Bevalling

Sunseeree KoalaBeautyMama #2

Mijn eigen bevalling begint er nu echt aan te komen en dat betekent dus dat ik lekker doorga met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Want het is wat om als je vrouw je persoonlijke bevallingsverhaal te delen, en ik ben elke vrouw enorm dankbaar. Vandaar is het mijn eer om het woord te geven aan de prachtige blogger Sunseeree van KoalaBeautyMama, die moeder is van twee schoonheden van kinderen. Ze vertelt over haar eerste bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Sunseeree van KoalaBeautyMama

De bevalling.. Iets waar ik snel aan moest denken, zodra ik wist dat ik zwanger was. What go’s in, must come out right?! O god, ik werd eerlijk gezegd wel een beetje zenuwachtig door de gedachte, want hoe moet een hele baby nou door dat gat heen? Ja, natuurlijk moet dat wel lukken. Daar is een vrouwenlichaam ten slotte voor gemaakt toch? Ik probeerde mezelf niet druk te maken en mijn gedachtes een beetje op nul te zetten.

Normaal gesproken ben ik een control freak. Echter heb je met een bevalling weinig controle. Je kan je het wel voorstellen en enigszins voorbereiden, maar als het moment daar is, dan is het go with the flow. Bij ons eerste kindje dacht ik dat het fijn was om in bad te bevallen. In Breda hadden ze een prachtige grote kamer met een gigantisch bad. Ja, daar zag ik mezelf al in liggen. Blijkbaar zou het voor de baby een prettige overgang zijn door het warme water. Daarnaast zou het warme water mij helpen te ontspannen en zou ik minder kans hebben tot uitscheuren. Nou, perfect! Doen we..

M

Ik weet niet meer echt waarom, maar ik koos ervoor om zonder pijnbestrijding te bevallen. In dat bad dus. Als ik dat wel wilde, moest ik naar een andere afdeling en ergens (besef ik nu pas), vond ik die kamer gewoon heel mooi. Stom he.. Anyway, mijn voorweeën begonnen die dag rond 04:30 uur ‘s ochtends. De verloskundige kwam het in de middag even checken, maar zij zei dat het gerust nog een tijd of zelfs dagen kon duren. Die avond zat ik rond 19:00 uur aan tafel te janken van de pijn. Dit was niet leuk. De aanstaande vader zat me radeloos aan te staren. Tja, wat moet je dan he? De pijn was niet te doen. Op het randje van ons bed zat ik de weeën weg te puffen. Uiteindelijk mocht ik rond 02:30 uur naar het ziekenhuis naar het geboortecentrum. Lees: een helse rit om middennacht met mega buikpijn over hobbels heen rijden. Eenmaal aangekomen was die stomme band van de rolstoel lek. Wat gedoe. Eenmaal in de kamer, mocht deze walvis zich uitkleden en in het “heerlijke” bad zitten. Nou, verschrikkelijk! Niet aan te raden. Ik had het koud, gleed de hele tijd weg, had geen grip in het water en wist gewoon geen houding aan te nemen. Ondertussen zag je soms wat bloedpropjes en weet ik veel wat het was ronddrijven. Best smerig, niet leuk en ik wilde eruit. Ik mocht op bed gaan liggen.

Ik was de hele dag en nacht al op en van mijn energie was weinig over. In bed voelde ik ontzettend veel pijn en kon ik niet helder nadenken. Volgens mij was het al te laat voor pijnbestrijding en besloot ik gewoon door te zetten. De hele bevalling hield ik mijn ogen dicht en keerde ik in mijn eigen wereld. Blijkbaar zag dit er grappig uit, want door een kiertje zag ik Mike (de papa) stiekem lachen. Wacht maar, ik krijg jou nog wel dacht ik. Er kwam maar geen einde aan. Ik dacht: dit doe ik dus NOOIT MEER! Sorry Ayumi, jij zal nooit een broertje of zusje krijgen.

Opeens ging mijn lichaam haar eigen gang en voelde ik druk naar beneden. Ik schreeuwde, riep om hulp, vroeg om god (terwijl ik niet gelovig ben) en schelde erop los. Ik moest mijn eigen benen vasthouden en proberen te persen. Nou, dit ging voor geen meter. De verloskundige heeft mij uiteindelijk op een baarkruk gezet en daar ben ik bevallen. Het was prettig, omdat ik de druk meehad vanwege de natuurlijk zithouding. De weeën voelde ik, maar het luchtte ontzettend op dat ik mee mocht persen. Van onderen voelde het alsof het in de fik stond. Ik was bang om krachtig te persen vanwege het uitscheuren. Ik kon niet meer. De verloskundige dreigde mij terug op bed te zetten en in te knippen of ik moest nu mijn best gaan doen met persen. Hell no! Mijn laatste kracht haalde ik letterlijk uit mijn tenen en opeens was de pijn weg.

Ik deed mijn ogen open en volgde een strengel waar aan het uiteinde een baby aan vastzat. EEN BABY! Dat had ik net eruit geperst! Ongelooflijk. Onze dochter Ayumi is op 25-08-2012 geboren om 07:07 uur in kamer 7. Toevallig is 7 ook ons geluksgetal.

