Bevalling

DSC02024

Vandaag het zeventiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Merel wiens bevalling begon op een zondagavond en die eindelijk op een donderdagavond haar prachtige dochter June in haar armen mocht houden. In eerste instantie ontbreekt de befaamde roze wolk waar iedereen het altijd over heeft. En dan.. Lees je mee?

(meer…)

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #16 - Amy

Vandaag het zestiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Amy die tegelijkertijd met mij zwanger was. Zij beviel uiteindelijk twee weken eerder, op 22 februari van haar dochter Elin.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Amy

Zwanger!

Na jaren fantaseren over een kindje van mij en mijn grote liefde, werd die droom eindelijk werkelijkheid! Zwanger! Spannend en onwerkelijk; zo’n eerste zwangerschap. De eerste maanden was ik best onzeker; zou alles wel goed gaan met ons kleintje?! Gelukkig waren de zorgen nergens voor nodig. De zwangerschap verliep vlekkeloos. Het enige kleine probleempje was tijdelijke heftige buikpijn in de 20e week, die veroorzaakt bleek te worden door oprekkend littekenweefsel in mijn buik. Fluitend bleef ik tot de 36e week werken en toe aan verlof? Het leek me dodelijk saai. Stiekem hoop je dan natuurlijk dat je kindje zich eerder aan dient, want, perfectionistisch als ik ben, alles lag al weken klaar en het huis was inmiddels nog nooit zo schoon geweest. Maar de weken gingen voorbij en de uitgerekende datum naderde.

Help!

Drie dagen voor de uitgerekende datum werd ik ’s nachts wakker van extreme jeuk op mijn benen. Er ging een lichtje branden, ik had ooit eens iets gelezen over dat dit kon duiden op een leveraandoening die gevaarlijk is voor de baby. Ik belde meteen de verloskundige en zij stelde mij gerust. Midden in de nacht konden we niks doen, ik zou mij de volgende ochtend in het ziekenhuis moeten melden voor bloed- en urineonderzoek. Zo gebeurde. Terwijl wij aan het wachten waren op de uitslagen besloot de gynaecoloog alvast de procedure uit te leggen. Mocht er inderdaad sprake zijn van galstuwing (zwangerschapscholestase), zou de volgende dag een inleiding plaats vinden. Ik werd een beetje lacherig van de zenuwen. Natuurlijk zou een inleiding ervoor zorgen dat we snel ons kleintje in de armen mochten sluiten, maar een inleiding betekende ook afscheid moeten nemen van mijn gedroomde thuisbevalling. Terwijl de uitslag maar op zich liet wachten voerde de gynaecoloog ook alvast inwendig onderzoek uit, zodat de status van het geboortekanaal in kaart was gebracht voordat de inleiding werd in gezet. ‘De baarmoedermond is nog lang niet rijp’, was de mededeling. En toen kwam de uitslag: niets aan de hand. Pfff, opluchting, gelukkig niks ernstig. Maar ook teleurstelling; geen inleiding en een baarmoedermond die nog lang niet rijp is. Bij het verlaten van het ziekenhuis dacht ik dan ook: ik kom hier vast met 42 weken alsnog voor een inleiding, omdat ik te ver over tijd ga.

Dus niet!

Twee dagen later, en dus op de uitgerekende datum, gingen wij gezellig naar de verjaardag van mijn oma; we keken filmpjes van mij als kleuter. We hebben enorm gelachen! Moe maar voldaan gingen we naar bed. De volgende ochtend werd ik wakker met buikpijn, maar ik had wel vaker last van mijn darmen, dus even wat drinken en, terwijl manlief naar zijn werk vertrok, nog even proberen te slapen. Maar al snel viel het op: de pijn kwam, hield even aan, ebde weg, bleef even weg en kwam weer terug. Zou het? Het kwartje begon te vallen: dit kunnen weeën zijn! Ik begon te timen en er zat inderdaad regelmaat in. Ik belde de verloskundige en appte manlief. De verloskundige gaf aan dat dit waarschijnlijk oefenweeën waren en dat ik lekker moest gaan ontspannen, ik instrueerde manlief om zijn werkzaamheden af te ronden, maar voorlopig nog niet naar de huis te komen. Hij kon niks betekenen en ik trok het prima. Ik ging douchen en de weeën bleven aan. Ik hoefde ze nog niet weg te zuchten, het ging prima. Drie uur later merkte ik dat de weeën minder frequent kwamen: misschien iets te gespannen? Ik probeerde opnieuw ontspanning op te zoeken. Dus ik ging opnieuw onder de douche en daarna even op bed liggen. Daar lag ik nog geen minuut toen het opeens een stuk heftiger werd. Dit waren echte weeën. De ademhalingstechnieken die ik bij de zwangerschapsyoga had geleerd konden in rap tempo uit de kast worden getrokken. Manlief kwam naar huis. Samen hingen we nog een wasje op, al was ik drukker met het hangen over de yogabal dan met de was. Na 1,5 uur zuchten wilde ik wel weten waar ik aan toe was. Het was inmiddels 16.00 uur en we belden de verloskundige, zij was bezig met een andere bevalling en zou een collega van een andere praktijk sturen. Deze vervangende verloskundige arriveerde om 16.30 uur en constateerde 3 centimeter ontsluiting. Ik was rustig en ving alles prima op, voor haar geen aanleiding om actie te ondernemen of te blijven. Ze vertrok met de mededeling dat er gemiddeld een centimeter per uur bij zou komen. Dat zou volledige ontsluiting rond middernacht betekenen. Ze was de straat nog niet uit of het werd een stuk heftiger. Voordat zij er was kon ik nog prima kletsen en nadenken. Nu werden de weeën heftiger, pijnlijker en hielden langer aan. Ik had mijn volle aandacht nodig bij het wegzuchten. Na een uur van deze heftige weeën kon ik me niet voorstellen dat het op deze manier nog uren zou duren. Ik wilde graag weer een verloskundige zien. Binnen mijn eigen verloskundigenpraktijk had inmiddels wisseling van de wacht plaats gevonden en één van mijn favoriete verloskundigen pakte de telefoon op toen manlief om 18.00 uur opnieuw belde. Een half uur later stond ze op de stoep en constateerde 6 cm ontsluiting. Dat ging mooi. Ze stelde voor dat ik ging douchen en ze zou blijven.

Huh?! Zo snel?!

En toen ging het allemaal heel snel. Ik zat op handen en knieën onder de douche en manlief kwam binnen met de mededeling dat hij de kleertjes ging verwarmen en de kraamverzorgster onderweg was. Huh? Ik moet toch nog 4 centimeter? Ondertussen lukte het wegzuchten amper en was het bijna niet te houden; ik begon te gillen en te roepen dat het echt niet leuk meer was. De verloskundige had achteraf natuurlijk al lang gezien dat ik persdrang begon te krijgen, maar liet mij rustig wegzuchten en dat was eigenlijk wel heel prima. Om 19.45 uur gaf ze aan dat ik wel onder de douche weg mocht komen. Ze hielp me met afdrogen en op bed. Daar braken spontaan de vliezen en we zagen groen vruchtwater komen. Ons kleintje had erin gepoept, maar tijd om naar het ziekenhuis te gaan was er, gelukkig, niet. Ik had volledige ontsluiting en mocht gaan mee persen. Wauw, zo snel!

