Baby

Zwangerschapsdagboek Week 21 Baby Shoplog Elisejoanne.nl - Zwangerschapsupdate Week 21 - Baby Kleertjes Shoplog!

Er zijn alweer twee weken voorbij gevlogen dus het is weer tijd voor een nieuwe zwangerschapsupdate! Ik deel in deze Zwangerschapdagboek week 21 heel kort hoe het mij gaat (goed!) maar voornamelijk een MEGA shoplog van de babykleertjes die ik al heb gekocht/gekregen voor Pinda. Ik ben zéér blij dat deze reeks zo goed ontvangen wordt en daar ben ik zeer dankbaar voor. Tijd om weer iets nieuws te delen!

Onderaan, onder de video, kan je de buikfoto’s zien van week 21.

Afgelopen week nam ik deze video op en toen was ik 21,5 week zwanger. Op zaterdag is mijn wisseldag en dat maakt mij op dit moment 22 weken en 3 dagen.

Ik heb besloten de box/kinderwagen/commode etc. allemaal te delen in de ‘Babyroom Tour’ als ik ergens rond de 33 weken zwanger ben. Van alle andere producten komen ook nog een keertje een shoplog maar om alles bij elkaar te gooien werd echt te veel en te lang. Dus ik laat in deze video alleen de kleertjes zien. En in alle eerlijkheid zeg ik dat dit nog maar een deel is, haha!

Je kan je hier abonneren op mijn kanaal en op het kanaal van Ouders van Nu.

Bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 20

IMG 3944 - Zwangerschapsupdate Week 21 - Baby Kleertjes Shoplog!

♥Wisseldag 21 naar 22 – Buikfoto

image21 - Zwangerschapsupdate Week 21 - Baby Kleertjes Shoplog!

image20 - Zwangerschapsupdate Week 21 - Baby Kleertjes Shoplog!

Liefs,

Elise Joanne

DSC 8680 - Zwangerschap & Moederschap; Het Eerlijke Verhaal!

Het lijkt voor mij een nieuwe trend en nog steeds een kleine taboe in één; eerlijk zijn over de minder leuke dingen van zwangerschap en het moederschap. Op fora worden vrouwen die eerlijk zijn over problemen bemoedigd en ondersteund en op Facebook zie ik vrouwen die andere vrouwen op de brandstapel zouden willen gooien voor hun openbaring. Voor mij, als blogger en zwangere vrouw die hoopt spoedig ook moeder te mogen worden, interessant om te lezen en stiekem een beetje eng.

Ik lees graag de artikelen van de lieve Sanne van Laviesagista. Deze vrouw, moeder van een prachtige zoon, is eerlijk. Volgens sommige (naar ik begrijp) té eerlijk. Ik geniet van Sanne haar openbaringen, haar humor en soms haar onverschrokken mening. Ik deins er niet van terug, ik volg haar al dusdanig lang en ook ik durfde nog zwanger te worden naar aanleiding van haar immens populaire bevallingsverhaal. Daarnaast hebben wij ook Shirley, van Mommy To Be, een vrouw die eerlijk is over de slapeloze nachten met haar zoon en strubbelingen met het zoeken van een juiste afweging tussen werk en tijd voor Skyler.  Door haar verhaal op te schrijven vond ze mede- en tegenstanders maar bleef onverschrokken de waarheid vertellen. Toen Willemijn op 2WMN gekscherend en met een flinke knipoog schreef over haar klachtjes en kwaaltjes en de minder leuke aspecten van zwangerschap werden er woorden als ondankbaar rondgeslingerd.

Ik heb bewondering voor deze vrouwen; zij zijn open over de dingen waar soms nog een taboe op heerst. Want je moet blij zijn om moeder te worden of zijn en ‘klagen’ mag absoluut niet. Lastig.. ik schrijf in volle blijheid en enthousiasme over mijn zwangerschap, over het wonder wat ik in mij mag voelen en zal dat ook absoluut blijven doen. Maar ik ben blij dat andere moeders er geen doekjes om winden en ook deze – nog niet – ervaren vrouw kunnen vertellen wat ik soms ook kan verwachten. En als dat met een knipoog, een lach en beetje lompigheid wordt gedaan, ach dat leest alleen maar leuker. Geen van de drie vrouwen hierboven schrijft in mijn opinie negatief over hun kinderen of het leven wat ze hebben. Ik zie – soms – extreem vermoeide maar dólgelukkige koppies met alleen maar liefde voor wat ze hebben gekregen.