Ik was zo uitgeput en eerlijk gezegd best geschrokken van alles, dat ik weinig kon uitbrengen. Ik ben terug op bed gaan liggen en de trotse kersverse vader mocht de navelstreng doorknippen. Hij mocht haar ook als eerste vasthouden. Niet dat ik haar niet wilde vasthouden, maar ik besefte nog niet echt wat er allemaal gebeurd was. Zonder aankondiging zag ik in een flits dat ik een spuit in mijn been kreeg en ik moest zachtjes meepersen voor de placenta. Ik hoefde de placenta niet perse te zien, maar hij werd toch uitgebreid voor mijn neus gedemonstreerd door de verpleegkundige. Een groot paars ding waar ons kindje in gewoond had. Het idee was mooi hoor, maar het zag er gewoon vies uit.

Sunseeree KoalaBeautyMama #3

Eenmaal bijgekomen hield ik met trots onze dochter vast en hapte ze eigenlijk gelijk naar mijn borst voor melk. Heel schattig om te zien. Het voelde heel natuurlijk. Helaas kon ik achteraf niet zelfstandig plassen en heb ik voor 2 weken een katheter moeten dragen. Mijn blaas was zwaar uitgerekt en moest herstellen. De bevalling was alles behalve wat ik ervan verwacht had. Heel cliché, het was het allemaal waard geweest! Elke bevalling is weer anders. Zo was ik bij de eerste dag en nacht bezig met bevallen terwijl ik ons zoontje binnen 3 minuten eruit had geperst. Ons tweede kindje heb ik ZELF uit mij getrokken en op mijn borst gelegd. Bizar toch?

Wat een prachtig en bijzonder verhaal Sunseeree, bedankt voor het delen daarvan! Volgende keer het woord aan de – in mijn ogen – moeder der moeders; de lieve Betty.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Mijn eigen bevalling begint er nu echt aan te komen en dat betekent dus dat ik lekker doorga met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Want het is wat om als je vrouw je persoonlijke bevallingsverhaal te delen, en ik ben elke vrouw enorm dankbaar. Vandaar is het mijn eer om het woord te geven aan Saskia van Twinkelbella die uiteindelijk een geplande keizersnede kreeg. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Bevalling

Zodra ik onze eerste zwangerschap van mijn zoontje bekend had gemaakt kwam mijn zus met een boekje over de bevalling. Mijn zus had zelf drie bevallingen meegemaakt en vertelde veel aan dit boekje gehad te hebben. Ik heb het boekje aangenomen en ergens neergelegd, maar stiekem had ik er geen interesse voor. Eerder had ik al zo veel narigheid gehoord over bloederige bevallingen dat ik er zo neutraal mogelijk in wilde stappen. Ik zou het allemaal wel zien wat mij stond te gebeuren!

Rond de 35 weken zwangerschap kwamen we erachter dat mijn zoon in een stuitligging lag. Ik had eerder al het vermoeden door de bewegingen in mijn buik, en nu werd het vermoeden dan ook bevestigd. We moesten nog een aantal weken wachten want mijn zoontje zou nog uit zichzelf kunnen draaien. Maar dat gebeurde niet. Een stuitbevalling was geen optie, dus werd er gekozen voor een geplande keizersnede. Deze keizersnede stond gepland voor 11 oktober 2011. Mijn man en ik leefden naar deze datum toe en hadden helemaal niet bedacht dat het ook heel anders zou kunnen gaan.

Op 2 oktober 2011 had ik een enorme nesteldrang. De hele dag liep ik met een emmertje sop in de ene hand, en een stofdoek in de andere hand. Mijn man heeft mij een aantal keren moeten tegenhouden want echt alles wilde ik onderwerpen aan een schoonmaakbeurt. In de avond zijn we nog wezen bbq-en, want het was die dag erg mooi weer. Tijdens het eten voelde ik mij al een beetje raar, maar zelf dacht ik dat het vast door de moeheid zou komen.

Om uit te rusten gingen mijn man en ik vroeg naar bed. Buikpijn had ik de hele dag al een beetje maar ik linkte dit niet aan een bevalling. Totdat ik rond 23.00 uur echte krampen kreeg. Mijn man werd er wakker van en kreeg er een vermoeden van dat ik weeën zou hebben. Zelf wist ik totaal niet wat ik aan weeën kon verwachten en was ik bang dat het oefenweeën zouden zijn en dat er helemaal niets aan de hand was. Op gegeven moment werd het zo heftig dat mijn man niet meer wilde wachten en het ziekenhuis heeft gebeld. We mochten direct komen en binnen twintig minuten stonden we in het ziekenhuis.

Vanaf dat moment ging het heel snel. Ik werd aan de CTG gelegd en er werd een echo gemaakt. Ik had 5 cm ontsluiting en zat in een flinke weeënstorm. De baby kwam eraan! De artsen en benodigd personeel werden opgepiept en voordat ik het wist lag ik op de OK voor een spoedkeizersnede. Opeens was het moment daar dat ik mijn baby hoorde huilen en hij voor mij werd gehouden. Daar was hij dan! Mijn zoontje werd meegenomen door de kinderarts en helemaal nagekeken. Daarna kon ik mijn zoontje heel even zien en aan hem ruiken. Dat ruiken klinkt raar, maar ik kon hem niet vasthouden omdat ondertussen mijn buik werd dichtgenaaid. Ik weet dus nog heel goed dat ik mijn neus tegen die van hem drukte. Al snel moest ik door naar de verkoeverkamer. Dat vond ik best moeilijk. Ik lag maar op een kamer midden in de nacht te wachten tot de verdoving uitgewerkt was, terwijl mijn man en kind ergens anders waren in het grote ziekenhuis.

