Bevalling

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

Vorig jaar publiceerde ik een half jaar lang om de twee weken een prachtig verhaal van een vrouw. Eigenlijk niet zomaar een verhaal, haar bevallingsverhaal wel te verstaan. Die rubriek is immens populair, de zoekopdrachten voor ‘bevalling’ is ontzettend vaak ingetikt en alle verhalen die toen zijn gedeeld zijn bij elkaar meer dan 75.000 keer bekeken. Onwijs veel! Na mijn eigen bevalling ben ik opgehouden deze te publiceren want ik noemde ze een ‘goede voorbereiding’ en dat had ik simpelweg niet meer nodig. Gezien de behoefte om verhalen te lezen van andere ga ik hier weer mee door. Wil jij ook mee doen?

Vorig jaar kwamen er 11 verhalen van prachtige vrouwen online. Verhalen over een keizersnede, een natuurlijke bevalling van een tweeling, een thuis-bevalling, een ziekenhuisbevalling, eentje met een doula etc. Ieder verhaal was welkom en bijzonder. Vanaf de maand december kan je elke twee weken weer een verhaal verwachten, de eerste stukken zijn al aangeleverd en staan al klaar om gepubliceerd te worden.

Ben jij onlangs – of een aantal jaren geleden – bevallen en zou jij je verhaal willen delen? Dat mag! Je hoeft geen blogger te zijn zoals de oorspronkelijke elf dames wel waren. Ben jij wel een blogger? Dan ook kan je mee doen, ik link het verhaal naar jouw website.

Wil jij graag meedoen? Bekijk dan hier hieronder even de 12 verhalen (de mijne staat er ook tussen) wat ik van je vraag qua tekst en foto’s. Als je besloten hebt ook graag je verhaal te willen delen dan mag je mij mailen via elisejoanne@hotmail.nl en dan krijg je van mij een mail terug met daarin de ‘voorwaarden’. Met voorwaarden bedoel ik de hoeveelheid woorden, wat voor soort foto’s etc.

Ben jij adoptiemoeder? Of wellicht zelfs draagmoeder? Of heb jij een kindje afgestaan ter adoptie of ben jij een draagmoeder voor een ander? Ook deze verhalen zijn meer dan welkom!

Alle verhalen:

♥Bevallingsverhaal Kelly Caresse
♥Bevallingsverhaal Linda van Go or no Go
♥Bevallingsverhaal Sanne van Laviesagista
♥Bevallingsverhaal Manon van LittleWonderWorld
♥Bevallingsverhaal Saskia van Twinkelbella
♥Bevallingsverhaal Sunseree van KoalaBeautyMama
Bevallingsverhaal Betty van Bettyblogt
Bevallingsverhaal Geertje van Lifesabout
Bevallingsverhaal Kelly van Healthy Kelly
Bevallingsverhaal Joyce van JoyfromJoyce
♥Bevallingsverhaal Silke van Goodmorningtea

♥Mijn Bevallingsverhaal

Ik zie je mailtje graag tegemoet!

Voor de nieuwsgierige lezer; vanaf begin december zal om de vrijdag een verhaal te lezen zijn, te beginnen op 2 december met het verhaal van Linda.

Liefs,

Elise Joanne

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Zon, Zeeland & Tandjes

Negen maanden lang draag je je kindje. Dat is prachtig, geweldig, overweldigend, emotioneel, spannend en fantastisch. Je kan er ook behoorlijk ziek van worden, het kan zijn dat je tot ver in je zesde maand zwangerschapsmisselijkheid ervaart, je bij het minste of geringste moet huilen, chagrijnig bent, grote wallen creëert, pukkels krijgt, wellicht zelfs vette haren ontwikkelt en enorme pijn in je bekken moet ervaren. Maar hoe zit het eigenlijk ná die 9 maanden? Hoe zit het eigenlijk met het fenomeen ‘ontzwangeren’?

Begin augustus schreef ik dit artikel al, ik had het er toen uitgebreid over op Snapchat omdat ik – zichtbaar – steeds meer last had van dit fenomeen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik in vrijwel alle boeken het hoofdstuk over ontzwangeren oversloeg. Eerst maar eens de zwangerschap doorkomen, de groei van je ongeboren baby bijhouden en daarna lezen over dé prestatie die je moet leveren bij de bevalling. Zodra je bent bevallen denk je niet aan ontzwangeren, je denkt eerder aan groeistandaarden voor je kindje, hoe je goed moet aanleggen, welk maandverband handig is na een bevalling, welke BH’s handig zijn bij voedingen, welke flessen geschikt zijn voor baby’s met krampjes, welke fases je kindje doormaakt in het begin en welke sprongen daarbij horen. Genoeg te lezen over je baby en de eerste praktische aspecten van een zwangerschap, bevalling en het moederschap. Je hebt amper tijd om na te denken over jezelf en hoe jij je wellicht voelt of kan gaan voelen nadat je eindelijk je baby in je armen mag ontvangen.

Ontzwangeren was ook een term waar ik mijn vraagtekens bij zette. Stiekem vond ik het hele ontzwangeren een beetje overdreven, het zou toch best meevallen? De ergste hormonen gieren door je lijf tijdens de zwangerschap, toch ook niet 9 maanden daarna? Ben je mal, onnodige bedoening! Helaas is de werkelijkheid anders. Hoewel dit proces bij iedereen anders is, ontzwangert iedere vrouw. Het hele ‘9 maanden op, 9 maanden af’ is niet iets wat je licht moet nemen heb ik ondervonden nu ik midden in mijn proces zit. Ja, het is officieel, ik ben aan het ontzwangeren. Verdorie.

De eerste maanden merkte ik alleen dat mijn lichaam hiermee ‘bezig’ was omdat je na de bevalling nogal snel moe, emotioneel en licht geïrriteerd bent. Naast de roze wolk ben je vaak moe door de nachten en de stress om je kindje. Logisch, je wilt alleen het allerbeste! Daarnaast is je lichaam aan het herstellen, zij heeft de grootste prestatie ooit moeten leveren. Mijn lichaam had even moeite daar van bij te komen, zo simpel is het. De eerste maanden gingen dus voorbij zonder dat ik ook maar enige seconde nadacht over dit vreemde concept.

