Bevalling

IMG 1595 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

Mijn eigen bevalling is al geweest maar ik ga nog even door met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de blogger Geertje die een heftig verhaal te vertellen heeft, zij heeft niet bepaald een rooskleurige bevalling of kraamtijd gehad. Haar persoonlijke verhaal is intens en zij deelt hem vandaag met ons. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Geertje van Lifesabout

Ik was ongeveer 27 weken zwanger toen ik voor het eerst echt ging nadenken over de bevalling. Het gaf mij de nodige kriebels in mijn buik en zweet in mijn handen. Ik was er niet heel erg bang voor maar zag toch lichtelijk tegen de pijn op en het feit dat ik de controle over mijn lijf misschien zou verliezen.

Wij lieten ons goed informeren over de bevalling in het ziekenhuis. Vanwege het gebruik van bloedverdunners was een thuisbevalling uitgesloten. Erg vond ik dat niet aangezien ik ook zonder de medicijnen in het ziekenhuis had willen bevallen. Boekjes, een open avond en Google. Dat laatste kan ik je trouwens niet adviseren, aangezien alleen de ergste verhalen vaak het internet halen.

IMG 1524 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

De bevalling zag ik als een begin van de mooiste fase van mijn leven. Het zou zwaar en pijnlijk zijn, maar tijd is relatief en je krijgt er iets prachtigs voor terug. Toch vond ik het erg spannend omdat ik niet wist wat de bloedverdunners zouden doen met het bloedverlies bij de bevalling. En zou ik het wel kunnen? Door de lichte zenuwen heen stelde ik mijzelf gerust dat er nog nooit een kind was blijven hangen die nu nog vast zit. Het komt altijd wel goed.

Woensdag 12 maart fietste ik naar het ziekenhuis voor een extra controle van mijn bloeddruk. Deze was de week ervoor erg hoog en ze wilden mij nog een keer zien. Helaas was mijn bloeddruk verder gestegen en mocht ik urine inleveren en even aan het  CTG liggen. Gelukkig geen eiwitten en een goed CTG, maar ik moest wel medicijnen krijgen voor de bloeddruk  aangezien ik 36 weken zwanger was.

Om mij en het kindje goed in de gaten te kunnen houden werd ik opgenomen in het ziekenhuis en mocht ik waarschijnlijk na een paar dagen weer met ontslag.

De medicatie deed goed zijn werk, alleen mijn dochter vond de verlaging van mijn bloeddruk niet prettig. Door mijn lagere bloeddruk kreeg zij minder bloed en voedingsstoffen door de placenta en werd zij heel stil. Ik voelde haar weinig en op het CTG was te zien dat ze zich ook heel rustig hield.

Die vrijdagmiddag kwam er twijfel of ik wel naar huis mocht, aangezien het CTG zo vlak was.

In de middag werd ik daarom nog een keer aan het CTG gelegd voor een extra check. So far so good, tot ik haar hartslag ineens zag zakken. De tonen werden lager en rustiger. Hij zakte verder, van 140 naar 120, van 100 naar 80 en zelfs tot 40. Het apparaat sloeg op alarm en mijn hart vulde zich met angst. Dit is niet goed! In paniek drukte ik op de bel voor de verpleging maar er kwamen al mensen aangerend. Gelukkig herstelde haar hartslag weer naar een normale waarde. Echter die van mij niet, ik was in paniek en in tranen.

IMG 1527 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

Er stonden twee artsen, twee verpleegkundigen en een anesthesist om mijn bed. Het kindje moest worden gehaald door een keizersnede, want ze had het niet goed meer in mijn buik.

Snel kreeg ik een operatiejasje aan en een blaaskatheter. In tranen belde ik mijn man op die de woonkamer nog stond te witten. Die ochtend had ik hem nog aan het werk gezet om mijn nesteldrang voort te kunnen zetten op afstand. Hij heeft veel te hard gereden en kwam gelukkig op tijd aan om mee te gaan naar de OK.

Ik mocht geen ruggenprik en moest onder narcose omdat mijn bloedverdunners nog optimaal werkten. Het kon mij niets schelen, als onze dochter maar levend ter wereld kwam. Lachend en rillend van de spanning werd ik op de operatietafel onder narcose gebracht.

Ik opende mijn ogen en keek op de klok. Het was half acht en er was niemand om mij heen. Ik lag op de uitslaapkamer en keek naar mijn monitor. Nonchalant mompelde ik ‘keurige bloeddruk’. Je bent verpleegkundige of je bent het niet…

En toen begon ik te huilen. Want mijn buik was plat en ik was mijn kindje kwijt. Ook mijn man zag ik nergens in de buurt. Er kwam een verpleegkundige naar mij toe die mij feliciteerde met mijn dochter. Alles was goed met haar en ik mocht naar de afdeling. Ik werd door een andere verpleegkundige en mijn man opgehaald. Ik vroeg hem de hemd van zijn lijf. ‘Is ze mooi? Is alles goed? Heeft ze veel haar? Is ze klein?’

Ik werd mijn kamer opgereden waar een couveuse stond, gevuld met een heel klein meisje. Ons meisje met een veel te grote muts en een luier tot onder haar oksels. Ik herkende haar niet, het voelde raar. Ik wist dat dit mijn dochter moest zijn omdat mijn man haar wel geboren had zien

worden. Maar als ze hadden verteld dat dit een ander kindje was, had ik het ook geloofd.

