Bevalling

Compilatie - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #21 – Kim

Vandaag het 21e verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Kim die ondanks dat zij op zag tegen de bevalling, beviel met 41 weken in vier uurtjes tijd van zoonlief Sam en dit absoluut weer zou herhalen. Kim is een vrouw die na de bevalling riep; ‘als dit het is, doe mij er dan nog maar tien!’. Ze bestaan!

(meer…)

IMG 0994 598x800 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #20 - Yana

Vandaag het 20e verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Yana die moeder is geworden van zoontje Finn. Op haar 26e verjaardag hield zij vol vreugde haar verjaardagscadeau in d’r handen; een positieve test. De tijd na de bevalling was spannend en ging niet van een leie dakje. Yana is gediagnosticeerd met PTSS en ondergaat nu EMDR-therapieën wat gelukkig blijkt te helpen!

(meer…)

IMG 0106 800x533 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #19 - Leonie

Vandaag het negentiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Leonie die in augustus beviel van haar dochtertje Kyra. Na 13 uur weeën wegpuffen mocht ze gebruik maken van de druk die ze voelde en haar dochter ter wereld brengen. Leonie beleefde wel de roze wolk, kijkt positief terug op haar bevalling en genoot vanaf het eerste moment. Heerlijk! Lees je mee?

(meer…)

optie3 800x466 - 1 jaar later - Terugblik op mijn Bevalling

De bevalling, een jaar later. Fos is alweer bijna één jaar en dat betekent dat mijn bevalling daarmee ook alweer bijna een jaar geleden is. Ik kreeg de vraag of ik een terugblik wilde doen op mijn bevalling, of ik het nu anders ervaar dan toen. Of ik andere beslissingen zou hebben genomen of anders zou hebben gehandeld. Ik heb geen bevalling gehad waar ik heel positief op terug kon kijken de eerste tijd, is dat nu nog steeds zo? Daar praat ik over in deze zeer persoonlijke video.

(meer…)

sven11 800x600 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #18 - Diana

Vandaag het achttiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Diana wiens bevalling begon in haar 37e week en na een bezoekje aan de verloskundige al 3 centimeter ontsluiting had. Na een flinke bekkeninstabiliteit en een zwangerschap die niet van een leien dakje ging kon ze niet wachten op haar zoon. Uiteindelijk verliep het allemaal anders dan gedacht en na een zwaar aantal uren is Sven uiteindelijk geboren via een keizersnede. Lees je mee?

(meer…)

DSC02024

Vandaag het zeventiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Merel wiens bevalling begon op een zondagavond en die eindelijk op een donderdagavond haar prachtige dochter June in haar armen mocht houden. In eerste instantie ontbreekt de befaamde roze wolk waar iedereen het altijd over heeft. En dan.. Lees je mee?

(meer…)

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #16 - Amy

Vandaag het zestiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Amy die tegelijkertijd met mij zwanger was. Zij beviel uiteindelijk twee weken eerder, op 22 februari van haar dochter Elin.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Amy

Zwanger!

Na jaren fantaseren over een kindje van mij en mijn grote liefde, werd die droom eindelijk werkelijkheid! Zwanger! Spannend en onwerkelijk; zo’n eerste zwangerschap. De eerste maanden was ik best onzeker; zou alles wel goed gaan met ons kleintje?! Gelukkig waren de zorgen nergens voor nodig. De zwangerschap verliep vlekkeloos. Het enige kleine probleempje was tijdelijke heftige buikpijn in de 20e week, die veroorzaakt bleek te worden door oprekkend littekenweefsel in mijn buik. Fluitend bleef ik tot de 36e week werken en toe aan verlof? Het leek me dodelijk saai. Stiekem hoop je dan natuurlijk dat je kindje zich eerder aan dient, want, perfectionistisch als ik ben, alles lag al weken klaar en het huis was inmiddels nog nooit zo schoon geweest. Maar de weken gingen voorbij en de uitgerekende datum naderde.

Help!

Drie dagen voor de uitgerekende datum werd ik ’s nachts wakker van extreme jeuk op mijn benen. Er ging een lichtje branden, ik had ooit eens iets gelezen over dat dit kon duiden op een leveraandoening die gevaarlijk is voor de baby. Ik belde meteen de verloskundige en zij stelde mij gerust. Midden in de nacht konden we niks doen, ik zou mij de volgende ochtend in het ziekenhuis moeten melden voor bloed- en urineonderzoek. Zo gebeurde. Terwijl wij aan het wachten waren op de uitslagen besloot de gynaecoloog alvast de procedure uit te leggen. Mocht er inderdaad sprake zijn van galstuwing (zwangerschapscholestase), zou de volgende dag een inleiding plaats vinden. Ik werd een beetje lacherig van de zenuwen. Natuurlijk zou een inleiding ervoor zorgen dat we snel ons kleintje in de armen mochten sluiten, maar een inleiding betekende ook afscheid moeten nemen van mijn gedroomde thuisbevalling. Terwijl de uitslag maar op zich liet wachten voerde de gynaecoloog ook alvast inwendig onderzoek uit, zodat de status van het geboortekanaal in kaart was gebracht voordat de inleiding werd in gezet. ‘De baarmoedermond is nog lang niet rijp’, was de mededeling. En toen kwam de uitslag: niets aan de hand. Pfff, opluchting, gelukkig niks ernstig. Maar ook teleurstelling; geen inleiding en een baarmoedermond die nog lang niet rijp is. Bij het verlaten van het ziekenhuis dacht ik dan ook: ik kom hier vast met 42 weken alsnog voor een inleiding, omdat ik te ver over tijd ga.