En toen ineens, na een aantal momenten/gedragingen/situaties besefte ik mij ineens dat het wel kon liggen aan – jawel – dat hele ontzwangeren. Wat bedoel ik dan precies? Nou, ik merkte het een tijdje geleden dat ik nog niet mijzelf ben. Ja, ik ben een emotioneel beestje maar niet óvergevoelig en óveremotioneel. Vroeger wel, nu niet meer. Sneller gekwetst, geprikkeld, beledigd en over het algemeen gevoeliger en ja, ook meer onzeker. Op sommige momenten ben ik ineens weer dat onzeker moeder-monstertje van een paar maanden geleden. Dat ben ik helemaal niet meer! En soms steekt het de kop op. Wanneer ik heel erg last heb van mijn hormonen bijvoorbeeld. Huilen bij reclames en films over kinderen, dat deed ik toch alleen in mijn zwangerschap?

Dat komt gelukkig met vlagen maar ik merk het wel heel erg, Boris ook. Daarnaast heb ik last van ‘warme’ momenten. Wakker worden en bijna baden in het zweet, alsof ik in de overgang ben. Opvliegers ook, meerdere keren per dag. Ineens kan het mij bevliegen en komt er stoom uit mijn oren en lijkt het alsof ik in brand sta.

Ook kan ik ineens, out of the blue, heel geprikkeld reageren. Kribbig zijn, en een stuk bozer uit de hoek komen dan ik eigenlijk wilde. Ik kan dan heel irrationeel zijn en Boris weet soms even niet waar hij het dan zoeken moet.

Vermoeidheid, ook zo’n dingetje. Echte vermoeidheid alsof ik dus opnieuw zwanger ben. Ik weet heel zeker dat ik dat niet ben dus daar kan het niet aan liggen. Ik slaap erg goed in de nachten, zeker nu ik eerder naar bed kan omdat Fos al vroeg slaapt de hele avond en nacht. Ook al zijn de ochtenden altijd vroeg (ook dat valt vaak mee) heb ik niet te klagen maar ik ben geregeld kápot overdag en heb de neiging een dutje te doen. Soms doe ik dat dus ook gewoon, zeker als het nog maar dinsdag is en het weekend nog lang niet in zicht.

Oh en hoofdpijn! Daar had ik ook last van tijdens de zwangerschap, juist door die gierende hormonen. Toen mocht ik er niks voor nemen, nu gelukkig wel. Gelukkig is het dan te doen maar leuk is anders.

En een vettere huid, helaas.. Die pukkels op mijn rug waar ik tijdens de eerste maanden last van had? Jep, ze zijn weer terug! Ook af en toe in mijn gezicht en ik heb nóóit pukkels.

Vorige week wilde Fos zijn groente niet eten. Wortel is vaak geen moeite, hij is er niet dol op maar hij eet het wel. Fijn, hij lust het wellicht niet allemaal maar eet wat de pot schaft. Nu al een kind om van te houden. Dat deed ik al en ook niet een beetje maar je snapt ‘t. Hij had last van zijn sprong, in plaats van mijn blije en vrolijke zoontje had ik een sip kindje dat even niet lekker in zijn vel zat. Dat mag, dat kan maar vandaag was het ons allebei even teveel. En na de tweede huilbui bij het tweede hapje werd het mij even helemaal te veel. Ik barstte in huilen uit. Hartstochtelijk snikken, als een malle. In paniek belde ik Boris op omdat het niet ging en hij kwam meteen naar huis. Fijn een vent die niet twijfelt aan je tranen en het hem niet uitmaakt wie of wat het veroorzaakt, hij komt gewoon. (Hij was bij vrienden trouwens, dat scheelt ook).

Uiteindelijk was er verder niks aan de hand, ik gaf Fos een keertje fruit in plaats van groente (een mengsel met groenten erin, hij proefde het alleen niet, haha), zag zijn vader en begon te lachen. En na een nacht goed slapen had hij de volgende dag alweer minder last van zijn sprong. Fijn. Opluchting. Dus eigenlijk was er niks aan de hand en ondanks dat ik dat wist merkte ik dat ik niet mijzelf ben. Niet alleen door deze situatie maar ook door andere – grote/kleine – voorbeelden.

Waarom dit artikel? Ik schrijf vaker artikelen naar aanleiding van ervaringen. Vaak pak ik een algemeen iets en zet het naar mijn hand, ik maak het dan persoonlijk. Ontzwangeren gebeurt bij iedere vrouw, je ontkomt er niet aan. Bij de een is dat wellicht wat heftiger dan bij de ander (net zoals een zwangerschap heel anders wordt ervaren) maar het is zeker iets om rekening mee te houden. Het is een heel proces om het kindje sterker en groter te maken in je baarmoeder en heel je lichaam is zwanger en vertoont dergelijke tekenen. Logisch ook dat je lichaam daarna tijd nodig heeft om weer terug te gaan naar originele staat. Lichamelijk én mentaal.

Blijkbaar is het adagium ‘9 maanden op en 9 maanden af’ zo gek nog niet en snap ik nu eigenlijk pas wat daarmee bedoeld wordt. Ik moest mijzelf de tijd geven om te ontzwangeren (het begint wel een vervelend woord te worden om op te schrijven) en dat mag ook. Ik heb het wellicht onderschat nu ik er midden in zit. En het is ook een handig excuus om te gebruiken als je weer eens oncontroleerbaar huilt omdat je man niet doorheeft dat je een nieuw shirtje draagt. Ofzo. Eigenlijk voelt het alsof je opnieuw zwanger bent zonder alle leuke facetten die daar bij kunnen komen kijken. Ik merk dus dat ik er nu in volle hevigheid middenin zit en ben benieuwd wanneer het weer minder zal worden.

Het merendeel van dit artikel schreef ik dus al 6 weken geleden en nu merk ik dat ik het alweer beter gaat gelukkig. Misschien ook omdat ik door heb dat ik in dit proces zit en probeer er grip op te krijgen waar ik kan. Ik hoop snel weer mijzelf te zijn en in alle eerlijkheid, af en toe herken ik mijzelf ook niet. Als die verrekte opvliegers binnenkort minder worden ben ik al een stuk gelukkiger!

