnen en trotseren om hem ter wereld te kunnen brengen. De eerste weken na Fos zijn geboorte had ik zulke grote wallen dat wanneer een bevriend stel over kinderen begint zij standaard het hebben over die wallen en de grootte ervan om alvorens toch nog even te besluiten af te zien van kinderen. Dat zegt wat. De eerste paar weken en maanden vond ik lastig, vond ik eng, vond ik zéér heftig. Na dagen van niet slapen, niet fatsoenlijk eten, borstvoeding wat niet wilde lukken, krampjes bij je kleintje en uiteindelijk Fos zijn verschrikkelijke reflux was ook ik op. En ook ik had gedachten die niet bepaald positief waren. Ik heb máánden last gehad van mijn stuitje en kon in de eerste weken alleen zitten op zo’n groteske donut. Ik voelde mij een huls van een mens en de gedachte dat het ‘toch echt wel beter zou worden’ geloofde ik niet en voelde ik ook niet.

En toch werd het beter. Toch voelde ik mij op een gegeven moment weer meer Elise, meer vrouw, meer vrouw van en ook meer een ‘goede’ moeder. Nu nog zijn er momenten van angst, onzekerheid en verschrikkelijke twijfel of ik wel goed handel. Ook nu zijn er momenten waarin ik soms radeloos kan zijn als de dag absoluut de foute kant op gaat en niets wil lukken. Wanneer Fos ziek is en ook ik hem geen troost kan bieden. Die dagen zijn verschrikkelijk en ben ik alles behalve ‘gelukkig’. En toch ben ik gelukkig. Want ik heb hem en hij heeft mij.

Het leven is zoveel rijker nu ik Fos elke dag aan mijn zijde heb. Hij maakt het leven meer speciaal, het misschien ook wel meer waard om te leven? Niet iedereen zal dit overigens hebben denk ik, wanneer je geen kinderwens hebt dan zal je niet begrijpen wat ik bedoel. Maar dat betekent niet dat dat leven ‘leeg’ is want die wens is er simpelweg niet. Mijn leven is wel leeg zonder Fos, juist omdat ik weet wat ik anders zou moeten missen. Ik zou hém missen. Ja, mijn leven is ook een stukje zwaarder geworden. Mijn leven staat vrijwel alleen maar in het teken van een ander. Mijn dagen bestaan af en toe uit niets anders dan poep, spuug en plas. Op mij of op hem, dat ligt aan de situatie. En toch.. en toch is het ‘t waard, meer dan waard.

Er zijn avonden, dagdelen of weekendjes en dan ben ik weer even alleen ‘Elise’ of ben ik onderdeel van ‘Boris en Elise’. Heerlijk vind ik dat, dat heb ik ook absoluut nodig! Ik ben een betere moeder nú dan dat ik dat in de eerste paar maanden was omdat ik af en toe voor mijzelf kies. Omdat ik werk en mij ook op andere dingen kan concentreren. Ook dit zal niet iedere moeder hebben maar juist omdat ik werk ben ik leuker als ik wél met Fos ben. Ik ben geen moeder monster die 24/7 bij haar kind kan en wil zijn, daar word ik niet beter van en Fos al helemaal niet. Eerlijk he? Ja, behoorlijk. Maar wel de waarheid.

Gelukkig heb ik die modus gevonden en weet ik hoe ik ben. Want toen ik moeder werd op de eerste van de maand maart in dit jaar, toen moest ik mijzelf even opnieuw ontdekken, opnieuw uitvinden. Ondertussen heb ik dat grotendeels gedaan en weet ik waar mijn grenzen liggen en wanneer ik hulp moet accepteren. Die wetenschap heeft mij geholpen mij gelukkiger te voelen als mens, vrouw en moeder.