Dus niet!

Twee dagen later, en dus op de uitgerekende datum, gingen wij gezellig naar de verjaardag van mijn oma; we keken filmpjes van mij als kleuter. We hebben enorm gelachen! Moe maar voldaan gingen we naar bed. De volgende ochtend werd ik wakker met buikpijn, maar ik had wel vaker last van mijn darmen, dus even wat drinken en, terwijl manlief naar zijn werk vertrok, nog even proberen te slapen. Maar al snel viel het op: de pijn kwam, hield even aan, ebde weg, bleef even weg en kwam weer terug. Zou het? Het kwartje begon te vallen: dit kunnen weeën zijn! Ik begon te timen en er zat inderdaad regelmaat in. Ik belde de verloskundige en appte manlief. De verloskundige gaf aan dat dit waarschijnlijk oefenweeën waren en dat ik lekker moest gaan ontspannen, ik instrueerde manlief om zijn werkzaamheden af te ronden, maar voorlopig nog niet naar de huis te komen. Hij kon niks betekenen en ik trok het prima. Ik ging douchen en de weeën bleven aan. Ik hoefde ze nog niet weg te zuchten, het ging prima. Drie uur later merkte ik dat de weeën minder frequent kwamen: misschien iets te gespannen? Ik probeerde opnieuw ontspanning op te zoeken. Dus ik ging opnieuw onder de douche en daarna even op bed liggen. Daar lag ik nog geen minuut toen het opeens een stuk heftiger werd. Dit waren echte weeën. De ademhalingstechnieken die ik bij de zwangerschapsyoga had geleerd konden in rap tempo uit de kast worden getrokken. Manlief kwam naar huis. Samen hingen we nog een wasje op, al was ik drukker met het hangen over de yogabal dan met de was. Na 1,5 uur zuchten wilde ik wel weten waar ik aan toe was. Het was inmiddels 16.00 uur en we belden de verloskundige, zij was bezig met een andere bevalling en zou een collega van een andere praktijk sturen. Deze vervangende verloskundige arriveerde om 16.30 uur en constateerde 3 centimeter ontsluiting. Ik was rustig en ving alles prima op, voor haar geen aanleiding om actie te ondernemen of te blijven. Ze vertrok met de mededeling dat er gemiddeld een centimeter per uur bij zou komen. Dat zou volledige ontsluiting rond middernacht betekenen. Ze was de straat nog niet uit of het werd een stuk heftiger. Voordat zij er was kon ik nog prima kletsen en nadenken. Nu werden de weeën heftiger, pijnlijker en hielden langer aan. Ik had mijn volle aandacht nodig bij het wegzuchten. Na een uur van deze heftige weeën kon ik me niet voorstellen dat het op deze manier nog uren zou duren. Ik wilde graag weer een verloskundige zien. Binnen mijn eigen verloskundigenpraktijk had inmiddels wisseling van de wacht plaats gevonden en één van mijn favoriete verloskundigen pakte de telefoon op toen manlief om 18.00 uur opnieuw belde. Een half uur later stond ze op de stoep en constateerde 6 cm ontsluiting. Dat ging mooi. Ze stelde voor dat ik ging douchen en ze zou blijven.

Huh?! Zo snel?!

En toen ging het allemaal heel snel. Ik zat op handen en knieën onder de douche en manlief kwam binnen met de mededeling dat hij de kleertjes ging verwarmen en de kraamverzorgster onderweg was. Huh? Ik moet toch nog 4 centimeter? Ondertussen lukte het wegzuchten amper en was het bijna niet te houden; ik begon te gillen en te roepen dat het echt niet leuk meer was. De verloskundige had achteraf natuurlijk al lang gezien dat ik persdrang begon te krijgen, maar liet mij rustig wegzuchten en dat was eigenlijk wel heel prima. Om 19.45 uur gaf ze aan dat ik wel onder de douche weg mocht komen. Ze hielp me met afdrogen en op bed. Daar braken spontaan de vliezen en we zagen groen vruchtwater komen. Ons kleintje had erin gepoept, maar tijd om naar het ziekenhuis te gaan was er, gelukkig, niet. Ik had volledige ontsluiting en mocht gaan mee persen. Wauw, zo snel!