Liefs,

Elise Joanne

avw - Uitgebreide tips voor Kraamcadeautjes!

Uitgebreide tips voor Kraamcadeautjes!

Ik kreeg in de eerste paar weken na de bevalling enorm vaak de vraag of ik niet eens kon schrijven over kraamcadeautjes die ik zelf leuk en handig vond om te krijgen en wat ik zelf zou geven. Wij hebben na de kraamtijd een houten speeldoos aangeschaft om alle spullen die mensen zo lief waren om ons en Fos te geven in te bewaren. Wij zijn waanzinnig goed verwend in die periode. Alles is natuurlijk welkom maar vandaag schrijf ik over de cadeautjes die wellicht leuk zijn voor jou om te vragen als binnenkort gaat bevallen of om weg te geven. Kijk je mee?

(meer…)

DSC_0215

Mijn eigen bevallingsverhaal is al geweest en ook aan deze rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ komt een einde. Na vijf maanden geef ik vandaag het woord aan de allerlaatste dame, aan Silke die is bevallen van een prachtige dochter op een wat meer onconventionele wijze. Een stuitbevalling hoor je niet vaak namelijk! Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Silke van Goodmorningtea.nl

Woensdag 27 mei 2015. Het telefoon nummer van de verloskundige kende ik onderhand wel uit mijn hoofd, zo vaak had ik gebeld de afgelopen dagen. Wat eerder de zogenoemde ‘voorweeën’ waren, begon nu erg te lijken op het echte werk. Iedere 6 á 7 minuten kreeg ik krampen die ik weg moest zuchten. Niet zo gek, iedere baby moet er een keer uit, maar ik was pas 35 weken en 1 dag zwanger toen de weeën begonnen. De dag ervoor had ik nog getwijfeld of ik de vluchtkoffer vast in moest pakken; ik had het toch maar gedaan.

Eenmaal in het ziekenhuis werden de krampen erger, helemaal na het toucheren. Ik bleek al 2 cm ontsluiting te hebben en het leek erop dat de bevalling ging beginnen. ‘Eindelijk!’ dacht ik nog. Want 9 maanden misselijk, overgeven en al 3 weken met voorweeën rond lopen was geen pretje. Het kon maar over zijn, dan kon ik mijn kleine meisje eindelijk ontmoeten. Voor de zekerheid werd nog even een echo gemaakt. Eigenlijk zou ik de week erop voor een liggingsecho moeten: de verloskundige wist niet zeker of mijn baby een heel rond kontje had óf dat ze misschien verkeerd om lag. Bij de echo werd het al snel duidelijk: onvolkomen stuitligging. Mijn dochtertje lag met haar kontje naar beneden en haar beentjes omhoog. De afspraak voor een draaipoging werd gemaakt en na wat pijnstilling mocht ik proberen te slapen.
Dat ging echter voor geen meter. Iedere paar minuten kreeg ik krampen, maar na een tijdje merkte ik dat de krampen minder werden. Toen ik even naar het toilet ging had ik het idee dat ik na bleef druppelen, maar na een controle van de artsen was het waarschijnlijk urine of afscheiding. Ik draaide me dus maar weer om en viel uiteindelijk in slaap.

Ziekenhuis (43)

De dag erna mochten we naar huis. De weeën waren niet meer regelmatig en sterk genoeg, de bevalling leek niet door te zetten. Opgelucht, maar ook een beetje teleurgesteld, gingen we samen weer naar huis. Die avond ging ik vroeg naar bed, uitgeput van de slechte nachtrust ervoor.

De volgende ochtend ging mijn wekker. Mijn moeder zou die dag op vakantie gaan en ik wilde haar nog even bellen van tevoren. Toen ik me omdraaide om mijn telefoon te pakken merkte ik dat er een plas tussen mijn benen lag. Ik voelde met mijn hand in de plas en rook aan mijn vingers (EEEW). Dit rook niet naar pies. Het rook zoetig? Het kwartje viel pas na een minuutje: mijn vliezen zijn gebroken. Wéér toetste ik het telefoonnummer van de verloskundige in en wéér sprak ik de woorden: ‘met Silke. Volgens mij zit het niet goed..’

In het ziekenhuis bleek dat mijn vliezen inderdaad al gebroken waren, en dus mocht ik niet meer naar huis. Ik moest blijven tot de bevalling uit zichtzelf zou doorzetten en anders gingen we kijken wat we zouden doen met 37 weken. Maar mijn kindje lag nog steeds verkeerd om. En omdat er geen vruchtwater meer was kon ze ook niet meer gedraaid worden. De keuze voor een vaginale bevalling had ik snel gemaakt. Mocht het niet lukken, dan kon er altijd over gegaan worden op een keizersnede, maar ik wilde het in ieder geval proberen.

2

Twee weken lang mocht ik alleen maar liggen. De langste wandeltocht die ik mocht maken was van mijn bed naar het toilet en af en toe mocht ik naar buiten in een rolstoel. De bevalling ging niet uit zichzelf doorzetten en daarom is met 37 weken gekozen om te beginnen met inleiden.

Normaliter gebeurt dit door een ballonnetje, maar omdat mijn vliezen niet meer intact waren kreeg ik tabletjes ingebracht om de boel te verweken. De hele dag liep ik met krampen, maar ik schoot geen cm op. Aan het einde van de dag zat ik nog steeds op die rottige 2cm van afgelopen woensdag. Weer deed ik ’s nachts geen oog dicht en daarom kreeg ik een pijnstiller en een middel om lekker te kunnen slapen: de dag erna kon het grote werk beginnen.

Woensdag 10 juni, 08:00. Ik moest opstaan om te douchen, goed ontbijten en in mijn blote kont op bed gaan liggen. De gynaecoloog heeft aardig in me lopen wroeten, maar heeft van de toen 2,5cm ontsluiting een mooie 3cm gemaakt. Ik mocht aan het infuus! De weeën begonnen al snel, maar ik vond het prima te doen. Vergeleken met de voorweeën van eerder was dit een eitje. Ik gaf mijn man de opdracht om pringles voor me te halen en heb nog heerlijk een bus ‘sweet onion’ leeggegeten (geen rekening gehouden met het puffen :’).

