Bevalling

img_1484

Vandaag het vijftiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Fiona die nog maar recentelijk bevallen is van haar prachtige zoontje.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Fiona.

Het was een warme maandag in september en ik was 37 weken zwanger. Ik had veel harde buiken, voelde me overall vreemd. Ik had steeds een soort menstruatie-achtige pijn, zou het begonnen zijn? In de avond hadden wij een afspraak bij de verloskundige staan. Ik besloot dit aan haar voor te leggen. Na mijn verhaal gedaan te hebben en het feit dat ik 37 weken zwanger was, stelde zij voor om een inwendig onderzoek te doen. Dit was niet zonder enig risico. Het zou kunnen dat door het toucheren iets op gang gezet kon worden, of het kon nog erger gaan rommelen. Ik nam het risico maar, tenslotte was de baby volgroeid en waren wij erg nieuwsgierig of dat gerommel iets had gedaan.

Daar kwam het dan, het inwendig onderzoek, ik moet zeggen dat ik het erg veel pijn vond doen. Ten eerste is het heel gek dat iemand daar beneden gaat zitten wroeten, maar ook voelde het gewoon niet fijn. Ik dacht echt, als dit alleen maar toucheren is, hoe moet de bevalling dan wel niet zijn. Zij concludeerde dat mijn baarmoedermond was verweekt en verstreken. Het zou kunnen beginnen, maar dat hoefde niet persé. De verloskundige grapte nog, ik ga woensdag met vakantie, dus ik zou het wel leuk vinden als hij nu zou komen. En we sloten af met: ’Wie weet zie ik je vanavond nog’.

Hierna was het een paar dagen wat rustiger. Ik voelde wel het een en ander en ik begon mij steeds meer af te vragen wanneer het zou stoppen of wanneer het zou gaan doorzetten. Toen brak de woensdag aan. Hier werd het steeds heftiger en frequenter, maar echt pijn deed het niet, dus ik ging door met wat ik aan het doen was en schonk er weer geen aandacht aan. Wel begon ik het een klein beetje irritant te vinden. Donderdagmiddag kwamen de pijntjes wat regelmatiger en om de vijf minuten. Ik zou die avond naar mijn zwangerschapsyoga cursus te gaan, maar eerst belde ik de verloskundige. Rond een uur of 8 ’s avonds kwam de verloskundige langs. Zij concludeerde dat er degelijk wel wat aan de hand was, maar ik zat helaas nog maar op één centimeter. Wat waren wij teleurgesteld, maar zij had goede hoop dat ze ons vannacht nog een keer zou zien. Helaas werd ik de volgende ochtend wakker. Ik had wel het een en ander gevoeld en er ook van wakker gelegen.

Het was vrijdag. De verloskundige belde en zij wilde graag langskomen om mij weer te toucheren. Hop, daar gaan we weer. Ik zat op twee centimeter. Er zat dus wel vooruitgang in, maar het ging zo langzaam en wat het gekke was, was dat de weeën regelmatig kwamen en één minuut aanhielden. Ik besloot om lekker te gaan douchen en om te kijken of ze afnamen. Dit was niet het geval. De weeën bleven maar komen Ik had nu echt goede hoop, want ze begonnen nu wel echt steeds krachtiger te worden. In de avond kwam de verloskundige weer langs. Slecht nieuws; ik zat nog steeds op die twee centimeter. Ik werd gestript. En auw, wat doet dat veel pijn zeg.

Dit ging het hele weekend door. De verloskundigen wisten ook niet meer wat ze kon doen. In het weekend is de verloskundige een paar keer langs geweest en het was steeds hetzelfde verhaal. De weeën waren er. Zij voelde ze ook en er was wel vooruitgang. Gelukkig maakte onze kleine man het goed en was dat geen reden om snel te handelen. Ondertussen werd ik steeds moeier en moeier en wanhopiger. Hoe lang moet dit nog gaan duren?

Zondagavond was de verloskundige er weer. Zij raadde mij aan om een slaappil te gebruiken voor vannacht, dan kon ik nog even aansterken, want dit was geen doen. Mijn man reed naar het ziekenhuis waar wij deze konden ophalen. Ik nam een lekkere douche en nam de pil. Maar toen begon het echt heftig te worden. Zo had ik mij de afgelopen dagen niet gevoeld. Zou het dan toch komen door die slaappil? Dat mijn lichaam wat meer in ruststand was? Mijn man belde de verloskundige, want het kwam heel snel achter elkaar en de pijn werd steeds erger. Op het moment dat mijn man belde was zij aanwezig in het ziekenhuis (gelukkig degene waar ik zelf wilde bevallen). Zij zou daar weer een inwendig onderzoek doen. Ik zat nog steeds op twee centimeter. Dit was zo demotiverend. Waarom zet het niet door?
De verloskundige vond dat het niet langer door kon gaan op deze manier. Ik zou al veel te moe zijn voor wanneer de ‘echte’ bevalling zou beginnen.

Die avond kreeg ik een keuze. Deze vond ik erg lastig om te maken. Optie 1 was een pethidine prik (een slaapmiddel met morfine) en we zouden kijken of ik kon slapen en om te zien wat de weeën doen. Nemen deze af dan kon er geconcludeerd worden dat het slechts oefenweeën waren en dat ik nog even moest wachten. Neemt het niet af dan was de bevalling toch echt begonnen. Optie 2 was doorpakken en dit betekende dat ik midden in de nacht wee- opwekkers zou krijgen en een ruggenprik zodat ik zou gaan bevallen. Ik heb voor optie 1 gekozen, omdat ik toch zeker wilde weten dat onze kleine man eraan toe was om op deze wereld te komen. Nadat ik deze keuze had gemaakt werd ik naar een aparte kamer gebracht, kreeg de pethidine prik en ging ik slapen. Althans, dat dacht ik. Deze nacht was erg heftig. Ik had veel last van krachtige rug weeën die regelmatig kwamen en die ik moest wegpuffen. Ik had goede hoop, want hé de weeën namen niet af! De hele nacht heb ik ze weg gepuft. De volgende ochtend was ik er om zeven uur echt klaar mee. Ik belde de verpleegsters en ik kreeg een ontbijt, hier had ik echter geen zin in. Dit waren twee happen van een beschuitje en een paar slokken thee. Ik belde mijn man en hij zou ook zo snel mogelijk naar mij toe komen. Rond half 9 kwam de verloskundige weer langs en ik vertelde mijn verhaal van deze nacht. Ik werd weer getoucheerd en ik had drie centimeter ontsluiting. Ik hoopte stiekem op meer, dus ik was weer wat teleurgesteld. Ik zat nog steeds in de latente fase. Zij besloot dat het niet langer kon en riep de gyneacoloog op. Zij zou mij ook controleren en aan de hand van haar bevindingen zouden we een plan gaan maken. Hier hing het allemaal vanaf. Rond 9 kwam de gynaecoloog en zij vertelde mij dat het geen echte medische weeën waren (geen ontsluitingsweeën). Nou mevrouw de gynaecoloog, dit waren echt wel weeën. Ik voelde me echt niet begrepen en ik was ondertussen ook wel bang aan het worden voor het echte werk. Na het inwendige onderzoek vertelde ze mij dat ik ruim drie centimeter ontsluiting had en dat we nu zouden gaan doorpakken. Wat was ik blij. Dit betekende wel dat ik nu medisch was geworden en dat ik afscheid ging nemen van de verloskundige.