Heeft het krijgen van een kind mij gelukkiger gemaakt? Ik denk dat ik een ander soort geluk nu mag ervaren, een ander soort leven heb om van te kunnen genieten. En genieten doe ik absoluut. Ik geef niet elke dag een tien maar ik geef de aanwezigheid van Fos, of het nou een goede dag is of niet, wél een dikke tien. Geluk en genieten zit hem nu meer in de kleine momenten, in zijn lachje als ik gek doe wanneer ik hem uit zijn humeurtje probeer te trekken. Of als hij eet wat ik heb klaargemaakt voor hem. Of als hij een dikke poepluier heeft na dagen obstipatie. Of als hij zijn heerlijk ruikende bolletje tegen mijn nek aanlegt omdat ik, Elise, zijn moeder ben en hij weet dat ik zijn veilige haventje ben. Of als ik na een lange dag even in mijn eentje kopje thee kan drinken in stilte. Geen baan ter wereld, geen hoeveelheid geld ter wereld, geen activiteit ter wereld maakt mij meer gelukkig dan die momenten, klein of groot. En al die momenten zijn onlosmakend verbonden met Fos.

Liefs,

Elise Joanne

Een Broertje of Zusje voor Fos?

Er zijn onderhand alweer 9 maanden voorbij, Fos is even lang uit de buik als dat hij er in heeft gezeten. Volgens de theorie ben ik ‘ontzwangerd’ en is mijn lichaam hersteld van de zwangerschap en de bevalling. In mijn omgeving zie ik vaak dat rond het eerste levensjaar van knullie of meiske nummertje één er een aankondiging plaatsvindt. Ook ik krijg die vraag al wel; ‘zitten jullie al aan een tweede te denken?’. En denken en handelen zijn twee verschillende dingen. Vandaag een artikel over onze – al dan niet bestaande – wens omtrent een broertje of zusje voor Fos.

Als allereerst wil ik gezegd hebben, meer omdat ik mijzelf daarmee enige veiligheid bied, dat een kind krijgen, of dat nou exemplaar nummer één, twee of tien is, je kinderen krijgt en niet neemt. Je hebt geen controle over hoe en of je kinderen krijgt en dat blijkt wel uit verdrietige verhalen van mijn bezoekers of uit mijn omgeving. Ik schrijf dit artikel vanuit een hypothetische gedachte dat het wel kan als wij daarvoor kiezen. 

Dus, een broertje of zusje voor Fos, zitten wij daar al over na te denken? Menig blogger om mij heen, menig vriendin, kennis of familielid was omstreeks de eerste verjaardag van Eerste Uk zwanger van de Tweede Uk. Uitzonderingen daargelaten, ik kan ook genoeg namen noemen van mensen die ik ken bij wie dat natuurlijk niet zo is. Maar je ziet het wel geregeld, families die besluiten om in een kortere tijd groter te worden zodat de leeftijden dichtbij elkaar liggen. Dat snap ik! Naast dat het praktisch is, ben je ook in een aantal jaar uit de ‘luier-fase’ en hoef je tenminste niet de gehele riedel weer te herhalen als je er alweer een paar jaar uit bent. De gedachte dat Eerste Uk en Tweede Uk, indien dichter bij qua leeftijd, ook wat ‘aan elkaar hebben’ begrijp ik en is een populaire gedachte.

Ik denk dat voor beide kanten wat te zeggen is. Snel uit de luierfase zijn is praktisch en prettig maar aan de andere kant is het niet nodig en hoeft het niet leidend te zijn. Ook de leeftijden dichtbij elkaar snap ik erg goed, ik kom uit een gezin waarbij de andere kinderen behoorlijk wat ouder zijn. Daar merk ik nu amper wat van maar in mijn kinder- en tienerjaren des te meer. Ik heb dat zelf nooit als vervelend gezien trouwens, af en toe hooguit jammer als mijn zus niet met mij wilde ‘spelen’ omdat zij daar te oud voor was. Maar ik denk dat je dat blijft houden, ook al zit er maar een jaar of twee tussen het kroost. Want met je jongere broertje of zusje spelen is alleen leuk en handig als de oudste daar echt zin in heeft en anders is het sowieso jammerdebammer en zó niet cool.

Waarschijnlijk krijg ik als reactie op dit artikel veel verschillende verhalen van moeders die diverse gezinnen hebben en er voor elk gezin wat te zeggen is. Of verhalen van bezoekers die zelf uit allerlei familie-exemplaren komen en de een het wel een probleem vond hoe het was en de ander niet. Ik vond het bijvoorbeeld niet erg dat mijn broer en zus ouder zijn, een ander zal wellicht zeggen dat écht niet leuk te hebben gevonden. Boris heeft een broer met wie hij ook echt zijn hele leven vriendjes was en is, juist vanwege het feit dat zij zo dicht bij elkaar zitten qua leeftijd. Maar ook, en dat weet ik wel zeker, omdat zij beide hetzelfde geslacht hebben én verschrikkelijk op elkaar lijken qua karakter en gevoel voor humor.