Ziekenhuis (27)

De pijn was goed te doen, ik kon nog lachen, heb gezellig liggen kletsen met Dennis en nog met mijn moeder gebeld tussen het puffen door. En toen was het infuus leeg. 15 Minuten lang heeft dat apparaat staan piepen. Mijn lichaam nam het natuurlijke proces niet over en zonder infuus gebeurde er helemaal niks. Uiteindelijk kwam er een zuster binnen met een nieuwe zak medicatie en toen sloeg de bom in. De weeën kwamen terug, maar na een heerlijke pauze van een kwartier wist ik niet meer waar ik het zoeken moest. Wanneer de ene wee begon af te zwakken kwam de andere alweer opzetten. Ik pufte en pufte, maar ik kon niet meer. Hoe graag ik ook zonder pijnstilling wilde bevallen, ik heb gesmeekt om me iets te geven. Uiteindelijk werd gekozen voor een ruggenprik. Kapot van de pijn moest ik op de rand van mijn bed gaat zitten. De prik was snel gezet, maar na een half uur voelde ik nog steeds het koude ijs op mijn benen. Ook nadat de dosering was verhoogd bleef ik alles voelen. De artsen waren al in overleg over mijn piercings: konden die er makkelijk uit? De sieraden moeten wel af. Is dat nagellak?. Achteraf bleek dat het bijna een spoedkeizersnede was geworden omdat de baby’s hartslag bij iedere wee te laag werd.

Er werd weer getoucheerd en toen de arts zei dat ik volledige ontsluiting had kon ik haar wel zoenen! De pijnstilling deed geen ene moer, maar doordat ik mocht gaan persen vergat ik alle pijn. Ik kon mijn kindje bijna ontmoeten! Ik was 15 minuten aan het persen, met alle kracht die ik in mijn lichaam had, toen ik besloot om even tussen mijn benen te kijken. Er zal toch al wel een stukje te zien zijn? ‘Het lijkt wel een kip!’ heb ik verbaasd geroepen. Mijn kindje zat alleen met haar schoudertjes en hoofd nog vast, de rest van haar lijfje hing er al uit. Ik had verwacht wel enige druk of spanning te voelen daarbeneden, maar ik had geen idee dat ze al zo ver was. Mijn man pakte snel de camera en 2 persen later lag mijn mooie meisje op mijn buik.

Maar niet voor lang. De navelstreng had om haar nekje heen gezeten en ze had het erg benauwd. Ook door de stuitbevalling had ze wat slijm en bloed in haar longetjes gekregen en daardoor kreeg ze niet genoeg adem. Snel werd ze weer van me af gehaald en in de couveuse gelegd waar ze een zuurstofmaskertje op kreeg. Mijn lieve kleine hummeltje, net op de wereld, had het nu al zo moeilijk! Gelukkig mochten na 1 dag het zuurstofmaskertje en de maagsonde verwijderd worden en na 3 dagen mochten we naar huis.

DSC_0215

Eenmaal thuis durfde ik pas echt te genieten. Het gevoel dat je voor je eigen kindje voelt is niet te omschrijven; je kunt je er gewoon geen voorstelling van maken dat je zóveel van iets kunt houden. Inmiddels doet Freya het hartstikke goed en heeft ze aan de langdurig gebroken vliezen, stuitbevalling en navelstreng omstrengeling niks overgehouden. Het is een heerlijk vrolijk meisje en ze is iedere dag weer een beetje mooier.

Nu ik dit schrijf, ruim 7 maanden later, kan ik eerlijk zeggen dat mijn bevalling het mooiste, heftigste en stoerste is dat ik ooit heb gedaan. Nooit had ik gedacht te bevallen van een kindje in stuitligging, maar ik heb het toch maar mooi gedaan. En mocht een eventuele volgende weer zo dwars liggen, dan zou ik het zo weer doen!

Bedankt voor het delen van je verhaal Silke, heel bijzonder! En wat een mooi meiske he?

Dit waren alle bevallingsverhalen die gedeeld zullen worden, met het verhaal van Silke wil ik graag de rubriek afsluiten. Mijn dank is groot voor alle 11 vrouwen die hun intense, persoonlijke, heftige, mooie en emotionele verhalen met mij en jullie als bezoekers hebben willen delen. De waardering is enorm!

Hieronder kan je alle verhalen nog eens terug lezen:

♥Bevallingsverhaal Kelly Caresse
♥Bevallingsverhaal Linda van Go or no Go
♥Bevallingsverhaal Sanne van Laviesagista
♥Bevallingsverhaal Manon van LittleWonderWorld
♥Bevallingsverhaal Saskia van Twinkelbella
♥Bevallingsverhaal Sunseree van KoalaBeautyMama
Bevallingsverhaal Betty van Bettyblogt
Bevallingsverhaal Geertje van Lifesabout
Bevallingsverhaal Kelly van Healthy Kelly
Bevallingsverhaal Joyce van JoyfromJoyce
♥Bevallingsverhaal Silke van Goodmorningtea

Liefs,

Elise Joanne

 

_DSC0154

Mijn eigen bevalling is al geweest maar ik ga nog even door met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’, vandaag het één na laatste verhaal alweer! Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de blogger Joyce, die moeder is van twee kinderen, Aron en Sofie. Op 19 jarige leeftijd beviel zij van haar zoon en haar verhaal vandaag gaat over die bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

♥Joyce van Joy from Joyce

Het is inmiddels al weer 5 jaren geleden dat ik voor het eerst mocht bevallen. Door mijn zwangerschap die net even anders liep dan normaal heb ik nooit de tijd gehad en genomen om mij bezig te houden met de bevalling. Een bevalplan? Nooit aan gedacht en ik wist niet eens dat het bestond. Achteraf vind ik het heel fijn dat ik mij niet had ingelezen in het hele beval gebeuren, ik kon het mooi op mij af laten komen.

