Weet je wat zo typisch is? Vraag aan moeders wat een van hun grootste ergernissen is wanneer ze een moeder zijn geworden en ze zeggen bijna allemaal ‘andere moeders!’. Zo ook ik. Grappig genoeg worden wij wel eens gekwetst door dezelfde groep waar wij zelf ook deel van uitmaken. Tips en advies uitwisselen is goud waard, je kan een ander die een enorme berg voor zich ziet met een probleem goed helpen door soms jouw ervaringen te delen. Vaak is dit ook zeer welkom, zeker als de bewuste moeder erom vraagt. Maar je krijgt ook vaak onnodige kritiek naar je hoofd geslingerd of berichten waar je onzeker van wordt. Vaak is het de moeder die een andere moeder snel kan veroordelen. Terwijl bijna alle moeders zelf zeggen amper te (ver)oordelen en alles behalve vingertjes zal wijzen. Ik mis soms solidariteit naar elkaar.

Dit artikel is geen ‘kijk ons als moeders nou eens kritiek krijgen’ Dit artikel gaat niet over of je kritiek krijgt of aankunt en hoe daar mee om te gaan. De boodschap van wat ik probeer te schrijven is dat wij veel van elkaar kunnen en mogen leren zolang je maar open staat voor een ander en zijn of haar mening. En dat is prachtig! 

Ik heb vorige week gevraagd aan de moeders die mij volgen op Facebook en Instagram om hun ervaringen met kritiek en vooroordelen te vertellen. Die zie je terug in de foto’s in dit artikel. Bedankt voor het delen dames!

Waar is de Solidariteit 1 1 - Waar is de solidariteit?

Je schrijft over hoe druk je het soms hebt en hoe je in vredesnaam alles rond breidt elke dag. Er zijn dan áltijd moeders die aangeven het nog zwaarder te hebben, nog lastiger dan jij. ‘Jij hebt er maar eentje, ik heb er wel twee! Heb je enig idee hoe druk dát is?’ of berichten zoals ‘Wacht maar, zodra je er meer krijgt weet je wat pas vermoeidheid is’. Waarom nou toch? Waarom is het soms nodig altijd je eigen situatie beter te maken in het slechter maken (snap je het nog?) tegenover de ander. Vooral de opmerkingen over meer kinderen in combinatie als vermoeidheid, daar heb ik een broertje dood aan gekregen. Want ik zal de laatste zijn die zegt dat het niet drukker zal worden naar mate er meer kinderen in je leven mogen komen maar houden deze vrouwen ook wel in ogenschouw dat van 0 kind naar 1 kind de meest grote verandering in een leven brengt? Nee, vaak niet. Drukker zal het met meer babbies zeker worden, dat geloof ik graag. Maar je hebt als niet-moeder geen idee hoe het leven met een kind wél gaat. De onzekerheid, de angsten, de vragen, de huiltjes die je niet begrijpt, de krampjes waarvan je niet weet hoe je daarmee om moet gaan. Zelfs een luier verwisselen is nog lastig de eerste keren en laat ik het niet hebben over badderen en de doodsangsten die je ondergaat als je je baby voor de eerste keer zelf aankleed. Ik was constant bang iets te breken!

Ook een punt van eeuwige discussie; borstvoeding. Ik blijf ver weg van Facebook-pagina’s waar moeders de overhand hebben. Er wordt mij wel eens gevraagd te schrijven over borstvoeding en mijn ervaring, zeker omdat men nu weet dat ik flesvoeding geef en niet lang Fos heb kunnen voeden zoals ik aanvankelijk wilde. Ik denk dat ik een verhaal kan vertellen waar menig vrouw iets aan heeft. Maar weet je dat ik eigenlijk gewoon geen zin heb in commentaar van anderen? Want dat krijg je en dat commentaar is vaak niet voor de poes. Mijn verhaal is verdrietig en ik heb er zelf nog moeite mee te accepteren dat het niet anders is. Niet omdat ik borstvoeding heilig vind, maar omdat ik het zo graag wilde geven. Langer dan ik nu heb gedaan. De reden waarom het niet lukte en alles wat ik uit de kast heb getrokken kan waardevol zijn voor een ander en toch schrijf ik er niet over. Vreemd eigenlijk want Fos groeit als kool op flesvoeding en dat deed hij niet met mijn borstvoeding. Elke keer als hij weer in gewicht is aangekomen gloei ik van trots! Maakt het dan nog uit waarmee hij gevoed wordt? In mijn situatie kon ik niet geven wat ik wilde en daar is nog wel begrip voor (op de opmerkingen ‘heb je het wel écht lang genoeg geprobeerd?!’ na) maar de vrouwen die besluiten om wat voor reden dan ook geen borstvoeding te willen geven worden voor mijn ogen geslacht op social media. Waarom dan toch?

