Elisejoanne.nl Moederschap en Onzekerheid 2 - Wanneer je als moeder denkt te falen

Wanneer je zwanger mag worden, een kindje in je buik mag dragen en hem daarna liefdevol (en met behoorlijk wat pijn, angst en vieze momenten) hem in je armen mag sluiten begint het avontuur pas echt. Niemand kan je vertellen hoe het gaat zijn, wat er kan gebeuren en hoe je je gaat voelen. Wellicht in een bepaalde mate, maar écht begrijpen doe je het pas wanneer hij zijn eerste adem teug neemt en jij daarmee ook die van jou in het moederschap. Wat nou als het niet gaat zoals je dacht? Wat nou als het allemaal anders loopt? Wat nou als het toch minder die roze wolk is? Wat nou als je vindt dat je faalt, elke dag weer?

Wanneer je zwanger probeert te worden en wanneer je daadwerkelijk dat plusje ziet op je test dan begin je na te denken over hoe het straks zal zijn. Dat begint bij ‘simpele’ vragen zoals de te bepalen kleur van de babykamer maar gaat al wat dieper wanneer je een naam probeert te bedenken. Je hebt een idee van hoe het in het begin gaat lopen, Boris en ik hebben menig middag gefantaseerd hoe het zou zijn als Fos er is en hoe wij zouden handelen bij krampjes, mogelijke reflux, huil-uurtjes en andere lastige momenten.

Na het beantwoorden voor jezelf van de meer simpele vragen kom je bij de belangrijke vragen en dat zijn dan of je borstvoeding of flesvoeding wilt geven en bij dat eerste hoe lang en wanneer besluit je te stoppen als het ‘niet lukt’? Maar ook wat te doen als je kindje huilt, laat je hem liggen of pak je hem op? Hoe snel ben je met het toegeven aan ‘zeur-huiltjes’ en wanneer besluit je hem te laten slapen in plaats van toch maar midden in de nacht die luier te verschonen? Hoe ga je om met die verschrikkelijke krampjes en die tergend lange momenten dat ‘ie wakker is terwijl hij hoort te slapen?

De eerste maand van het moederschap was best zwaar. Lichamelijk vanwege de evidente klachten aan mijn stuitje en tja.. doos. Want na een rappe bevalling was er nou eenmaal wat schade ‘down under’. En die schade was pijnlijk, de hechtingen zaten mij letterlijk dwars. Auw. Zorgen voor je kleintje in zo’n tijd is dan lastig ondanks alle hulp van manlief en kraamverzorgster. Tel daar de bizarre slapeloze nachten en de constante gedachte of je het wel goed genoeg doet voor hem en poef! – de zorgen zijn geboren. En met deze zorgen ook het tweelingzusje van het gevoel dat men onzekerheid noemt. Het gevoel dat je faalt, bijna elke dag weer.

Slaap hij wel genoeg? Eet hij wel goed? Hij komt niet aan! Waarom niet? Wat doe ik fout? Waarom hapt hij niet aan? Uk, waarom huil je? Is zijn poep wel de juiste kleur? Is zijn poep wel de juiste consistentie? Plast ‘ie wel genoeg? Heet hij nou krampjes of moet hij nou boeren? Ben ik de enige bij wie het douchen pas gebeurd rond een uur of vier in de middag áls het al gebeurd? Kak, wéér niet ontbeten vandaag. Verdorie, de was zit al een dag of twee te stinken in de wasmachine. Zullen wij maar weer eten bestellen? Ik ben moe, zo moe.. Is het een regeldag? Mag ik hem weer een flesje geven? Ben ik de enige die bij afkolven zo weinig cc aanmaakt? Waarom komt hij niet aan van mijn borstvoeding? is het tijd om bij te voeden? Borstvoeding lukt niet, bellen wij een lactatiedeskundige? Toch maar naar een osteopaat voor die verrekte krampjes dan? Welke flesvoeding kiezen wij? Hij valt te veel af, waarom lukt het niet? Hij huilt! Waarom? Wat doe ik fout? Doe ik überhaupt iets fout? Is het normaal zoveel vragen te stellen? Ervaren andere moeders de eerste weken ook? Ligt het aan mij..?