De laatste loodjes!

Dat persen vond ik een vreemde gewaarwording en op bed niet prettig. De baarkruk werd gepakt en dat bleek, precies zoals ik mij had voorgesteld, heel fijn. Het persen verliep prima, al had ik totaal niet het idee dat het opschoot. Het verliep rustig en zonder ondraaglijke pijn. Ik had ook tussen elke perswee voldoende tijd om even bij te komen. En toen, na 45 minuten persen, was daar  een heel mooi klein meisje, wat een verrassing. We wisten niet wat het geslacht van de baby zou zijn, maar hadden allebei gegokt op een jongen, haha. Nu waren we ouders van een prachtig meisje, Elin. Wauw! Wat een bizar en prachtig moment. Een knalroze wolk kon boven ons neerdalen!

Aj!

Maar helaas kwam daar verandering in. Ik bleek behoorlijk te zijn ingescheurd en moest alsnog naar het ziekenhuis voor hechtingen. Dat hechten ging, tot grote verbazing van de arts-assistent, manlief en mijn inmiddels gearriveerde moeder, compleet aan mij voorbij. Ik lag niet gillend tegen het plafond aan en kon alleen maar intens genieten van Elin die voorzichtig aan mijn borst begon te drinken. Na het hechten en douchen mocht ik in principe naar huis, maar toen  bleek plassen een probleem en na heel vaak proberen werd ik midden in de nacht naar huis gestuurd met een katheter. Wat een rot ding. Nog steeds vraag ik mij af of dat niet anders had gekund. Gelukkig ging met ons meisje alles goed en kwam de borstvoeding vlot op gang. Na het verwijderen van de katheter ging het steeds meer de goede kant op. Genieten! Al snel bleek ons meisje een klein pittig ding dat helaas niet altijd de noodzaak van slapen in zag.

Pfff!

Na een aantal weken sliep ik zelf ook nog amper en hebben wij aan de bel getrokken. De oorzaak voor het niet slapen en regelmatig spugen was niet te vinden bij Elin. Ze is een aantal dagen in het ziekenhuis opgenomen geweest. Onvoorstelbaar hoe heftig het is om je kleine meisje daar achter te moeten laten. En dan, zo bleek, was er fysiek gelukkig niet eens iets met haar aan de hand. Een andere voedingshouding en het aanhouden van een strak ritme bleken te helpen. Een echte fanatieke slaper zal Elin wel nooit worden, maar ze slaapt in ieder geval!

Tot slot

Mijn bevallingsverhaal an sich was niet heel spannend en vertelt hooguit dat het niet, zoals je vaak hoort, altijd horror en kommer en wel hoeft te zijn. Het kan ook een hele fijne ervaring zijn. Ik deelde mijn verhaal graag, omdat ik (aanstaande) moeders graag vertel dat je altijd voor jezelf, je zwangere lijf en je kleintje op mag komen. Trek aan de bel bij ook maar de kleinste zorgen. Ik hoop dat iedere zwangere of jonge ouder, net als ik, gehoord wordt door de verloskundige of gynaecoloog , huisarts of consultatiebureau-verpleegkundige en dat zorgen voor het grootste deel weggenomen kunnen worden. Daarnaast heb ik, inmiddels 9 maanden na de geboorte van Elin, geleerd dat alle clichés waar zijn. Het is fantastisch! Maar het is soms ook heel heftig. De verantwoordelijkheid die ik voel voor Elin is enorm en maakt dat ik soms nog steeds tranen met tuiten huil. Het gevoel voor dat kleine lieve meisje is zo onbeschrijfelijk, intens en overweldigend dat het mij regelmatig aanvliegt. Ik heb mij lang afgevraagd of het normaal is dat ik mij nu nog steeds regelmatig een emotioneel wrak voel. Ik krijg er geen antwoord op. Ik ben er zelfs voor op zoek geweest naar een therapeut, maar de twee die ik tot nu toe gesproken heb, konden mij niet helpen. Het gaat om mijn gevoel en beleving van het moederschap en ik denk dat veel meer moeders dit zo ervaren, maar er lijkt een klein taboe op te rusten om te praten over de zware last die het moederschap soms ook is. Ik probeer het nu van mij af te schrijven en accepteer maar dat dit gevoel er in mijn geval bij hoort. Ondanks de soms heftige gevoelens: de enorme liefde die ik voel voor Elin en het enorme gevoel van blijdschap en geluk dat zij mij elke dag geeft is overheersend en fantastisch!

Bedankt voor het delen van je verhaal Amy, prachtig geschreven! De volgende keer geef ik het woord aan Merel.

Liefs,

Elise Joanne

Wil jij mee doen aan deze rubriek? Dat kan! Mail naar elisejoanne@hotmail.nl. Je verhaal mag ook anoniem.

 

img_1484

Vandaag het vijftiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Fiona die nog maar recentelijk bevallen is van haar prachtige zoontje.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Fiona.

Het was een warme maandag in september en ik was 37 weken zwanger. Ik had veel harde buiken, voelde me overall vreemd. Ik had steeds een soort menstruatie-achtige pijn, zou het begonnen zijn? In de avond hadden wij een afspraak bij de verloskundige staan. Ik besloot dit aan haar voor te leggen. Na mijn verhaal gedaan te hebben en het feit dat ik 37 weken zwanger was, stelde zij voor om een inwendig onderzoek te doen. Dit was niet zonder enig risico. Het zou kunnen dat door het toucheren iets op gang gezet kon worden, of het kon nog erger gaan rommelen. Ik nam het risico maar, tenslotte was de baby volgroeid en waren wij erg nieuwsgierig of dat gerommel iets had gedaan.

Daar kwam het dan, het inwendig onderzoek, ik moet zeggen dat ik het erg veel pijn vond doen. Ten eerste is het heel gek dat iemand daar beneden gaat zitten wroeten, maar ook voelde het gewoon niet fijn. Ik dacht echt, als dit alleen maar toucheren is, hoe moet de bevalling dan wel niet zijn. Zij concludeerde dat mijn baarmoedermond was verweekt en verstreken. Het zou kunnen beginnen, maar dat hoefde niet persé. De verloskundige grapte nog, ik ga woensdag met vakantie, dus ik zou het wel leuk vinden als hij nu zou komen. En we sloten af met: ’Wie weet zie ik je vanavond nog’.