Maar, belangrijker, hoe zit het met ons? De vraag natuurlijk in dit artikel! Zouden wij überhaupt een tweede willen? ‘Vroeger’ had ik sowieso meteen gezegd ‘JA!’ omdat ik mij niet voor kon stellen er ‘maar’ eentje te krijgen. Nee, als ik mijzelf de gedachte van een gezin toeliet dan zag ik meerdere kinderen voor mij. Hoe is dat nu? Misschien is dat idee, het idee dat wij er eigenlijk altijd twee hebben gewild, nog steeds levend. Maar wel meer in theorie dan dat wij daar echt nu naar uit kijken. Juist omdat wij dat altijd hebben gedacht en ook hebben uitgesproken naar elkaar.

Toen wij net verhuisd waren, nu alweer twee jaar geleden, was de wens om een kindje te mogen krijgen énorm groot. Ik stond ermee op, ik ging er mee slapen. Die inmense wens drukte soms op mijn hart als een zwaar gewicht, de gedachte liet mij vrijwel geen minuut los. Ik ademde ‘zwanger willen worden’ vrijwel continu, de hele dag door. Ik droomde over een kindje, over hoe het zou zijn en hoe hij of zij eruit zou zien. Die zeer krachtige wens – voortkomend uit een boel schrikbarende hormonen – werd werkelijkheid en ik heb negen maanden lang op een wolk geleefd bij het idee dat het ‘eindelijk’ zover was. Nu nog steeds hoef ik maar naar Fos te kijken om te beseffen hoe gezegend en gelukkig ik ben met zijn komst. Een gezond, sterk, grappig, slim, lief, beweeglijk en prachtig kereltje is het resultaat van die wens en wij hebben het geluk gehad dat hij uitgekomen is.

Voordat ik die explosie van hormonen had was die wens er niet. In theorie wel; ‘ooit worden wij ouders, hoe fantastisch mooi zal dat zijn!’. Maar Boris en ik zijn niet voor niks al een behoorlijk aantal jaren bij elkaar geweest voordat ik het balletje van een kindje opgooide; die wens was er in theorie maar absoluut niet om in praktijk te brengen. Boris en ik waren te graag samen en er was (en is..) weinig affiniteit met kinderen. Ik kreeg wel eens rammelden eierstokken bij het ruiken van zo’n bol wondertje maar meer ook niet.

Omdat ik weet hoe ik in elkaar zit kan ik voor nu heel duidelijk zeggen dat er nog geen tweede komt. Dat kan, gezien mijn karakter, snel veranderen maar nu, d.d. 10-12-2016, is die wens er niet. Ik weet namelijk dat als er weer een tweede komt, dit het resultaat is van diezelfde bom aan hormonen en die intense wens voor een babytje. Pas als ik weer weken of maanden achtereen het idee van een Tweede Uk niet meer los kan laten en datzelfde idee mijn zuurstof is, zal er naar gehandeld worden.

Ons leven met Fos is ontzettend rijk, wij zijn ook de koning te rijk met zijn aanwezigheid. Wij voelen ons – voor nu – compleet, alsof de puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen. Zo voelde wij ons ook na ons huwelijk, alsvorens er een wens kwam naar een kindje en er een ‘gemis’ ontstond. Misschien krijgen wij die gedachte dat er iets mist wel of misschien niet. Het kan zijn dat ik volgend jaar wellicht weer zwanger ben (als je alles zelf onder controle hebt dan he, lees bovenstaande disclaimer) maar het zou ook heel goed kunnen van niet.

Wij hebben sowieso nooit de wens gehad om Eerste Uk en een eventuele Tweede Uk dicht op elkaar te krijgen. Wat ons betreft mag er zeker wel een aantal jaren tussen zitten. Als de een naar de basisschool gaat en de andere zich aandient vind ik dat helemaal prima, lekker praktisch ook. Ik kan mij nu volledig storten op Fos en werkelijk van elke seconde genieten. Daarnaast hebben wij beide ook nog best een druk leven en wil ik geen ruimte maken voor een nieuw familielid. Het idee dat ik de eerste drie maanden opnieuw moet doen.. Poeh! Nee, zoiets overleef je mentaal alleen als je het ook écht heel graag wilt, dan is dat een helende pleister op de slapeloze nachten. Je bent dan zó blij met de komst van je kind dat al het gedoe, gepoep, gespuug en gezeik eromheen het absoluut waard is. Nu is dat simpelweg niet zo, nog niet.