Ik denk dat ongeveer na een uur ik naar de kamer werd gebracht waar mijn man en zoontje waren. Daar werd mijn zoontje aan de borst gelegd en kon ik hem eindelijk goed bekijken. De keizersnede is ontzettend snel gegaan. Gelukkig zijn er veel foto’s gemaakt en heb ik alles goed terug kunnen bekijken.

——————————————————————————————————————–

Wanneer ik de verhalen lees van moeders die een keizersnede hebben gehad en naar aanleiding van de wens van Kelly die zij onlangs opschreef, hoop ik dat ik toch echt een vaginale bevalling mag krijgen. Een keizersnede is een serieuze operatie. Natuurlijk maakt het uiteindelijk niet uit; zolang het maar gezond en veilig ter wereld mag komen. Tot nu toe ligt Pinda in ieder geval goed en ik spreek hem streng toe dat hij niet meer mag gaan draaien! (Inmiddels is hij ingedaald)

Bedankt voor het delen van je verhaal Saskia! Volgende week het woord aan de prachtige Sunseeree. 

Klik hier om mee te werken aan een prachtig goed doel van Unicef – het doneren van vaccins waar het nodig is!

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag komt er een tweede artikel online.

Het súper leuk dat de bevallingsverhalen van vriendinnen en collega’s zo goed worden ontvangen! Ik ga dan ook gewoon door met het plaatsen van het volgende verhaal, van de lieve Manon wiens blog LittleWonderWorld is religieus volg sinds mijn eigen wens om een kindje te mogen krijgen. Manon kijkt met een positief gevoel terug op haar bevalling, maar ook dit is er eentje die niet standaard is. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag ga ik verder met Manon van LittleWonderWorld! Manon en Bibian runnen samen LWW, hebben bij elkaar drie prachtige kinderen en ik kijk vrijwel elke dag met veel plezier op hun blog. Deze lieve vrouwen zijn eerlijk, nuchter en heerlijk ‘normaal’.

Manon

zwangerboekje1

Woensdag 19 november, 6 uur ’s morgens. Ik was op dat moment 39 weken en 5 dagen zwanger.

Ik werd wakker van vage buikpijntjes. Ik herkende het niet en dacht er niet zoveel bij na. Totdat de buikpijntjes kwamen en weer weggingen, zou het? Nee toch! Ik stuurde mijn beste vriendin Bibian een berichtje met de melding dat ik steeds buikpijn had. Ze hielp mij herinneren dat het oefenweeën konden zijn en ik had geleerd op zwangerschapsyoga dat oefenweeën vaak wegtrekken als je onder een warme douche ging zitten. Ik maakte mijn vriend wakker en die sprong meteen op om de douche aan te zetten. Eenmaal onder de douche kreeg ik het ijskoud en de krampen in mijn buik gingen niet weg. Mijn vriend deed het bad voor mij aan en hielp mij in bad. Hij had ondertussen de weeëntimer aangezet op zijn telefoon en ik moest zeggen wanneer de buikpijn begon en weer wegging. Hij zat naast mij op de badrand en mijn krampen werden steeds iets pijnlijker, wel draaglijk hoor! Het was 07:45u en op de weeëntimer app was te zien dat mijn weeën, want dat waren de krampen dus, al om de 2-3 minuten kwamen. Mijn vriend wilde de verloskundige bellen maar ik vond dat onzin: ze zijn pas om 08:00u open en ik wilde wachten totdat er iemand op de praktijk was. Om 8 uur belde mijn vriend en om kwart voor 9 was de verloskundige er.

bevalling1

Ik moest op bed gaan liggen en ze ging voelen hoever ik was. Ik vond dat wel eng, ik had namelijk nog nooit een inwendige echo of een inwendig onderzoek gehad dus een vreemde hand die ging voelen vond ik een naar idee. Ze stelde me gerust dat ik moest aangeven als een wee afgelopen was, dan zou ze naar binnen gaan. Ze deed heel voorzichtig en door het glijmiddel wat ze gebruikte deed het geen zeer. Ik had al 2 cm ontsluiting en hoe het er uitzag gingen de weeën goed. Ze zei dat ze rond 10:30u weer terugkwam en dat ik het goed deed.

Ik bedacht me dat ik wel wat moest gaan eten als ik vandaag zou bevallen dus mijn vriend maakte een wit broodje met Nutella. Na 1 hap riep ik dat hij een emmer moest pakken en hij was net op tijd… Oké, overgeven hoort bij het eerste deel van de bevalling had ik geleerd dus dit ging “goed”, maar spugen tegelijk met een wee was niet zo’n pretje kan ik je vertellen! Ik zuchtte de weeën goed weg met behulp van mijn yoga-dingen die ik geleerd had en om half 11 stond de verloskundige weer op de stoep. Ik had 4 cm ontsluiting! Ze vroeg me of ik nog thuis wilde blijven of dat we alvast naar het ziekenhuis wilden gaan (ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen, er was geen reden toe maar voor mijn eigen rust). Ik wilde naar het ziekenhuis dus we pakten de boel in en ondertussen belde mijn vriend onze ouders dat het begonnen was.