Hierna was het een paar dagen wat rustiger. Ik voelde wel het een en ander en ik begon mij steeds meer af te vragen wanneer het zou stoppen of wanneer het zou gaan doorzetten. Toen brak de woensdag aan. Hier werd het steeds heftiger en frequenter, maar echt pijn deed het niet, dus ik ging door met wat ik aan het doen was en schonk er weer geen aandacht aan. Wel begon ik het een klein beetje irritant te vinden. Donderdagmiddag kwamen de pijntjes wat regelmatiger en om de vijf minuten. Ik zou die avond naar mijn zwangerschapsyoga cursus te gaan, maar eerst belde ik de verloskundige. Rond een uur of 8 ’s avonds kwam de verloskundige langs. Zij concludeerde dat er degelijk wel wat aan de hand was, maar ik zat helaas nog maar op één centimeter. Wat waren wij teleurgesteld, maar zij had goede hoop dat ze ons vannacht nog een keer zou zien. Helaas werd ik de volgende ochtend wakker. Ik had wel het een en ander gevoeld en er ook van wakker gelegen.

Het was vrijdag. De verloskundige belde en zij wilde graag langskomen om mij weer te toucheren. Hop, daar gaan we weer. Ik zat op twee centimeter. Er zat dus wel vooruitgang in, maar het ging zo langzaam en wat het gekke was, was dat de weeën regelmatig kwamen en één minuut aanhielden. Ik besloot om lekker te gaan douchen en om te kijken of ze afnamen. Dit was niet het geval. De weeën bleven maar komen Ik had nu echt goede hoop, want ze begonnen nu wel echt steeds krachtiger te worden. In de avond kwam de verloskundige weer langs. Slecht nieuws; ik zat nog steeds op die twee centimeter. Ik werd gestript. En auw, wat doet dat veel pijn zeg.

Dit ging het hele weekend door. De verloskundigen wisten ook niet meer wat ze kon doen. In het weekend is de verloskundige een paar keer langs geweest en het was steeds hetzelfde verhaal. De weeën waren er. Zij voelde ze ook en er was wel vooruitgang. Gelukkig maakte onze kleine man het goed en was dat geen reden om snel te handelen. Ondertussen werd ik steeds moeier en moeier en wanhopiger. Hoe lang moet dit nog gaan duren?

Zondagavond was de verloskundige er weer. Zij raadde mij aan om een slaappil te gebruiken voor vannacht, dan kon ik nog even aansterken, want dit was geen doen. Mijn man reed naar het ziekenhuis waar wij deze konden ophalen. Ik nam een lekkere douche en nam de pil. Maar toen begon het echt heftig te worden. Zo had ik mij de afgelopen dagen niet gevoeld. Zou het dan toch komen door die slaappil? Dat mijn lichaam wat meer in ruststand was? Mijn man belde de verloskundige, want het kwam heel snel achter elkaar en de pijn werd steeds erger. Op het moment dat mijn man belde was zij aanwezig in het ziekenhuis (gelukkig degene waar ik zelf wilde bevallen). Zij zou daar weer een inwendig onderzoek doen. Ik zat nog steeds op twee centimeter. Dit was zo demotiverend. Waarom zet het niet door?
De verloskundige vond dat het niet langer door kon gaan op deze manier. Ik zou al veel te moe zijn voor wanneer de ‘echte’ bevalling zou beginnen.

Die avond kreeg ik een keuze. Deze vond ik erg lastig om te maken. Optie 1 was een pethidine prik (een slaapmiddel met morfine) en we zouden kijken of ik kon slapen en om te zien wat de weeën doen. Nemen deze af dan kon er geconcludeerd worden dat het slechts oefenweeën waren en dat ik nog even moest wachten. Neemt het niet af dan was de bevalling toch echt begonnen. Optie 2 was doorpakken en dit betekende dat ik midden in de nacht wee- opwekkers zou krijgen en een ruggenprik zodat ik zou gaan bevallen. Ik heb voor optie 1 gekozen, omdat ik toch zeker wilde weten dat onze kleine man eraan toe was om op deze wereld te komen. Nadat ik deze keuze had gemaakt werd ik naar een aparte kamer gebracht, kreeg de pethidine prik en ging ik slapen. Althans, dat dacht ik. Deze nacht was erg heftig. Ik had veel last van krachtige rug weeën die regelmatig kwamen en die ik moest wegpuffen. Ik had goede hoop, want hé de weeën namen niet af! De hele nacht heb ik ze weg gepuft. De volgende ochtend was ik er om zeven uur echt klaar mee. Ik belde de verpleegsters en ik kreeg een ontbijt, hier had ik echter geen zin in. Dit waren twee happen van een beschuitje en een paar slokken thee. Ik belde mijn man en hij zou ook zo snel mogelijk naar mij toe komen. Rond half 9 kwam de verloskundige weer langs en ik vertelde mijn verhaal van deze nacht. Ik werd weer getoucheerd en ik had drie centimeter ontsluiting. Ik hoopte stiekem op meer, dus ik was weer wat teleurgesteld. Ik zat nog steeds in de latente fase. Zij besloot dat het niet langer kon en riep de gyneacoloog op. Zij zou mij ook controleren en aan de hand van haar bevindingen zouden we een plan gaan maken. Hier hing het allemaal vanaf. Rond 9 kwam de gynaecoloog en zij vertelde mij dat het geen echte medische weeën waren (geen ontsluitingsweeën). Nou mevrouw de gynaecoloog, dit waren echt wel weeën. Ik voelde me echt niet begrepen en ik was ondertussen ook wel bang aan het worden voor het echte werk. Na het inwendige onderzoek vertelde ze mij dat ik ruim drie centimeter ontsluiting had en dat we nu zouden gaan doorpakken. Wat was ik blij. Dit betekende wel dat ik nu medisch was geworden en dat ik afscheid ging nemen van de verloskundige.

Eenmaal alles ingepakt in de kamer zijn wij naar de verloskamers gegaan. Het voelde letterlijk als een verlossing. Ik kreeg een aantal onderzoekjes en vragen. Mijn temperatuur werd gemeten en ik had wat koorts. Dit kon alles weer in de war gooien, maar omdat ik de pethidine prik had gekregen werd de koorts hieraan gerelateerd. Ik kreeg een infuus met wat wee-opwekkers die elke paar minuten omhoog werden gegooid. Wow, dit voelde toch echt wel heel erg hefitg, maar nog steeds goed te doen. Even later werden mijn vliezen gebroken. Dit vond ik zo’n raar gevoel. Ineens een plens warm water voelde ik eruit stromen. Ik moest er ook erg om lachen. Na een tijdje weeën gehad te hebben vond de gynaecoloog het een goed idee om mij een ruggenprik te geven, zodat mijn lichaam net wat meer ontspanning had. Ze waren bang dat ik anders een keizersnee zou moeten ondergaan. Weer werd mijn temperatuur gemeten en ik had nog steeds koorts. Hier kreeg ik antibiotica voor. Omdat ik antibiotica kreeg, wat ook invloed kan hebben op de kleine, kreeg hij een harstlagmeter op zijn hoofd geplakt. Dit voelde echt heel gek, zo’n draad tussen mijn benen. Nu kon ik echt geen kant meer op, ik zat aan allemaal snoeren en werd goed in de gaten gehouden.