Houd het mij soms tegen om ‘eerlijk’ te schrijven over mijn zwangerschap? Vaste lezers kennen mij; ik ben eerlijk en behoorlijk rechtdoorzee. Maar, ik schrijf in mijn zwangerschapsupdate heel feitelijk over kwaaltjes en klachten omdat ik, bij de gedachte alleen al, moe word van het idee dat ik moet verdedigen hoe ik het bedoelde. Zonde eigenlijk. Onder het motto ‘wees blij dat je zwanger bent’ zie ik veel vrouwen neergehaald worden omdat zij open zijn geweest in hoeverre zij de klachten die ze ervoeren lastig vonden. Terwijl ik bijna zeker weet dat elk van die vrouwen op haar knietjes dankt voor het leven dat in hun mag groeien.

Ik hoop dat steeds meer ‘moederbloggers’ open en eerlijk durven en willen zijn over de minder leuke dingen van het moederschap. Dit helpt nieuwe moeders zoals ikzelf om beter voorbereid te zijn op dingen waar ik van te voren überhaupt nooit aan had gedacht. Kom maar op met die smerige anekdotes, die gekke verhalen over die poepluiers die aan de muur kleven, de snotjes die worden weggeschoten, de ‘onderkantjes’ die gehavend zijn, de brieven aan de partners waarom er even geen liefde zal worden bedreven. Ik waardeer ze, ik lees ze graag en gretig.

Zwangerschap en moederschap is gewoon niet altijd rozengeur en maneschijn. Waarom pretenderen dat dit wel zo is? Nergens voor nodig. Zolang de eerlijke manifestaties van een door vermoeidheid en poep gesleurde brein aan het einde van het verhaal eindigt met een betuigende liefde voor het kind (zoals eigenlijk elke blogger doet); zie ik niet in wat het probleem is. En al zouden ze dat laatste een keertje laten, dan alsnog weten we allemaal hoe het zit.

Dus Sanne, blijf je verhalen schrijven, precies zoals je nu doet! Ik geniet zienderogen van je schrijfsel omdat ik weet dat ondanks dat je elke letter meent, je liefde voor James niet te evenaren is. Maar naast moeder ben je ook vrouw, partner en mens en soms is het goed dat neurotische vrouwen zoals ik dat blijven inzien. Shirley; ik heb je blog verslonden in het afgelopen jaar en ik blijf je artikelen graag lezen. Ja, ik ben ietwat angstig voor een kindje dat mij zo wakker houdt als Skyler jou heeft wakker gehouden, maar het heeft mij één ding doen laten beseffen; geniet van je rust zolang het nog kan! Nee, onzin. Je schrijft over het onbekende voor mij en vele vrouwen met mij op een transparante wijze. Stoer. En ik waardeer het zeer. En alle andere bloggers die op een eerlijke wijze praten over hun symptomen; blijf lekker die vreemde kwaaltjes van je opnoemen, ik doe lekker met je mee. Ze zijn heerlijk herkenbaar en daardoor voel ik mij minder vreemd als vrouw; ik ben niet de enige die jeuk heeft op de vreemdste plekken, hoge nood heeft voor grotere oma-onderbroeken, emoties heeft wanneer dat ongepast is of moeite heeft met poepen. Want ja, zo is het nou eenmaal.

En zelfs als je niet zwanger bent, een alarmerende kinderwens door je eierstokken hebt razen of al een moeder mag zijn; zulke verhalen weten wij allemaal wel te waarderen toch?

Liefs,

Elise Joanne

DSC 86791 - 17 augustus 2015 - 3 Jaar Getrouwd & Baby op Komst!

Ja, je leest het goed; Boris en ik mogen ons allereerste kindje verwachten! Wauw.. Alleen al deze zin tikken vind ik emotioneel, ik ben benieuwd waar ik – hormonaal gezien – ga eindigen bij het afscheid van dit artikel. Ik weet eigenlijk niet eens waar te beginnen!

Boris en ik wilden héél graag ouders worden. Een aantal jaar geleden hadden wij ‘besloten’ dat wij graag een aantal jaren getrouwd wilden zijn alvorens deze stap te nemen. Eerst maar eens wat tijd samen doorbrengen! Afgelopen half jaar, zo rond de verhuizing, begon het te kriebelen! Zodanig dat wij op een gegeven moment hebben besloten om er voor te gaan, onze reis begon. Waar zou die eindigen? Zou het ons gegeven zijn? Zou het lang duren? Uiteindelijk mogen wij absoluut niet klagen want na drie maanden van spanning was het moment daar; het testje kreeg een kruisje!