Ik kreeg haar eindelijk op mijn borst en wat een hemels en verliefd gevoel moet zijn, was voor mij heel raar. Alsof ik een vreemd kindje bij mij had liggen. De narcose, de morfine en de keizersnede onder narcose hadden mij afstandelijk gemaakt en maakte het een flinke sport om een band te krijgen met mijn dochter.

Daarna is mijn kraamtijd als een gitzwarte wolk over ons heengegaan. Ik werd ernstig ziek en lag een week aan de beademing op de Intensive Care.

Na een maand mocht ik het ziekenhuis verlaten en kon ik eindelijk werken aan de band met Sarah. We kenden elkaar niet, ik moest nog leren hoe ik een luier kon verschonen of een flesje moest maken. Met onze band is het uiteindelijk helemaal goed gekomen en we zijn nu twee handen op één buik. Helaas nooit meer een gevulde buik, want ik mag niet meer zwanger worden. Maar wat genieten we van ons meisje, onze bikkel en ons licht in de tunnel!

Bedankt voor het delen van je zeer persoonlijke en emotioneel verhaal Geertje! Volgende keer het woord aan Kelly die vertelt over haar eerste bevalling. 

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

DSC 2226 - Elise's Weekly Pictorama - Bevalling & Kraamweek

Goedemorgen! Vandaag een Elise’s Weekly Pictorama die eventjes wat anders is dan anders. Afgelopen week beviel ik van prachtige zoon Fos en eigenlijk draaide elke minuut om hem – zoals hoort. Logischerwijs heb ik geen dagboek bijgehouden zoals normaal maar door middel van enkele foto’s wilde ik jullie een hele kleine, kort maar krachtige sneak peek geven van afgelopen week door enkele foto’s te delen. Zo ben ik er toch een beetje, voed ik de nieuwsgierigheid (zou ik ook zijn!) en kan mijn trotse mama-gevoel ook haar ei kwijt. Kijk je mee?

(meer…)

Fos Elisejoanne.nl 2 - Welkom lieve Fos!

Wellicht volg je mij op enkele social media kanalen en heb je daar het heugelijke nieuws al voorbij zien komen, maar hierbij natuurlijk ook een geboorteaankondiging op mijn site! Op dinsdag 1 maart zijn Boris en ik trotse ouders geworden van onze prachtige zoon en wij genieten sindsdien van elke seconde.

Op deze dinsdag begon het gerommel in de loop van de ochtend, de echte weeën volgden aan het begin van de middag en wij zijn na een hele korte, heftige bevalling thuis om 16:15 ouders geworden van Fos Elias Gijs (roepnaam Fos). Het uitgebreide bevallingsverhaal houden jullie nog van mij te goed, het is er eentje waar ik de tijd voor moet nemen en het is allemaal zo snel gegaan dat ik nog steeds probeer te beseffen wat er eigenlijk is gebeurd. Eerst het zelf maar even een plekje proberen te geven, een bevalling is niet niks zo blijkt.

Fos is een heerlijk zoet kindje en Boris en ik zijn intens gelukkig, voelen ons enorm gezegend en zijn helemaal verliefd op hem. Wij maken het dan ook zeer goed. Ik ben moe, mijn lijf is flink beurs maar het is het allemaal zeer waard en het is genieten van elke seconde. Mijn hart is vervuld met ongekend veel liefde, dit prachtige kind is mijn zoon en het voelt énorm vertrouwd.

Naast het bevallingsverhaal komt er nog een artikel met de uitleg van de naam/namen, mijn kraamperiode en de video’s voor Ouders van Nu lopen ook nog eventjes door. Aankomende dinsdag komt er nog een zwangerschapsupdate video online van week 39, deze was al opgenomen en maakt het plaatje compleet.

Bedankt voor alle honderden felicitaties via Instagram, Twitter, Snapchat en Facebook. Ik kan niet op iedereen persoonlijk reageren, maar weet dat ik tussen de bedrijvigheid door elk bericht lees. Ik ben er enorm door overweldigd. Wijdt het aan de kraamtranen maar ik vind jullie medeleven zeer bijzonder. Waarvoor dank!

Fos roept, tot snel!

Liefs,

Elise Joanne

IMG 6594 1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #7 Betty van Mamazoektuit.nl

Vandaag gaan wij door met nummertje 7 uit de reeks ‘Goede voorbereiding’. Onderhand is het gewoon een rubriek geworden waarin ik graag andermans verhalen deel en ik zie aan de bezoekersaantallen dat ook jullie dit graag lezen! Gelukkig want vandaag komt er iemand aan het woord voor wie ik veel bewondering heb en een vrouw die ik ontzettend graag mag; Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit.nl. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit. De columns van deze vrouw volgde ik religieus toen ik zwanger wilde worden van Pinda op de site van Shirley. Toen ik daar had dat ze zelf ook schreef voor haar eigen blog en later samen met een vriendin over allerlei praktische zaken, is zij onderdeel geworden van mijn vaste blogrondje. En ik mag Betty ook gewoon erg graag, haha.

