bewerkt

Bij de aankondiging zei ik het al, ik zou nog een artikel schrijven over de eerste drie maanden en symptomen (voor andere dames die zwanger willen worden!) en over de ‘reis’ hiernaar toe. Over dat laatste gaat het artikel van vandaag. Zonder al te veel details natuurlijk, er moet iets aan de verbeelding overblijven! Maar globaal neem ik jullie wel mee. Wanneer begon het te kriebelen? Was ik teleurgesteld toen ik een aantal maanden achter elkaar niet zwanger bleek te zijn? En hoe reageerde Boris? Ik vertel het je!

Na de verhuizing kwam er een soort rust over ons beide heen. Eindelijk waren mijn knieën weer stabiel en konden wij genieten van een ruimer huis zonder lawaai. Voor de nieuwe volgers; ik woonde in het midden van de stad, tegenover de Douglas. Dat was geweldig! Maar er zaten nadelen aan zoals dunne muren, lawaaierige buren, lawaaierige stad en kleine kamertjes met rare hoeken. Tel daarbij de 3 dikke trappen op én mijn knieen.. Oef, je snapt het! Na 3 jaar was het klaar; het werd tijd voor een volgende fase. Of in ieder geval de eerste stap en dat is een ander huis.

Eigenlijk kriebelde het bij mij al sinds het begin van het klussen aan het huis. Boris en ik wilden allebei heel graag ouders worden maar eerst een tijd samen zijn, getrouwd zijn. Dat voelde goed voor ons. Voordat wij in de luiers zouden komen te zitten wilden wij tijd met elkaar hebben doorgebracht, dat leek ons juist (heel persoonlijk he, geen oordeel over iemand die het anders aanpakt). Onderhand zijn wij al 1,5 jaar afgestudeerd (tijd gaat snel!) en financieel ging het prima. Boris heeft een prachtige baan met een vast contract en ik verdiende lekker met Elisejoanne.nl. Wel dusdanig dat ik een beetje gek werd van de verschillende bedragen elke maand dus ik wilde een baan erbij voor wat standvastigheid. Niks te klagen uiteindelijk dus!

In februari, toen alles in ons hoofd een beetje gekalmeerd was, begon ik er op een avond met Boris over. “Liefje”…. En het eerste gesprek kwam op gang. Boris snapte mijn wens, hij had hem immers ook. Natuurlijk wel zonder de hormonen en emoties en dat zorgde ervoor dat hij wat meer tijd nodig had om hierover na te denken. Die tijd gaf ik hem en om de zoveel dagen/weken hadden wij er weer gesprekken over. Hoe zou het financieel gaan? Hoe zou het gaan met mijn gezondheid? Willen wij niet nog eerst een grote reis maken? etc. Uiteindelijk, een kleine maand na mijn eerste gesprek met hem keken wij elkaar liefdevol aan en ook Boris was overstag; hij wilde graag vader worden.

Zwanger; Drieling.nl - Foto

Ik stopte dan ook met de pil en heb uiteindelijk maar 1 maand moeten ‘ontpillen’. Erg fijn! Op extreme hormonale hoofdpijn na viel dit proces mij allerminst mee. Geen pukkels, geen extra vetlaagje; niks van dat alles gelukkig. De intieme details zijn niet van belang, wij weten allemaal hoe een kindje verwekt wordt! Wij namen onze taak serieus, dat kan ik wel zeggen ;).

Ik heb twee keer een test gehad die negatief was. En ja, dat was verdrietig. De eerste maand dacht ik dat het wellicht toch raak was geweest. Een kleine kans maar toch was ik hoopvol! Maar het mocht niet baten. De tweede keer had ik het idee dat het ’em niet werd en ook dat werd bevestigd. Daar was ik verdrietig van. Misschien niet zo rationeel, maar hé dat ben ik vaker niet dan wel, haha! Iedereen reageert anders op zoiets, ik was er sip van en dat mag. Sommige vrouwen gaan niet eens testen, zien het wel verschijnen (of niet) en gaan weer door. Zo ben ik niet, simpel als dat. (Ik ben dan gewoon verdrietig en moet dat uiten. Daar ben ik nu eerlijk in, wat andere vrouwen daar ook van kunnen vinden. Ik heb recht op mijn emoties). Nog maar twee maandjes gehad, gewoon op naar de derde. Geen rede tot zorgen gelukkig, gewoon kop op en doorgaan, dat was mijn motto.