De gynaecoloog heeft mij voor de ruggenprik aangemeld. Het wachten hierop duurde zóóóóó lang. Ik kreeg een formulier met vragen die ik moest invullen voordat ik naar de OK gereden werd. Eén vraag wat mij erg bijgebleven was; ben je zwanger of denk je dat je zwanger zou kunnen zijn. Uhm.. Ja daarom ben ik hier, maar goed. Na wat een eeuwigheid leek te duren mocht ik eindelijk naar de OK. In het ziekenhuisbed werd ik naar beneden gereden. Allemaal gangen door en ondertussen die weeën wegpuffen. Hier voelde ik me toch niet helemaal op mijn gemak bij, maar ja ik kon ze natuurlijk ook niet ophouden. In de OK werd ik weer aan allemaal apparaten gezet en werd de ruggenprik klaargemaakt. Dit viel me heel erg mee, ik denk ook dat het komt omdat ik er zo klaar mee was. Ik wilde even wat minder pijn ervaren en ik was ook zo onwijs moe. De ruggenprik was met succes geplaatst en ik mocht weer naar boven. Eenmaal boven was mijn moeder ook gearriveerd en kreeg ik nog een lunch. Heerlijk, ik voelde me best ok. Ja ik voelde de weeën zeker nog, maar de piek was toch iets minder pijnlijk. Ik besloot nog even te gaan slapen. Want ik vermoedde dat het niet heel erg lang meer zou gaan duren, in ieder geval vandaag nog. Na ongeveer anderhalf uur, zo rond half twee, voelde ik zoveel pijn en ik had geen moment rust meer tussen de weeën door. Ik raakte helemaal in mezelf gekeerd en was de weeën aan het wegpuffen. Ik had ook het gevoel dat ik moest poepen en maakte de connectie met persdrang. Maar ik heb het stil gehouden, want ja het duurde toch al zo lang allemaal waarom zou ik dan nu ineens al persdrang hebben. Op gegeven moment lukte het echt niet meer. Ik gaf aan dat ik echt heel erg moest poepen en dat ik het gevoel had dat ik persdrang had. Ook kwam er ineens melk uit mijn linkerborst. De gynaecoloog werd geroepen. Zij voerde een inwendig onderzoek uit. Ook was er een arts in opleiding aanwezig. Zij zou mij ook onderzoeken en daarna de bevindingen vertellen. Voordat ik ging bevallen heb ik altijd gezegd geen leerlingen, maar dat boeide me allemaal niet meer. Hetzelfde met dat ik daar half naakt met mijn billen naar de deuropening lag. Maar goed, de arts in opleiding vertelde de gynaecoloog wat ze voelde en het enige wat ik dacht was; vertel me nou maar hoe ik ervoor sta. Het verlossende woord kwam. Ik had volledige ontsluiting, eindelijk!

De gynaecoloog zag nog geen haast want het ging immers goed met de kleine. Dus ik kreeg even een half uurtje rust en daarna zouden we gaan beginnen met persen. Ah, even lekker bijkomen. De wee- opwekkers werden dus ook lager gezet. Dit was niet echt een goed plan. De kracht van de weeën nam weer af, met het gevolg dat de machine met de oxytocine weer flink aan moest. En hoe, wat was dat heftig. In korte tijd werden ze weer flink opgevoerd. En ik dacht alleen maar: wanneer mag ik nou eindelijk persen. Om half drie kwam het verlossende woord. Het was tijd. Ik mocht gaan persen. Wauw, wat is dit heftig en moeilijk. Na een half uur persen, met een kleine knip, is onze zoon geboren! Nadat ik hem zelf heb aangepakt en hij op mijn borst werd gelegd, was ik alles van de afgelopen dagen vergeten en kon ik alleen maar gelukzalig naar ons zoontje kijken.

Bedankt voor het delen van je verhaal Fiona, ik waardeer het enorm dat ook jij je zo hebt bloot willen geven. Gefeliciteerd met je prachtige zoontje en veel geluk! Over twee weken is Amy aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne

image2-600x800

Na de succesvolle herintroductie van ‘Goede voorbereiding’, waarbij Linda aftrapte met haar meeslepende verhaal waarin zij beviel van een prachtige zoon na een vrij korte – maar krachtige – bevalling van 7 uurtjes. Vandaag het woord aan Madelaine die in acht uur beviel van het prachtige prinsesje Jasmin en daarmee meteen haar heersende paniekaanvallen heeft getrotseerd. Haar bevallingsverhaal is perfect getimed, want Jasmin mocht gisteren haar eerste verjaardag vieren, gefeliciteerd!

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Madelaine van Nivex.

Ik ben zelf bevallen door middel van een inleiding. Omdat ik kamp met paniekaanvallen is er voor gekozen de bevalling zo rustig mogelijk te laten beginnen, tenzij de baby zich natuurlijk zelf aan wilde kondigen. Daar had ik dus al die tijd ook wel rekening mee gehouden, het kon immers ook spontaan gebeuren! Met 38 + 6 op de teller mocht ik maandag 14 december om 07:00 al bellen of er plek was op de afdeling. En ondanks het feit dat ik graag m’n baby wilde zien en er ”zin” in had, was ik best wel gespannen om dat telefoontje te plegen! Zo rond half 9 kwamen we aan in het ziekenhuis en mochten we naar een weeenkamer. Ze hadden rekening gehouden met Michel en er stond dus een extra bed naast dat van mij. Er werden wat simpele controles uitgevoerd zoals een CTG en het meten van m’n bloeddruk. Bij de eerste keer toucheren zat alles nog potdicht dus kreeg ik een tabletje ingebracht. Deze zorgde een klein beetje voor harde buiken maar verder gebeurde er dus niks dacht ik. Zo’n vier uur later werd er nog een ingebracht, inmiddels was er dus wél wat gebeurd daar binnen, m’n baarmoedermond was verstreken en tabletje nummer 2 zou wel eens voor ontsluiting kunnen zorgen. Weer vier uur wachten, twee CTG’s en wat harde buiken verder was er inderdaad 2 cm! Geloof me, wachten in zo’n ziekenhuis is zo saai, we hebben ons soms echt kapot verveeld toen er nog vrij weinig gebeurde.