13 december 2010 – De hele dag heb ik al een onrustig gevoel, ik moet van alles. Uiteindelijk eis ik rond half 5 dat wij nog naar de winkel gaan voor vlees. (houthakkers steak om precies te zijn haha!) Met de auto rijden wij richting de winkel en weer terug. Het is onwijs glad op de weg waardoor Robert met de auto op de rotonde doorschiet en tegen een stoeprand op rijd. Thuis aangekomen kruip ik op de bank waar ik een half uur later snel van op sta, want mijn vliezen zijn gebroken. Ik ben op dat moment 41 weken zwanger. Het bleef maar lopen en ik was op dat moment niet zo slim om op de wc te gaan zitten. Dit deed ik later wel haha.

Aron-1

Tja en dan? Moeten wij nu de verloskundige bellen? Samen hebben we eigenlijk geen idee. Robert belt toch de verloskundige en ze komt rond 19:00 uur langs. Robert eet ondertussen een kom soep en ik hou het bij wat drinken. Ik vind het te spannend! De verloskundige komt langs en voelt of ik al ontsluiting heb. Op dat moment heb 1 ik cm ontsluiting en nog geen weeën. Ze vertrekt weer en rond half 9 zouden ze weer bellen.

Het moment dat de verloskundige de deur uit gaat beginnen mijn weeën en ik vind het direct al niet meer leuk. Samen besluiten we om even te gaan douchen. Rond 20:30 belt de verloskundige en besluiten we dat ze langs komt. Ik blijf veel last hebben van de weeën. Hoe dit kwam? Ik had valse en echte weeën en dit bleef elkaar maar opvolgen. Weinig momenten om bij te komen dus.

Tegen 21:30 komt de verloskundige langs. Ik heb nog maar 3 cm ontsluiting, maar wij mogen wel alvast richting het ziekenhuis. Het is namelijk heel erg glad. Samen drinken we nog een glas chocolademelk (want dit geeft energie toch?) en vertrekken we richting het ziekenhuis. In de auto kan ik de weeën goed weg puffen (grappig: bij de tweede bevalling had ik dit weer en ik denk dat ik de volgende keer maar in een auto ga bevallen). Om 23:00 uur komen we aan het ziekenhuis en krijgen we een kamer toegewezen. Niet dat wij die nodig hadden, want ik zit het liefst op de wc, hier kan ik de weeën tenminste een beetje aan.

Om 23:30 komt de verloskundige aan in het ziekenhuis, we kletsen wat en samen besluiten we dat ik een ruggenprik ga. Die valse weeën zijn niet meer leuk en ik raak uitgeput. Gelukkig is de anesthesist nog net in het ziekenhuis (hij wilde net vertrekken naar het zusterhuis) en kunnen we direct naar de OK toe. Hier krijg ik mijn ruggenprik en wat een verademing! Ik zit inmiddel op 5 cm ontsluiting.

Daarna gaat het allemaal snel en heb ik het eigenlijk allemaal in een roes beleefd. Het was een gezellig bende op de verloskamer haha! Om ongeveer 03:00 uur heb ik 10 cm ontsluiting en mag ik beginnen met persen. En even voor 4 mogen wij onze zoon verwelkomen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dit was een onwijs magisch moment en ook heel emotioneel. Door dat ik er pas met 25 weken achter kwam dat ik zwanger was heb ik eigenlijk nooit echt geloofd dat ik een kindje kreeg. Ik had ook geen tijd om dit te beseffen want ik moest van alles regelen. Toen hij op mijn borst gelegd werd dit allemaal duidelijk en kwam ik er achter dat ik echt moeder was geworden.

Ik had een knip gekregen tijdens het persen, omdat de hartslag van Aron snel daalde. Dit moest dus even gehecht worden, ondertussen zat Robert op de bank te knuffelen met ONZE ZOON! Wauw, wij samen hebben een zoon gekregen.

Nadat ik weer dicht genaaid was haha;) en gedouched bellen wij onze ouders en zussen. En een uur later staan ze allemaal bij ons aan het bed. Want niet alleen voor ons was dit een emotioneel moment, ook voor onze ouders en zussen had dit een impact.

Een bevalling van 11 uurtjes en van wat ik heb gehoord netjes voor een eerste keer. Ik heb de bevalling niet als traumatisch ervaren, wel vond ik het heftig. Daarom besloot ik bij de tweede een zwangerschapscursus te volgen om te leren puffen en meer informatie te krijgen over de bevalling. Ik was erg blij dat ik het puffen had geleerd daardoor vloog ik (haast letterlijk) door mijn tweede bevalling heen.

Bedankt voor het delen van je verhaal Joyce! Volgende keer het woord Silke, zij zal deze rubriek afsluiten. 

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

DSC_2649

Hoera, je bent zwanger! Onderhand kan je óveral een gids, handleiding, to-do, artikel, samenvatting etc. vinden wat er allemaal gebeurt in woord en beeld van hoe de kleine groeit in jouw buik en hoe jij je – hoort? – te voelen tijdens welk trimester. De zwangerschapsupdates vliegen je om de oren van de bloggers en ook ik heb menig update gelezen (en gemaakt). Na 9 (lange?) maanden is het moment suprême daar, je mag je oerkracht tonen. Je beloning? Het meest wonderschone en prachtige kindje dat ooit geboren werd; jóuw kindje. En dan? Tja dan.. komen de bloedproppen, de obstipatie, het plassen in de douche en de naweeën. Ik neem je mee en geef je mijn hulp en advies met openheid, eerlijkheid en een dot humor. Wij zullen het nodig hebben!

♥Ik begin bij de kraamverzorgster, dan hebben wij die vast gehad. Je hebt vast, indien je een beetje op mij lijkt, elke horror verhaal wel gelezen over die verschrikkelijke óf geweldige vrouw die bijna 8 dagen lang in je huis komt wonen.