Elisejoanne.nl Moederschap en Onzekerheid - Wanneer je als moeder denkt te falen

De afgelopen maand, de eerste vier weken, gingen deze bovenstaande vragen als een constante stroom door mijn hoofd. En dat ging gepaard met veel frustratie, stress en emotie. Menig traan is gelaten. Je wilt het állerbeste voor je kind en op een gegeven moment – wellicht door hormonen en vermoeidheid – ga je je afvragen of jij als moeder wel het allerbeste bent voor je kindje. Ik zal vast niet de enige zijn die zich dat af heeft gevraagd? Die zich dat nog steeds soms afvraagt? Toch..? Want is je best doen écht goed genoeg?

Weet wel dat ik dus niet van Fos iets ‘wil’ of dat hij niet mag huilen van mij. Hij mag zeker wel huilen, dat is zijn manier van communiceren nu en dat is prima. En hij is simpelweg de allermooiste, allerliefste baby óók als hij huilt. Het gaat mij voornamelijk om de momenten van pijn door bijvoorbeeld krampjes wat ik niet weg kan halen, dát vind ik enorm lastig. 

Ik heb de afgelopen maanden veel comments, reacties, twitterberichtjes, Snapchats en e-mails gekregen met verhalen die vergelijkbaar waren, allemaal verzonden om mij een hart onder de riem te steken. Elke dag ben ik dankbaar voor al die berichten want onderschat niet; ze helpen. Het voelt soms alsof je er alleen voor staat als ouders, of wij/ik de enige zijn bij wie het soms zó hartgrondig fout gaat. Maar ging het eigenlijk wel ‘fout’? Of is dit eigenlijk gewoon heel normaal? Ik voel mij elke dag wel een loedermoeder, iemand die maar wat aanrommelt, al dan niet met de beste intenties. Maar ‘gelukkig’ is het zo dat dit bij veel meer moeders/vaders/ouders gebeurt en dit eigenlijk normaal is de eerste tijd. Of je moet een bizar magisch moedermonster zijn maar daar lopen er maar enkele van rond.

Want bij vrijwel niemand gaat het meteen de eerste keer perfect. Ik doel hier niet op het genieten en het ervaren van een roze wolk in de eerste weken. Ik geniet namelijk ondanks de onzekerheid énorm en ondanks dat het zwaar is ben ik dol en dolgelukkig! Maar welk kind hapt er in één keer de allereerste keer meteen na de geboorte aan en drinkt zich kilo’s in de rondte? Welke kind huilt er vanaf dag één amper en jij hebt elk huiltje meteen door? Geen enkel kind slaapt meteen door, er is geen baby ter wereld die in plaats van huilend, lachend zijn krampjes opvangt. Want hoe goed je ook bent, wat voor geboren moeder iemand ook blijkt te zijn, vrijwel iedereen heeft wel moeite met íets in de eerste paar maanden. En dat is – helaas voor een ieder die alle moeilijke momenten door moet maken – troostend. Gedeelde smart.. Dat krijg ik althans te horen en ik herhaal het op de dagen van onzekerheid maar als een mantra.

Het gevoel van falen is een gemene deler zo blijkt. Want is het falen? Ik denk dat als je het gevoel van falen op een gegeven moment, in welke fase van het moederschap dan ook, ervaart, dat dat een teken is dat je alleen maar het beste wilt voor je kind en alleen maar het beste eist van jezelf als moeder. Hoewel dat ontzettend slopend is is dat eigenlijk een prachtig teken, een teken van intense liefde voor hem of haar.

Zoals Boris het altijd prachtig gekscherend kan zeggen; Het is net als met pannenkoeken bakken, de eerste verkloot je altijd.

Liefs,

Elise Joanne