Drie keer is scheepsrecht zei Boris. Ik zat al te denken aan ronde vier of vijf. Misschien zou het dán raak zijn. Maar nu? Nee joh, zo ‘typisch’ zou het niet verlopen. Mijn hele vaste en hele strikte cyclus gaf altijd perfecte houvast; op dag 12 mijn ovulatie (bevestigd met testen en buikpijn) en dag 27 kwam mijn vrouwelijkheid om de hoek kijken. Standaard. Altijd. Lekker makkelijk bij te houden! In de week van mijn menstruatie had ik last van allerlei symptomen (daarover in de zwangerschapsupdate meer) maar ja, dat kon ook uitgelegd worden als klachten van menstruatie. Ze lijken immers immens op elkaar! Dus ik was al met mijn hoofd bij ronde vier. Maar emotioneel niet helemaal. Dus ik pakte er een test bij..

Normaal testte ik in het weekend op een ochtend, samen met Boris. Nu was ik alleen, het was op een woensdagmiddag (24 juni) en ik kreeg het op mijn heupen. Ja, het was te vroeg dús kon het niet anders dan negatief uitwijzen. Maar ach, zo’n test kost geen drol en wilde het gewoon weten. Ik deed de test en legde hem braaf weg. Ondertussen deed ik een wasje ophangen, de test zou toch negatief zijn, waarom zou ik op dat ding blijven letten? Niet nodig vond ik. Een paar minuten later kwam ik de woonkamer weer binnenlopen en ik zag, tot mijn immense grote verbazing en schrik, dat van een afstand al een dikke vette plus te zien was.

Wat er toen gebeurde? Met trillende handen en tranen over mijn wangen ben ik naar de tafel toegelopen en ben ik de test beter gaan bekijken. Ja, dat was een plusje.. Jullie weten dat ik christelijk ben dus het vervolg snap je. Daarna, omdat ik Elise ben en ook nog eens een ongelooflijke neuroot ben, ben ik langs gegaan bij de huisarts, ik moest en zou een bevestiging krijgen. Die kreeg ik. Met het verstand op nul reed ik door naar de Prenatal op de hoek voor een rompertje met de tekst ‘Papa’ er op. Ik wilde Boris het natuurlijk wel vertellen op een leuke manier! Niet over de telefoon. Ik maak hem ook voor de eerste keer papa, je begrijpt dat dat even een momentje is.

Ik pakte het pakje thuis in met daarboven mijn test. Boris kwam thuis en onder het mom van ‘een verlaat verjaardagscadeau’ schoof ik het pakje onder zijn neus. Hij zag het. En toen zág hij het. Tranen vloeide rijkelijk. Het immense geluk overspoelde ons en minuten lang hielden wij alleen maar elkaars hand vast. Ja, echt zo zoetsappig als dat. Daarna kwamen de woorden van ongeloof, verbazing, vreugde, dankbaarheid en geluk dat dit ons gegeven is. Wij worden papa en mama! Met daarna; ‘mijn hemel.. wij worden papa en mama… *stilte*..

De start van de roze wolk en het begin van een nieuw leven. Dat van onze Pinda, en dat van onszelf.

Liefs,

Elise Joanne

Dit weekend zal er weer een review online komen. Dit artikel had ik vooruit geschreven en na een aantal comateuze dagen vanwege werk wilde ik graag weer wat delen. Hopelijk vonden jullie dit artikel leuk!