Zodra de deurbel gaat en je manlief/vriendlief/partnerlief de deur opent en je voelt dat er géén klik is, dan bel je de bewuste organisatie voor een vervanging. Mag dat? Ja. Kan dat? Ja. Gebeurt dat? Ja. Ik lees te vaak dat nieuwe moeders hadden gewild dat ze om een ander hadden gevraagd maar twijfelden of ze dat wel konden maken. Ja hoor, zeker wel! De organisatie naar keuze zegt niet voor niks dat je mag bellen zodra je voelt dat het niet goed zit. Natuurlijk vragen ze om een reden wanneer je daadwerkelijke belt maar een ‘het voelt niet goed’ begrijpen zij áltijd. Niet schromen dus. Doen.

Wanneer het wel klikt of de vervanging gearriveerd is, maak dan gebruik van al haar kunstjes en trucjes. Ze is er voor jou, voor jullie. Probeer deze vreemde dame die je amper kent toe te laten tot jouw veilige wereldje waarin je het liefste zelf alles wilt doen. Maar geloof mij, of je nou een zware bevalling hebt gehad of niet, de tijd dat je wílt dat zij er nog zou zijn gaat komen, maak gebruik van d’r zolang ze er is. Want het is haar werk om je te helpen, ze is er behoorlijk bekwaam in en doet het waarschijnlijk met liefde. Ga dus niet zelf de WC een beurt geven, niet zelf de wasjes van de wasmachine in de droger helpen en je kleine huilende wondertje sussen als zij er ook is. Ga slapen, ga rusten, ga iets doen waar je van ontspant of waar je gelukkig van wordt en laat je huishouden over aan de vakvrouw. Voor menig nieuwe moeder is dat even wennen en niet makkelijk te doen (present!) maar ik heb 8 dagen lang álles uit handen gegeven wat ik wilde en ben blij dat ik dat heb gedaan. Mijn taak was herstellen en het verzorgen en leren kennen van mijn wonder, dát is naast tijdrovend genoeg ook het meest belangrijke wat je te doen staat in de eerste weken.

♥Na je bevalling ben je waarschijnlijk gehecht. En dat is vrij pijnlijk kan ik je vertellen na er bijna een dozijn in mijn onderkant te hebben gehad. Maar of je er nou eentje of twintig hebt (wellicht zelfs geen, you lucky girl) dan is het allemaal beurs en blauw daarbeneden. Pak wat maandverband, bedruppel dat met koud water en vries het in. De zwelling tegengaan is hard nodig. Oh, en zitten op harde vlakke stoelen helpt ook. Zeer pijnlijk, maar absoluut nodig.

♥Wat betreft dat maandverband, mocht je verzekering dat leveren dan zit er wat kraamverband (anders dan maandverband, let op) en maandverband in je geleverde ‘kraampakket’. Maar, dit is helaas niet genoeg. Koop twee pakken extra kraamverband, twee pakken maandverband en twee pakken inlegkruisjes. Oh, en dubbel dik voor in de nacht, je zal het nodig hebben.

DSC_2226

♥Want wat menig kraamvrouw niet weet is dat je kan bloeden en behoorlijk ook. Dit is niet pijnlijk of abnormaal, je baarmoeder heeft een wond natuurlijk waar de placenta heeft losgelaten. Die wond bloedt nou eenmaal. En als je een tijdje hebt gelegen en daarna weer opstaat dan krijg je bloedproppen. Grote bloedproppen. Ikzelf heb 4 weken gevloeid met enkel normale hoeveelheden maar weet dus dat deze propjes zo groot kunnen zijn als knikkers. Als golfballen. Soms zelfs als tennisballen. Ja, dat is schrikken en niet bepaald leuk te noemen maar kan geen kwaad. Wees je er simpelweg bewust van. Na een week of 6 vloei je bijna niet meer in de meeste gevallen. Wanneer je helderrood bloed tegenkomt moet je je verloskundige bellen.

♥Naar de WC gaan na de bevalling, het was iets waar ik wakker van kon liggen in mijn laatste trimester. Je bent net bevallen, je onderkant zit vol hechtingen en/of wondjes en je móet plassen van je verloskundige na enkele uren. Maar dat gaat branden, dat weet je nu al. Mijn tip? Onder de douche plassen. Maak je niet druk, de kraamverzorgster maakt de douche geregeld schoon (met dit als reden) maar het is bijna noodzakelijk. Het is namelijk vrij pijnlijk om te plassen en zitten op een harde rand al helemaal. Ik heb twee dagen lang niet anders gedaan dan dat, pas toen durfde ik naar een normale toilet te gaan. Daarna is het verstandig een kan met lauwwarm water paraat te hebben om ‘mee te spoelen’.

♥Weet dus ook dat je een kraamvrouw bent tot 6 weken. Dat betekent dat je tot die tijd écht rustiger aan mag en kan doen. Je lichaam moet herstellen en heeft die tijd nodig of je nou een moedermonster bent en op magische wijze alles al begrijpt en weet.

♥Kraamvisite. De horror. Grapje! Of niet? Je kindje presenteren is fantastisch maar ook zwaar.. Bezoek wil nog wel eens blijven plakken, hun jonge kinderen meenemen die achter je doodsbange kat aanrent, net gerookt heeft of teveel parfum draagt. Je spreekt met je partner of kraamverzorgster een tijd af dat het bezoek van die middag mag komen en geeft – indien nodig – een knipoog wanneer het je teveel wordt. Of als je niet durft te zeggen dat je eigenlijk liever naar bed wilt. Doen hoor, je hebt je rust nodig. En je hoeft écht niet meerdere stellen/setjes/groepen per dag te laten komen, doe waar jij je prettig bij voelt. Wij hebben maximaal één groepje per dag gehad en af en toe een dag helemaal niks. Het is één keer ‘fout’ gegaan en dat merkte wij meteen; volledig gesloopt verliet ons kraambezoek pas rond half elf ons huis. Nooit meer.