♥Betty 

Mijn moeder heeft me haar bevallingsverhaal wel eens verteld. Van urenlange, heftige weeën tot uiteindelijk een vacuümverlossing. Zonder dat ze daar raar over deed, klonk het me altijd enorm naar in de oren. Ik hoopte dat ik nooit in haar schoenen zou staan. Tijdens mijn zwangerschap – die van een leien dakje liep – was ik ervan overtuigd geraakt dat ik, als het moment daar zou zijn, een supermakkelijke bevalling zou krijgen. Zo eentje waarbij de verloskundige na drie buikkrampjes al acht centimeter ontsluiting constateert. Jammer voor mij verliep dat toch anders en kwam de bevalling van mijn moeder dicht in de buurt.

Op 15 september, één dag voor mijn uitgerekende datum, voelde ik me een beetje naar, alsof ik griep zou krijgen. Tot dat moment had ik me kiplekker gevoeld. Ik ging ‘s middags even naar bed om een dutje te doen en toen ik wakker werd, voelde ik me misschien nog wel beroerder. Mijn man – Maran – besloot rond etenstijd naar de snackbar te gaan om ons avondeten te scoren. Toen hij weg was, voelde ik op het toilet dat ik ‘de slijmprop’ was verloren. Ik zal dat verder niet nader toelichten. Stap één was gezet, en hoewel ik wist dat de bevalling nog best een week op zich kon laten wachten, was ik blij met deze ontwikkeling. Die deelde ik uiteraard meteen via Whatsapp met mijn vriendinnen. Terwijl ik aan het typen was, voelde ik nog iets ‘stromen’. Wederom geen details, maar op het toilet bedacht ik dat dit misschien wel eens mijn gebroken vliezen konden zijn. Ik begon te stuiteren van enthousiasme, pakte met een prop toiletpapier tussen mijn benen een glas om het vocht in op te vangen. En toen zag ik het al snel: helder vruchtwater met wat witte vlokjes er in. Het zag er goed uit!

IMG 0992 1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #7 Betty van Mamazoektuit.nl

Toen Maran thuis was en het nieuws hoorde, was hij net zo enthousiast als ik. Hij gebaarde me snel in een leeg bad te gaan zitten, om daar ongestoord te kunnen eten. Hij zou ondertussen wel achter me aan dweilen. In de badkamer (ik half naakt in een leeg bad, hij ernaast) hebben we heel hard gelachen om dit rare scenario en ondertussen hebben we onze ouders en de verloskundige op de hoogte gebracht van het laatste nieuws. Na het eten voelde ik al vrij snel wat lichte weeën. We waren begonnen!

Rond 12 uur ‘s avonds werden de weeën heviger en kwam de verloskundige kijken. Op bed constateerde ze slechts twee centimeter weeën, wat me stiekem enorm tegenviel. Ze raadde ons aan om nog even wat te gaan slapen en zou om vier uur ‘s nachts terugkomen. Ondertussen liet Maran het bad vollopen en zette zijn laptop met Modern Family ernaast. In plaats van lekker ontspannen, raakte ik juist een beetje in paniek van het bad. De pijn van de weeën overviel me en ik was erg bang voor wat er mogelijk nog zou komen. Zou de pijn alleen maar erger worden? Maar dat kon ik helemaal niet aan! Hoe wisten we of alles nog wel goed was met de baby? En wat als er complicaties zouden ontstaan? Ik kon de weeën niet goed opvangen en was tussendoor compleet in de stress. Om twee uur vroeg ik Maran de verloskundige nogmaals te bellen. Ik wilde naar het ziekenhuis en iedere vorm van pijnbestrijding die er in de aanbieding was.

Gelukkig mochten we meteen komen. Onderweg vroeg ik me af of ik de stijltang wel uit had gedaan (…) dus droeg ik Maran op om de auto om te keren en te gaan kijken. De lieverd deed wat hem werd gevraagd en natuurlijk bleek alles goed te zijn. Onze tweede rit naar het ziekenhuis verliep gelukkig prima. Daar aangekomen werden we al snel naar een verloskamer gereden, waar nu een schamele drie centimeter werd gevoeld. Bovendien werd me verteld dat de anaesthesist nog niet beschikbaar was en dat ik nog een uurtje moest wachten op de ruggenprik. Ondertussen werd ik aangesloten op een CTG-apparaat, waarvan de elastieken band enorm pijnlijk was op mijn gevoelige buik. Met Nim ging gelukkig alles goed, wat een enorme opluchting voor mij was.

Ruim twee uur later was er nog niemand aan mijn bed geweest om de pijn enigszins weg te kunnen nemen, dus nadat ik op een gegeven moment ook mijn snackbar-maaltijd weer terug had zien komen (sorry), smeekte ik de verloskundige iets voor me te verzinnen. Ze betastte me wederom en voelde deze keer vijf centimeter ontsluiting. Ik zou, als ik dat zou willen, ook Remifentanil kunnen krijgen. Een morfinepompje dat de scherpe randjes van de weeën weg zou nemen. Nog voordat ze uitgepraat was, had ik al toestemming gegeven. Als ze op dat moment mijn benen af had willen hakken om de pijn te verlichten, had ik het waarschijnlijk prima gevonden. Nadat er vier keer mis was geprikt, werd het infuus uiteindelijk de vijfde keer toch goed ingebracht en na het eerste pompje voelde ik dat het goed was. De weeën waren nog steeds pijnlijk, maar nu kon ik tussendoor iets meer ontspannen. Ik was ook niet bang meer, kreeg opeens weer vertrouwen in een goede afloop.