Mocht er sprake zijn van een ongeplande verrassing, dan is die verrassing zéér welkom, dat absoluut. Dan moet het gewoon zo lopen!

En ik weet dat het cliché is maar ik kan mij niet voorstellen dat ik net zoveel van Tweede Uk houd als dat ik doe van Eerste Uk.. Hoe dan?! Heb ik zoveel liefde nog in mij? Ik weet dat veel vrouwen zichzelf dit hebben afgevraagd en ook dat dit inderdaad zo blijkt te zijn; je hebt genoeg liefde in je om te geven aan nog een kindje. Bijzonder vind ik dat. Alsnog hoop ik wel dat ik ooit nog een kindje mag dragen, misschien wel een kindje succesvol borstvoeding mag geven en ‘fouten’ niet hoef te herhalen omdat ik wijzer ben en meer ervaring heb.

‘De eerste is als een pannenkoek, die mislukt altijd’. Dat zeggen ze toch? Nou, ik geniet nog even van mijn heerlijk perfecte pannenkoekje, zeker nu die slaapt en ik een momentje voor mijzelf heb.

Liefs,

Elise Joanne

Elise's Weekly Pictorama Oktober #2: Kerstevents, Sportschool en Familieweekend

Er is weer een hele drukke week voorbij, tijd voor Elise’s Weekly Pictorama! Afgelopen week zat ik twee keer in Amsterdam voor geweldige events, besloot ik dat het eindelijk tijd werd om te gaan sporten en zat ik in Vilsteren met mijn schoonfamilie afgelopen weekend. Het was een hele gezellige, hele vermoeiende week en ik ben er nog van bij aan het komen. Ik heb als een malle foto’s gemaakt dus het is een uitgebreide versie vandaag. Kijk je mee?

(meer…)

avw - Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met Opel.

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Als dit artikel online komt ben ik terug uit Frankrijk en begint morgen mijn normale werkweek weer. Tijd dus om nog even na te genieten met foto’s! Een vakantieverslag van onze week in Frankrijk, onze eerste vakantie met zijn drietjes. Oh jongens, wat was het genieten! Ik kan niet wachten om volgend jaar weer te gaan. Wij zaten op een fantastisch fijn park, reden in een geweldig fijne auto, zwommen tot onze tanden klapperden en bezochten historische stadjes. Kijk je mee?

Ik heb dit artikel verdeeld in verschillende logische kopjes, dat leek mij handiger! Ik heb namelijk niet per dag foto’s gemaakt zoals bij een EWP, ik was immers op vakantie! Ik laat het park zien, onze activiteiten, prachtige foto’s van Fos en onze ervaring met de super fijne Opel Mokka. Ik heb echt genoten van het rondrijden in deze auto en vond het erg prettig om Fos in dit exemplaar te kunnen vervoeren door Frankrijk; veilig, stabiel en zeer comfortabel.

Het Park

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze vakantie begon op zaterdagochtend vroeg en over de reis met een baby – met tips en persoonlijke ervaring – komt nog een artikel binnenkort! Wij boekten onze vakantie eind winter na gedegen onderzoek en tips van jullie. Na een uitgebreide video, een gedegen website en een duidelijke overview van hoe het park in elkaar zat kozen wij voor Chateau des Marais in Muides-Sur-Loire. Midden-Frankrijk in de prachtige Loire streek. Vol met waanzinnige natuurbeelden en historische kastelen. Het huisje was een mini variant, ook wel een luxe mini-chalets. Twee slaapkamers, twee badkamers, twee WC’s, afwasmachine en magnetron. Wij kozen voor het meest luxe huisje in de boomgaard waar wij konden genieten van het beste van beide werelden; zon en beschutting. Het park heeft veel zwembaden (en glijbanen), een restaurant, take-away, bar, Tourist Office, receptie, kleine spa met sauna en winkeltje voor je verse producten en speelgoed. Het park heeft boomhutten, ‘glamping’ mogelijkheden, staanplaatsen voor je tent en caravan en standaard stacaravans en de luxere chalets versies waarin wij verbleven. Absoluut een aanrader dit park!

