Van de regen in de drup

Ik weet dat niet iedereen mij volgt op Instagram en door de stilte op mijn website weet ik ook dat men dan niet helemaal snapt waarom. Gelukkig weten de vaste bezoekers heel goed dat als er niet vrijwel elke dag een artikel online komt, er iets aan de hand is. Afgelopen zondag hebben wij ons gemeld bij de huisartsenpost want het ging niet goed met Hazel. Eigenlijk al een tijdje niet maar afgelopen weekend was de druppel. De volgende dag zaten wij bij de spoedeisende hulp.

Al weken is Hazel aan het kwakkelen, wij allemaal. Iedereen heeft onderhand de griep gehad, en flink ook. Voor mijzelf en voor Fos zijn menig belletjes en bezoekjes aan de huisarts geweest. Ik werd beter (de reden voor mijn constante blaasontstekingen is ook duidelijk maar daar een andere keer meer over), de koorts en de griep ging voorbij en Fos en Hazel bleven kwakkelen. Toen voor Fos de druppel lande die de emmer deed overlopen, kreeg hij een kuur voor zijn aanhoudende ooronsteking en holtenonstekingen. Eerst werd het slechter maar toen de kuur eenmaal begon te werken werd hij zienderogen beter. Erg fijn en ook een zorg minder.

Fos knapte dit weekend op, Hazel werd zieker. Al weken heeft ze last van extreme verkoudheid, alles zat dicht Ook haar oortjes, net zoals bij d’r broertje en bij mij. Vrijdag peilde ik bij de huisarts hoe hier mee om te gaan en zij vond dat als er weer een koorts op kwam zetten we aan de bel moesten trekken en nog het weekend aan moesten kijken. Zaterdag kwam de verhoging en begon het overgeven. Met elke hoestbui gooide ze er alles uit, ze hield niks binnen. Drinken kostte haar moeite en veel energie, iets wat ze niet meer had. Toen het spugen aan bleef houden, de koorts hoger werd en ze zichtbaar zieker werd heb ik de HAP gebeld zondag en na een kort gesprek moesten we langskomen.

De beste huisarts van dienst schreef ook voor haar een kuur voor en vond dat ze die al eerder had moeten krijgen. Vertel mij wat, ik baalde al genoeg dat het zo ver moest komen. Schuldiggevoel op level honderd kan ik je vertellen. Er zat troep in haar longen en ze heeft een duidelijke oor- en holtenontsteking te pakken.

Dit bericht bekijken op Instagram

 

De dag waarvan je hoopte dat ‘ie eigenlijk nooit zou komen. Hazel heeft het helaas moeilijk, dusdanig dat we naar de spoedeisende hulp zijn gestuurd en nu even moeten blijven. Bronchiolitis, ofwel RS-virus. En ze houdt niks binnen, al dagen gooit ze het met kracht eruit. Ze is moe, alles kost teveel energie. En dan breekt je moederhart. Dat doet het al weken maar je lijmt de stukjes, hoopt op beterschap (krijgt dat bij tijd en wijle ook) en je gaat weer door. Maar Hazel verslechterde afgelopen week en vooral dit weekend, de koek was echt op. En mijn hart valt even niet meer te lijmen, want je kind aan monitoren en draadjes zien doet iets met je. Afspraken zijn verzet, samenwerkingen waar kan zijn verschoven, automatisch antwoord staat aan en ik sta compleet en volledig in haar teken. Zoals het hoort. Ik maak mij klaar om vanavond met hulp van lief personeel de nacht met Hazel door te komen, omringt door baby’s die er nog zoveel slechter aan toe zijn. Was je hart al niet gebroken, dan doet een rondje kinderafdeling het ook geen goed. Hopelijk mogen wij snel naar huis, zodat ze daar weer heerlijk kirrend de boel op stelten kan zetten. En wanneer ze de kracht heeft om dat ook hier te doen, dan palmt ze iedereen in. Dat is mijn Hazel ❤️

Een bericht gedeeld door Elise Joanne (@elisejoanne_nl) op


Die nacht ging het slechter, ze bleef maar spugen en ook nog eens onophoudelijk huilen. Ze had moeite met ademhalen en begon te ‘piepen’. Meteen die ochtend hebben wij onze eigen huisarts weer gebeld en zat Boris met Hazel weer een lichamelijk onderzoek af te wachten. Ja, er was duidelijk sprake van last aan oren en holten maar de luchtwegproblemen waren ernstiger en hij vond het niet goed klinken. Zoals je je voor kan stellen zat ik thuis met Fos mijn nagels op te vreten in afwachting. Het belletje kwam, hetgeen waar ik al bang voor was; Hazel moest naar de spoedeisende hulp toe.