Eenmaal alles ingepakt in de kamer zijn wij naar de verloskamers gegaan. Het voelde letterlijk als een verlossing. Ik kreeg een aantal onderzoekjes en vragen. Mijn temperatuur werd gemeten en ik had wat koorts. Dit kon alles weer in de war gooien, maar omdat ik de pethidine prik had gekregen werd de koorts hieraan gerelateerd. Ik kreeg een infuus met wat wee-opwekkers die elke paar minuten omhoog werden gegooid. Wow, dit voelde toch echt wel heel erg hefitg, maar nog steeds goed te doen. Even later werden mijn vliezen gebroken. Dit vond ik zo’n raar gevoel. Ineens een plens warm water voelde ik eruit stromen. Ik moest er ook erg om lachen. Na een tijdje weeën gehad te hebben vond de gynaecoloog het een goed idee om mij een ruggenprik te geven, zodat mijn lichaam net wat meer ontspanning had. Ze waren bang dat ik anders een keizersnee zou moeten ondergaan. Weer werd mijn temperatuur gemeten en ik had nog steeds koorts. Hier kreeg ik antibiotica voor. Omdat ik antibiotica kreeg, wat ook invloed kan hebben op de kleine, kreeg hij een harstlagmeter op zijn hoofd geplakt. Dit voelde echt heel gek, zo’n draad tussen mijn benen. Nu kon ik echt geen kant meer op, ik zat aan allemaal snoeren en werd goed in de gaten gehouden.

De gynaecoloog heeft mij voor de ruggenprik aangemeld. Het wachten hierop duurde zóóóóó lang. Ik kreeg een formulier met vragen die ik moest invullen voordat ik naar de OK gereden werd. Eén vraag wat mij erg bijgebleven was; ben je zwanger of denk je dat je zwanger zou kunnen zijn. Uhm.. Ja daarom ben ik hier, maar goed. Na wat een eeuwigheid leek te duren mocht ik eindelijk naar de OK. In het ziekenhuisbed werd ik naar beneden gereden. Allemaal gangen door en ondertussen die weeën wegpuffen. Hier voelde ik me toch niet helemaal op mijn gemak bij, maar ja ik kon ze natuurlijk ook niet ophouden. In de OK werd ik weer aan allemaal apparaten gezet en werd de ruggenprik klaargemaakt. Dit viel me heel erg mee, ik denk ook dat het komt omdat ik er zo klaar mee was. Ik wilde even wat minder pijn ervaren en ik was ook zo onwijs moe. De ruggenprik was met succes geplaatst en ik mocht weer naar boven. Eenmaal boven was mijn moeder ook gearriveerd en kreeg ik nog een lunch. Heerlijk, ik voelde me best ok. Ja ik voelde de weeën zeker nog, maar de piek was toch iets minder pijnlijk. Ik besloot nog even te gaan slapen. Want ik vermoedde dat het niet heel erg lang meer zou gaan duren, in ieder geval vandaag nog. Na ongeveer anderhalf uur, zo rond half twee, voelde ik zoveel pijn en ik had geen moment rust meer tussen de weeën door. Ik raakte helemaal in mezelf gekeerd en was de weeën aan het wegpuffen. Ik had ook het gevoel dat ik moest poepen en maakte de connectie met persdrang. Maar ik heb het stil gehouden, want ja het duurde toch al zo lang allemaal waarom zou ik dan nu ineens al persdrang hebben. Op gegeven moment lukte het echt niet meer. Ik gaf aan dat ik echt heel erg moest poepen en dat ik het gevoel had dat ik persdrang had. Ook kwam er ineens melk uit mijn linkerborst. De gynaecoloog werd geroepen. Zij voerde een inwendig onderzoek uit. Ook was er een arts in opleiding aanwezig. Zij zou mij ook onderzoeken en daarna de bevindingen vertellen. Voordat ik ging bevallen heb ik altijd gezegd geen leerlingen, maar dat boeide me allemaal niet meer. Hetzelfde met dat ik daar half naakt met mijn billen naar de deuropening lag. Maar goed, de arts in opleiding vertelde de gynaecoloog wat ze voelde en het enige wat ik dacht was; vertel me nou maar hoe ik ervoor sta. Het verlossende woord kwam. Ik had volledige ontsluiting, eindelijk!

De gynaecoloog zag nog geen haast want het ging immers goed met de kleine. Dus ik kreeg even een half uurtje rust en daarna zouden we gaan beginnen met persen. Ah, even lekker bijkomen. De wee- opwekkers werden dus ook lager gezet. Dit was niet echt een goed plan. De kracht van de weeën nam weer af, met het gevolg dat de machine met de oxytocine weer flink aan moest. En hoe, wat was dat heftig. In korte tijd werden ze weer flink opgevoerd. En ik dacht alleen maar: wanneer mag ik nou eindelijk persen. Om half drie kwam het verlossende woord. Het was tijd. Ik mocht gaan persen. Wauw, wat is dit heftig en moeilijk. Na een half uur persen, met een kleine knip, is onze zoon geboren! Nadat ik hem zelf heb aangepakt en hij op mijn borst werd gelegd, was ik alles van de afgelopen dagen vergeten en kon ik alleen maar gelukzalig naar ons zoontje kijken.

Bedankt voor het delen van je verhaal Fiona, ik waardeer het enorm dat ook jij je zo hebt bloot willen geven. Gefeliciteerd met je prachtige zoontje en veel geluk! Over twee weken is Amy aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne

image2-600x800

Na de succesvolle herintroductie van ‘Goede voorbereiding’, waarbij Linda aftrapte met haar meeslepende verhaal waarin zij beviel van een prachtige zoon na een vrij korte – maar krachtige – bevalling van 7 uurtjes. Vandaag het woord aan Madelaine die in acht uur beviel van het prachtige prinsesje Jasmin en daarmee meteen haar heersende paniekaanvallen heeft getrotseerd. Haar bevallingsverhaal is perfect getimed, want Jasmin mocht gisteren haar eerste verjaardag vieren, gefeliciteerd!

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Madelaine van Nivex.

