De Kraamweek

Negen maanden op, negen maanden af. Ik ben een vat vol hormonen en ik merk dat ik er midden in zit. Het is meer dan alleen maar hormonen, het is wennen aan alles en een nieuwe leven. Ik weet inmiddels dat ik na de bevalling van Fos tegen een postnatale depressie aanschuurde. Deze keer voel ik mij lichamelijk beter, mentaal sterker en heb ik al eindeloos veel mooie en fijne momenten in de afgelopen drie week mogen ervaren. En toch.. en toch is het deze keer ook best heftig en dat mag gezegd worden.

Het lijkt zo ogenschijnlijk simpel; je baby doet het goed, de bevalling is minder zwaar dan de vorige keer en het herstel gaat sneller. Je weet eerder je make-up tas te vinden, doet leuke dingen met zoonlief en manlief en conditioneel ga je elke dag vooruit. Wat heb je dan te klagen he? Want alles gaat toch goed?

Alles gaat ook goed en daar geniet ik enorm van maar ook ik moet weer opnieuw wennen aan mijn leven.

Ik ben ineens moeder van twee kinderen, en hoewel ik dat de meest rijke zegening vind die ik ooit heb kunnen ontvangen, vind ik het ook een enorme verantwoordelijkheid. En soms drukt die wel eens flink op mijn schouders. Zeker als Fos dagen heeft dat hij niet wil luisteren, een leukere tijd bij zijn grootouders heeft dan bij zijn eigen gezin en hij tegen echt álles ‘nee!’ zegt, dan vind ik het allemaal best even pittig. Fos zit echt in een heftige peuterfase en soms is het lastig geduld te vinden – ik moet het echt uit mijn linkerteen halen – om pedagogisch verantwoord te blijven. En wanneer dat niet lukt voel ik mij des te meer schuldig.

Natuurlijk zit er ook nog een deel verwerking tussen die eruit moet bij hem. Zijn leventje staat op de kop, er is een nieuw gezinslid bij en hij is niet meer de enige die alle aandacht krijgt. Mama kan niet altijd meteen komen als je roept want Hazel moet verschoond worden en er word best vaak ‘voorzichtig!’, en ‘stop!’ en ‘Fos, let eens op!’ gezegd als je haar een kusje wilt geven. Leuk is anders.

Ik zat na de bevalling van Fos is een zeer diep dal. Daar kwamen wij eigenlijk pas achter toen het alweer beter ging. Boris en ik namen ons voor de tekenen, indien ze zich zouden laten zien deze keer, op tijd te herkennen en er dan naar te handelen. De eerste tekenen zijn wel daar, ik ben huilerig en zie de praktische zorg over en van twee kindjes niet altijd zitten. Hoe moet ik dan doen dan? Red ik dat wel? Lukt mij dat wel? En ga ik mij ooit weer ‘normaal’ voelen of blijf ik een vat hormoonaanvallen? En mijn lichaam, gaat dat ook weer een keertje eruit zien zoals ik hoop of is dat buikje nu echt niet meer weg te denken? En straks werken, mag ik daar eigenlijk wel zin in hebben en naar uit kijken of maakt mij dat een loedermoeder? Want de babyfase is prachtig en moet je koesteren want het is zó voorbij maar mag het ook okay zijn dat je geen ‘babyfase-mama’ bent?

Lees hier mijn artikel over de kraamweek

Dat diepe dal herken ik deze keer gelukkig niet. Maar ook ik heb, net zoals de vorige keer, mijn verwerking. Ik heb tijd nodig om te herstellen merk ik. Juist leuke dingen doen kosten ook enorm veel energie en merk dat ik soms teveel van mijzelf vraag en al te veel aan andere geef. Ik ben er nog niet aan toe om ‘normaal’ te doen ondanks dat het wel goed gaat met ons. De afgelopen weken heb ik heel hard die roze wolk willen vasthouden, hem zo intens willen ervaren dat ik niet eerlijk naar mijzelf ben geweest. En die eerlijkheid gebied mij te zeggen dat die roze wolk zeer roze is maar dat dit niet alle scherpe kantjes weghaalt. Ja, het is troostend en het vlakt veel af maar verwachten dat alles is zoals ervoor maar dan mét baby? Nee, dat kan ook niet.

Soms kan je je goed voelen en toch ook weer niet. Soms heb je hele goede dagen en toch heb je momenten van verdriet. Om eigenlijk helemaal niks. Om alles. Dat moet eruit, daar moet ook ruimte voor zijn. Ik heb mijzelf de afgelopen weken die ruimte niet gegeven omdat ik het zó graag anders wilde ervaren dan de vorige keer. En ik besef mij nu dat dit eigenlijk best hand in hand kan en moet gaan. Alles kan beter gaan dan de vorige keer en toch is het ook aanpassen en wennen. Ook deze keer moet ik verwerken wat er op 17 juni is gebeurd. Ik vond ook deze bevalling verschrikkelijk. Ook deze keer had ik veel pijn tijdens de kraamweek en ook deze keer weet ik soms even niet hoe ik alles moet rond breien in mijn hoofd.

Ik geniet en ik verwerk, soms tegelijkertijd en soms komen deze momenten vrij snel na elkaar. Ik moet mijzelf te tijd geven te helen. Lichamelijk, emotioneel en mentaal. Het is niet niks om maanden zwanger te willen worden, een verlies te verwerken, negen maanden een kindje te dragen (met alle ups and downs die daar ook bij horen), het ter wereld te brengen met alle kracht in je en daarna een complete gezinsverandering door te gaan. Mede door al deze facetten ben ik ook al 1,5 jaar mijzelf niet. En ik weet van Fos dat het echt een tijdje kan duren voordat ik ‘af’ ben in het hele ‘negen maanden op en negen maanden af’ verhaal. Pas na driekwart jaar voelde ik mij enigszins mijzelf.

Ik ben zielsgelukkig, soms wil ik dat Boris mij knijpt omdat het allemaal zo prachtig en mooi is. Heb ik die echt allemaal gekregen? Heb ik dit allemaal verdiend? Wat een intense rijkdom om van te mogen genieten, deze twee kleine (b)engels zijn een Gods geschenk. Maar tussen de lijntjes door moet ik ook echt even bijkomen, ademhalen en tot bezinning komen. Ik heb het onderschat hoe heftig het ook alweer is, je normale leven oppakken. Misschien geldt dit niet voor iedereen maar voor degene die in hetzelfde schuitje zitten – zich wellicht daar schuldig over voelen -, het is okay en heel normaal om dit door te maken.

Soms vergeet ik wel eens dat ik nog maar drie weken geleden ben bevallen. Ik ben sowieso nog zes weken kraamvrouw dus wat ik nu allemaal al doe en kan moet een bonus zijn, niet de standaard die ik mijzelf op leg. Zolang ik dat in ogenschouw houd, mij besef dat de verwerking nodig is en er mag zijn, dan kom ik er ook deze keer weer goed uit. Er is licht aan het einde van de tunnel. En gelukkig is hij deze keer niet zwart maar bevat hij al pasteltinten en hier en daar zelfs intense regenboogkleuren.

Het is ook allemaal niet niks he?

Liefs,

Elise Joanne