Waar is de Solidariteit 4 - Waar is de solidariteit?

Ik merk het zelfs al als een collega een vraag stelt op Twitter over borstvoeding en jij de vraag voor haar probeert te beantwoorden. Je wordt genegeerd. Want, ik geeft geen borstvoeding meer, wat zou ik nou voor goed advies kunnen geven? Pijnlijk is dat, zeker als een ander – die dan wel op dat moment nog borstvoeding geeft – exact hetzelfde zegt en dat voor vol wordt aangenomen. Frustrerend. Want je probeert alleen maar een ander te helpen.

Sowieso is de hele borstvoeding versus flesvoeding er eentje die nogal graag gevoerd wordt. ‘Ik ben pro borstvoeding maar veroordeel flesvoeding niet’, is een zin die ik vaak voorbij zie komen. Waarom zie ik dan zoveel vrouwen in de stress schieten als ze over moeten gaan op flesvoeding of spreken over de verschrikkelijke ‘borstvoedingsmaffia’? Even los gezien van hun eigen wil en wens maar gerelateerd aan de stress die ze krijgen van andere vrouwen. Lastig. Zonde ook.

Oh! Maar ik benoem ook even de andere zijde van het verhaal; vrouwen die de keuze maken voor borstvoeding en dat de hele jaren ’50 generatie daarover valt. ‘Stop er toch een fles in meid, al die moeite doen is toch helemaal niet nodig?’ of de klassieker ‘ik ben ook groot geworden van flesvoeding hoor, er is toch ook niks mis met mij? Nou dan, kies toch gewoon voor de fles’. Ik hoor genoeg vrouwen die moeite hebben met borstvoeding kunnen geven en die eigenlijk maar moeten ophouden van hun omgeving. Je hebt het immers geprobeerd toch? Hup, nu door. Terwijl genoeg moeders graag door willen zetten en er spijt van hebben later wanneer ze dat niet doen, zich om hebben laten praten door hun omgeving.

En laten wij het niet hebben over de vrouwen die de ene nare opmerking na de andere krijgen omdat ze hun baby al twee jaar voeden op deze manier. Wat dat is ‘vies, walgelijk of onnatuurlijk!’.

En zullen wij nog even wat clichés de deur uit doen?

Niet vaccineren? Gevaar voor de mensheid! – Wél vaccineren? Te dom om onderzoeken te lezen zeker? Wil je dat je kindje austisme krijgt? – Thuisblijfmoeder? Dus je zit de hele dag op je kont? – Werken als moeder? Dus die kinderen van je heb je maar gekregen zodat een ander hem kan opvoeden? Want onverantwoordelijk van je – Een snelle bevalling gehad? Wat lekker makkelijk! – Een keizersnede is wel prettig zeg, zou ik ook wel willen – Je kindje laten huilen? Mishandeling! – Jemig, jij gaat ook wel voor elke poep en scheet kijken bij je kind zeg, poeh – Pampers? Dure onzin, huismerk is ook prima. Maar dat is zeker niet goed genoeg voor je kind he? – Al die kleren die je koop voor je baby, zo leert hij alleen maar materialistisch en ijdel te worden – Zeeman kleding? Nou, laten wij hopen dat hij later niet gepest zal worden – Je bent wel veel aangekomen tijdens de zwangerschap he? – Jemig, wil je nu al afvallen? Je bent net moeder geworden, er zijn belangrijkere dingen hoor!

Waar is de Solidariteit 2 - Waar is de solidariteit?