IMG 6594 1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #7 Betty van Mamazoektuit.nl

Na ongeveer een uurtje kreeg ik lichte persdrang. De verloskundige voelde weer en bevestigde het: ik zat op negen centimeter, met slechts een heel klein randje te gaan voor volledige ontsluiting. Ze zei wel dat de baby nog ver weg lag en dat het beter was als ik nog even door zou gaan met de persweeën wegzuchten. Dus dat deed ik maar. Maran’s ouders hadden tot op dat moment in het wachtkamertje van het ziekenhuis gezeten en mijn ouders kwamen net aan in het ziekenhuis. Weer een uur later waren mijn persweeën niet meer te stoppen en mocht ik aan de slag. Om kwart over 8 begon het persen en na tien minuten kirde de verloskundige zo enthousiast dat ik dacht dat ik mijn zoon ieder moment in mijn armen zou hebben. Aangemoedigd door haar enthousiasme, perste ik door. Maar steeds zonder resultaat. Om half 10 was er nog geen baby en de moed was me inmiddels in de schoenen gezakt. Bij de verloskundige ook, die moedigde me lang niet meer zo enthousiast aan als eerst. Ze besloot de gynaecoloog erbij te halen voor een knip en… de vacuümpomp. Net als mijn moeder dus.

Rond tien voor tien kwam de gynaecoloog binnen, gaf me snel een handje en ging aan de slag. Met één been zette ze zich af tegen het ziekenhuisbed en met haar armen trok ze zo hard dat ik bang was dat mijn kind onthoofd ter wereld zou komen. Ik keek vol verbazing naar de arts, terwijl ze bleef roepen dat ik ‘naar beneden’ moest kijken. Daar kwam, na al die pijn, dan eindelijk mijn allerliefste ter wereld. Op de uitgerekende datum kwam Nim ter wereld. Toen hij op mijn borst lag, heb ik alleen maar intens gelukkig “wat fijn dat je er bent!” geroepen. Ook deels omdat ik opgelucht was dat de slachtpartij afgelopen was.

IMG 6553 1 e1452006836661 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #7 Betty van Mamazoektuit.nl

We hebben heerlijk geknuffeld en ik zou dat moment nog wel duizend keer over willen doen, als dat mogelijk was. Wat was ik trots. Op hem, mijn prachtige kind, op mezelf en op Maran, die me zo goed had gesteund. Tijdens het knuffelen werd ik onder begeleiding van twee bouwlampen weer aan elkaar gehecht en eenmaal gedoucht en wel mochten onze ouders ons prachtige ventje komen bewonderen. Het was moeilijk te bevatten wat er allemaal gebeurd was en wetende wat ik nu weet, was ik misschien niet zo in paniek geraakt. Gelukkig is uiteindelijk alles goed gegaan en klopt het cliché. Je bent de pijn zo weer vergeten en je weet waar je het voor hebt gedaan. Inmiddels ben ik zwanger van de tweede en ga ik dus vrijwillig het hele circus een keer herhalen. En het meest vreemde: ik heb er zin in. Kom maar op met die bevalling, als de Remifentanil maar op voorraad is!

Bedankt voor het delen van je mooie verhaal Betty! Dankbaar dat je mee wilde doen aan deze rubriek. Volgende week weer een nieuw verhaal, deze keer van Geertje.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Sunseeree KoalaBeautyMama 2 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #6 Sunseeree

Mijn eigen bevalling begint er nu echt aan te komen en dat betekent dus dat ik lekker doorga met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Want het is wat om als je vrouw je persoonlijke bevallingsverhaal te delen, en ik ben elke vrouw enorm dankbaar. Vandaar is het mijn eer om het woord te geven aan de prachtige blogger Sunseeree van KoalaBeautyMama, die moeder is van twee schoonheden van kinderen. Ze vertelt over haar eerste bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Sunseeree van KoalaBeautyMama

De bevalling.. Iets waar ik snel aan moest denken, zodra ik wist dat ik zwanger was. What go’s in, must come out right?! O god, ik werd eerlijk gezegd wel een beetje zenuwachtig door de gedachte, want hoe moet een hele baby nou door dat gat heen? Ja, natuurlijk moet dat wel lukken. Daar is een vrouwenlichaam ten slotte voor gemaakt toch? Ik probeerde mezelf niet druk te maken en mijn gedachtes een beetje op nul te zetten.

Normaal gesproken ben ik een control freak. Echter heb je met een bevalling weinig controle. Je kan je het wel voorstellen en enigszins voorbereiden, maar als het moment daar is, dan is het go with the flow. Bij ons eerste kindje dacht ik dat het fijn was om in bad te bevallen. In Breda hadden ze een prachtige grote kamer met een gigantisch bad. Ja, daar zag ik mezelf al in liggen. Blijkbaar zou het voor de baby een prettige overgang zijn door het warme water. Daarnaast zou het warme water mij helpen te ontspannen en zou ik minder kans hebben tot uitscheuren. Nou, perfect! Doen we..