De laatste loodjes!

Dat persen vond ik een vreemde gewaarwording en op bed niet prettig. De baarkruk werd gepakt en dat bleek, precies zoals ik mij had voorgesteld, heel fijn. Het persen verliep prima, al had ik totaal niet het idee dat het opschoot. Het verliep rustig en zonder ondraaglijke pijn. Ik had ook tussen elke perswee voldoende tijd om even bij te komen. En toen, na 45 minuten persen, was daar  een heel mooi klein meisje, wat een verrassing. We wisten niet wat het geslacht van de baby zou zijn, maar hadden allebei gegokt op een jongen, haha. Nu waren we ouders van een prachtig meisje, Elin. Wauw! Wat een bizar en prachtig moment. Een knalroze wolk kon boven ons neerdalen!

Aj!

Maar helaas kwam daar verandering in. Ik bleek behoorlijk te zijn ingescheurd en moest alsnog naar het ziekenhuis voor hechtingen. Dat hechten ging, tot grote verbazing van de arts-assistent, manlief en mijn inmiddels gearriveerde moeder, compleet aan mij voorbij. Ik lag niet gillend tegen het plafond aan en kon alleen maar intens genieten van Elin die voorzichtig aan mijn borst begon te drinken. Na het hechten en douchen mocht ik in principe naar huis, maar toen  bleek plassen een probleem en na heel vaak proberen werd ik midden in de nacht naar huis gestuurd met een katheter. Wat een rot ding. Nog steeds vraag ik mij af of dat niet anders had gekund. Gelukkig ging met ons meisje alles goed en kwam de borstvoeding vlot op gang. Na het verwijderen van de katheter ging het steeds meer de goede kant op. Genieten! Al snel bleek ons meisje een klein pittig ding dat helaas niet altijd de noodzaak van slapen in zag.

Pfff!

Na een aantal weken sliep ik zelf ook nog amper en hebben wij aan de bel getrokken. De oorzaak voor het niet slapen en regelmatig spugen was niet te vinden bij Elin. Ze is een aantal dagen in het ziekenhuis opgenomen geweest. Onvoorstelbaar hoe heftig het is om je kleine meisje daar achter te moeten laten. En dan, zo bleek, was er fysiek gelukkig niet eens iets met haar aan de hand. Een andere voedingshouding en het aanhouden van een strak ritme bleken te helpen. Een echte fanatieke slaper zal Elin wel nooit worden, maar ze slaapt in ieder geval!

Tot slot

Mijn bevallingsverhaal an sich was niet heel spannend en vertelt hooguit dat het niet, zoals je vaak hoort, altijd horror en kommer en wel hoeft te zijn. Het kan ook een hele fijne ervaring zijn. Ik deelde mijn verhaal graag, omdat ik (aanstaande) moeders graag vertel dat je altijd voor jezelf, je zwangere lijf en je kleintje op mag komen. Trek aan de bel bij ook maar de kleinste zorgen. Ik hoop dat iedere zwangere of jonge ouder, net als ik, gehoord wordt door de verloskundige of gynaecoloog , huisarts of consultatiebureau-verpleegkundige en dat zorgen voor het grootste deel weggenomen kunnen worden. Daarnaast heb ik, inmiddels 9 maanden na de geboorte van Elin, geleerd dat alle clichés waar zijn. Het is fantastisch! Maar het is soms ook heel heftig. De verantwoordelijkheid die ik voel voor Elin is enorm en maakt dat ik soms nog steeds tranen met tuiten huil. Het gevoel voor dat kleine lieve meisje is zo onbeschrijfelijk, intens en overweldigend dat het mij regelmatig aanvliegt. Ik heb mij lang afgevraagd of het normaal is dat ik mij nu nog steeds regelmatig een emotioneel wrak voel. Ik krijg er geen antwoord op. Ik ben er zelfs voor op zoek geweest naar een therapeut, maar de twee die ik tot nu toe gesproken heb, konden mij niet helpen. Het gaat om mijn gevoel en beleving van het moederschap en ik denk dat veel meer moeders dit zo ervaren, maar er lijkt een klein taboe op te rusten om te praten over de zware last die het moederschap soms ook is. Ik probeer het nu van mij af te schrijven en accepteer maar dat dit gevoel er in mijn geval bij hoort. Ondanks de soms heftige gevoelens: de enorme liefde die ik voel voor Elin en het enorme gevoel van blijdschap en geluk dat zij mij elke dag geeft is overheersend en fantastisch!

Bedankt voor het delen van je verhaal Amy, prachtig geschreven! De volgende keer geef ik het woord aan Merel.

Liefs,

Elise Joanne

Wil jij mee doen aan deze rubriek? Dat kan! Mail naar elisejoanne@hotmail.nl. Je verhaal mag ook anoniem.