♥Kraamtranen, een bekend fenomeen denk ik. Het kan zijn dat je een klein traantje laat op dag 2 of Niagra Falls huilt op dag 7. Ik denk dat wat er gebeurt bij je past. Ik ben een zeer emotioneel persoon maar mijn bevalling was vrij (zal ik het zeggen?) traumatisch. Het duurde een tijdje voordat ik kon huilen, voordat ik mijzelf kon laten gaan. En toen ze kwamen, kwamen ze in volle glorie. Ik heb ze tegen willen houden, mij er niet aan toe willen geven maar merkte dat dat niet goed was. Juist door ze toe te laten, hoe lang het ook duurt of hoeveel tranen er ook komen, help je jezelf. Het moet er uit, laat het toe.

♥Mocht je moeite hebben om terug te denken aan je bevalling, het niet durven of bang zijn voor de herinnering, dan moet je je niet schamen om durven toe te geven dat het zwaar was. Misschien wel zwaarder dan gedacht. Er zijn mensen om mee te praten vergeet dat niet. Bel je huisarts, hij krijgt vaker zulke telefoontjes, en praat erover. Verwerk het, word niet angstig bij de herinnering die juist ‘mooi’ mag zijn. Maar weet ook dat het niet rozengeur en maneschijn hoeft te worden, bevallen is ook gewoon ruk.

♥De hormonen zijn absoluut niet meteen je lijf uit als je bevallen bent, de gezegde ‘9 maanden op en 9 maanden af’ blijkt echt waar te zijn verdorie. Ik had het onderschat, en behoorlijk ook. Je huilt misschien veel, bent nog vaak in de war, vergeet constant waar je je telefoon hebt gelaten en hebt positieve en negatieve gedachten. Vooral dat laatste is iets waar je je niet voor hoeft te schamen. Naast het gevoel dat je kan ontploffen van gelukzaligheid krijg je misschien ook te maken met minder leuke gedachten of gevoelens. Dat voelt misschien niet prettig, maar is wel normaal. Veel moeders hebben neerslachtige gedachten maar mochten ze verder gaan naar destructieve gedachten of veel angstige momenten dan is het tijd om aan de bel te trekken. Een postnatale depressie openbaart zich vaak na enkele weken of maanden. Ook hierbij moet je je realiseren dat dit menig vrouw dus overkomt en dat er mensen gespecialiseerd zijn om je te helpen.

Even nog wat kleine tips!

♥Sloop je deurbel.

♥Al die appjes! Ze komen binnen als nooit te voren. Leuk al die interesse in je spruit. Weet dat het okay is als je ze niet meteen beantwoord, het wellicht zelfs dagen duurt voordat je een antwoord kunt sturen ‘Je hebt toch wel even 2 minuten de tijd voor een berichtje’? Haha, nee.

♥Een beetje (te) veel kilo’s aangekomen tijdens de bevalling (check!) dan kan je die eerste twee weken ook nog wel gewoon leven zoals je wilt. Die kilo’s gaan er echt wel af naderhand (toch?) maar een kilo of één, twee maakt niet uit. En je hebt alle energie hard nodig!

♥Jouw regels, jouw wet. Moet het bezoek hun handen wassen voordat ze aan je kind komen? Zeg het. Wees niet bang lomp te zijn (ben ik toch wel, ze zijn het gewend dus het is passend), als jij je ergens onprettig of prettig bij voelt moet je dat verbaliseren. Of je laat je partner dat doen, ook goed.

♥Is de Roze Wolk gearriveerd? Lekker genieten!

♥De Roze Wolk is meer een donder exemplaar? Dat mag, dat kan. Het is niet áltijd even ‘genieten’.

♥Als je elke vijf minuten wilt checken of je baby nog wakker is, tot grote ergernis van je partner, je dat gewoon lekker moet doen.

♥Je droomde van een schattig wiegje naast je bed waar je prachitge, zoete en heerlijk ruikende wondertje in ligt en eindelijk is het moment daar. Maar dat wondertje brabbelt, piept en hijgt de wereld bij elkaar en eigenlijk wil je stiekem dat hij toch naar zijn eigen kamertje gaat. Doe waar jij je prettig bij voelt, je hoeft helemaal niks. Als jullie het prettiger vinden niet te besluiten dat Uk op jullie kamer ligt? Leg hem dan gewoon in zijn eigen ruimte.

Kraamtijd - Elisejoanne.nl

♥Je dacht dat je moe kon zijn tijdens de zwangerschap? Ja, dat dacht ik ook. Slaap wanneer je kan, waar je kan. Ook al is het in de wachtkamer van het consultatiebureau, ga slapen.

♥Oh, en het consultatiebureau (consternatiebureau zoals Boris het noemt) kan enorm behulpzaam zijn! Maar ook niet. Ik vind de zin ‘Mommy Knows Best’ verschrikkelijk maar soms komt het daar wel gewoon op neer; vraag, luister en trek je eigen plan indien nodig.

♥Zeker wanneer je borstvoeding geeft maar ook wanneer je een snelle bevalling hebt gehad, dan kan je last hebben van naweeën. Dan denk je dat je die verrekte krengen achter je hebt gelaten zodra je baby is geboren maar néé hoor, je baarmoeder valt je dan ook nog lastig. Het is nodig, hij moet krimpen namelijk en die naweeën zorgen daarvoor.

♥Stuwing zorgt ervoor dat je borsten op knappen staan bij dag twee á drie. Oh, en ze kunnen dan ook gaan lekken. Je baby begint te huilen? Spuit elf. Of melk.

♥Is borstvoeding geven je droom en weiger je die meteen op te willen geven als het niet helemaal lukt? Snap ik. Maar al te goed. Daar hebben ze lactatiedeskundige voor uitgevonden! Wacht niet – en ik benadruk dit met elke vezel in mijn lijf – wacht niet tot je twee weken verder bent en het wellicht te laat is. Vraag je kraamverzorgster of je verloskundige om eentje, vaak krijg je het eerste consult vergoed. Maak er gebruik van zou ik zeggen.

♥Handcrème, koop er kilo’s van! Door al dat wassen van je handen voor Uk krijg je droge klauwen, daar word je bang van. Oh, en als wij het toch hebben over crème, koop dan meteen de tepelcrème versie (van Medela is een fijne) voor het geval dat. Je tepels krijgen het heel zwaar te verduren.