Activiteiten

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Samen ontbijten, samen uitslapen, alles samen. Heerlijk! Wij zijn naar Tours, Bloise, Chateau Chambord en Orléans geweest; prachtige plekken met waanzinnige gebouwen met veel historisch goed om te delen voor wie het wil ontvangen. Af en toe samen lunchen, zwemmen en boodschappen doen bij de E.Leclerc. Wijntjes drinken bij elke lunch, wijntjes drinken bij elk kaasje en wijntjes drinken zodra de baby op bed ligt. When in france.. drink like the French! Fos vond het heerlijk om van alles te zien, te zwemmen en onverdeeld aandacht te krijgen van beide ouders. En wij hebben genoten om hem dat te geven.

Auto 

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

 Over het hoe, wat en waar van een autvakantie met een baby onder een jaar komt natuurlijk nog een artikel met tips en mijn persoonlijke ervaring. Wij konden

Over het hoe, wat en waar van een autovakantie met een baby onder een jaar komt dus nog een artikel, dat lijkt mij wel zo logisch na mijn ‘Help! op vakantie met een baby!’ – exemplaar. Wij mochten 2 weken lang gebruik maken van de Opel Mokka, een fantastisch blauw monster met elke luxe van dien. Oh jongens toch, Boris en ik houden van autorijden en hoewel wij heel blij zijn met ons kleine koekblik Hector is deze auto toch wel het einde.. Inmiddels is hij alweer teruggebracht maar ik wilde hem houden! Spotify in de auto luisteren, Opel On-Star bellen wanneer wij vragen hadden over de Wi-fi in Frankrijk of wanneer wij een parkeergarage in de buurt zochten; echt héle handige dingen die bij deze auto komen. Onze kinderwagen paste zonder problemen – met alle andere spullen – heel gemakkelijk in de auto en Fos heeft er lekker in rond kunnen loeren en kunnen slapen. De auto was een genot om in te rijden, hij was comfortabel met zijn heerlijk ruikende leren luxe stoelen, de zalige beenruimte, de achteruitrijcamera, cruise control, verwarmde autostoelen voor de koude ochtend en de handige navigatie. Had ik al gezegd dat ik hem wil houden? 😉

Onze Eerste Familie Vakantie naar Frankrijk!

Wat was het een geweldig fijne en rustgevende vakantie. Het was maar een week maar wij hebben volop genoten. En afgelopen week ook nog van onze vakantie in Nederland. Fos is zo’n heerlijk kind, hij heeft het geweldig volgehouden tijdens langere dagen en activiteiten, super goed geslapen in de nachten en hij was een en al blij ei. Het was een geslaagde eerste vakantie met zijn drietjes!

Liefs,

Elise Joanne

Afgelopen week was eigenlijk niet anders dan de weken daarvoor. Het is nog rustig, de vakanties zijn nog niet voorbij en ik combineer mijn dagen met werkzaamheden voor de site en het zorgen voor Fos. Gelukkig aankomende week mooi weer, heb er nu al zin in! Maar eerst deze week nog. Kijk je mee?

♥Maandag

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Even boodschappen doen met zijn drietjes en meteen even dit pak van Bambix meenemen. Morgen komt er een artikel online met wat Fos nu krijgt en wanneer (Qua hapjes en hoeveelheid flesvoeding).

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Samen broodje eten!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Wasjes vouwen. Ik ben wel benieuwd hoeveel wasjes andere moeders draaien per week. Ik zat afgelopen week aan zeven wassen, i shit you not. Drie wasjes kleding (van ons 2, eentje van Fos en een witte kledingwas), handdoeken en hydrofiele luiers, doekjes was (vaatdoekjes etc.), sportkleding van Boris. Sjeempies..

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Even boodschapjes doen.

DSC_0742 (800x530)

Ook weer binnen.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En wij eten Thaise biefstuksalade. Altijd goed!

