Op vakantie zonder kinderen - Elisejoanne.nl

Binnenkort overspoel ik jullie met een fotoverslag en tips voor New York maar aangezien dat er behoorlijk wat zijn heb ik even een extra dagje nodig! Het onderwerp waar ik sowieso graag over wilde schrijven, ik had er immers zelf ook nog geen echte ervaring mee, was of een vakantie zonder de kinderen eigenlijk wel voor herhaling vatbaar is?

Boris en ik geloven heilig in quality time samen, zeker ómdat we ouders zijn geworden. Wij zijn de basis van ons gezin, wij dienen als een huis te staan voor onze ukkies. Af en toe een keertje uit eten, wellicht zelfs twee keer per jaar een nachtje weg en intens genieten van elkaar. Maar, dat was telkens een nachtje of twee en altijd in Nederland. Nu zaten Boris en ik bijna een week zonder de kinderen én 7000 kilometer verderop. Poeh, dat is even andere koek!

Dus, hoe is het ons bevallen om zonder de kinderen écht weg te zijn geweest?

Boris en ik namen al een beetje sipjes afscheid van elkaar toen zijn reis begon. Want, hij startte zijn avontuur natuurlijk alleen in Chicago. We zouden elkaar na een dikke week weer zien in New York. Hij was echt heel ziek, Fos zo mogelijk nog zieker. De tijd die ik de week voorafgaand aan New York doorbracht met de kinderen, alleen, was dus ook niet helemaal zoals de bedoeling was.

Ik ademde de kinderen, elke stap die ik zette stond in hun teken – voornamelijk Fos want die had mijn zorg heel erg nodig. Omdat Fos zo ziek was wilde ik helemaal niet weg, laat staan als Hazel ook ziek zou worden.

Maar, Fos werd beter en ook weer heerlijk vrolijk. Toen het tijd was voor mij om te vertrekken was er geen vuiltje aan de lucht, hoezee! En, dat beken ik eerlijk, na een week alleen met de koters, waarvan het grootste deel alleen met een erg ziek manneke, had ik het ook wel een beetje gehad. Waar ik aan het begin van de week absoluut geen zin had om mijn koffer te pakken, stond ik die vrijdag te trappelen!

Wij gaven Fos, en dat kan je ook zien in de nieuwste vlog die binnenkort online komt, een kalender en stickers. Hij mocht elke avond voor het slapen gaan een sticker plakken en bij elk rood vakje ‘gebeurde’ er iets. Het eerste rode vakje was het moment dat Boris vertrok, het tweede dat ik vertrok en het derde dat wij samen terug zouden komen.

Dit was echt heel handig en Fos begreep heel goed wat er gebeurde en had er ook meer een beeld bij. Tevens zag hij de dag dat ik vertrok niet als zodanig maar als: ‘ik mag naar opa en oma!’. De dag voor mijn vertrek vroeg hij zelfs of ik niet nú al kon gaan want dat kon hij tenminste ook uit logeren, haha.

Natuurlijk is het dan even afwachten of hij zich ook zo prettig blijft voelen bij dat idee, als er een paar dagen zijn verstreken. Nou, dit bleek geen probleem! Hij snapte wanneer wij terug kwamen en vond dat helemaal prima maar hij genoot van de tijd bij mijn schoonfamilie. Hij had het erg goed naar zijn zin, at alles wat los en vast zat en maakte plezier voor tien. Geen enkele keer heeft hij aangegeven dat hij ons miste – dat was in zijn opinie ook niet nodig, want we kwamen terug – en vond zijn nodige momentjes van aanhankelijkheid in de armen van zijn oom, tante opa en oma.

Hazel was wel een ander verhaal. Niet in de zin van dat zij ons wel enorm heeft gemist – hoewel ik dat met een kind van één toch lastig te bepalen vind – maar zij is een baby. Ik kon aan haar niet uitleggen waar ik was en wanneer ik terug zou komen. Ze zit heel erg in een mama-fase en ik mag nog niet eens wegkijken of ze kan het op een huilen zetten. Maar ze laat zich ook heel goed troosten door anderen, zeker anderen die ze kent en vertrouwt. Ze hoeft haar grootvader maar te zien en ze begint te kirren als een kleine zoef-zoef auto.