De rit in de auto was niet zo prettig maar eenmaal in het ziekenhuis ging het wel weer. Ik had een kamer met een bad (wat ik ook aan gaf graag te willen) en ze liet het bad vollopen voor mij. Samen met mijn vriend en mijn lieve verloskundige heb ik de weeën in het warme water weg gezucht. Het was pijnlijk maar ik had het onder controle. Na een poosje moest ik uit bad komen want ze wilde kijken hoever ik was. Afdrogen en aankleden met pauzes om de weeën weg te puffen is ook weer een ervaring hoor! Ik lag op het bed en ik had zo’n 5-6 cm. Ik ging helemaal prima vertelde ze me: één cm per uur is hartstikke gemiddeld voor een eerste.

Daarna werd het zwaarder. Ik wilde zo graag zonder pijnstillers bevallen omdat ik als de dood ben voor een ruggenprik. Mijn vriend en mijn verloskundige wisten dit en toen ik in paniek raakte stelden ze me gerust. “Wat wil je dan Manon? Zeg het maar…” Ik wist het niet. Ze vertelde me dat als ik nu zou kiezen voor pijnstilling dat ik dan een ruggenprik zou krijgen want het was nog te vroeg voor een pompje remifentanil. “Nee, nee ik wil geen ruggenprik!” Ze zei: “Ik ga je helpen, je doet het hartstikke goed en dan kunnen we over een uur alsnog kijken hoever je bent en dan kan je zo’n pompje krijgen als je wil.” Oké, goeie deal. Een uur later voelde ze en ik zat op 8 cm. Ze vertelde dat ze mijn vliezen ging breken. Hop, die werden gebroken (niks van gevoeld, doet geen pijn) en daarna zei ze: “Zo, en nu krijg je ook geen pompje meer want het is te laat.” Haha, heel gemeen toentertijd maar ik ben zo dankbaar dat ze me over de streep getrokken heeft om het zonder te doen want dat wilde ik super graag.

geboren1

Rond 9-10cm kreeg ik al een beetje het gevoel alsof ik moest poepen (ja sorry maar zo voelt het). Ik mocht nog niet persen want ik had nog geen 10 cm. Ik moest maar op mijn linkerzij gaan liggen en de persweeën weg puffen. ON-MO-GE-LIJK!

Eindelijk had ik 10 cm en mocht ik toegeven aan de persweeën: HEERLIJK! Ik perste goed volgens de verloskundige en verpleegster die er bij was gekomen om te helpen. Het was toen ongeveer 15:45u. Ik was een half uur bezig met persen (wat ik wel eng vond maar ook een soort van opluchting: hij is er bijna!).

Ik werd aan de CTG gelegd om de baby in de gaten te houden. Dit werkte niet goed en een verpleegster en gynaecoloog kwamen toen ineens de kamer op en een van de 2 kwam voor me staan en vertelde dat ze het hartje van de baby niet konden monitoren dus dat ze even een draadje op ZIJN hoofdje gingen bevestigen. Hoe dan??? dacht ik. Ze brachten een buisje in en maakten met een naaldje een draadje op het hoofdje van mijn zoontje vast. Wederom niks van gevoeld want die weeën waren zo heftig op dat moment dat alles in het niet valt daarbij.

De hartslag van mijn zoontje ging tijdens een wee telkens erg omlaag. Dit was niet zo goed en ze gingen bloed afnemen bij hem (weer HOE DAN???). Ze schrapen een beetje over het hoofdje van de baby en hier komt bloed vanaf, hier konden ze binnen 2 minuten aan zien dat het niet zo goed ging met hem…

De gynaecoloog kwam voor mij staan en vertelde heel kordaat (terwijl ik daar met man en macht die weeën aan het wegzuchten was en ik hield het niet meer) dat ze me een handje gingen helpen: ik kreeg een verdovingspuit daaronder en een knip zodat ze hem konden helpen met geboren worden. Met behulp van de vacuümpomp.

bevalling2

Ik was doodsbang, ik wil dit niet, ja toch wel, mijn baby… Gaat het wel goed met hem?

Mijn vriend en verloskundige stonden bij me terwijl de mensen bezig waren met mij. Ik voelde letterlijk NIKS van de spuit en de knip, de vacuümpomp erin wurmen voelde ik wel maar was meer een gevoel van “even op je tanden bijten”. Ik moest meepersen bij de volgende wee en zij deed haar ding met de pomp (ik had mijn ogen dicht dus ik heb niks gezien). Ze vertelde mij dat het hoofdje “stond” (ja, dat voelde ik, dat hoefde ze me niet te vertellen haha) en dat ik hem bij de volgende perswee zelf eruit kon persen. En daar was hij! Onze kleine Nilo was geboren, om 16:40u op woensdag 19 november 2014 om precies te zijn.

Ze legde hem op mijn buik en hij begon te huilen. Het eerste wat ik riep was: “Hij is er, hij is er, doet hij het wel? Leeft hij?” Tranen van opluchting, tranen van geluk, alles voelde ik op dat moment… Hij was perfect, zo mooi, zo lief en helemaal van ons. Mijn vriend mocht de navelstreng doorknippen en we waren in de zevende hemel.