♥Dinsdag

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Ik breng Fos naar Oma (Opa was ook vrij, altijd leuk voor Fossel) en ik ga als een malle aan de slag! Na bijna 500 foto’s te hebben gemaakt lunch ik met 20 minuten Gilmore Girls om ze daarna allemaal te bewerken en uit te zoeken.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En maak ik meteen een bende van de keuken door hapjes voor Fos te maken en foto’s voor het bijbehorende artikel dat dus morgen online komt.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Pompoen!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En ik werk de rest van de middag op onze nieuwe bank (tweede video over onze woonkamer volgt snel, het is nog niet helemaal af en niet alles staat op zijn plek qua accessoires). Missie vooruit werken voor de vakantie is bijna voltooid!

♥Woensdag

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Hoera! Boris en ik zijn vier jaar getrouwd en zoals altijd schrijf ik een artikel over ons/ons huwelijk.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En even samen lunchen. Beetje bende, wel enorm leuk om samen een broodje te eten nu!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Aranka komt op visite en Bo gaat weer los op de theebak, haha.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Even samen naar de geitjes en de konijnen kijken! Fos vindt dieren enorm fascinerend en dat wil ik graag zo houden. Hem ook leren dat dieren lief zijn en dat je ze goed moet behandelen. Jong geleerd..

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Tijd voor sushi! Omdat Fos in een nieuw ritme zit (hij slaapt nu van half 7 tot 7 de volgende ochtend) geef ik liever de zorg in de eerste week niet uit handen dus even niet uit eten deze trouwdag. Niet erg natuurlijk, dan bestellen wij gewoon ons favoriete eten! En kijken de film ‘The Fundamentals of Caring’, een absolute aanrader.

♥Donderdag

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Even een fotootje naar Papa sturen wat wij aan het doen zijn. Staan natuurlijk, niets is leuker!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En samen lunchen.

Nu ik de afspraak met mijzelf heb gemaakt om alleen te werken als hij slaapt en als hij wakker is mij volledig te concentreren op hem, zijn wij beide gelukkiger merk ik. Die afleiding van die verrekte telefoon of laptop zorgt er ook voor dat ik niet hem de aandacht kan geven die hij verdient en nodig heeft. Daarom gaat hij binnenkort ook naar de gastouder toe en dan moet ik maar meer werken in het weekend of avond. Mijn baan is niet zwaar dus zeuren mag niet. Zo werkt het ‘t beste!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En omdat ik niet zo heel braaf mijzelf heb gehouden aan WW de afgelopen weken én ik 200 gram was aangekomen werd het tijd om weer strak in het gareel te gaan. Die laatste vijf kilo moeten eraf, daarna kan ik de teugels laten vieren. Doel voor ogen houden Elise.. Dus snacken met ananas, wat absoluut geen straf is.

IMG_7945 (480x640)

Er is er eentje aan het poepen.. :O

♥Vrijdag

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Ontbijten met Gilmore Girls als Fos weer op bed ligt.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Even samen genieten. En ik moet nog steeds de koffer opruimen zie ik..

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Nieuwe Etos producten voor de babbie! Ben benieuwd, ik ben vrij streng als het gaat om de ingrediënten bij producten voor Fos. En op de geur (hopelijk ruikt het niet naar Zwitsal.. :O)

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Ja, veel foto’s van mijn activiteiten met Fos deze week, een foto van hem is nou eenmaal leuker dan van mij achter mijn laptop terwijl ik aan het werk ben, haha. Weer even geitjes kijken.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Even bij Aranka op bezoek en zelf zitten. Wat een lekkere frummel is het ook!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En even een goed woordje babbelen met Aranka, is nodig. Fos is geboeid, haha.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Rosbief salade, heerlijk!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En in de avond weer even de hoognodige agressie kwijt tijdens een potje Call of Duty met Boris. En een kopje thee. Op de nieuwe bank. Zaligheid.

♥Zaterdag

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Zaterdag betekent samen ontbijten!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Poesje toch.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En ja, eindelijk is de nieuwe IKEA catalogus binnen! Ik vond hem niet héél bijzonder deze keer..

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Pakketjes tijd! Nieuwe producten van L’Óreal en Maybelline.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

En lipsticks van Max Factor.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Tijd voor een BBQ met vrienden, mijn eerste BBQ van dit jaar. Echt. Ernstig he?