Maargoed 2 cm dus, omdat het al 22:00 was wilde ze geen vliezen breken en kreeg ik een slaappil voor de nacht. Niet dat die veel hielp want om 04:00 was ik klaar wakker. Ik vind het toch niks om in een ander bed dan thuis te slapen. Tussendoor had ik af en toe wat harde buiken maar deze waren niet super spannend. Michel en ik hebben nog wat rondjes over de afdeling gelopen ‘s nachts zodat ze misschien wat regelmatiger kwamen, maar nee. Wel hebben we ons kostelijk vermaakt met het lezen van geboortekaartjes. Sommige namen…

In de ochtend kwamen er om 07:30 weer verloskundigen van de nachtdienst binnen en werden m’n vliezen gebroken. Ik hoorde altijd dat je hier niks van mee krijgt maar omdat de baby vrij hoog lag, lag er een verloskundige op m’n buik te duwen terwijl de ander binnen toucheerde en vervolgens m’n vliezen brak. Tussendoor kreeg ik een harde buik! Dus eh ja dat voelde ik enigszins..

Om 08:00 werd ik opgehaald uit de weeenkamer en mocht ik naar een verloskamer. De zuster van de dagdienst had ik de dag ervoor ook al gezien en ik was zo blij dat zij er vandaag zou zijn! Het is echt de allerliefste medewerkster van het ziekenhuis en ze heeft werkelijk alles uitgelegd en rekening gehouden met m’n geboorteplan. Ik had haar dan ook beloofd om in haar dienst te bevallen. Dat is gelukt ;). Ik miste haar gewoon bij thuiskomst haha. Oke verder met m’n verhaal, eenmaal op de verloskamer merkte ik dat de harde buiken over gingen in weeen. Ondanks dat ik deze eerder nog nooit had gehad weet je gewoon dat dát het is. Het lukte me aardig ze op te vangen en met een warme kruik in m’n rug vond ik t eigenlijk niet erger dan een menstruatiekrampje. Michel ging naar huis om wat te eten te halen en de katten te voeren en m’n moeder en zus kwamen even van wacht wisselen zodat ik niet alleen zou zijn. Ondertussen werd ik aan de laagste dosis weeënopwekkers gelegd, het zetten van het infuus vond ik vervelender dan het krijgen van een wee (op dat moment).

Inmiddels was het half 10 geworden en moest ik me echt concentreren op het wegzuchten van een wee. Ik raakte in een soort trance terecht, ze kwamen om de 3 minuten en duurde zo’n 35-40 seconden. Ik ving ze zittend op omdat liggend gewoon niet prettig voelde. Zodra er een wee weg was kon ik weer grapjes maken en at ik een crackertje voor de helft op. Bij het toucheren om 10:30 zat ik op 4 cm! En onderhand was ik scheel aan t kijken van de pijn en hebben we de ruggenprik aangevraagd.   Michel was gelukkig al weer terug en hij ondersteunde me met het letten op m’n ademhaling. Super fijn! Want zo was de ene wee wat minder scherp dan de andere.

Om 11 uur werd ik naar de Uitslaapkamer Van de OK gereden. Omdat ik de weeën nu liggend moest opvangen raakte ik in een bizarre shock van de pijn. Bij elke wee trilde ik als een gek en het wegzuchten lukte niet meer, ik wilde zitten en geen pijn meer hebben. Ik heb gesmeekt om die prik maar moest daar toch nog heel even wachten vanwege de drukte. Normaal krijg je een ruggenprik ook niet op een Uitslaapkamer dacht ik? Ik lag tussen allemaal andere mensen in, uiteraard met m’n gordijntje dicht maar oke. Er werden allemaal plakkers geplakt, m’n bloeddruk werd gemeten en er kwam een draadje op het hoofdje van de baby. Ik was nog in die rare shock en het enige dat ik me nog heel herder herinner is hoe ik m’n handen niet meer onder controle had en deze uit zichzelf begonnen te trillen. Dit is dan ook echt het enige nare van de hele bevalling. Tijdens het zetten van de ruggenprik bleef er een arts(?) wachten bij mij in de ruimte. ‘’Normaal werk ik hier niet hoor’’, verkondigde hij tegen mij. Waarop ik vroeg of hij normaal in het restaurant werkte. Ik vond mezelf hilarisch, maar hij kon het alles behalve waarderen ;). Zoals ik al zei, er was echt nog wel ruimte voor een grapje.

Nadat de ruggenprik gezet was en ik als een soort Paus iedereen had bedankt voor de pijnstilling (serieus ik kon ze wel zoenen!) begon de verdoving na een kwartier te werken. ‘Dit is je laatste wee met pijn’ nou dat was niet helemaal waar maar ik voelde wel hoe het een stuk afzwakte. Om half 1 was ik weer in de verloskamer. Ik had genoeg energie om wat te drinken, maakte grapjes zoals altijd en kon weer lachen. De weeën voelde nu meer als een soort druk, maar van pijn was geen sprake. Om twee uur werd er weer getoucheerd en zat ik op 9 cm! Wauw dit ging wel heel snel, het idee dat ze er zo snel al zijn was echt bizar.

M’n moeder vroeg of ik al persweeen voelde, ‘Nee hoor, maar wel een soort nodige druk down there’. Eh ja dat zijn dus persweeen.. Om half 3 belde mn moeder naar de verloskundige dat ze er echt aan moesten komen. Vanwege de drukte waren ze er pas om 15:00, ik kan je vertellen dat een half uur lang persweeen opvangen een beetje een kut taak was. Je wilt graag iets doen maar het mag niet. Wanneer je nodig naar het toilet moet wil je ook dat dat zo snel mogelijk kan.

Om 15:06 was alles gereed en mocht ik dus ook gaan persen. Ze moesten namelijk eerst de katheter verwijderen, de ruggenprik moest lager worden gezet en de wee opwekkers gingen een tandje hoger. (Ik zat al die tijd aan de laagste doseringen)

Ik kon door het infuus in m’n hand niet goed m’n eigen benen pakken dus werden deze in beugels gelegd. Aan m’n linkerzijde stond m’n zus voor het nodige knijpwerk en rechts had ik Michel beet. Af en toe wisselde ik dit af voor m’n eigen benen om zo meer kracht te zetten. Ik luisterde goed naar wat me werd verteld, kracht zetten, door ademen en naar beneden persen. Met yoga had ik al geleerd hoe je dit qua gevoel het beste kan doen en ik moet zeggen dat dit zeker heeft geholpen! Na 20 minuten persen en één knipje voelde ik ineens een golf vruchtwater en was m’n buik leeg. Er werd een prachtig meisje aan mij gegeven, ik heb haar zelf aangepakt en er kwam een gigantische ontlading in de vorm van tranen, geluk en heel veel liefde! Dat gevoel was onbeschrijfelijk mooi. Geloof me, als je denkt dat Kim Kardashian lelijk huilt.. Je had mij eens moeten zien.