Ik ben blogger, mijn werk speelt zich voornamelijk thuis en in Amsterdam af. Dat heeft een voordeel en een nadeel in mijn ogen. Een voordeel want ik kan mijn eigen tijd indelen en ik hoef niet van 8-5 te werken. Fos hoeft niet nu naar een kinderopvang/gastouder en ik kan meer meekrijgen van zijn babytijd, dat vind ik belangrijk en fijn. Aan de andere kant ben ik dól op mijn werk en heb daar nu vrij weinig tijd voor. Thuiswerken met een baby? Ja, dan kom je écht aan werken toe.. Niet dus. En dat zal alleen maar ‘erger’ worden zodra hij minder gaat slapen en ons huis op stelten zet met kruipen en daarna lopen. Naast dat ik graag doe wat ik doe is Elisejoanne.nl mijn fulltime baan. Ik krijg er een fulltime salaris van en dat betekent dat ik rekeningen er mee kan betalen en verantwoordelijkheden heb. Naar Boris en Fos toe maar ook naar bedrijven waarmee ik samenwerk. Af en toe moet ik naar Amsterdam voor dat ‘leuke event’. Want op dat gezellige event met al die vrolijke aankleding leg ik contacten en bespreek ik samenwerkingen. Ja, met soms een cocktail in mijn hand, zo gaat dat nou eenmaal. Mijn werk betaalt de rekeningen, ook ik moet gewoon aan de slag. Dus gaat Fos wel eens naar Oma zodat ik mijn handen vrij heb. Ik blijf thuis wanneer ik dat wil en ik moet soms gaan wanneer een groot merk om een bespreking vraagt. De hoeveelheid opmerkingen die ik krijg dat het makkelijk is om thuis te werken met een kleintje, dat ik wel heel snel naar Amsterdam toe ga, of het niet is tijd is dat ik weer aan het werk ben; ze lopen uiteen en ze verschillen als dag en nacht.

Je hoort mij trouwens niet zeggen dat ik zwaar werk heb hoor – dat is het niet -, mijn werk is wel vrij veeleisend omdat je zoveel van je leven vastlegt en dus best tijdrovend. Daar klaag ik verder niet over, ik vind mijn werk fantastisch! 

Wat ik mis bij moeders is solidariteit naar elkaar. Elke vrouw is een bonk van ervaring voor een ander. Hoeveel kinderen zijn er niet opgevoed met Google en fora waarin er allerlei verschillende situaties worden besproken? Fos wel hoor, ik heb menig mening afgezocht. En ik kwam altijd een zure appel tegen die een ander veroordeelde om de keuze die zij maakten. Even tussen neus en lippen door een vraag stellen wat eigenlijk een belediging is. Ik ben het ook niet altijd eens met de wijze waarop een ander het doet maar weet je wat ik dan doe? Mijn mond houden. Of oprecht een leuke vraag stellen en meer te weten komen, misschien leer ik er nog eens wat van. Ook een optie!

Waar is de Solidariteit 3 - Waar is de solidariteit?

Elisabeth slaat de spijker op de kop..

Ik geloof namelijk oprecht dat het merendeel van alle moeders heel graag het áller áller állerbeste wil voor zijn of haar kind. Laten wij soms dus onze monden houden, wegkijken en niet altijd met de ander bemoeien. Laten wij elkaar steunen in de keuzes die een ander maakt met deze instelling. Geef elkaar advies wanneer welkom en help elkaar antwoorden te vinden op problemen die rijzen of situaties die er om vragen. Laten wij elkaar helpen door er te zijn voor elkaar, solidariteit te tonen. En als je dan niet snapt waarom een ander die keuze maakt dan snap je dat soms maar niet. Je weet niet altijd alle informatie, je bent die persoon niet, je hebt zijn of haar leven niet. Beslis voor jezelf of het een handeling die die jij ook wilt doen en zo niet dan laat je dat links liggen en ga je door met je leven.

Er zei iemand op Twitter dat je er ook altijd voor kan kiezen om advies/feedback/kritiek naast je neer te leggen. Klopt als een bus! Maar dat is niet waar dit artikel over gaat. Het gaat mij erom dat ik niet snap dat wij zo naar doen (even Jip & Janneke taal) tegen élkaar. Knijp een oogje toe, houd je mond, stel geïnteresseerde vragen, leer van elkaar en wees behulpzaam. Sta open voor nieuwe ideeën en juich andere meningen juist toe en niet af. Wees ruimdenkend of sluit soms je ogen.

Wees solidair als moeder naar een andere moeder. Wat wij niet willen dat ons geschiedt..

Liefs,

Elise Joanne