♥Zondag

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Na een wat korte nacht zet ik Boris af in Nunspeet en rijd ik door naar Rotterdam voor verjaardagen van mijn nichtjes. Boris en Fos hebben een andere verjaardag dus wij delen ons even op. Na 3,5 uur auto rijden bij elkaar – ik pik ze op de terug weg weer op – ben ik kápot moe en vinden mijn knieën het wel welletjes geweest voor vandaag. En kijk, een regenboog!

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Een Gewone Week

Tijd voor een salade, thee, Gilmore Girls en mijn bed.

Dat was ’em voor deze week!

Aankomende week is het vooral genieten van het intens lekker weer! Ik ga met Fos op pad en lekker boekjes lezen in de zon. Oh ja, en tussendoor werken natuurlijk, haha. Ik ben mij voor aan het bereiden op onze vakantie zodat ik straks twee weken ongestoord van mijn gezin kan genieten en mijn laptop in een hoekje kan dumpen. Maandag hebben wij in ieder geval een afspraak met een potentiële gastouder, ik ben erg benieuwd! Het is de bedoeling dat wanneer wij terugkomen van vakantie Fos hier een dag in de week naar toe gaat, naast Oma. En diezelfde Oma wordt ook nog eens 60 deze week dus daar gaan wij natuurlijk ook eventjes langs. Aankomend weekend zitten wij in ieder geval in Zeeland.

Tot volgende week!

Liefs,

Elise Joanne

Help/Hoera, ik bén papa! - Elisejoanne.nl

Vandaag is het mijn eer om voor de tweede keer niet zelf een persoonlijk artikel te publiceren, maar Boris het volgende artikel te laten ondertekenen. Na een overweldigend aantal views, reacties en enthousiasme werd het tijd voor een vervolg op zijn eerste verhaal en hij doet dat met veel plezier. Zijn vorige artikel werd bijna even vaak gelezen als onze baby-aankondiging van mijn hand en na veel vraag leek het ons niet meer dan logisch om hem wederom het woord te geven. Lieverd, allerliefste vader voor mijn zoon die ik maar kan wensen, het is tijd om jouw verhaal te horen.

Mijn EWP zal morgen komen, wij zijn namelijk gisteravond laat thuisgekomen van een weekendje Zeeland.

Hallo, daar ben ik weer!

Voorafgaand aan de geboorte van Fos schreef ik Help/Hoera, ik word papa. Nu, ruim 4 maanden na de geboorte krijgen jullie het onvermijdelijke vervolg. Hoe heb ik de bevalling ervaren? Hoe waren de eerste dagen en weken en hoe is het nu?

De bevalling

Dit moment zal ik nooit meer vergeten. Terugkijkend is het één adrenaline rush geweest voor mij. Dit komt omdat alles zo snel ging. Op de bewuste dag ben ik ‘s ochtends naar mijn werk vertrokken om 8:30 en toen Elise mij belde om 11:30 wist ik meteen waarom. De afspraak was dat ze alleen zou bellen als HET zover was. Ondanks die ene keer dat ze belde of ik uit mijn werk brood wilde halen, was dit een heldere afspraak. Onderschat zwangerschapsdementie niet.

Natuurlijk wil je dan gelijk naar huis racen want je wilt bij je vrouw zijn. Elise kalmeerde mij even en nadat ik alles had afgerond en overgedragen was ik om 12:15 thuis.

Vanaf toen ging het heel snel en als ik er aan terugdenk krijg ik nog steeds het gevoel wat ik toen had. Het gevoel wat je hebt net voordat je een optreden of belangrijke presentatie hebt. Je staat achter het gordijn te wachten op het grote moment en je probeert je voorbereiding nog even de revue te laten passeren. Gelukkig hebben wij de Samen Bevallen cursus gedaan (niet zo zeiken mannen, het is enorm behulpzaam) en waren wij goed voorbereid. Maar op dat moment pak je niet nog even rustig je aantekeningen erbij, je gaat er gewoon voor en hoopt dat je het goed doet.

Na een aantal hele intense en bijzonder spannende uren was hij daar, onze Fos. Het moment zelf, de bevalling, is niet te omschrijven maar ik zal een kleine poging wagen. Het is eng, vreemd, bijzonder, mooi, ontzagwekkend en emotioneel te gelijk. En als hij er dan is…. Wow, dat is zo bijzonder! De liefde, trots en waardering die ik voor Elise voelde was buitengewoon! En als je hem dan in je armen krijgt… Poeh.. Dat ga ik niet proberen te omschrijven. Dat zal mijn mannelijkheid niet ten goede komen.

