Tijd om gas terug te nemen - Ook voor mij is het kerstvakantie!

Het moment is daar, hetgeen ik niet naar toe heb gewerkt maar door omstandigheden toch zo is gelopen; ik neem een tijdje vrij. Oh, de zaligheid! En oh ook oh zo nodig.. Afgelopen weken (nee, maanden but who’s counting?), waren druk, stressvol en eigenlijk gewoon alles behalve leuk. Met mijn eigen kwakkelende gezondheid en die van de kindjes kwam ik vorige week op een punt waarvan ik zeg; tot hier en niet verder. En dat is precies wat ik van plan ben te doen, het niet verder laten etteren.

De wereld vergaat niet als ik besluit een stapje terug te doen. Ondanks dat dit zo knip en klaar is als wat, duurde het toch een tijdje voordat ik dit besef ook daadwerkelijk in de praktijk kon brengen. Ik zeg eerlijk, en voor degene die mijn laatste weekvlog hebben gekeken, het ging even niet zo goed hier in huis. Al het gedonder van de afgelopen maanden, of dat nou de griep, mijn verrekte spiraal of het ziekenhuisbezoek voor Hazel was; het een na het ander zorgde voor een overstromende emmer. Al maanden slapen wij slecht, al maanden is er hier sprake van een snotterende bende en amper tijd voor elkaar.

Boris heeft zijn studie naast zijn werk en ik moet zeggen dat dit ook al best pittig is terwijl wij een gezin draaiende houden. Tel daarbij álles op van het afgelopen kwartaal en de eindstand is even nul komma nul. De koek is op, mijn koek, onze koek, alle koek. Ik heb weinig meer te geven en het is tijd dat ik even op de rem trap. Misschien een beslissing die komt uit noodzakelijk handelen maar net zo welkom.

Vorige week had ik namelijk een beetje een zenuwinzinking. De slapeloze nachten van de afgelopen maanden, de pijn en het constante zorgen voor zieke kinderen heeft erin gehakt. Ik heb niks meer te geven, ik ben leeg, moe en op. En dat voelt verschrikkelijk. En ook verdrietig. Want ik heb een geweldige man, prachtige kinderen en leuk werk maar genieten is er simpelweg niet bij geweest de afgelopen tijd.

Waar mijn motto vaak was; doordouwen, doorstampen en gewoon gaan met die banaan is, weet ik dat adagium nu even niet meer hoog te houden. En ik ben tot het besef gekomen, mede door lieve Marije, dat dit ook okay is. Ik laat bewust de ballen even vallen.

Afgelopen vrijdag gooide Boris en ik de boel even dicht. Wij hebben besloten volledig op de pauzeknop te drukken (rammen als een malle) en te focussen op elkaar en op ons gezin. Even geen werk, geen klanten, geen scriptie, geen onderzoeken, geen artikelen, even niks. Er komen dus geen vlogs, geen dagboeken en geen artikelen online tot en met de tweede week januari. En weet je wat? De wereld draait gewoon door. Jullie genieten immers ook van je gezin, familie en vrienden. Mooie momenten ga ik deze tijd eens niet bekijken via een lens maar het echt zelf beleven en in het moment leven.

Afstand is nodig om je gezichtsveld te verbreden. Welke kant wil ik op en hoe kom ik daar? Van welke keuzes word ik nou gelukkig en wat kan ik doen, zeggen of maken wat energie zal geven? Aan jullie maar ook aan mij persoonlijk. Dat is een belangrijke vraag en eentje waar ik ook de tijd voor neem om over na te denken. Alles maar moeten en in een bepaald – zelf gekozen – keurslijf duwen werkt niet. Ik moet al zoveel van mijzelf, constant ‘aan’ staan en maar doorgaan. Onzin! En dat ik er ook nog eens járen over heb gedaan om tot deze conclusie te komen is eigenlijk al verbijsterend genoeg. Voordeel van ‘rock bottom’ zijn is dat je alleen nog maar omhoog kan, en die weg omhoog moet anders.

Ik ga genieten van de komende twee weken, zoveel is zeker. Ik ga proberen een boek uit te lezen, mijn mailbox niet te openen, leuke dingen doen met de kinderen en tijd nemen voor mijn man. Mijn werk is er ook nog als ik straks weer aan de bak ga. En als ik deze maand eindig met lagere statistieken dan neem ik dat voor lief. En ik ga nadenken over hoe straks verder, wat wil ik en wat bij mij past.

Natuurlijk blijf ik actief op Instagram want ik vind het contact dat ik met vele van jullie daar heb echt geweldig, hartverwarmend zelfs. Het is nog steeds een favoriet medium van mij en het is heerlijk om ditjes en datjes te kunnen delen en ‘het eerlijke’ leven daar in al zijn glorieuze vormen te laten zien. Dus mocht je mij zoeken, dan kan je mij daar altijd vinden.

Voor nu wens ik jou een geweldige kersttijd toe, gezegende dagen met iedereen waarvan je houdt en tijd voor elkaar. Ik hoop dat je de rust en de ruimte krijgt om er alles uit te halen en er enorm van kan genieten. Want dat is precies wat ik mijzelf gun en wens deze komende dagen.

Dankjewel voor álles, ik hoop je heel graag terug te zien in 2019!

heel veel liefs,

Elise Joanne