Sunseeree KoalaBeautyMama - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #6 Sunseeree

Ik weet niet meer echt waarom, maar ik koos ervoor om zonder pijnbestrijding te bevallen. In dat bad dus. Als ik dat wel wilde, moest ik naar een andere afdeling en ergens (besef ik nu pas), vond ik die kamer gewoon heel mooi. Stom he.. Anyway, mijn voorweeën begonnen die dag rond 04:30 uur ‘s ochtends. De verloskundige kwam het in de middag even checken, maar zij zei dat het gerust nog een tijd of zelfs dagen kon duren. Die avond zat ik rond 19:00 uur aan tafel te janken van de pijn. Dit was niet leuk. De aanstaande vader zat me radeloos aan te staren. Tja, wat moet je dan he? De pijn was niet te doen. Op het randje van ons bed zat ik de weeën weg te puffen. Uiteindelijk mocht ik rond 02:30 uur naar het ziekenhuis naar het geboortecentrum. Lees: een helse rit om middennacht met mega buikpijn over hobbels heen rijden. Eenmaal aangekomen was die stomme band van de rolstoel lek. Wat gedoe. Eenmaal in de kamer, mocht deze walvis zich uitkleden en in het “heerlijke” bad zitten. Nou, verschrikkelijk! Niet aan te raden. Ik had het koud, gleed de hele tijd weg, had geen grip in het water en wist gewoon geen houding aan te nemen. Ondertussen zag je soms wat bloedpropjes en weet ik veel wat het was ronddrijven. Best smerig, niet leuk en ik wilde eruit. Ik mocht op bed gaan liggen.

Ik was de hele dag en nacht al op en van mijn energie was weinig over. In bed voelde ik ontzettend veel pijn en kon ik niet helder nadenken. Volgens mij was het al te laat voor pijnbestrijding en besloot ik gewoon door te zetten. De hele bevalling hield ik mijn ogen dicht en keerde ik in mijn eigen wereld. Blijkbaar zag dit er grappig uit, want door een kiertje zag ik Mike (de papa) stiekem lachen. Wacht maar, ik krijg jou nog wel dacht ik. Er kwam maar geen einde aan. Ik dacht: dit doe ik dus NOOIT MEER! Sorry Ayumi, jij zal nooit een broertje of zusje krijgen.

Opeens ging mijn lichaam haar eigen gang en voelde ik druk naar beneden. Ik schreeuwde, riep om hulp, vroeg om god (terwijl ik niet gelovig ben) en schelde erop los. Ik moest mijn eigen benen vasthouden en proberen te persen. Nou, dit ging voor geen meter. De verloskundige heeft mij uiteindelijk op een baarkruk gezet en daar ben ik bevallen. Het was prettig, omdat ik de druk meehad vanwege de natuurlijk zithouding. De weeën voelde ik, maar het luchtte ontzettend op dat ik mee mocht persen. Van onderen voelde het alsof het in de fik stond. Ik was bang om krachtig te persen vanwege het uitscheuren. Ik kon niet meer. De verloskundige dreigde mij terug op bed te zetten en in te knippen of ik moest nu mijn best gaan doen met persen. Hell no! Mijn laatste kracht haalde ik letterlijk uit mijn tenen en opeens was de pijn weg.

Ik deed mijn ogen open en volgde een strengel waar aan het uiteinde een baby aan vastzat. EEN BABY! Dat had ik net eruit geperst! Ongelooflijk. Onze dochter Ayumi is op 25-08-2012 geboren om 07:07 uur in kamer 7. Toevallig is 7 ook ons geluksgetal.

Ik was zo uitgeput en eerlijk gezegd best geschrokken van alles, dat ik weinig kon uitbrengen. Ik ben terug op bed gaan liggen en de trotse kersverse vader mocht de navelstreng doorknippen. Hij mocht haar ook als eerste vasthouden. Niet dat ik haar niet wilde vasthouden, maar ik besefte nog niet echt wat er allemaal gebeurd was. Zonder aankondiging zag ik in een flits dat ik een spuit in mijn been kreeg en ik moest zachtjes meepersen voor de placenta. Ik hoefde de placenta niet perse te zien, maar hij werd toch uitgebreid voor mijn neus gedemonstreerd door de verpleegkundige. Een groot paars ding waar ons kindje in gewoond had. Het idee was mooi hoor, maar het zag er gewoon vies uit.

Sunseeree KoalaBeautyMama 3 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #6 Sunseeree

Eenmaal bijgekomen hield ik met trots onze dochter vast en hapte ze eigenlijk gelijk naar mijn borst voor melk. Heel schattig om te zien. Het voelde heel natuurlijk. Helaas kon ik achteraf niet zelfstandig plassen en heb ik voor 2 weken een katheter moeten dragen. Mijn blaas was zwaar uitgerekt en moest herstellen. De bevalling was alles behalve wat ik ervan verwacht had. Heel cliché, het was het allemaal waard geweest! Elke bevalling is weer anders. Zo was ik bij de eerste dag en nacht bezig met bevallen terwijl ik ons zoontje binnen 3 minuten eruit had geperst. Ons tweede kindje heb ik ZELF uit mij getrokken en op mijn borst gelegd. Bizar toch?