In het uur daarna kreeg ik een spuit in mijn been om de placenta geboren te laten worden, werd ik weer verdoofd, kreeg ik een paar hechtingen en van dit alles heb ik werkelijk NIKS gevoeld. Ik belde ondertussen zelf mijn ouders en lieve vriendinnetje om het goede nieuws te brengen. Ik ging daarna lekker douchen, deed mijn pyjama aan en we werden naar onze kamer gebracht. We moesten nog een nachtje blijven omdat Nilo met de vacuümpomp geboren was en hier dus een hersenschuddinkje aan over gehouden kon hebben. Mijn vriend mocht gelukkig ook blijven en de volgende dag mochten we als gezinnetje naar huis…

Nu is mijn lieve zoontje al weer 1 jaar oud maar deze dag vergeet ik nooit meer. Het was zo intens, bijzonder, emotioneel en ook heel eng maar ik ben zo trots op mezelf. Ik kan met een heel goed gevoel terugkijken op mijn bevalling en zou het zo allemaal weer doen.

Bedankt Manon voor het delen van je verhaal! Ik vind het een eer dat je mee wilde werken. Volgende keer is het woord aan Saskia! 

Liefs,

Elise Joanne

Tijd voor het derde bevallingsverhaal vandaag uit de rubriek ‘Goede Voorbereiding’! Vandaag het woord aan Sanne, een lief vriendinnetje van mij die jullie onderhand waarschijnlijk wel kennen van menig tripjes Amsterdam. Sanne haar bevalling was geen droom, ging niet voorspoedig en daarboven op kreeg ze ook nog eens zeer heftig nieuws over een familielid te horen. Haar verhaal ging viral op Facebook en dat heeft een reden. Kijk je mee?

De ‘Bevallingsverhalen’ komen altijd op vrijdag online maar aangezien dat natuurlijk Eerste Kerstdag is heb ik de rubriek even naar voren gehaald.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Sanne van Laviesagista, een zeer gewaardeerde collega en een ontzettend lieve vriendin wiens advies en raad ik onmeunig veel kan waarderen. Sanne is de fantastische moeder van James en heeft een bevallingsverhaal die ik niet graag na doe.

Sanne

Met-James

Ik was ruim 37 weken zwanger en ik had er zin in, in de bevalling. Natuurlijk was ik wel een beetje zenuwachtig maar ik keek uit naar het moment dat ik voor het eerst mijn kleine hummel in mijn armen mocht houden. En zijn naam naar de buitenwereld uit mocht spreken.

Ook mijn familie had er zin in. Iedereen keek ernaar uit om ons zoontje en hun neefje, kleinkind, en achterkleinkind te ontmoeten. We waren in jubelstemming en iedereen hield rekening met het scenario dat ze elk moment een bericht konden krijgen dat de kleine man geboren was.

Tot dat ene telefoontje alles veranderde.

Ik weet het nog precies. Waar ik zat, hoe laat het was, welke dag het was en wat ik die dag aan had. Gek he, dat dat soort randzaken je altijd bijblijven.

17.47. Mijn moeder belde. Ik hoorde aan haar stem dat ze probeerde iets ergs op een kalme toon aan mij te vertellen. “Ik ben in het ziekenhuis”. Ze nam een hap adem. Ik wist dat het mis was.

“Ze hebben zojuist lymfeklierkanker ontdekt bij je zusje”.

Mijn maag draaide zich om. Mijn bloed stroomde uit mijn gezicht. Ik voelde het kind in mij een onmogelijke draaipoging doen om de siddering die op dat moment door mijn lichaam ging te ontwijken.

Ik begreep het niet. Of toch wel. Ik wist dat ze die ochtend naar de dokter zouden gaan omdat mijn zusje zo raar hoestte.

Lymfeklierkanker. Mijn lieve, lieve zusje die nog maar 15 jaar was. Dit kon niet waar zijn.

Mijn bevalling leek ineens ver weg. De vrolijke, luchtige stemming waar we met zijn allen in verkeerden veranderde in een grote donderwolk. We leefden tussen hoop en vrees. We gingen van uitslagmoment naar uitslagmoment en van teleurstelling naar teleurstelling.

Ik liep ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Niet om te bevallen, zoals de doktoren elke keer dachten als ik met mijn dikke buik op de vierde verdieping uitstapte. Want ironisch genoeg zat de afdeling kinderoncologie naast de afdeling verloskunde. Maar ik liep daar om mijn zusje bij te staan bij haar chemo’s. Om haar op te peppen als de misselijkheid insloeg, om haar rolstoel voort te duwen, om geschikte mutsjes uit te zoeken voor haar steeds kaler wordende bolletje, om uitslagen af te wachten.

In je hoofd klopte het plaatje niet: het idee dat ik mijn eerste kind zou krijgen en mijn zusje dood- en doodziek was. Het kon gewoon niet waar zijn. Ik werd steeds nerveuzer voor mijn eigen bevalling en de pijntjes die ik al een paar dagen aan het wegzuchten was drongen niet tot mij door.

De tijd kroop voort. Met 39+3 dagen op de teller had ik mijn laatste reguliere check te gaan. Ik kwam de kamer van de verloskundige binnen en ze zag aan mijn gezicht dat het goed mis was. Dat wil zeggen, ik zag aan haar gezicht dat ze wist dat het goed mis was.

Ik kon niet eens een woord uitbrengen. Ik huilde. En ik kon niet meer stoppen. Ik jammerde dat ik niet wist hoe het verder moest. Niet met mijn bevalling, niet met de zorg van mijn aanstaande zoon, ik wist het niet. Ik had al nachten niet geslapen. Ik was op. En ik moest nog een kind op de wereld zetten.