De eerste dagen en weken

Naast de extase van het vader worden komt ook vrij snel de realiteit binnen walsen. De rest van de wereld bestaat even niet en al je tijd en aandacht gaan naar je kind en je vrouw. Vanaf de bevalling was ik twee weken vrij en dat kan ik iedere man aanraden. De drie dagen die je officieel krijgt zijn echt belachelijk weinig.

De eerste dagen zijn echt bizar, het gevoel van verantwoordelijkheid en alle vragen waar je mee zit hebben mij echt overvallen. De zwangerschap en de bevalling waren een opgave, maar nu was het dan echt game on. Luiers verschonen, badderen, boodschappen doen en kraambezoek coördineren. Gelukkig krijg je ondersteuning van de kraamhulp!

De dagen vliegen voorbij en je leeft van voedingsmoment naar voedingsmoment. Tussendoor probeer je nog een beetje voor jezelf te zorgen en te slapen. Ik dacht altijd dat ik het zwaar had als ik een nacht minder goed had geslapen, maar met een baby worden je grenzen flink verlegd.

Ik lieg niet als ik zeg dat wij het zwaar hebben gehad. Vanwege de heftige bevalling duurde het herstel van Elise langer en daarbij had Fos last van verborgen reflux. Dit zorgde ervoor dat ik soms ook niet wist waar ik het vandaan moest halen. Maar voor dat kleine wezentje doe je alles, evenals voor je vrouw. Je gaat door en weet dat het echt wel een keer beter zal worden. En enkele weken later was zijn reflux onder controle en Elise was meer hersteld waardoor er wat meer rust en regelmaat in huis kwam. Vanaf toen was er ook steeds meer ruimte om te genieten met zijn drieën. Elke dag zie je dat je zoon zich ontwikkelt, groeit en verwondert over de wereld om hem heen. En dat is prachtig!

Nu

Fos is nu 4,5 maand oud en het is een fantastisch mannetje! Hij lacht naar alles en iedereen en we zitten in een goed ritme. We weten echt wat we aan hem hebben. En dat is heel fijn. Het is gewoonweg eng hoeveel hij op mij lijkt qua uiterlijk. Ik zie het zelf ook heel duidelijk. Dit maakt mij natuurlijk alleen maar trotser!

Terugkijkend is het allemaal voorbij gevlogen. Hoewel op de pittige momenten dit niet zo voelde. Maar dat is het mooie aan tijd, achteraf voelt het vaak anders.

Het feit dat Fos zich al om kan draaien en als ik hem bij zijn handen vasthoud al kan staan, zorgt er ook voor dat het snel gaat. Maar al die dingen die er bij komen vind ik prachtig en geeft aan dat hij lekker gezond is en zich goed ontwikkelt. En dat allemaal brengt hem dichter bij het moment dat bijna elke vader met smart afwacht… (althans, ik wel) Fietsen! Ik kan niet wachten om hem voorop te zetten en een rondje te maken. Het kinderzitje ligt al klaar in de berging.

Verder is mijn vrouw, Elise dus, nu moeder. Dat is bijzonder want dat verandert ook je relatie. Je gaat van een stel naar ouders. En als je je vrouw met haar kind ziet, ga je ook anders naar haar kijken. Op een andere, nieuwe manier. Dat is een manier die alleen door het moederschap kan ontstaan.

Met z’n tweetjes zullen we komende jaren van ons leven elke dag keuzes maken hoe we ons kind gaan opvoeden en zullen we beslissingen moeten nemen. Deze eerste maanden zijn daar nog maar het begin van. Ondanks dat ik dat stiekem best spannend vind, ben ik blij dat ik samen met Elise mag doen. Daardoor heb ik er vertrouwen in dat het zeker goed gaat komen.

Je zult begrijpen dat ik nogal gelukkig ben met mijn gezinnetje. Ik vond het al heerlijk om bij Elise thuis te komen maar als ik nu thuis kom en Mini-Me begint te lachen, tja… Dat is onbetaalbaar.

Boris.