Wat een prachtig en bijzonder verhaal Sunseeree, bedankt voor het delen daarvan! Volgende keer het woord aan de – in mijn ogen – moeder der moeders; de lieve Betty.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Mijn eigen bevalling begint er nu echt aan te komen en dat betekent dus dat ik lekker doorga met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Want het is wat om als je vrouw je persoonlijke bevallingsverhaal te delen, en ik ben elke vrouw enorm dankbaar. Vandaar is het mijn eer om het woord te geven aan Saskia van Twinkelbella die uiteindelijk een geplande keizersnede kreeg. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Bevalling - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #5 Saskia van Twinkelbella

Zodra ik onze eerste zwangerschap van mijn zoontje bekend had gemaakt kwam mijn zus met een boekje over de bevalling. Mijn zus had zelf drie bevallingen meegemaakt en vertelde veel aan dit boekje gehad te hebben. Ik heb het boekje aangenomen en ergens neergelegd, maar stiekem had ik er geen interesse voor. Eerder had ik al zo veel narigheid gehoord over bloederige bevallingen dat ik er zo neutraal mogelijk in wilde stappen. Ik zou het allemaal wel zien wat mij stond te gebeuren!

Rond de 35 weken zwangerschap kwamen we erachter dat mijn zoon in een stuitligging lag. Ik had eerder al het vermoeden door de bewegingen in mijn buik, en nu werd het vermoeden dan ook bevestigd. We moesten nog een aantal weken wachten want mijn zoontje zou nog uit zichzelf kunnen draaien. Maar dat gebeurde niet. Een stuitbevalling was geen optie, dus werd er gekozen voor een geplande keizersnede. Deze keizersnede stond gepland voor 11 oktober 2011. Mijn man en ik leefden naar deze datum toe en hadden helemaal niet bedacht dat het ook heel anders zou kunnen gaan.

Op 2 oktober 2011 had ik een enorme nesteldrang. De hele dag liep ik met een emmertje sop in de ene hand, en een stofdoek in de andere hand. Mijn man heeft mij een aantal keren moeten tegenhouden want echt alles wilde ik onderwerpen aan een schoonmaakbeurt. In de avond zijn we nog wezen bbq-en, want het was die dag erg mooi weer. Tijdens het eten voelde ik mij al een beetje raar, maar zelf dacht ik dat het vast door de moeheid zou komen.

Om uit te rusten gingen mijn man en ik vroeg naar bed. Buikpijn had ik de hele dag al een beetje maar ik linkte dit niet aan een bevalling. Totdat ik rond 23.00 uur echte krampen kreeg. Mijn man werd er wakker van en kreeg er een vermoeden van dat ik weeën zou hebben. Zelf wist ik totaal niet wat ik aan weeën kon verwachten en was ik bang dat het oefenweeën zouden zijn en dat er helemaal niets aan de hand was. Op gegeven moment werd het zo heftig dat mijn man niet meer wilde wachten en het ziekenhuis heeft gebeld. We mochten direct komen en binnen twintig minuten stonden we in het ziekenhuis.

Vanaf dat moment ging het heel snel. Ik werd aan de CTG gelegd en er werd een echo gemaakt. Ik had 5 cm ontsluiting en zat in een flinke weeënstorm. De baby kwam eraan! De artsen en benodigd personeel werden opgepiept en voordat ik het wist lag ik op de OK voor een spoedkeizersnede. Opeens was het moment daar dat ik mijn baby hoorde huilen en hij voor mij werd gehouden. Daar was hij dan! Mijn zoontje werd meegenomen door de kinderarts en helemaal nagekeken. Daarna kon ik mijn zoontje heel even zien en aan hem ruiken. Dat ruiken klinkt raar, maar ik kon hem niet vasthouden omdat ondertussen mijn buik werd dichtgenaaid. Ik weet dus nog heel goed dat ik mijn neus tegen die van hem drukte. Al snel moest ik door naar de verkoeverkamer. Dat vond ik best moeilijk. Ik lag maar op een kamer midden in de nacht te wachten tot de verdoving uitgewerkt was, terwijl mijn man en kind ergens anders waren in het grote ziekenhuis.

Ik denk dat ongeveer na een uur ik naar de kamer werd gebracht waar mijn man en zoontje waren. Daar werd mijn zoontje aan de borst gelegd en kon ik hem eindelijk goed bekijken. De keizersnede is ontzettend snel gegaan. Gelukkig zijn er veel foto’s gemaakt en heb ik alles goed terug kunnen bekijken.

——————————————————————————————————————–

Wanneer ik de verhalen lees van moeders die een keizersnede hebben gehad en naar aanleiding van de wens van Kelly die zij onlangs opschreef, hoop ik dat ik toch echt een vaginale bevalling mag krijgen. Een keizersnede is een serieuze operatie. Natuurlijk maakt het uiteindelijk niet uit; zolang het maar gezond en veilig ter wereld mag komen. Tot nu toe ligt Pinda in ieder geval goed en ik spreek hem streng toe dat hij niet meer mag gaan draaien! (Inmiddels is hij ingedaald)

Bedankt voor het delen van je verhaal Saskia! Volgende week het woord aan de prachtige Sunseeree. 

Klik hier om mee te werken aan een prachtig goed doel van Unicef – het doneren van vaccins waar het nodig is!