♥Je vagina (ja, gewoon het beestje bij de naam noemen) is na de bevalling en ook lange tijd daarna niet zoals ervoor. Logisch natuurlijk maar dat kan even schrikken zijn. Pak niet meteen de eerste tijd er een spiegel bij, wacht een aantal weken (of maanden). En als je de ballen hebt om wél te kijken, bedenk dan dat het écht bij zal trekken en goed zal komen.

Zo, 2000 woorden verder en weet je wat? Ik zou nog wel meer kunnen vertellen/adviseren maar ik denk dat ik het maar voor nu hierbij laat. Ben je zwanger en moet je bijna poppen? Wees niet bang, je kan ‘t – echt waar. En ondanks dat het zwaar is en ook héél spannend allemaal, is het zó bijzonder en mooi. Ik ben ergens blij dat het voorbij is, dat er enige rust in huis is wedergekeerd, maar die eerste twee weken als nieuwe moeder zijn .. er zijn gewoon geen woorden voor.

Liefs,

Elise Joanne

Fos - Elisejoanne.nl

Er is alweer een maand voorbij, dé maand der maanden voor ons als gezin. De afgelopen vier weken stonden voor ons natuurlijk helemaal in het teken van de bevalling, de kraamtijd en Fos, maar ook hier op de site was het even een beetje een ‘moederblog’. Niet vreemd natuurlijk, ik had genoeg te vertellen en aan de bizar hoge statistieken te zien wilden jullie het allemaal lezen. Gelukkig maar! Wat waren de populairste artikelen? Was dat hét verhaal verhalen, mijn bevalling in 2300 woorden of toch iets anders?

Deze afgelopen vier weken kwam er geen Elise’s Weekly Pictorama online, toch wel de meest populaire artikelen van de maand. Daar begin ik trouwens binnenkort weer mee, ik denk zo halverwege april.

Normaal probeer ik in drie verschillende categorieën een artikel te pakken, ook om de veelzijdigheid van mijn blog goed weer te geven. De persoonlijke artikelen blijven altijd het populairste maar anders komen de artikelen over beauty – die net het onderspit delven in statistieken – niet aan bod terwijl ze dat wel verdienen, ook die worden goed bekeken. Maar deze maand kan ik er niet onderuit; de populairste artikelen betroffen allemaal de persoonlijke stukken.

♥Zwangerschap & Lifestyle

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

Met eer natuurlijk op nummertje één, mijn bevallingsverhaal! Logisch ook, het zou mij verbazen als het niet zo was. In 2300 woorden legde ik mijn complete ziel en zaligheid bloot, meer dan dat ik van te voren eigenlijk had gedacht te doen. Dat deed ik omdat ik een open en eerlijke verhaal wilde vertellen, dat past simpelweg bij mij en hoe ik de afgelopen 9 maanden jullie op de hoogte heb gehouden van de zwangerschap. Nu dingen achterwege laten klopte gewoon niet en ik ben gewoon een ’emo-beestje’ dus het voelde goed dit te doen. De reacties waren lief, intens, meelevend, begripvol en zéér waardevol voor mij als pas bevallen vrouw. Mijn verhaal werd door meer dan 40.000 mensen gezien op Facebook en werd in de eerste week tijd zo’n 20.000 keer bekeken. Bizarre statistieken..

Je kan hier ‘Mijn Bevallingsverhaal’ teruglezen.

♥Zwangerschap & Lifestyle

Fos Ontmoeten - Elisejoanne.nl

De video’s voor Ouders van Nu blijven natuurlijk doorlopen, daar kon ik niet in vooruit werken. En ik had mijn bevallingsverhaal al gedeeld maar wat er nog ontbrak was het voorstellen van onze zoon! Ik nam – wederom – een emotionele video op en stelde met heel veel liefde en trots ons wonder aan jullie voor. Heerlijk slapend in mijn armen maakte hij zijn echte officiële debut op Elisejoanne.nl. De waardering voor die beelden was ook niet mis en ik vond het super dat men doorhad dat ik het best spannend vond Fos te delen. Deze video deed amper onder voor mijn bevallingsverhaal leuk genoeg!

Je kan hier het artikel ‘Tijd om Fos te ontmoeten!’ teruglezen.

♥Zwangerschap & Lifestyle

IMG_3381

Tja, om nog maar even bij Fos te blijven komt hier het derde meest populaire artikel van de maand (waarschijnlijk zijn deze drie de populairste van het jaar, haha), degene waarin ik uitleg waar de namen Fos Elias Gijs vandaan komen en waarom wij hiervoor hebben gekozen. Fos is natuurlijk een unieke naam, eentje die je niet vaak in de wandelgangen hoort en wellicht ook eventjes de ‘ik moet er aan wennen’ reacties op kan roepen. Logisch! Eigenlijk waren vrijwel alle reacties ontzettend positief op onze namen en er waren zelfs bezoekers die zeiden dat deze naam op het lijstje voor hun Uk kwam te staan, wat tof!

Je kan hier het artikel ‘De Naam + Uitleg‘ teruglezen.

Zo, dat waren de meest bekeken artikelen van de afgelopen 4 weken. Niet vreemd eigenlijk he? Heb jij al deze artikelen gelezen? Je ziet toch dat ik met recht en rede persoonlijke en lifestyle gerelateerde artikelen online zet, ze zijn gewoon het populairste en de meeste reacties komen toch ook echt op die artikelen. Of ik moet een nieuwe M.A.C lipstick hebben natuurlijk. Ik ben een beautyblog maar het persoonlijke gedeelte zal ik ook om die reden nooit achterwege laten en zal altijd een groot deel van de blog blijven.

 Ik wil niet geheel een persoonlijke website worden maar ook niet alleen maar een beautyblog, de combinatie is soms wat vreemd wellicht maar tot nu toe werkt het wel naar mijn idee. Hebben jullie dat ook? Het kan zijn dat de een komt voor alleen de reviews, de ander voor de Elise’s Weekly Pictorama en de derde wellicht voor alle baby-nieuwtjes. Ik hoop dat er ook bezoekers zijn die voor álle onderwerpen komen. Waar kom jij voor op Elisejoanne?

Liefs,

Elise Joanne