Ik ben zelf bevallen door middel van een inleiding. Omdat ik kamp met paniekaanvallen is er voor gekozen de bevalling zo rustig mogelijk te laten beginnen, tenzij de baby zich natuurlijk zelf aan wilde kondigen. Daar had ik dus al die tijd ook wel rekening mee gehouden, het kon immers ook spontaan gebeuren! Met 38 + 6 op de teller mocht ik maandag 14 december om 07:00 al bellen of er plek was op de afdeling. En ondanks het feit dat ik graag m’n baby wilde zien en er ”zin” in had, was ik best wel gespannen om dat telefoontje te plegen! Zo rond half 9 kwamen we aan in het ziekenhuis en mochten we naar een weeenkamer. Ze hadden rekening gehouden met Michel en er stond dus een extra bed naast dat van mij. Er werden wat simpele controles uitgevoerd zoals een CTG en het meten van m’n bloeddruk. Bij de eerste keer toucheren zat alles nog potdicht dus kreeg ik een tabletje ingebracht. Deze zorgde een klein beetje voor harde buiken maar verder gebeurde er dus niks dacht ik. Zo’n vier uur later werd er nog een ingebracht, inmiddels was er dus wél wat gebeurd daar binnen, m’n baarmoedermond was verstreken en tabletje nummer 2 zou wel eens voor ontsluiting kunnen zorgen. Weer vier uur wachten, twee CTG’s en wat harde buiken verder was er inderdaad 2 cm! Geloof me, wachten in zo’n ziekenhuis is zo saai, we hebben ons soms echt kapot verveeld toen er nog vrij weinig gebeurde.

Maargoed 2 cm dus, omdat het al 22:00 was wilde ze geen vliezen breken en kreeg ik een slaappil voor de nacht. Niet dat die veel hielp want om 04:00 was ik klaar wakker. Ik vind het toch niks om in een ander bed dan thuis te slapen. Tussendoor had ik af en toe wat harde buiken maar deze waren niet super spannend. Michel en ik hebben nog wat rondjes over de afdeling gelopen ‘s nachts zodat ze misschien wat regelmatiger kwamen, maar nee. Wel hebben we ons kostelijk vermaakt met het lezen van geboortekaartjes. Sommige namen…

In de ochtend kwamen er om 07:30 weer verloskundigen van de nachtdienst binnen en werden m’n vliezen gebroken. Ik hoorde altijd dat je hier niks van mee krijgt maar omdat de baby vrij hoog lag, lag er een verloskundige op m’n buik te duwen terwijl de ander binnen toucheerde en vervolgens m’n vliezen brak. Tussendoor kreeg ik een harde buik! Dus eh ja dat voelde ik enigszins..

Om 08:00 werd ik opgehaald uit de weeenkamer en mocht ik naar een verloskamer. De zuster van de dagdienst had ik de dag ervoor ook al gezien en ik was zo blij dat zij er vandaag zou zijn! Het is echt de allerliefste medewerkster van het ziekenhuis en ze heeft werkelijk alles uitgelegd en rekening gehouden met m’n geboorteplan. Ik had haar dan ook beloofd om in haar dienst te bevallen. Dat is gelukt ;). Ik miste haar gewoon bij thuiskomst haha. Oke verder met m’n verhaal, eenmaal op de verloskamer merkte ik dat de harde buiken over gingen in weeen. Ondanks dat ik deze eerder nog nooit had gehad weet je gewoon dat dát het is. Het lukte me aardig ze op te vangen en met een warme kruik in m’n rug vond ik t eigenlijk niet erger dan een menstruatiekrampje. Michel ging naar huis om wat te eten te halen en de katten te voeren en m’n moeder en zus kwamen even van wacht wisselen zodat ik niet alleen zou zijn. Ondertussen werd ik aan de laagste dosis weeënopwekkers gelegd, het zetten van het infuus vond ik vervelender dan het krijgen van een wee (op dat moment).

Inmiddels was het half 10 geworden en moest ik me echt concentreren op het wegzuchten van een wee. Ik raakte in een soort trance terecht, ze kwamen om de 3 minuten en duurde zo’n 35-40 seconden. Ik ving ze zittend op omdat liggend gewoon niet prettig voelde. Zodra er een wee weg was kon ik weer grapjes maken en at ik een crackertje voor de helft op. Bij het toucheren om 10:30 zat ik op 4 cm! En onderhand was ik scheel aan t kijken van de pijn en hebben we de ruggenprik aangevraagd.   Michel was gelukkig al weer terug en hij ondersteunde me met het letten op m’n ademhaling. Super fijn! Want zo was de ene wee wat minder scherp dan de andere.

Om 11 uur werd ik naar de Uitslaapkamer Van de OK gereden. Omdat ik de weeën nu liggend moest opvangen raakte ik in een bizarre shock van de pijn. Bij elke wee trilde ik als een gek en het wegzuchten lukte niet meer, ik wilde zitten en geen pijn meer hebben. Ik heb gesmeekt om die prik maar moest daar toch nog heel even wachten vanwege de drukte. Normaal krijg je een ruggenprik ook niet op een Uitslaapkamer dacht ik? Ik lag tussen allemaal andere mensen in, uiteraard met m’n gordijntje dicht maar oke. Er werden allemaal plakkers geplakt, m’n bloeddruk werd gemeten en er kwam een draadje op het hoofdje van de baby. Ik was nog in die rare shock en het enige dat ik me nog heel herder herinner is hoe ik m’n handen niet meer onder controle had en deze uit zichzelf begonnen te trillen. Dit is dan ook echt het enige nare van de hele bevalling. Tijdens het zetten van de ruggenprik bleef er een arts(?) wachten bij mij in de ruimte. ‘’Normaal werk ik hier niet hoor’’, verkondigde hij tegen mij. Waarop ik vroeg of hij normaal in het restaurant werkte. Ik vond mezelf hilarisch, maar hij kon het alles behalve waarderen ;). Zoals ik al zei, er was echt nog wel ruimte voor een grapje.

Nadat de ruggenprik gezet was en ik als een soort Paus iedereen had bedankt voor de pijnstilling (serieus ik kon ze wel zoenen!) begon de verdoving na een kwartier te werken. ‘Dit is je laatste wee met pijn’ nou dat was niet helemaal waar maar ik voelde wel hoe het een stuk afzwakte. Om half 1 was ik weer in de verloskamer. Ik had genoeg energie om wat te drinken, maakte grapjes zoals altijd en kon weer lachen. De weeën voelde nu meer als een soort druk, maar van pijn was geen sprake. Om twee uur werd er weer getoucheerd en zat ik op 9 cm! Wauw dit ging wel heel snel, het idee dat ze er zo snel al zijn was echt bizar.

M’n moeder vroeg of ik al persweeen voelde, ‘Nee hoor, maar wel een soort nodige druk down there’. Eh ja dat zijn dus persweeen.. Om half 3 belde mn moeder naar de verloskundige dat ze er echt aan moesten komen. Vanwege de drukte waren ze er pas om 15:00, ik kan je vertellen dat een half uur lang persweeen opvangen een beetje een kut taak was. Je wilt graag iets doen maar het mag niet. Wanneer je nodig naar het toilet moet wil je ook dat dat zo snel mogelijk kan.