Ook vertelde ik haar dat ik pijn had, krampen in mijn buik. Al dagen achter elkaar.

In een poging mij enigszins gerust te stellen zei de verloskundige dat we een datum voor een inleiding konden prikken. Zodat ik zelf kon bepalen wanneer ik de bevalling in gang wilde zetten. Ter indicatie wilde ze me ter plekke toucheren, om te kijken of er al iets gebeurd was.

sanne bevallen

Op het moment van het touche zag ik haar gezicht vertrekken. En eigenlijk was ik helemaal niet verbaasd over haar constatering. “Sanne, je hebt vier centimeter ontsluiting. Je moet naar het ziekenhuis”. Ik had ineens een verklaring voor de pijn waar ik al dagen mee rondliep… De weeën. Door alle consternatie had ik daar helemaal niet bij stilgestaan.

Wat er daarna gebeurde is in een waas aan me voorbijgegaan. Ik belde mijn vriend, mijn moeder en mijn beste vriendin en werd door de verloskundige naar het ziekenhuis gebracht. Mijn vriend was al gearriveerd. Mijn vliezen werden gebroken en de weeën kwamen in alle heftigheid. Ik vond het puffen moeilijk, had veel pijn en de ontsluiting schoot niet op. Soms raakte ik in paniek.

Mijn moeder kwam rond 21.00 in het ziekenhuis om bij de bevalling te assisteren. Vraag me niet hoe ze het heeft weten op te brengen, want die ochtend zat ze nog bij de chemo van mijn zusje 150 km verderop.

We puften samen, mijn moeder en ik. Mijn moeder was streng maar het hielp. We puften en puften en mijn vriend bracht drinken en natte washandjes en hield mijn lippen vet met vaseline. Ze waren een goed team, mijn moeder en hij.

Toch schoot de ontsluiting niet genoeg op.

Rond 00.00 kreeg ik een ruggenprik. Ik ontspande, de pijn nam af en ik kon tussendoor wat rusten. Rond 02.00 had ik al 10 centimeter ontsluiting. Dat het zo snel zou gaan ineens had niemand verwacht. De ruggenprik werd uitgezet en de weeënopwekkers gingen op de hoogste stand. Het was wachten op de persweeën.

De persweeën bleken niet krachtig genoeg. Na een uur persen raakte ik uitgeput. Na anderhalf uur persen werd besloten mij te verlossen met een vacuümpomp.

De pomp zag er nogal eng uit maar de gynaecoloog verzekerde mij: “Sanne, vijf keer persen en je kindje is er”. Ik deed wat de man zei. Ik perste. En perste. En perste. En perste. En perste. En na precies vijf keer persen en een knip werd er een heel warm, onwerkelijk en glad flubbertje op mijn buik gelegd.

James net geboren

James Lucas Alexander. Ter wereld gekomen op 8 oktober 2014 om 04.17.

Wat er volgde was een explosie van emoties. Het aller, allervreemdste en meest emotionele gevoel is dat moment dat je kind voor het eerst op je buik wordt gelegd. Ik zal het nooit vergeten.

Door alle extreme persoonlijke omstandigheden vond ik het laatste gedeelte van mijn zwangerschap, de bevalling zelf en het eerste gedeelte van het moederschap heel zwaar.

Gelukkig had ik een fijne kraamverzorgster met wie ik alles kon delen. Ze hoefde van mij in huis niet veel te doen; als ik mijn verhaal maar bij haar kwijt kon.

Het echte genieten begon pas toen het ook met mijn zusje weer ietsje beter ging. Het heeft wel tijd nodig gehad, maar uiteindelijk is mijn roze wolk er zeker wel geweest. Al kwam deze dus pas tijden later.

Ik kijk nog steeds met gemengde gevoelens terug op mijn bevalling. Ik had het zo graag anders gedaan. Wilde die sterkte vrouw zijn die met veel pit en doorzettingsvermogen en zonder hulp haar kind op de wereld zou zetten. Maar een bevalling loopt altijd anders dan je van te voren in gedachten had.

Ik snap dat mijn verhaal absoluut geen rozengeur-en-maneschijn versie is, maar rauwe realiteit als gevolg van een aantal bizarre omstandigheden. Dit is dus ook geen exemplarische bevalling, misschien stelt dat je enigszins gerust mocht je door mijn verhaal het toch een beetje benauwd hebben gekregen 😉

Bedankt lieve Sanne, ik waardeer het enorm dat je je verhaal hebt willen delen hier! Volgende keer gaan wij verder, met het verhaal van Manon van Littlewonderworld.

Liefs,

Elise Joanne

Wij gaan verder met de ‘Goede Voorbereiding’-reeks, een nieuwe rubriek waarin moeders vertellen over hun, soms hele pittige maar ook zeer mooie bevallingsverhalen. En al dat, om mij te onderwijzen. Sowieso zijn dit soort verhalen voor veel vrouwen, zwanger of niet, moeder of niet, altijd goed te lezen. Vandaag is het woord aan Linda. Zij beviel van een tweeling maar dat ging niet zonder slag of stoot. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Na het verhaal van Kelly vorige week – wat ontzettend goed in de smaak viel! –  ga ik verder met Linda van Go or no Go!