Toen ze op m’n borst lag en haar oogjes open gingen zei Michel iets in de trant van ‘welkom kleine Jasmin’ en het was misschien toevallig of niet, ze reageerde er meteen op. Na 6 minuten was ook de placenta geboren, we kregen een uitleg er over en het was heel vreemd om Jasmin haar ‘huisje’ te zien. Zo bizar dat je als vrouw zijnde zo iets kan maken. Ook heb ik de navelstreng nog beet gepakt en voelen kloppen en heeft Michel deze voor de show doorgeknipt. De navelstreng zat namelijk om Jasmin d’r nek dus deze moest al worden doorgeknipt voor ze ‘helemaal’ geboren werd.

Na anderhalf uur te hebben gekroeld met haar, en een twee opa’s op visite te hebben gehad, werd ze gewogen en gemeten. Ze was 49 cm en 3445 gram. Precies met een zwangerschap van 39 weken. Vrij snel erna mocht ik douchen en om 20:00 mocht ik, op voorwaarde dat ik zelfstandig ging plassen, naar huis toe.

Je denkt, oh dan spring je even uit bed maar Wow! Ik had het gevoel ineens aan een soort ‘strong man’ wedstrijd mee te doen. Wat een ”gewicht” zeul je mee daar beneden. Niet te zeggen. Het was ook heel raar om m’n buik zo leeg en zacht te zien. Het douchen zelf was best uitputtend trouwens, maar wel even lekker. Normaal douche ik met een temperatuur van bijna 45 graden maar omdat je flauw kan vallen na zo’n bevalling moet je onder de koude douche. Althans ik vond het vrij koud. Het was wel even heerlijk om mezelf even weer te kunnen wassen.

Al met al kijk ik super positief terug op m’n snelle bevalling! Alle angsten die ik had waren nergens voor nodig en ik vond het echt een mooie ervaring. Het enige mindere was de shock die ik heb ervaren, maar goed dat was dus ook zo verholpen door de pijnstilling én het was niet dusdanig erg dat het een trauma is. Ik was erg bang dat m’n lijf het allemaal niet aan zou kunnen maar wauw die oerkracht is te bizar voor woorden. Ik denk dat ik ook meteen m’n paniekaanvallen heb weggeperst haha. Wat nou geen vertrouwen in mezelf, kijk eens wat ik heb geflikt! En dat zonder paniek. Ik ben elk moment zo rustig mogelijk gebleven en er was vrijwel altijd ruimte voor een grapje ;).  Voor een eerste is het zeker niet mis om binnen 7 uur en 50 minuten (hoewel de weeen later kwamen maar ze tellen vanaf het moment dat je water breekt) te bevallen. Ik had ook al veel verhalen gelezen waarin iemand 2 uur lang perst en ik had ineens in 25 minuten al m’n baby op m’n borst. Ik denk dat ik dan meer de ‘uitzondering’ ben geweest, want in het ziekenhuis vonden ze het ook een hele nette tijd. Alsof je een medaille kan krijgen voor je prestaties haha. Nou ja op de baby na dan.

Bedankt Madelaine voor jouw bijdrage! Volgende week het woord aan verloskundige Birte die de andere kant van een bevalling voor ons wil belichten. 

Liefs,

Elise Joanne

De (on)zin die ik uitkraamde tijdens mijn bevalling

Het doet de ronde, het is een populair artikel om te schrijven voor ‘nieuwbakken’ moeders; de zin en onzin die wij, zij, ik hebben uitgekraamd tijdens een bevalling. Ook ik waag mij er aan om te delen vandaag wat ik er uitschoot tijdens deze uren, de ene opmerking aardig serieus, de ander gekscherend. Met enige tekst en uitleg!

‘Jemig, dat doet pijn gek!’ – Een van mijn allereerste écht weeën. Totdat mijn vliezen braken kon ik het aardig goed volhouden met puffen, zeker omdat ik wist dat ze maximaal een minuut zouden duren. En toen kwam de weeënstorm. Dát deed pas pijn.

‘Oh, ik weet niet of ik dit nou wel zo leuk vind hoor’ – Dat is ook niet het doel Elise.. Volledig koekwaus door de adrenaline.

‘Mijn baarmoeder is zojuist geknapt!’ – Ik had geen idee hoe het zou voelen, dat moment dat je vliezen breken. De een omschrijft het als een klein knapje, de ander als plassen in de broek. De een voelt er amper wat van, de ander des te meer. Ik behoor tot die tweede groep; jemig, wat is dat een extreem naar gevoel zeg! Het voelde alsof er ineens uit alle macht druk op mijn baarmoeder werd gezet die als een ballonnetje knapte. Alvorens ik leeg liep en ik met mijn natte pyjamabroek en bed zat.

‘Ik voel druk, ik voel druk, ik voel druk.. BORIS, IK VOEL DRUK!’ – Het ging allemaal wat sneller dan gedacht.. En Boris ‘geloofde’ mij eerst niet, dacht niet dat ik inderdaad al persweeën kon hebben, niet nu al. Nou lieve schat, dat kan blijkbaar wel, haha.

‘Boris, je belt NU 112!’ – Dit klinkt heel grappig maar eigenlijk was ik op dat moment radeloos. Boris rende naar de woonkamer om te bellen en toen.. ging de deurbel. De nood-verloskundige stond eindelijk aan de deur.

‘Are you f*cking kidding me..?’ – Tegen de verloskundige toen zij aangaf dat ik toch echt thuis zou gaan bevallen. Ze was net 5 minuten binnen en ik had al een half uur persweeën. Ik wilde zéér graag bevallen in het ziekenhuis namelijk, dat was ons ‘plan’. Nou, dat plan ging de deur uit toen mijn eerste weeën begonnen want binnen enkele uren lag Fos op mijn borst. Bevallingsplan mijn dikke kont. Dit zinnetje klinkt heel onbeschoft maar ik blijk het te hebben gemompeld.

‘Maar ik wilde zo graag fijne drugs’ – Wederom tegen de verloskundige toen ze zei dat ik mocht persen en de baby geboren ging worden. Ik was compleet van de wereld en dacht niet meer bepaald helder na, haha. Zij antwoordde; ‘ja, voor die drugs zijn wij sowieso al een paar uur te laat lieve Elise, het gaat gebeuren, op eigen kracht en wel nu’. ‘Maar jij kan dit, echt waar’. Fijne vrouw.

‘Ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het ZELF gedaan’. Tegen niemand in het bijzonder, meer tegen mijzelf dan tegen een ander zei ik deze woorden het moment dat de alles verlossende laatste perswee kwam en ik Fos ter wereld bracht. Ik blijk dit een aardig tijdje te hebben gemoppeld terwijl ik over Fosje zijn ruggetje wreef en wij beiden bijkwamen. Ik had namelijk nooit gedacht thuis te bevallen én zonder enig hulpmiddel. Dat wilde ik ook niet, ik geloof in medicijnen en de kracht daarvan. Ik zie het als hulpmiddelen die ik mag en kan gebruiken. En.. ik had nooit gedacht het zelf te kunnen. Ik had nooit gedacht zonder enig hulpmiddel deze prestatie te kunnen bewerkstelligen op eigen kracht.