Om 15:06 was alles gereed en mocht ik dus ook gaan persen. Ze moesten namelijk eerst de katheter verwijderen, de ruggenprik moest lager worden gezet en de wee opwekkers gingen een tandje hoger. (Ik zat al die tijd aan de laagste doseringen)

Ik kon door het infuus in m’n hand niet goed m’n eigen benen pakken dus werden deze in beugels gelegd. Aan m’n linkerzijde stond m’n zus voor het nodige knijpwerk en rechts had ik Michel beet. Af en toe wisselde ik dit af voor m’n eigen benen om zo meer kracht te zetten. Ik luisterde goed naar wat me werd verteld, kracht zetten, door ademen en naar beneden persen. Met yoga had ik al geleerd hoe je dit qua gevoel het beste kan doen en ik moet zeggen dat dit zeker heeft geholpen! Na 20 minuten persen en één knipje voelde ik ineens een golf vruchtwater en was m’n buik leeg. Er werd een prachtig meisje aan mij gegeven, ik heb haar zelf aangepakt en er kwam een gigantische ontlading in de vorm van tranen, geluk en heel veel liefde! Dat gevoel was onbeschrijfelijk mooi. Geloof me, als je denkt dat Kim Kardashian lelijk huilt.. Je had mij eens moeten zien.

Toen ze op m’n borst lag en haar oogjes open gingen zei Michel iets in de trant van ‘welkom kleine Jasmin’ en het was misschien toevallig of niet, ze reageerde er meteen op. Na 6 minuten was ook de placenta geboren, we kregen een uitleg er over en het was heel vreemd om Jasmin haar ‘huisje’ te zien. Zo bizar dat je als vrouw zijnde zo iets kan maken. Ook heb ik de navelstreng nog beet gepakt en voelen kloppen en heeft Michel deze voor de show doorgeknipt. De navelstreng zat namelijk om Jasmin d’r nek dus deze moest al worden doorgeknipt voor ze ‘helemaal’ geboren werd.

Na anderhalf uur te hebben gekroeld met haar, en een twee opa’s op visite te hebben gehad, werd ze gewogen en gemeten. Ze was 49 cm en 3445 gram. Precies met een zwangerschap van 39 weken. Vrij snel erna mocht ik douchen en om 20:00 mocht ik, op voorwaarde dat ik zelfstandig ging plassen, naar huis toe.

Je denkt, oh dan spring je even uit bed maar Wow! Ik had het gevoel ineens aan een soort ‘strong man’ wedstrijd mee te doen. Wat een ”gewicht” zeul je mee daar beneden. Niet te zeggen. Het was ook heel raar om m’n buik zo leeg en zacht te zien. Het douchen zelf was best uitputtend trouwens, maar wel even lekker. Normaal douche ik met een temperatuur van bijna 45 graden maar omdat je flauw kan vallen na zo’n bevalling moet je onder de koude douche. Althans ik vond het vrij koud. Het was wel even heerlijk om mezelf even weer te kunnen wassen.

Al met al kijk ik super positief terug op m’n snelle bevalling! Alle angsten die ik had waren nergens voor nodig en ik vond het echt een mooie ervaring. Het enige mindere was de shock die ik heb ervaren, maar goed dat was dus ook zo verholpen door de pijnstilling én het was niet dusdanig erg dat het een trauma is. Ik was erg bang dat m’n lijf het allemaal niet aan zou kunnen maar wauw die oerkracht is te bizar voor woorden. Ik denk dat ik ook meteen m’n paniekaanvallen heb weggeperst haha. Wat nou geen vertrouwen in mezelf, kijk eens wat ik heb geflikt! En dat zonder paniek. Ik ben elk moment zo rustig mogelijk gebleven en er was vrijwel altijd ruimte voor een grapje ;).  Voor een eerste is het zeker niet mis om binnen 7 uur en 50 minuten (hoewel de weeen later kwamen maar ze tellen vanaf het moment dat je water breekt) te bevallen. Ik had ook al veel verhalen gelezen waarin iemand 2 uur lang perst en ik had ineens in 25 minuten al m’n baby op m’n borst. Ik denk dat ik dan meer de ‘uitzondering’ ben geweest, want in het ziekenhuis vonden ze het ook een hele nette tijd. Alsof je een medaille kan krijgen voor je prestaties haha. Nou ja op de baby na dan.

Bedankt Madelaine voor jouw bijdrage! Volgende week het woord aan verloskundige Birte die de andere kant van een bevalling voor ons wil belichten. 

Liefs,

Elise Joanne

De (on)zin die ik uitkraamde tijdens mijn bevalling

Het doet de ronde, het is een populair artikel om te schrijven voor ‘nieuwbakken’ moeders; de zin en onzin die wij, zij, ik hebben uitgekraamd tijdens een bevalling. Ook ik waag mij er aan om te delen vandaag wat ik er uitschoot tijdens deze uren, de ene opmerking aardig serieus, de ander gekscherend. Met enige tekst en uitleg!

‘Jemig, dat doet pijn gek!’ – Een van mijn allereerste écht weeën. Totdat mijn vliezen braken kon ik het aardig goed volhouden met puffen, zeker omdat ik wist dat ze maximaal een minuut zouden duren. En toen kwam de weeënstorm. Dát deed pas pijn.

‘Oh, ik weet niet of ik dit nou wel zo leuk vind hoor’ – Dat is ook niet het doel Elise.. Volledig koekwaus door de adrenaline.

‘Mijn baarmoeder is zojuist geknapt!’ – Ik had geen idee hoe het zou voelen, dat moment dat je vliezen breken. De een omschrijft het als een klein knapje, de ander als plassen in de broek. De een voelt er amper wat van, de ander des te meer. Ik behoor tot die tweede groep; jemig, wat is dat een extreem naar gevoel zeg! Het voelde alsof er ineens uit alle macht druk op mijn baarmoeder werd gezet die als een ballonnetje knapte. Alvorens ik leeg liep en ik met mijn natte pyjamabroek en bed zat.

‘Ik voel druk, ik voel druk, ik voel druk.. BORIS, IK VOEL DRUK!’ – Het ging allemaal wat sneller dan gedacht.. En Boris ‘geloofde’ mij eerst niet, dacht niet dat ik inderdaad al persweeën kon hebben, niet nu al. Nou lieve schat, dat kan blijkbaar wel, haha.

‘Boris, je belt NU 112!’ – Dit klinkt heel grappig maar eigenlijk was ik op dat moment radeloos. Boris rende naar de woonkamer om te bellen en toen.. ging de deurbel. De nood-verloskundige stond eindelijk aan de deur.