Linda

“Noem maar een datum”, zei mijn gynaecoloog. “Okido, dan doe mij de 10e maar!” was mijn antwoord. En dat was het. Mijn bevalling was gepland. Wat een heerlijk gevoel was dat. Ik wist dat ik nog maar 1 week hoefde uit te zitten en dan zou mijn tweeling geboren worden!
Ik keek er ontzettend naar uit en had weinig angst voor de bevalling. Nuchter als ik ben dacht ik: ‘dat komt wel goed! Ik ben straks in een ziekenhuis, met professionele mensen om me heen, een ruggenprik binnen handbereik. Kom maar op!’

10 maart 2010: Vandaag was het zo ver: ik werd ingeleid! Eindelijk, want ik was helemaal klaar voor en daarnaast was ik super trots om de 38 weken gehaald te hebben.
Rond 8.00u kwam de verpleegkundige gel inbrengen bij mij en rond 11.00u heeft ze mijn vliezen gebroken. Tijdens het breken van mijn vliezen kwam er ontzettend veel  vruchtwater! De verpleegkundige stond er van te kijken en had het lekker druk met meer luiers op het bed leggen om het op te vangen.

Vanaf 12.00u begonnen de weeën toch wel te versterken en moest ik ze al behoorlijk weg puffen. Om 13.45u heb ik gevraagd om een ruggenprik omdat de pijn nog een stuk erger zou gaan worden en ik het nu al behoorlijk heftig vond met weeën om de 2 minuten.
De verpleegkundige ging een ruggenprik regelen, maar ik moest er wel rekening mee houden dat ik tot 30 minuten moest wachten op een anesthesist.
Langzaam tikte de 30 minuten voorbij. En 35, 40, 45 en 50 minuten. De weeën kwamen inmiddels om de 1.5 minuut en ik raakte meer en meer uitgeput. Uiteindelijk werd ik pas na 55 minuten naar de anesthesie gebracht.
Al puffend en zuchtend werd ik door het ziekenhuis gereden op m’n bedje. Ik vergeet nooit meer dat de dienstlift wegens werkzaamheden niet gebruikt kon worden en ik dus met mijn bedje in de bezoekersliften moest. Dat was gezellig puffen met alle bezoekers in de lift. (Al kregen hun het er volgens mij net zo warm van als ik 😉 )
De ruggenprik deed gelukkig amper pijn door een  verdovend prikje vooraf. Ik voelde na een minuutje of 5 het grootste deel van de pijn eindelijk afnemen. Wat een opluchting!

DSC00578

Ongeveer 1.5 uur later, rond 15.45u voelde ik dat de weeën ineens weer pijnlijker begonnen te worden Na controle bleek dat logisch: ik zat op 10 centimeter! Dat betekende het einde van de ruggenprik en wachten op de persweeën.
Rond 18.30u uur meende ik dat ik persweeën had, maar de verpleegkundige gaf aan dat ze dat nog niet waren. Helaas, dus weer verder puffen (en ‘oh god, hoe voelen persweeën dán?!’)
Om 19.00u mocht ik dan toch echt aan de gang. Mutsjes en polsbandjes met BABY 1 en 2 erop werden klaargelegd.

Na ongeveer 10 persweeën zag de gynaecoloog dat ik behoorlijk moe begon te worden en de weeën begonnen ook af te nemen, dus kreeg ik weeën opwekkers. Na ongeveer 5 persweeën zei de verpleegkundige dat het hoofdje er niet door heen kwam en dat ze toch een knip moest gaan zetten om ruimte te maken. Het verdoven voor de knip voelde een beetje branderig maar niet pijnlijk (zeker niet vergeleken met de rest). Vervolgens zette ze in een perswee de knip, waar ik totaal niets van voelde gelukkig.
En jawel, die knip hielp, want na 4 keer persen werd Daan geboren! (19.57u en 2505 gram)
Hij huilde meteen dus een zucht van opluchting bij mij. Ik kreeg hem ook gelijk op mijn borst gelegd; wat vond ik dat heerlijk!! Mijn man knipte vervolgens de navelstreng door en van dat prachtige moment maakte de verpleegkundige een hele charmante foto; behalve de knip van de navelstreng was dat vooral een frontale foto van mijn ‘jeweetwel’.

Afbeelding 0262 #2

Terwijl ik met Daan op mijn borst lag voelde ik plotseling na 2 minuten dat er iets ontzettend groots van onder eruit kwam. Dus ik vroeg verbaasd: “huh?? Is de andere nu al geboren??”…Maar nee, dat was het vruchtwater van Jesse! Wát een waterval weer!!
De verpleegkundigen hadden hier ook niet op gerekend met als resultaat mijn hele benen zeiknat en ook alle schoenen van de verpleegkundigen en van manlief. *grinnik*
Een paar minuutjes later gaf ik aan te voelen dat ik moest persen.  De gynaecoloog kwam snel voelen hoe Jesse lag; gelukkig was dit ook in hoofdligging. Het was duidelijk dat Daan de weg al vrij gemaakt had en met 3 keer persen werd Jesse geboren om 20.09 uur (2765 gram).
Ook Jesse begon netjes te huilen. Hij had de navelstreng om zijn voetjes zitten, dus die werd meteen los gemaakt.