Wij ontdekten dat ik zwanger was rond het begin van mijn nieuwe werk. Vandaar dat ik zo weinig heb geschreven tijdens deze eerste tijd! Natuurlijk was het werk wennen en vermoeiend, maar ik zat midden in mijn eerste trimester vol moeilijke momenten zoals extreme misselijkheid en ongelooflijke vermoeidheid. Zodra ik thuis kwam plofte ik op bank of bed of lag ik met mijn hoofd boven de WC-pot. Geen geintje helaas.. De wil was er maar mijn lichaam zei gewoon eventjes van niet. Dat zagen jullie natuurlijk allemaal niet! Dat verklaart misschien ook het een en ander voor jullie! 🙂 Hopelijk is er dan nu ook wat meer begrip waarom ik de site even op een langer pitje zette.. En, zoals jullie vanochtend konden lezen, is er veel gaande bij familie. Dat geeft even andere prioriteiten. Tot september blijf ik dan ook lekker nog even wat meer rust pakken. 

Op dit moment ben ik net uit mijn eerste trimester en 12 weken zwanger. Het prachtige hartje van ons kindje groeit goed en is krachtig. Bij 6 weken mochten wij – door omstandigheden – het kleine vruchtje met een al kloppen hartje aanschouwen. Ik was opslag verliefd! En de tranen hebben rijkelijk gevloeid natuurlijk, haha! Bij 8 weken hadden wij ons intake gesprek en mochten wij het hartje opnieuw zien, en vanochtend kregen wij het prachtige beeld van een steeds groter wordend kindje weer te zien! Het hartje klopt fantastisch goed, hij/zij bewoog goed voor de camera en alles ziet perfect uit. Er viel een hele lading van onze schouders! Wat een emotioneel moment.. Aan het einde van de winterseizoen, in het nieuwe jaar, mogen wij – indien alles goed mag gaan – haar of hem in onze armen verwelkomen.

Wat betekent dit voor Elisejoanne.nl? Nou, hier heb ik lang en hard over nagedacht. Elisejoanne.nl is een blog waar veel make-up en verzorging wordt behandeld, en zal dat ook blijven. Maar, Elisejoanne.nl is óók een persoonlijke beautyblog. Ik schrijf over privé dingen uit mijn leven wanneer ik dat gepast vind. Het enige échte persoonlijke artikel wat nu elke week de revue passeert is mijn Elise’s Weekly Pictorama. Daar zal dus, vanaf nu, meer zwangerschap en baby-perikelen in voorbij komen. Logisch ook! In dat artikel laat ik mijn week zien namelijk en dit beheerst ons hele leven op dit moment.

Af en toe zal ik over de zwangerschap schrijven. Waarom? Omdat ik dat ontzettend leuk vind! En ik heb veel lezers van mijn leeftijd en ouder dus ik denk dat het ook wel prima past bij mijn doelgroep. Af en toe een zwangerschapsupdate, een bollen-buiken-foto of een shoplogje lijkt mij gewoon erg leuk. De nadruk laten houden op cosmetica is zeker de bedoeling, maar mijn horizon wat verbreden past goed bij mijn huidige levensfase. Doodzonde als ik niet over iets kan schrijven wat ik wel graag wil op mijn eigen blog! Daarnaast zijn er ook gewoon andere dingen die mij interesseren en daar wil ik wat meer over kunnen schrijven. Aan het echte ‘Mama-Bloggen’ zal ik niet deelnemen, Elisejoanne.nl verbreed haar horizon maar zal niet deelnemen aan die kant van het blog-spectrum.

Oh, en ja; tot nu toe willen wij bij de 20 weken echo graag weten wat het gaat worden! Hebben wij een voorkeur? Welnee! Maar wij zijn gewoon té nieuwsgierig, haha! En wij vinden de praktische voorbereiding gewoon makkelijker als wij het weten. Ik heb wel een bepaald voorgevoel..

Zo, voor nu laat ik het even hierbij! Ik zal in de komende weken een artikel schrijven over de ‘reis’ hiernaartoe en over mijn eerst trimester. Misschien leuk om te weten hoe wij het afgelopen half jaar hebben ervaren! Je mond stevig moeten houden over je kinderwens die je in de praktijk aan het brengen ben is al moeilijk, maar niet mogen vertellen dat je grootste wens in vervulling is gegaan.. dat is niet makkelijk kan ik je zeggen! Het verborgen houden ook niet, ik heb een steeds groter wordend buikje, (mijn broeken passen dus écht niet meer!) dus de afgelopen tijd had ik veel wijde kleding aan, haha! Maar nu is het zó duidelijk, ik kan het niet meer onder laagjes kleding stoppen.

Boris en ik voelen ons ontzettend gelukkig, en zéér gezegend dat wij op onze derde trouwdag dit nieuws mogen delen. Wij zitten stevig op een roze wolk en komen er de komende tijd niet van af! De vermoeidheid en de misselijkheid neem ik voor lief, ik ben zwanger van ons wonder!  <3

Liefs,

Elise Joanne