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag komt er een tweede artikel online.

Het súper leuk dat de bevallingsverhalen van vriendinnen en collega’s zo goed worden ontvangen! Ik ga dan ook gewoon door met het plaatsen van het volgende verhaal, van de lieve Manon wiens blog LittleWonderWorld is religieus volg sinds mijn eigen wens om een kindje te mogen krijgen. Manon kijkt met een positief gevoel terug op haar bevalling, maar ook dit is er eentje die niet standaard is. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag ga ik verder met Manon van LittleWonderWorld! Manon en Bibian runnen samen LWW, hebben bij elkaar drie prachtige kinderen en ik kijk vrijwel elke dag met veel plezier op hun blog. Deze lieve vrouwen zijn eerlijk, nuchter en heerlijk ‘normaal’.

Manon

zwangerboekje1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #4 - Manon van LittleWonderWorld

Woensdag 19 november, 6 uur ’s morgens. Ik was op dat moment 39 weken en 5 dagen zwanger.

Ik werd wakker van vage buikpijntjes. Ik herkende het niet en dacht er niet zoveel bij na. Totdat de buikpijntjes kwamen en weer weggingen, zou het? Nee toch! Ik stuurde mijn beste vriendin Bibian een berichtje met de melding dat ik steeds buikpijn had. Ze hielp mij herinneren dat het oefenweeën konden zijn en ik had geleerd op zwangerschapsyoga dat oefenweeën vaak wegtrekken als je onder een warme douche ging zitten. Ik maakte mijn vriend wakker en die sprong meteen op om de douche aan te zetten. Eenmaal onder de douche kreeg ik het ijskoud en de krampen in mijn buik gingen niet weg. Mijn vriend deed het bad voor mij aan en hielp mij in bad. Hij had ondertussen de weeëntimer aangezet op zijn telefoon en ik moest zeggen wanneer de buikpijn begon en weer wegging. Hij zat naast mij op de badrand en mijn krampen werden steeds iets pijnlijker, wel draaglijk hoor! Het was 07:45u en op de weeëntimer app was te zien dat mijn weeën, want dat waren de krampen dus, al om de 2-3 minuten kwamen. Mijn vriend wilde de verloskundige bellen maar ik vond dat onzin: ze zijn pas om 08:00u open en ik wilde wachten totdat er iemand op de praktijk was. Om 8 uur belde mijn vriend en om kwart voor 9 was de verloskundige er.

bevalling1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #4 - Manon van LittleWonderWorld

Ik moest op bed gaan liggen en ze ging voelen hoever ik was. Ik vond dat wel eng, ik had namelijk nog nooit een inwendige echo of een inwendig onderzoek gehad dus een vreemde hand die ging voelen vond ik een naar idee. Ze stelde me gerust dat ik moest aangeven als een wee afgelopen was, dan zou ze naar binnen gaan. Ze deed heel voorzichtig en door het glijmiddel wat ze gebruikte deed het geen zeer. Ik had al 2 cm ontsluiting en hoe het er uitzag gingen de weeën goed. Ze zei dat ze rond 10:30u weer terugkwam en dat ik het goed deed.

Ik bedacht me dat ik wel wat moest gaan eten als ik vandaag zou bevallen dus mijn vriend maakte een wit broodje met Nutella. Na 1 hap riep ik dat hij een emmer moest pakken en hij was net op tijd… Oké, overgeven hoort bij het eerste deel van de bevalling had ik geleerd dus dit ging “goed”, maar spugen tegelijk met een wee was niet zo’n pretje kan ik je vertellen! Ik zuchtte de weeën goed weg met behulp van mijn yoga-dingen die ik geleerd had en om half 11 stond de verloskundige weer op de stoep. Ik had 4 cm ontsluiting! Ze vroeg me of ik nog thuis wilde blijven of dat we alvast naar het ziekenhuis wilden gaan (ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen, er was geen reden toe maar voor mijn eigen rust). Ik wilde naar het ziekenhuis dus we pakten de boel in en ondertussen belde mijn vriend onze ouders dat het begonnen was.

De rit in de auto was niet zo prettig maar eenmaal in het ziekenhuis ging het wel weer. Ik had een kamer met een bad (wat ik ook aan gaf graag te willen) en ze liet het bad vollopen voor mij. Samen met mijn vriend en mijn lieve verloskundige heb ik de weeën in het warme water weg gezucht. Het was pijnlijk maar ik had het onder controle. Na een poosje moest ik uit bad komen want ze wilde kijken hoever ik was. Afdrogen en aankleden met pauzes om de weeën weg te puffen is ook weer een ervaring hoor! Ik lag op het bed en ik had zo’n 5-6 cm. Ik ging helemaal prima vertelde ze me: één cm per uur is hartstikke gemiddeld voor een eerste.