Einde bevallingsverhaal, dachten we. Alles leek in eerste instantie helemaal goed en wij waren dolgelukkig. Om 23.00u ging de verpleegkundige die onze kindjes gewogen en getemperatuurd had naar huis en kwam de volgende verpleegkundige. Toen zij nogmaals ter controle de temperatuur van Daan op wilde nemen, zei ze dat de temperatuur helemaal niet opgenomen kon worden; er zat geen open poepgaatje.
Daan moest direct naar een kinderarts. Papa mocht mee en ik bleef in de kamer bij Jesse, me nog van geen kwaad bewust. Ik dacht, dat komt heus wel goed. De verpleegkundige die nog bij mij was zei na een kwartiertje dat wij ook gerust naar de afdeling waar Daan was konden gaan. Dit vond ik wel erg fijn, dus zij bracht me erheen.

DSCF1674

Toen ik mijn man daar zag, en zijn gezicht zag, wist ik dat er iets niet goed was.
De kinderarts stelde vast dat er inderdaad geen open poepgaatje was. Toen de kinderarts een sonde probeerde in te brengen, omdat Daan ook niet dronk, lukte dit niet. Na 3 pogingen gaf de kinderarts het op (gelukkig, arm mannetje!).
Na een röntgenfoto werd duidelijk dat de sonde er niet in kon vanwege een onderbreking in de slokdarm van Daan.
Alles ging toen heel snel. Er werd direct gebeld naar het Radboud ziekenhuis en er werd een ambulance gestuurd om Daan op te halen. Na 45 minuten was de ambulance er en ondertussen kreeg Daan een infuus en steeds meer kabeltjes en draadjes aan z’n lijfje.
Uiteindelijk is Daan rond 2.30u ‘s nachts meegegaan met de ambulance. Wij bleven verbijsterd en verdrietig met Jesse achter.

Daan verbleef 3 weken in het Radboud ziekenhuis, waar hij 2 operaties heeft ondergaan. Gelukkig kan ik jullie vertellen dat hij nu een heerlijk, actief en gezond mannetje is!
Tijdens onze evaluatie hebben we besproken wat er na mijn bevalling mis is gegaan. Ik was om 20.00u bevallen en om 23.00u kwam de nieuwe verpleegkundige er pas achter dat er iets mis was met Daan.
Wat bleek; de verpleegkundige die om 23.00u naar huis gegaan was, had ondanks de mutsjes (Kindje 1&2) én polsbandjes (Baby 1&2) alsnog onze kindjes omgewisseld. Toch lastig, zo’n tweeling..

DSCF1671

Ter afsluiting kan ik jullie vertellen dat ik de bevalling zelf eigenlijk best mee vond vallen. Het ergste vond ik de 55 minuten weeën die ik had terwijl ik moest wachten op de ruggenprik. Als ik mijn prik dus binnen de normale termijn (5-30 minuten) had gekregen, dan was het een perfecte bevalling geweest.

Linda, bedankt dat je je verhaal met ons hebt willen delen! Volgende keer het woord aan Sanne van Laviesagista, een dierbaar vriendinnetje van mij. 

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.

Zoals jullie onderhand wel weten ben ik zwanger (duh..) en komt het einde van mijn zwangerschap ook echt in zicht. Ik ga namelijk mijn laatste trimester in – wauw..- en dat betekent dat de bevalling ook een keertje zich zal aandienen. Als ik ergens graag mij op voor wil bereiden, voor zover dit kan, is het daar wel op, de bevalling. Ik lees graag en veel, vooral bevallingsverhalen verslind ik als een malle. Als goede voorbereiding hierop heb ik enkele moeders gevraagd of zij hun verhaal zouden willen delen in een nieuwe rubriek ‘Goede Voorbereiding’.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Er komen in totaal 10 verschillende vrouwen aan het woord die elk een heel ander verhaal te vertellen heeft. De een is heftiger en pijnlijker dan de andere, het zijn niet allemaal ‘erge’ verhalen, er zitten ook prachtige bevallingen tussen die uit het boekje komen. Want geen bevalling is hetzelfde!

Ter ‘compensatie’ vanmiddag om 15:00 een tweede (beauty) artikel.

Vandaag start ik met mijn lieve mede-zwangere Kelly! Kelly Caresse runt de gelijknamige – en zeer populaire – mamablog en wij schelen in de zwangerschap iets meer dan een week. Ik heb dus ook erg veel aan Kelly haar verhalen en tips want zij is al moeder van Lana, haar eerste dochter.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bevallingsverhaal Kellycaresse: Als het niet verloopt zoals je vooraf verwacht had.
Super leuk dat Elise mij vroeg om mijn bevallingsverhaal met jullie delen. Voor wie mij nog niet kennen, ik ben Kelly, 25 jaar, mama van Lana (2 jaar) en bijna evenver zwanger als Elise. Super leuk om samen onze ervaringen te kunnen delen. Sommigen kennen mijn bevallingsverhaal misschien van mijn eigen blog, voor anderen is het nieuw. Het was zacht gezegd geen droombevalling. Ik was voor het eerst zwanger, mijn moeder had hele mooie bevallingsverhalen, zelf ging ik er ook gewoon vanuit dat het wel goed zou verlopen. Dat je dan bij 34 weken zwangerschap, van het een op andere moment moeder wordt is heel moeilijk te begrijpen. Ik was er nog niet klaar voor.

(meer…)