‘Are you f*cking kidding me..?’ – Tegen de verloskundige toen zij aangaf dat ik toch echt thuis zou gaan bevallen. Ze was net 5 minuten binnen en ik had al een half uur persweeën. Ik wilde zéér graag bevallen in het ziekenhuis namelijk, dat was ons ‘plan’. Nou, dat plan ging de deur uit toen mijn eerste weeën begonnen want binnen enkele uren lag Fos op mijn borst. Bevallingsplan mijn dikke kont. Dit zinnetje klinkt heel onbeschoft maar ik blijk het te hebben gemompeld.

‘Maar ik wilde zo graag fijne drugs’ – Wederom tegen de verloskundige toen ze zei dat ik mocht persen en de baby geboren ging worden. Ik was compleet van de wereld en dacht niet meer bepaald helder na, haha. Zij antwoordde; ‘ja, voor die drugs zijn wij sowieso al een paar uur te laat lieve Elise, het gaat gebeuren, op eigen kracht en wel nu’. ‘Maar jij kan dit, echt waar’. Fijne vrouw.

‘Ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het ZELF gedaan’. Tegen niemand in het bijzonder, meer tegen mijzelf dan tegen een ander zei ik deze woorden het moment dat de alles verlossende laatste perswee kwam en ik Fos ter wereld bracht. Ik blijk dit een aardig tijdje te hebben gemoppeld terwijl ik over Fosje zijn ruggetje wreef en wij beiden bijkwamen. Ik had namelijk nooit gedacht thuis te bevallen én zonder enig hulpmiddel. Dat wilde ik ook niet, ik geloof in medicijnen en de kracht daarvan. Ik zie het als hulpmiddelen die ik mag en kan gebruiken. En.. ik had nooit gedacht het zelf te kunnen. Ik had nooit gedacht zonder enig hulpmiddel deze prestatie te kunnen bewerkstelligen op eigen kracht.

‘Hoe heet u eigenlijk?’ – Ja, ik houd wel van decorum jongens; de verloskundige mag dan mijn doos hebben gezien maar toen ik eenmaal weer een beetje bijkwam schiet ik wel in het ‘hoe heurt het eigenlijk’-standje. Ik had geen idee hoe de verloskundige heette, ik was er niet helemaal bij toen de eerste woorden werden gesproken. Ik was eigenlijk allang blij een kundig gezicht te zien die hielp, het interesseerde mij even niet welke naam daar bij hoorde.

‘He, het is een Boris kloontje! Oh shit, zal hij dan mijn karakter hebben?’ – Nog steeds een mogelijkheid, nog steeds een angst.

‘Ik heb hem helemaal nog geen kusje gegeven, mag dat al wel?’ – Ik was de eerste uren zo bang iets te breken bij Fos dat ik heel krampachtig met hem omging. Toen ik eenmaal zag hoe de kraamverzorgster het deed was dat snel voorbij, haha.

‘Beer, bedankt voor je hulp en kracht. Zonder jou.. zonder jou had ik dit nooit kunnen doen’. – Gewoon heel veel liefde.

‘Poeh, dit was best vermoeiend daarom’ – Nogal een understatement. Tijdens en na de bevalling was ik niet bepaald mijzelf, haha.

‘Zeg jij het of zeg ik het eindelijk hardop?’ – Boris; ‘Dit is hem dan, onze zoon, Fos Elias Gijs. Welkom!’.

Liefs,

Elise Joanne

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vorig jaar, vrijwel rond hetzelfde moment als nu, lanceerde ik een hele populaire rubriek, de ‘Goede Voorbereiding; Bevallingsverhalen’. Elf prachtige en krachtige vrouwen deelde elke twee weken hun verhaal en na mijn zwangerschap deelde ik de mijne. Omdat ik zie hoeveel pageviews deze rubriek nog steeds genereert en als ik bedenk hoeveel verhalen er nog wel niet te delen zijn, blaas ik hem nieuw leven in! Vandaag ga ik verder en geef ik het stokje door aan Linda die vandaag haar bevallingsverhaal vertelt.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vandaag het woord aan Linda, van TinyMoments.nl.

Vanaf het moment dat ik wist dat 1 september 2016 de uitgerekende datum was ben ik gaan rekenen. Ik ken namelijk nogal wat mensen die eind augustus / begin september jarig zijn. De kans was dan ook groot dat onze baby op de verjaardag van een ander geboren zou worden. Toen ben ik tegen de baby in de buik gaan praten. Iedere dag gaf ik hem de mededeling: ‘je mag op of na 1 september geboren worden.’ Natuurlijk wist ik goed dat het niets uit zou maken of ik ertegen zou praten of niet, maar toch. Niemand weet precies hoe het zit.

Een paar dagen voor 1 september hadden we een controle bij de verloskundige. Bij ons werd altijd voorafgaand aan de afspraak een nieuwe afspraak gepland. Zowel Kevin als ik waren ervan overtuigd dat wij niet meer op die afspraak zouden komen (6 september) omdat onze baby dan al geboren zou zijn. Nou, niet dus. 6 september zaten we wederom bij de verloskundige. 40 weken en 5 dagen zwanger.

Strippen

Omdat ik bijna 41 weken zwanger was kreeg ik een afspraak mee voor de gynaecoloog. Dit is blijkbaar de normale gang van zaken als je de 41 weken zwangerschap haalt. Ze gaan dan kijken of de baby nog voldoende vruchtwater heeft en of de placenta nog goed is. Op dat moment was ik ervan overtuigd dat wij de afspraak bij de gynaecoloog gingen halen. Helemaal niks leek erop dat de bevalling namelijk zou gaan beginnen. Harde buiken had ik nog nooit gehad, ik had geen buikpijn en voelde mij nog steeds super goed.

De verloskundige stelde voor om mij te strippen. Dit zou echter alleen kunnen als de baarmoedermond al volledig was verstreken. Ik vond het prima, probeer het maar. Baat het niet dan schaadt het niet was mijn gedachte. Gelukkig was de baarmoedermond verstreken en had ik 1 cm ontsluiting. Het strippen zelf vond ik helemaal niet vervelend, ik voelde er eigenlijk vrij weinig van. Toen begon het wachten. Kevin was vrij van zijn werk die dag dus wat dat betreft kon de bevalling beginnen. Een paar uur na het bezoek aan de verloskundige dacht ik niet meer aan het feit dat ik was gestript, want er gebeurde nog steeds niks en ik voelde ook niks.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Het begin