Daarna werd het zwaarder. Ik wilde zo graag zonder pijnstillers bevallen omdat ik als de dood ben voor een ruggenprik. Mijn vriend en mijn verloskundige wisten dit en toen ik in paniek raakte stelden ze me gerust. “Wat wil je dan Manon? Zeg het maar…” Ik wist het niet. Ze vertelde me dat als ik nu zou kiezen voor pijnstilling dat ik dan een ruggenprik zou krijgen want het was nog te vroeg voor een pompje remifentanil. “Nee, nee ik wil geen ruggenprik!” Ze zei: “Ik ga je helpen, je doet het hartstikke goed en dan kunnen we over een uur alsnog kijken hoever je bent en dan kan je zo’n pompje krijgen als je wil.” Oké, goeie deal. Een uur later voelde ze en ik zat op 8 cm. Ze vertelde dat ze mijn vliezen ging breken. Hop, die werden gebroken (niks van gevoeld, doet geen pijn) en daarna zei ze: “Zo, en nu krijg je ook geen pompje meer want het is te laat.” Haha, heel gemeen toentertijd maar ik ben zo dankbaar dat ze me over de streep getrokken heeft om het zonder te doen want dat wilde ik super graag.

geboren1 e1447754228882 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #4 - Manon van LittleWonderWorld

Rond 9-10cm kreeg ik al een beetje het gevoel alsof ik moest poepen (ja sorry maar zo voelt het). Ik mocht nog niet persen want ik had nog geen 10 cm. Ik moest maar op mijn linkerzij gaan liggen en de persweeën weg puffen. ON-MO-GE-LIJK!

Eindelijk had ik 10 cm en mocht ik toegeven aan de persweeën: HEERLIJK! Ik perste goed volgens de verloskundige en verpleegster die er bij was gekomen om te helpen. Het was toen ongeveer 15:45u. Ik was een half uur bezig met persen (wat ik wel eng vond maar ook een soort van opluchting: hij is er bijna!).

Ik werd aan de CTG gelegd om de baby in de gaten te houden. Dit werkte niet goed en een verpleegster en gynaecoloog kwamen toen ineens de kamer op en een van de 2 kwam voor me staan en vertelde dat ze het hartje van de baby niet konden monitoren dus dat ze even een draadje op ZIJN hoofdje gingen bevestigen. Hoe dan??? dacht ik. Ze brachten een buisje in en maakten met een naaldje een draadje op het hoofdje van mijn zoontje vast. Wederom niks van gevoeld want die weeën waren zo heftig op dat moment dat alles in het niet valt daarbij.

De hartslag van mijn zoontje ging tijdens een wee telkens erg omlaag. Dit was niet zo goed en ze gingen bloed afnemen bij hem (weer HOE DAN???). Ze schrapen een beetje over het hoofdje van de baby en hier komt bloed vanaf, hier konden ze binnen 2 minuten aan zien dat het niet zo goed ging met hem…

De gynaecoloog kwam voor mij staan en vertelde heel kordaat (terwijl ik daar met man en macht die weeën aan het wegzuchten was en ik hield het niet meer) dat ze me een handje gingen helpen: ik kreeg een verdovingspuit daaronder en een knip zodat ze hem konden helpen met geboren worden. Met behulp van de vacuümpomp.

bevalling2 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #4 - Manon van LittleWonderWorld

Ik was doodsbang, ik wil dit niet, ja toch wel, mijn baby… Gaat het wel goed met hem?

Mijn vriend en verloskundige stonden bij me terwijl de mensen bezig waren met mij. Ik voelde letterlijk NIKS van de spuit en de knip, de vacuümpomp erin wurmen voelde ik wel maar was meer een gevoel van “even op je tanden bijten”. Ik moest meepersen bij de volgende wee en zij deed haar ding met de pomp (ik had mijn ogen dicht dus ik heb niks gezien). Ze vertelde mij dat het hoofdje “stond” (ja, dat voelde ik, dat hoefde ze me niet te vertellen haha) en dat ik hem bij de volgende perswee zelf eruit kon persen. En daar was hij! Onze kleine Nilo was geboren, om 16:40u op woensdag 19 november 2014 om precies te zijn.

Ze legde hem op mijn buik en hij begon te huilen. Het eerste wat ik riep was: “Hij is er, hij is er, doet hij het wel? Leeft hij?” Tranen van opluchting, tranen van geluk, alles voelde ik op dat moment… Hij was perfect, zo mooi, zo lief en helemaal van ons. Mijn vriend mocht de navelstreng doorknippen en we waren in de zevende hemel.

In het uur daarna kreeg ik een spuit in mijn been om de placenta geboren te laten worden, werd ik weer verdoofd, kreeg ik een paar hechtingen en van dit alles heb ik werkelijk NIKS gevoeld. Ik belde ondertussen zelf mijn ouders en lieve vriendinnetje om het goede nieuws te brengen. Ik ging daarna lekker douchen, deed mijn pyjama aan en we werden naar onze kamer gebracht. We moesten nog een nachtje blijven omdat Nilo met de vacuümpomp geboren was en hier dus een hersenschuddinkje aan over gehouden kon hebben. Mijn vriend mocht gelukkig ook blijven en de volgende dag mochten we als gezinnetje naar huis…

Nu is mijn lieve zoontje al weer 1 jaar oud maar deze dag vergeet ik nooit meer. Het was zo intens, bijzonder, emotioneel en ook heel eng maar ik ben zo trots op mezelf. Ik kan met een heel goed gevoel terugkijken op mijn bevalling en zou het zo allemaal weer doen.

Bedankt Manon voor het delen van je verhaal! Ik vind het een eer dat je mee wilde werken. Volgende keer is het woord aan Saskia! 

Liefs,

Elise Joanne