Mijn schoonvader is gekomen om Fos op te halen en ik ben als een idioot naar het ziekenhuis gereden. ‘Rij met beleid Elise!’. Beleid mijn dikke kont, gaan met die banaan. Na meerdere verpleegkundigen, artsen in opleiding en uiteindelijk de kinderarts zelf, was de diagnose duidelijk; bronchiolitis ofwel RS-virus. Fos heeft het als kleintje ook gehad, een verrekt virus wat ze ook ‘verkoudheid in de longen’ noemen. Het start als een simpele verkoudheid maar blijft lang aanhouden en zorgt uiteindelijk voor knisperende ademhaling, aanhoudende verhoging en braken na hoesten. Enorm besmettelijk en vaak krijgen kinderen onder de twee jaar er mee te maken. Het is een viraal virus, geen bacterie dus antibiotica werkt in dit geval niet. We moesten dan ook in het ziekenhuis blijven, in ieder geval tot haar saturatie stabiel was, ze het zonder zuurstof of sonde zelf zou kunnen.

Je ukkie zo zien, dat breekt je hart. Sowieso al die kleintjes op de kinderafdeling, dat doet iets met je. Hazel was in vergelijking met een deel van hun nog ‘goed te pas’ en sommige ouders zaten er al dagen, enkele al weken. Wij zouden, als ze stabiel bleef, kort blijven. Uiteindelijk was haar saturatie die eerste nacht laag maar niet alarmerend. Alles kostte haar wel moeite, zeker drinken en ze heeft ook daar een aantal keren een voeding eruit gegooid. Maar.. er bleef ook wat zitten, hoezee! Haar hartslag stabiliseerde die ochtend, ze was helder en relatief vrolijk. De nacht had wel zijn tol geist, bij haar en bij mij. We hebben amper een oog dicht gedaan. Hazel reageerde slecht op alle gedoetjes van een zaal vol met zieke baby’s en bijbehorende piepjes. Rust, reinheid en regelmaat is voor haar echt de sleutel en van het ziekenhuisbezoek werd ze eigenlijk niet beter.

In overleg met de arts hebben wij besloten haar mee naar huis te nemen. Ze was voldoende stabiel, de sonde was te ingrijpend en ze hield genoeg binnen dat dit net niet hoefde. Haar saturatie dipte telkens met drinken en slapen maar ze kon het aan zonder extra zuurstof. Wat ze nodig had was haar eigen huis. Aan die draadjes en monitoren liggen stoorde d’r, dat merkte je aan alles. Geen bewegingsvrijheid en alle geluiden van het ziekenhuis maakte haar overstuur. Thuis zijn was gewoon beter.

Dus, daar zijn we dan nu ook. De eerste avond en nacht waren een regelrechte ramp, dat wel. Moeite met ademhalen, veel pijn omdat ze een rauwe keel en maag had vanwege al het overgeven en hoesten. En ze heeft nog altijd last van oorontsteking, die druk zorgde ervoor dat we haar niet weg konden leggen. Zelf sliepen we dan ook amper. Overdag gaat het al iets beter, ze huilt minder en is meer alert. Wel slaapt ze veel, al zij het onrustig. Wanneer ik dit schrijf gaan we een nieuwe nacht in, ik hoop uit alle macht op een betere, eentje waarin zij minder pijn te verduren krijgt.

Zo, dat was even een uitgebreide update. Geschreven in etappes want veel tijd weg van Hazel krijg ik niet en wil ik ook niet krijgen. Komende week komt er online wat al eerder geschreven is (dit kan ook een samenwerking zijn, dat soort artikelen zijn al een tijdje van te voren geschreven en ingepland). Afspraken zijn verzet en de focus ligt geheel op ons gezin.

Komt allemaal goed, het is gelukkig geen levensbedreigend virus maar verrekte ingrijpend en vervelend is het wel. Het is zielig, zo’n klein hummeltje met pijn die met moeite de dag weet door te komen.

Dank voor alle enorm lieve reacties op bovenstaande foto, DM’s en zelfs mailtjes. Jullie leven altijd enorm mee met alle sores in ons leven en dat waardeer ik énorm. Ik heb nog niet alles gelezen, zeker niet alles beantwoord want dat lukt me gewoon niet. Schroom niet om ze daarom niet te sturen, het doet mij absoluut goed en geeft fijne afleiding. Ik weet ook dat het merendeel realiseert dat ik het (qua website) ook liever anders zie, zeker in deze maand.

Jullie allemaal een hele fijne week gewenst, beterschap voor degene die dat nodig hebben en tot snel!

Liefs,

Elise Joanne