‘Hoe heet u eigenlijk?’ – Ja, ik houd wel van decorum jongens; de verloskundige mag dan mijn doos hebben gezien maar toen ik eenmaal weer een beetje bijkwam schiet ik wel in het ‘hoe heurt het eigenlijk’-standje. Ik had geen idee hoe de verloskundige heette, ik was er niet helemaal bij toen de eerste woorden werden gesproken. Ik was eigenlijk allang blij een kundig gezicht te zien die hielp, het interesseerde mij even niet welke naam daar bij hoorde.

‘He, het is een Boris kloontje! Oh shit, zal hij dan mijn karakter hebben?’ – Nog steeds een mogelijkheid, nog steeds een angst.

‘Ik heb hem helemaal nog geen kusje gegeven, mag dat al wel?’ – Ik was de eerste uren zo bang iets te breken bij Fos dat ik heel krampachtig met hem omging. Toen ik eenmaal zag hoe de kraamverzorgster het deed was dat snel voorbij, haha.

‘Beer, bedankt voor je hulp en kracht. Zonder jou.. zonder jou had ik dit nooit kunnen doen’. – Gewoon heel veel liefde.

‘Poeh, dit was best vermoeiend daarom’ – Nogal een understatement. Tijdens en na de bevalling was ik niet bepaald mijzelf, haha.

‘Zeg jij het of zeg ik het eindelijk hardop?’ – Boris; ‘Dit is hem dan, onze zoon, Fos Elias Gijs. Welkom!’.

Liefs,

Elise Joanne

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vorig jaar, vrijwel rond hetzelfde moment als nu, lanceerde ik een hele populaire rubriek, de ‘Goede Voorbereiding; Bevallingsverhalen’. Elf prachtige en krachtige vrouwen deelde elke twee weken hun verhaal en na mijn zwangerschap deelde ik de mijne. Omdat ik zie hoeveel pageviews deze rubriek nog steeds genereert en als ik bedenk hoeveel verhalen er nog wel niet te delen zijn, blaas ik hem nieuw leven in! Vandaag ga ik verder en geef ik het stokje door aan Linda die vandaag haar bevallingsverhaal vertelt.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vandaag het woord aan Linda, van TinyMoments.nl.

Vanaf het moment dat ik wist dat 1 september 2016 de uitgerekende datum was ben ik gaan rekenen. Ik ken namelijk nogal wat mensen die eind augustus / begin september jarig zijn. De kans was dan ook groot dat onze baby op de verjaardag van een ander geboren zou worden. Toen ben ik tegen de baby in de buik gaan praten. Iedere dag gaf ik hem de mededeling: ‘je mag op of na 1 september geboren worden.’ Natuurlijk wist ik goed dat het niets uit zou maken of ik ertegen zou praten of niet, maar toch. Niemand weet precies hoe het zit.

Een paar dagen voor 1 september hadden we een controle bij de verloskundige. Bij ons werd altijd voorafgaand aan de afspraak een nieuwe afspraak gepland. Zowel Kevin als ik waren ervan overtuigd dat wij niet meer op die afspraak zouden komen (6 september) omdat onze baby dan al geboren zou zijn. Nou, niet dus. 6 september zaten we wederom bij de verloskundige. 40 weken en 5 dagen zwanger.

Strippen

Omdat ik bijna 41 weken zwanger was kreeg ik een afspraak mee voor de gynaecoloog. Dit is blijkbaar de normale gang van zaken als je de 41 weken zwangerschap haalt. Ze gaan dan kijken of de baby nog voldoende vruchtwater heeft en of de placenta nog goed is. Op dat moment was ik ervan overtuigd dat wij de afspraak bij de gynaecoloog gingen halen. Helemaal niks leek erop dat de bevalling namelijk zou gaan beginnen. Harde buiken had ik nog nooit gehad, ik had geen buikpijn en voelde mij nog steeds super goed.

De verloskundige stelde voor om mij te strippen. Dit zou echter alleen kunnen als de baarmoedermond al volledig was verstreken. Ik vond het prima, probeer het maar. Baat het niet dan schaadt het niet was mijn gedachte. Gelukkig was de baarmoedermond verstreken en had ik 1 cm ontsluiting. Het strippen zelf vond ik helemaal niet vervelend, ik voelde er eigenlijk vrij weinig van. Toen begon het wachten. Kevin was vrij van zijn werk die dag dus wat dat betreft kon de bevalling beginnen. Een paar uur na het bezoek aan de verloskundige dacht ik niet meer aan het feit dat ik was gestript, want er gebeurde nog steeds niks en ik voelde ook niks.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Het begin

Diezelfde avond op de bank heb ik mijzelf vergrepen aan chocolade pinda’s. (Sowieso houd ik van snoepen en snacken, maar tijdens de zwangerschap was het nog erger…). Rond 0.30 uur vond ik het wel mooi geweest en gingen we slapen. Beide waren we het erover eens dat het strippen niet geholpen had en dat we nog geen ouders gingen worden. Nog geen half uur later lag ik te doezelen in bed en kreeg ik een beetje buikpijn. Ik dacht meteen dat het kwam doordat ik (veel) te veel chocolade pinda’s had gegeten. De buikpijn zakte vrij snel weer weg. En kwam weer. Dit duurde ongeveer een half uurtje. Op mijn mobiel had ik een weeëntimer geïnstalleerd en deze besloot ik er toch maar bij te pakken. Voor de zekerheid. Kevin liet ik nog even slapen. Ergens dacht ik namelijk nog steeds dat de buikpijn kwam van de chocolade pinda’s, haha. Toen ik zeker wist dat het toch echt weeën waren heb ik Kevin wakker gemaakt. Hij maakte een kruik voor mij. Op dat moment had ik besloten dat mij dit prettig leek. Toen hij naar beneden ging ben ik hem gevolgd, ik had geen rust om te blijven liggen en wilde even kletsen. Beneden heeft Kevin uiteindelijk het timen van de weeën overgenomen. Het werd wel duidelijk dat het toch echt weeën waren. Spannend!! De weeën kwamen alleen nog helemaal niet regelmatig. Hierdoor dacht ik dat het misschien voorweeën waren. Ook waren mijn vliezen nog niet gebroken. Na een paar uur werden de weeën wel wat heftiger, maar nog steeds niet regelmatig. De tijd tussen de weeën verschilde van 40 seconden tot 5 minuten en alles daar tussenin. Ook de duur van de weeën was enorm wisselend. Omdat wij nog steeds aan het wachten waren op regelmaat hadden we de verloskundige (nog) niet gebeld. In alle boekjes staat namelijk dat je de verloskundige belt als de weeën minstens een uur lang tussen de 3 a 4 minuten komen en ongeveer 1 minuut duren. Op onze laatste afspraak werd dit ook nog benoemd door de verloskundige. Omdat ik de weeën prima op kon vangen vonden we het wel goed zo en kon ik het nog wel even volhouden.  Ik kon de weeën opvangen door tijdens een wee door de kamer te lopen en mijzelf volledig te richten op mijn ademhaling. Zittend of liggend had ik meer pijn tijdens een wee, dus dat was geen optie. Dit was voor Kevin frustrerend omdat hij niets voor mij kon doen (doei oefeningen die we hadden meegekregen bij de haptonomische zwangerschapsbegeleiding). Het enige wat ik tegen hem zei was wanneer ik een wee kreeg en wanneer deze stopte. Hij hield dit bij op de weeëntimer. Tussen de weeën door zat ik op de rand van het bed met mijn ogen dicht om nog een beetje uit te rusten, want ik had wel door dat ik niet meer ging slapen. Kevin speelde ondertussen spelletjes op de iPad. Hij mocht van mij alles doen, behalve de kamer verlaten!