Diezelfde avond op de bank heb ik mijzelf vergrepen aan chocolade pinda’s. (Sowieso houd ik van snoepen en snacken, maar tijdens de zwangerschap was het nog erger…). Rond 0.30 uur vond ik het wel mooi geweest en gingen we slapen. Beide waren we het erover eens dat het strippen niet geholpen had en dat we nog geen ouders gingen worden. Nog geen half uur later lag ik te doezelen in bed en kreeg ik een beetje buikpijn. Ik dacht meteen dat het kwam doordat ik (veel) te veel chocolade pinda’s had gegeten. De buikpijn zakte vrij snel weer weg. En kwam weer. Dit duurde ongeveer een half uurtje. Op mijn mobiel had ik een weeëntimer geïnstalleerd en deze besloot ik er toch maar bij te pakken. Voor de zekerheid. Kevin liet ik nog even slapen. Ergens dacht ik namelijk nog steeds dat de buikpijn kwam van de chocolade pinda’s, haha. Toen ik zeker wist dat het toch echt weeën waren heb ik Kevin wakker gemaakt. Hij maakte een kruik voor mij. Op dat moment had ik besloten dat mij dit prettig leek. Toen hij naar beneden ging ben ik hem gevolgd, ik had geen rust om te blijven liggen en wilde even kletsen. Beneden heeft Kevin uiteindelijk het timen van de weeën overgenomen. Het werd wel duidelijk dat het toch echt weeën waren. Spannend!! De weeën kwamen alleen nog helemaal niet regelmatig. Hierdoor dacht ik dat het misschien voorweeën waren. Ook waren mijn vliezen nog niet gebroken. Na een paar uur werden de weeën wel wat heftiger, maar nog steeds niet regelmatig. De tijd tussen de weeën verschilde van 40 seconden tot 5 minuten en alles daar tussenin. Ook de duur van de weeën was enorm wisselend. Omdat wij nog steeds aan het wachten waren op regelmaat hadden we de verloskundige (nog) niet gebeld. In alle boekjes staat namelijk dat je de verloskundige belt als de weeën minstens een uur lang tussen de 3 a 4 minuten komen en ongeveer 1 minuut duren. Op onze laatste afspraak werd dit ook nog benoemd door de verloskundige. Omdat ik de weeën prima op kon vangen vonden we het wel goed zo en kon ik het nog wel even volhouden.  Ik kon de weeën opvangen door tijdens een wee door de kamer te lopen en mijzelf volledig te richten op mijn ademhaling. Zittend of liggend had ik meer pijn tijdens een wee, dus dat was geen optie. Dit was voor Kevin frustrerend omdat hij niets voor mij kon doen (doei oefeningen die we hadden meegekregen bij de haptonomische zwangerschapsbegeleiding). Het enige wat ik tegen hem zei was wanneer ik een wee kreeg en wanneer deze stopte. Hij hield dit bij op de weeëntimer. Tussen de weeën door zat ik op de rand van het bed met mijn ogen dicht om nog een beetje uit te rusten, want ik had wel door dat ik niet meer ging slapen. Kevin speelde ondertussen spelletjes op de iPad. Hij mocht van mij alles doen, behalve de kamer verlaten!

Weeënstorm

Rond 5.00 uur was er nog steeds geen regelmaat in de weeën en hadden we de verloskundige nog steeds niet gebeld. De weeën werden wel wat heftiger, maar waren nog steeds prima op te vangen. Totdat ze overgingen in een weeënstorm. Jeetje dat was niet prettig. Drie weeën volgde elkaar op zonder pauze en duurde ongeveer 6 minuten in totaal. Hierna één minuut rust en toen weer drie weeën. Dat deed pijn. Ik werd er ook nog eens misselijk van en liep met een emmer in mijn hand door de slaapkamer. Op aanraden van Kevin besloot ik even onder de douche te gaan staan om wat verlichting te krijgen. Deze vond ik gelukkig snel. Met de douchekop op mijn buik werd de pijn wat minder. Op dat moment besloot Kevin dat het toch tijd was om de verloskundige te bellen, omdat de weeën toch wel zichtbaar heftiger en pijnlijker werden. Hier ben ik hem onwijs dankbaar voor. Op het moment dat hij de verloskundige ging bellen kreeg ik namelijk persdrang. Dit heb ik Kevin nog gezegd toen hij ging bellen en op het moment dat hij de verloskundige aan de telefoon had (5.30 uur) hoorde zij mij een (pers)wee opvangen. Ze kwam meteen naar ons toe, met stagiaire. Ik vond het prima. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, haha. Als er maar iemand kwam kijken hoe de zaken ervoor stonden. Ergens in mijn achterhoofd dacht ik nog dat ik nu misschien twee cm ontsluiting zou hebben en dat ze voor niks zouden komen, haha. Tussen het telefoontje naar de verloskundige en hun aankomst in heeft Kevin nog snel de vluchttas verder ingepakt, want die was nog niet helemaal klaar. Ook had hij de auto voor de deur gezet zodat ik gemakkelijk in kon stappen om naar het ziekenhuis te gaan. We wilden namelijk graag in het ziekenhuis bevallen.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Persen

Tegen 06.00 uur waren zowel de verloskundige als de stagiaire er. De verloskundige zag aan mij dat ik persdrang had en zei dat ze wel kon zien hoe het ervoor stond. Toch heeft ze voor de zekerheid gekeken hoeveel ontsluiting ik had. En jawel, ik had al tien cm ontsluiting! Geen wonder dat ik wilde persen! Omdat wij graag een ziekenhuis bevalling wilde werd kort besproken of dit nog haalbaar was. Ik mocht nog naar het ziekenhuis, maar dan moesten we meteen gaan en werd het haasten. Nou, geen haar op mijn hoofd die nog de trap af wilde, de auto in wilde stappen en acht minuten naar het ziekenhuis wilde rijden. Ik vond het ineens meer dan prima om thuis te bevallen. Kevin was het hier mee eens en binnen een paar minuten was ons bed omgebouwd tot ‘bevalplaats’ en werd de kraamhulp gebeld om te komen. Ik mocht daarna meteen gaan persen. En dat was fijn! Ik had ineens geen pijn meer en kon wat met de persdrang. Heel raar om op dat moment geen pijn meer te hebben, maar om dit om te kunnen zetten naar een fysieke handeling. Dit voelde goed. En verbazingwekkend genoeg ook heel natuurlijk. Na bijna 1.5 uur geperst te hebben werd het nog even spannend. Je mag thuis namelijk niet meer dan 2 uur persen. Daarna moet je alsnog naar het ziekenhuis. Toen ik dat hoorde ging er een knop om en ben ik als een malloot gaan persen. Ik zou onze kleine eruit duwen. En snel. No way dat ik alsnog naar het ziekenhuis wilde. Dit heeft geholpen, want 10 minuten later, om 7.32 uur, was onze prachtige zoon Jason er.

De schade

Wat een geweldig moment is dat. Je kindje ligt op je borst en begint te huilen. Dat is echt genieten. De placenta kwam gelukkig ook binnen een kwartier. Ik weet nog dat een van de eerste dingen die ik vroeg was of alles nog heel was daar beneden, haha. Hier hadden ze nog niet naar gekeken, dat kwam wel. Gelukkig was alles best netjes gebleven. Er zijn een paar kleine schaafplekjes gehecht zodat het niet zou gaan branden met het plassen. Maar dit werd pas een uur na de bevalling gedaan, we hebben eerst heerlijk genoten van ons krijsende mannetje op mijn borst.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Terugblik

Ondanks dat ik niet in het ziekenhuis ben bevallen kijk ik met een super goed gevoel terug op de bevalling. De verloskundige, stagiaire en de kraamhulp hebben super werk geleverd. Ik voelde mij op mijn gemak tijdens de bevalling en ben goed gecoacht. Na de bevalling ben ik gaan douchen en toen ik terug op de slaapkamer kwam was het bed verschoond, stond de was aan en was er gewoon niet meer te zien dat er zojuist een bevalling had plaatsgevonden. En dat was fijn! Een van mijn argumenten om in het ziekenhuis te bevallen was namelijk dat ik ‘die rommel’ niet op mijn slaapkamer wilde. Nou, ik kan je vertellen, ik heb er niks van meegekregen. En ik vond het super dat ik meteen mijn eigen bed in kon zonder dat ik nog in de auto naar huis moest.

In totaal duurde de bevalling 6,5 uur. Het had wat mij betreft niet beter kunnen gaan. Ik vond het vervelend dat Kevin voor zijn gevoel niet veel voor mij kon doen, maar zijn aanwezigheid was voor mij zo belangrijk. Zonder hem was het niet zo gemakkelijk gegaan en ik heb juist heel veel gehad aan hem!

Bedankt voor het delen van je verhaal Linda en de prachtige foto’s! Over twee weken is Madelaine aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

Vorig jaar publiceerde ik een half jaar lang om de twee weken een prachtig verhaal van een vrouw. Eigenlijk niet zomaar een verhaal, haar bevallingsverhaal wel te verstaan. Die rubriek is immens populair, de zoekopdrachten voor ‘bevalling’ is ontzettend vaak ingetikt en alle verhalen die toen zijn gedeeld zijn bij elkaar meer dan 75.000 keer bekeken. Onwijs veel! Na mijn eigen bevalling ben ik opgehouden deze te publiceren want ik noemde ze een ‘goede voorbereiding’ en dat had ik simpelweg niet meer nodig. Gezien de behoefte om verhalen te lezen van andere ga ik hier weer mee door. Wil jij ook mee doen?

Vorig jaar kwamen er 11 verhalen van prachtige vrouwen online. Verhalen over een keizersnede, een natuurlijke bevalling van een tweeling, een thuis-bevalling, een ziekenhuisbevalling, eentje met een doula etc. Ieder verhaal was welkom en bijzonder. Vanaf de maand december kan je elke twee weken weer een verhaal verwachten, de eerste stukken zijn al aangeleverd en staan al klaar om gepubliceerd te worden.

Ben jij onlangs – of een aantal jaren geleden – bevallen en zou jij je verhaal willen delen? Dat mag! Je hoeft geen blogger te zijn zoals de oorspronkelijke elf dames wel waren. Ben jij wel een blogger? Dan ook kan je mee doen, ik link het verhaal naar jouw website.

Wil jij graag meedoen? Bekijk dan hier hieronder even de 12 verhalen (de mijne staat er ook tussen) wat ik van je vraag qua tekst en foto’s. Als je besloten hebt ook graag je verhaal te willen delen dan mag je mij mailen via elisejoanne@hotmail.nl en dan krijg je van mij een mail terug met daarin de ‘voorwaarden’. Met voorwaarden bedoel ik de hoeveelheid woorden, wat voor soort foto’s etc.

Ben jij adoptiemoeder? Of wellicht zelfs draagmoeder? Of heb jij een kindje afgestaan ter adoptie of ben jij een draagmoeder voor een ander? Ook deze verhalen zijn meer dan welkom!

Alle verhalen:

♥Bevallingsverhaal Kelly Caresse
♥Bevallingsverhaal Linda van Go or no Go
♥Bevallingsverhaal Sanne van Laviesagista
♥Bevallingsverhaal Manon van LittleWonderWorld
♥Bevallingsverhaal Saskia van Twinkelbella
♥Bevallingsverhaal Sunseree van KoalaBeautyMama
Bevallingsverhaal Betty van Bettyblogt
Bevallingsverhaal Geertje van Lifesabout
Bevallingsverhaal Kelly van Healthy Kelly
Bevallingsverhaal Joyce van JoyfromJoyce
♥Bevallingsverhaal Silke van Goodmorningtea

♥Mijn Bevallingsverhaal

Ik zie je mailtje graag tegemoet!

Voor de nieuwsgierige lezer; vanaf begin december zal om de vrijdag een verhaal te lezen zijn, te beginnen op 2 december met het verhaal van Linda.

Liefs,

Elise Joanne

Elise's Weekly Pictorama Augustus #3 - Zon, Zeeland & Tandjes

Negen maanden lang draag je je kindje. Dat is prachtig, geweldig, overweldigend, emotioneel, spannend en fantastisch. Je kan er ook behoorlijk ziek van worden, het kan zijn dat je tot ver in je zesde maand zwangerschapsmisselijkheid ervaart, je bij het minste of geringste moet huilen, chagrijnig bent, grote wallen creëert, pukkels krijgt, wellicht zelfs vette haren ontwikkelt en enorme pijn in je bekken moet ervaren. Maar hoe zit het eigenlijk ná die 9 maanden? Hoe zit het eigenlijk met het fenomeen ‘ontzwangeren’?

Begin augustus schreef ik dit artikel al, ik had het er toen uitgebreid over op Snapchat omdat ik – zichtbaar – steeds meer last had van dit fenomeen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik in vrijwel alle boeken het hoofdstuk over ontzwangeren oversloeg. Eerst maar eens de zwangerschap doorkomen, de groei van je ongeboren baby bijhouden en daarna lezen over dé prestatie die je moet leveren bij de bevalling. Zodra je bent bevallen denk je niet aan ontzwangeren, je denkt eerder aan groeistandaarden voor je kindje, hoe je goed moet aanleggen, welk maandverband handig is na een bevalling, welke BH’s handig zijn bij voedingen, welke flessen geschikt zijn voor baby’s met krampjes, welke fases je kindje doormaakt in het begin en welke sprongen daarbij horen. Genoeg te lezen over je baby en de eerste praktische aspecten van een zwangerschap, bevalling en het moederschap. Je hebt amper tijd om na te denken over jezelf en hoe jij je wellicht voelt of kan gaan voelen nadat je eindelijk je baby in je armen mag ontvangen.

Ontzwangeren was ook een term waar ik mijn vraagtekens bij zette. Stiekem vond ik het hele ontzwangeren een beetje overdreven, het zou toch best meevallen? De ergste hormonen gieren door je lijf tijdens de zwangerschap, toch ook niet 9 maanden daarna? Ben je mal, onnodige bedoening! Helaas is de werkelijkheid anders. Hoewel dit proces bij iedereen anders is, ontzwangert iedere vrouw. Het hele ‘9 maanden op, 9 maanden af’ is niet iets wat je licht moet nemen heb ik ondervonden nu ik midden in mijn proces zit. Ja, het is officieel, ik ben aan het ontzwangeren. Verdorie.

De eerste maanden merkte ik alleen dat mijn lichaam hiermee ‘bezig’ was omdat je na de bevalling nogal snel moe, emotioneel en licht geïrriteerd bent. Naast de roze wolk ben je vaak moe door de nachten en de stress om je kindje. Logisch, je wilt alleen het allerbeste! Daarnaast is je lichaam aan het herstellen, zij heeft de grootste prestatie ooit moeten leveren. Mijn lichaam had even moeite daar van bij te komen, zo simpel is het. De eerste maanden gingen dus voorbij zonder dat ik ook maar enige seconde nadacht over dit vreemde concept.

En toen ineens, na een aantal momenten/gedragingen/situaties besefte ik mij ineens dat het wel kon liggen aan – jawel – dat hele ontzwangeren. Wat bedoel ik dan precies? Nou, ik merkte het een tijdje geleden dat ik nog niet mijzelf ben. Ja, ik ben een emotioneel beestje maar niet óvergevoelig en óveremotioneel. Vroeger wel, nu niet meer. Sneller gekwetst, geprikkeld, beledigd en over het algemeen gevoeliger en ja, ook meer onzeker. Op sommige momenten ben ik ineens weer dat onzeker moeder-monstertje van een paar maanden geleden. Dat ben ik helemaal niet meer! En soms steekt het de kop op. Wanneer ik heel erg last heb van mijn hormonen bijvoorbeeld. Huilen bij reclames en films over kinderen, dat deed ik toch alleen in mijn zwangerschap?

Dat komt gelukkig met vlagen maar ik merk het wel heel erg, Boris ook. Daarnaast heb ik last van ‘warme’ momenten. Wakker worden en bijna baden in het zweet, alsof ik in de overgang ben. Opvliegers ook, meerdere keren per dag. Ineens kan het mij bevliegen en komt er stoom uit mijn oren en lijkt het alsof ik in brand sta.

Ook kan ik ineens, out of the blue, heel geprikkeld reageren. Kribbig zijn, en een stuk bozer uit de hoek komen dan ik eigenlijk wilde. Ik kan dan heel irrationeel zijn en Boris weet soms even niet waar hij het dan zoeken moet.

Vermoeidheid, ook zo’n dingetje. Echte vermoeidheid alsof ik dus opnieuw zwanger ben. Ik weet heel zeker dat ik dat niet ben dus daar kan het niet aan liggen. Ik slaap erg goed in de nachten, zeker nu ik eerder naar bed kan omdat Fos al vroeg slaapt de hele avond en nacht. Ook al zijn de ochtenden altijd vroeg (ook dat valt vaak mee) heb ik niet te klagen maar ik ben geregeld kápot overdag en heb de neiging een dutje te doen. Soms doe ik dat dus ook gewoon, zeker als het nog maar dinsdag is en het weekend nog lang niet in zicht.

Oh en hoofdpijn! Daar had ik ook last van tijdens de zwangerschap, juist door die gierende hormonen. Toen mocht ik er niks voor nemen, nu gelukkig wel. Gelukkig is het dan te doen maar leuk is anders.

En een vettere huid, helaas.. Die pukkels op mijn rug waar ik tijdens de eerste maanden last van had? Jep, ze zijn weer terug! Ook af en toe in mijn gezicht en ik heb nóóit pukkels.

Vorige week wilde Fos zijn groente niet eten. Wortel is vaak geen moeite, hij is er niet dol op maar hij eet het wel. Fijn, hij lust het wellicht niet allemaal maar eet wat de pot schaft. Nu al een kind om van te houden. Dat deed ik al en ook niet een beetje maar je snapt ‘t. Hij had last van zijn sprong, in plaats van mijn blije en vrolijke zoontje had ik een sip kindje dat even niet lekker in zijn vel zat. Dat mag, dat kan maar vandaag was het ons allebei even teveel. En na de tweede huilbui bij het tweede hapje werd het mij even helemaal te veel. Ik barstte in huilen uit. Hartstochtelijk snikken, als een malle. In paniek belde ik Boris op omdat het niet ging en hij kwam meteen naar huis. Fijn een vent die niet twijfelt aan je tranen en het hem niet uitmaakt wie of wat het veroorzaakt, hij komt gewoon. (Hij was bij vrienden trouwens, dat scheelt ook).

Uiteindelijk was er verder niks aan de hand, ik gaf Fos een keertje fruit in plaats van groente (een mengsel met groenten erin, hij proefde het alleen niet, haha), zag zijn vader en begon te lachen. En na een nacht goed slapen had hij de volgende dag alweer minder last van zijn sprong. Fijn. Opluchting. Dus eigenlijk was er niks aan de hand en ondanks dat ik dat wist merkte ik dat ik niet mijzelf ben. Niet alleen door deze situatie maar ook door andere – grote/kleine – voorbeelden.

Waarom dit artikel? Ik schrijf vaker artikelen naar aanleiding van ervaringen. Vaak pak ik een algemeen iets en zet het naar mijn hand, ik maak het dan persoonlijk. Ontzwangeren gebeurt bij iedere vrouw, je ontkomt er niet aan. Bij de een is dat wellicht wat heftiger dan bij de ander (net zoals een zwangerschap heel anders wordt ervaren) maar het is zeker iets om rekening mee te houden. Het is een heel proces om het kindje sterker en groter te maken in je baarmoeder en heel je lichaam is zwanger en vertoont dergelijke tekenen. Logisch ook dat je lichaam daarna tijd nodig heeft om weer terug te gaan naar originele staat. Lichamelijk én mentaal.

Blijkbaar is het adagium ‘9 maanden op en 9 maanden af’ zo gek nog niet en snap ik nu eigenlijk pas wat daarmee bedoeld wordt. Ik moest mijzelf de tijd geven om te ontzwangeren (het begint wel een vervelend woord te worden om op te schrijven) en dat mag ook. Ik heb het wellicht onderschat nu ik er midden in zit. En het is ook een handig excuus om te gebruiken als je weer eens oncontroleerbaar huilt omdat je man niet doorheeft dat je een nieuw shirtje draagt. Ofzo. Eigenlijk voelt het alsof je opnieuw zwanger bent zonder alle leuke facetten die daar bij kunnen komen kijken. Ik merk dus dat ik er nu in volle hevigheid middenin zit en ben benieuwd wanneer het weer minder zal worden.

Het merendeel van dit artikel schreef ik dus al 6 weken geleden en nu merk ik dat ik het alweer beter gaat gelukkig. Misschien ook omdat ik door heb dat ik in dit proces zit en probeer er grip op te krijgen waar ik kan. Ik hoop snel weer mijzelf te zijn en in alle eerlijkheid, af en toe herken ik mijzelf ook niet. Als die verrekte opvliegers binnenkort minder worden ben ik al een stuk gelukkiger!

Liefs,

Elise Joanne