Of ze heeft doorgehad dat wij dus weg waren is lastig te bepalen, ze is immers nog erg jong en andere mensen dan ik hebben haar gedrag geïnterpreteerd. Ze heeft goed gegeten, goed geslapen en was enorm vrolijk. Ze had, wat echt perfecte timing was, nergens last van die week. Geen snotneus, geen buikgriep, geen oorontsteking. Een zeldzame week en die had ze net toen wij weg waren. Dikke pech voor ons, geweldig voor haar en de mensen die haar zorg verleenden. Beter had wat dat betreft niet gekund. En dit zorgde er absoluut voor dat ik met een gerust hart op vakantie kon.

Ik heb mij geen seconde ongerust gemaakt. Eerder of ze wel goed sliepen zodat mijn schoonouders, zwager en schoonzus genoeg rust zouden krijgen, haha.

Ik kreeg in de week van New York vaak te horen, in DM’s op Instagram; ‘knap hoor dat je zonder kinderen durft en wil! Ik kan dat niet, nog geen nachtje’. Tja, wat kan ik daar op zeggen? Ergens zit er een beetje een verkapte belediging in dergelijke ‘complimenten’ vind ik altijd. Kijk, de een heeft geen geschikte ‘oppas’ voor de kinderen en kan/wil daardoor sowieso niet. Begrijpelijk! Als ik niet mijn schoonfamilie had zouden wij het ook niet hebben gedaan, simpel als dat. Fos en Hazel zien hun neefje en nichtje wekelijks, noemen mijn zwager al een combinatie van ‘papa’ met de voornaam en slapen om de twee weken een nacht bij hun grootouders. En dit al drie jaar. Hun routine, voorkeuren en gewoontes zijn zó bekend bij deze mensen, dát maakte de keuze al een heel stuk makkelijker.

De ander vindt het lastig vanwege het idee dat ze haar kinderen achterlaat, meer voor haarzelf dan voor de kinderen. Ikzelf heb er ook moeite mee als moeder dat ik mijn kinderen moet missen. Maar daar kan ik zelf mee dealen, de kinderen missen mij niet bepaald. Zij hebben de tijd van hun leven en zien dit als het mooiste uitje van het jaar. Tja, wie ben ik dan om hun net zo goed dit niet te gunnen? Zo kan je er ook naar kijken en dat doe ik ook heel bewust.

Dit was een enorme kans voor ons, een reis van ons leven. Eentje die wij al tien jaar wilden maken. Deden we dat zomaar, zonder daar echt over na te denken? Natuurlijk niet! Je bent niet alleen op vakantie zonder je bloedjes maar ook nog eens aan de andere kant van de wereld. Als er iets is.. Ik denk dat ik dit nog het meest heftig vond, het idee dat ik er niet zomaar weer ben als ik dat zou willen. En toch boekte we de reis. En ik ben héél blij dat we dit hebben gedaan.

We kozen hiermee om naast papa en mama, wat wij altijd als eerste zijn, ook weer gewoon Boris en Elise te kunnen zijn. Ja, ook in New York bleef ik natuurlijk moeder maar wel eentje die niet hoefde na te denken over de slaapjes en hapjes van mijn kinderen. Dat was wel eens fijn, daar schaam ik me geen seconde voor om dat te zeggen. Zeker na het zeer intensieve jaar wat wij hebben gehad met de gezondheid van Hazel, de druk van Boris zijn master en de aankoop van het nieuwe huis. Ik kan de hoeveelheid goede nachten op één hand tellen, de gebroken versies zijn oneindig. Alsmede de tranen van frustratie, verdriet en zorg.

Het was goed er uit te zijn en al helemaal samen. Om het alsnog alleen maar over de kinderen te hebben, over de kleur van hun poep en de grijnzende blikken als ze iets stouts doen. Boris en ik hebben het enorm fijn, gewoon wij twee. Wij gedijen gewoon goed met elkaar. En straks als de kinderen de deur uit zijn moeten wij het ook nog met elkaar zien te rooien, ik vind het énorm belangrijk geïnvesteerd te zijn in de ander.

En dat gaat niet ten koste van de kinderen, dat is ten bate van hun ouders.

Omdenken.

Mijn tip? Gewoon boeken! En dat is precies wat wij in de toekomst weer zullen doen. Wellicht geen zes dagen en ook niet de komende paar jaar maar ik sluit het zeker niet uit. Dé reis die we eigenlijk het liefste zonder de kinderen wilde maken, is bij deze gemaakt namelijk. En als we terug gaan naar deze bizarre stad, is dat hopelijk met twee bloedmooie en energieke tieners die ons vergezellen. Ik kan er nu al naar uit kijken!

Liefs,

Elise Joanne