Weeënstorm

Rond 5.00 uur was er nog steeds geen regelmaat in de weeën en hadden we de verloskundige nog steeds niet gebeld. De weeën werden wel wat heftiger, maar waren nog steeds prima op te vangen. Totdat ze overgingen in een weeënstorm. Jeetje dat was niet prettig. Drie weeën volgde elkaar op zonder pauze en duurde ongeveer 6 minuten in totaal. Hierna één minuut rust en toen weer drie weeën. Dat deed pijn. Ik werd er ook nog eens misselijk van en liep met een emmer in mijn hand door de slaapkamer. Op aanraden van Kevin besloot ik even onder de douche te gaan staan om wat verlichting te krijgen. Deze vond ik gelukkig snel. Met de douchekop op mijn buik werd de pijn wat minder. Op dat moment besloot Kevin dat het toch tijd was om de verloskundige te bellen, omdat de weeën toch wel zichtbaar heftiger en pijnlijker werden. Hier ben ik hem onwijs dankbaar voor. Op het moment dat hij de verloskundige ging bellen kreeg ik namelijk persdrang. Dit heb ik Kevin nog gezegd toen hij ging bellen en op het moment dat hij de verloskundige aan de telefoon had (5.30 uur) hoorde zij mij een (pers)wee opvangen. Ze kwam meteen naar ons toe, met stagiaire. Ik vond het prima. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, haha. Als er maar iemand kwam kijken hoe de zaken ervoor stonden. Ergens in mijn achterhoofd dacht ik nog dat ik nu misschien twee cm ontsluiting zou hebben en dat ze voor niks zouden komen, haha. Tussen het telefoontje naar de verloskundige en hun aankomst in heeft Kevin nog snel de vluchttas verder ingepakt, want die was nog niet helemaal klaar. Ook had hij de auto voor de deur gezet zodat ik gemakkelijk in kon stappen om naar het ziekenhuis te gaan. We wilden namelijk graag in het ziekenhuis bevallen.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Persen

Tegen 06.00 uur waren zowel de verloskundige als de stagiaire er. De verloskundige zag aan mij dat ik persdrang had en zei dat ze wel kon zien hoe het ervoor stond. Toch heeft ze voor de zekerheid gekeken hoeveel ontsluiting ik had. En jawel, ik had al tien cm ontsluiting! Geen wonder dat ik wilde persen! Omdat wij graag een ziekenhuis bevalling wilde werd kort besproken of dit nog haalbaar was. Ik mocht nog naar het ziekenhuis, maar dan moesten we meteen gaan en werd het haasten. Nou, geen haar op mijn hoofd die nog de trap af wilde, de auto in wilde stappen en acht minuten naar het ziekenhuis wilde rijden. Ik vond het ineens meer dan prima om thuis te bevallen. Kevin was het hier mee eens en binnen een paar minuten was ons bed omgebouwd tot ‘bevalplaats’ en werd de kraamhulp gebeld om te komen. Ik mocht daarna meteen gaan persen. En dat was fijn! Ik had ineens geen pijn meer en kon wat met de persdrang. Heel raar om op dat moment geen pijn meer te hebben, maar om dit om te kunnen zetten naar een fysieke handeling. Dit voelde goed. En verbazingwekkend genoeg ook heel natuurlijk. Na bijna 1.5 uur geperst te hebben werd het nog even spannend. Je mag thuis namelijk niet meer dan 2 uur persen. Daarna moet je alsnog naar het ziekenhuis. Toen ik dat hoorde ging er een knop om en ben ik als een malloot gaan persen. Ik zou onze kleine eruit duwen. En snel. No way dat ik alsnog naar het ziekenhuis wilde. Dit heeft geholpen, want 10 minuten later, om 7.32 uur, was onze prachtige zoon Jason er.

De schade

Wat een geweldig moment is dat. Je kindje ligt op je borst en begint te huilen. Dat is echt genieten. De placenta kwam gelukkig ook binnen een kwartier. Ik weet nog dat een van de eerste dingen die ik vroeg was of alles nog heel was daar beneden, haha. Hier hadden ze nog niet naar gekeken, dat kwam wel. Gelukkig was alles best netjes gebleven. Er zijn een paar kleine schaafplekjes gehecht zodat het niet zou gaan branden met het plassen. Maar dit werd pas een uur na de bevalling gedaan, we hebben eerst heerlijk genoten van ons krijsende mannetje op mijn borst.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Terugblik

Ondanks dat ik niet in het ziekenhuis ben bevallen kijk ik met een super goed gevoel terug op de bevalling. De verloskundige, stagiaire en de kraamhulp hebben super werk geleverd. Ik voelde mij op mijn gemak tijdens de bevalling en ben goed gecoacht. Na de bevalling ben ik gaan douchen en toen ik terug op de slaapkamer kwam was het bed verschoond, stond de was aan en was er gewoon niet meer te zien dat er zojuist een bevalling had plaatsgevonden. En dat was fijn! Een van mijn argumenten om in het ziekenhuis te bevallen was namelijk dat ik ‘die rommel’ niet op mijn slaapkamer wilde. Nou, ik kan je vertellen, ik heb er niks van meegekregen. En ik vond het super dat ik meteen mijn eigen bed in kon zonder dat ik nog in de auto naar huis moest.

In totaal duurde de bevalling 6,5 uur. Het had wat mij betreft niet beter kunnen gaan. Ik vond het vervelend dat Kevin voor zijn gevoel niet veel voor mij kon doen, maar zijn aanwezigheid was voor mij zo belangrijk. Zonder hem was het niet zo gemakkelijk gegaan en ik heb juist heel veel gehad aan hem!

Bedankt voor het delen van je verhaal Linda en de prachtige foto’s! Over twee weken is Madelaine aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne