IMG 1092 - Een nieuw huis, voelen wij ons thuis?

Wij zijn inmiddels een week verder sinds Boris de vrachtwagen voor de deur parkeerde en doos na doos, meubel na meubel overbracht uit ons ‘oude’ appartement. Onderhand hebben wij hier al een aantal nachten geslapen, gehuild (ik dan..), gelachen, gespeeld en gegeten. Is ons huis een thuis? Is het wennen? En hoe is het voor Fos om in een nieuw huis te zijn?

Zoals ik al zei in één van mijn weekvlogs, ik ben te vaak verhuisd om echt veel last te hebben van een verhuizing. Je pakt je boeltje en je vertrekt, daar is niks emotioneels aan. Welke mensen je omgeven in het huis waar je woont, dat maakt het een ‘thuis’. Vrij nuchtere zin voor iemand die behoorlijk emotioneel en gevoelig is he? Dat komt denk ik ook daar alle keren verkassen, je wordt wat harder daarin denk ik. Alleen, deze keer had ik er wel meer moeite mee. Het was niet zo zeer dat ik ons appartement miste de eerste paar dagen maar heel erg aan het huis moest wennen. Meerdere verdiepingen, een trap op om naar je slaapkamer te gaan, om naar Fos te gaan als er iets mis is. Simpele handelingen maar ik moest daar heel erg aan wennen. Sowieso kan ik niet goed tegen rommel en op de woonkamer, slaapkamer en Fos zijn kamer na was het huis mij toch een bende.. Logisch ook, dat heeft tijd nodig. Alles moest een plekje krijgen en zo ook mijn gevoelens omtrent onze nieuwe stulpje.

Het is ook vermoeiend om je in een huis te bewegen dat zo anders is dan je gewend bent. Ik moet nu over bijna alle simpele handelingen nadenken; waar ligt dat? Waar heb ik dit gelaten? Als ik ga douchen, waar laat ik Fos dan nu? Van hele simpele vragen waar de keukenrol voorraad ook al weer is geherbergd tot de vraag hoe ik het snelste van de gastouder naar huis kan. Het vreet energie om in een onbekende plek je routine eigen te maken. Het is ook wel leuk maar ook voornamelijk gewoon vermoeiend.

Op zondag arriveerde Fos en omdat hij het huis al eerder had gezien, had ik het idee dat hij het alleen maar leuk vond om hier te zijn. Ik liet hem zien waar zijn speelgoed nu stond en hij leek het meteen te snappen. Hij klom op de nieuwe bank en onder mama’s kleedje alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. En de eerste twee dagen sliep hij fantastisch, zoals altijd. Niks aan het handje. En toen kwam waar ik al bang voor was; een beetje verlatingsangst. Na de eerste twee dagen begon Fos elke keer dat wij hem naar bed brachten hartstochtelijk te huilen. Schreeuwen dat hij uit bed wilde, roepen om zijn ouders, gillen dat hij het er niet mee eens was. Hartverscheurend. Halverwege de week, de derde avond van deze nieuwe ontwikkeling duurde het ineens maar een kleine tien minuten voordat hij als een blok in slaap viel, de vierde avond maar vijf minuutjes. De vijfde en de zesde maar twee á drie en gisteren ging hij zoet en zonder ook maar enkele tegenzin in de middag en avond meteen slapen. Alsof hij het na een weekend vol met momenten met papa en mama doorhad; ik ben hier veilig, mijn ouders zijn hier wel.

Enorme opluchting natuurlijk! En wij hebben ook een heel fijn weekend gehad als gezin, zonder afspraken of andere mensen over de vloer. Dat hielp ook enorm denk ik. Gewoon simpele gewenning, waar ook ik last van had. Ik heb ook een traantje gelaten de eerste nacht dus waarom zou Fos dat ook niet mogen doen? Leuk is anders (het was echt verschrikkelijk verdrietig..) maar blijkbaar nodig. Het gaat verder ook perfect, Fos weet heel goed waar hij welk speelitem kan vinden, loopt de trap op alsof het zijn levensmissie is en is GROOT fan van zijn nieuwe ‘badje’. Op een paar onrustige avonden na is er rust en kalmte in ons huis en het is genieten om hier met zijn viertjes (poes natuurlijk ook!) te zijn.

Wat betreft poes; Bo moest de eerste dag erg wennen. De dag van verhuizing was verschrikkelijk voor d’r, dat heeft erin gehakt. Maar, zoals gedacht, toen iedereen weg was en de baasjes als enige overbleven kwam zij uit haar schuilplaats en heeft het huis toen goed verkend. De eerste paar dagen verbleef ze bijna alleen maar op de slaapkamer, op of onder het bed, omdat zij dat kent, maar nu slaapt ze overdag ook in de woonkamer en komt zij in de avond lekker bij mij liggen onder het kleed. Ze eet goed, drinkt goed en heeft de tuin ook al een paar keer ontdekt. Nee, Bo zal niet naar buiten gaan maar onder toeziend oog wel in de tuin net zoals ze op ons balkon mocht in het andere huis. Onze tuin is hermetisch afgesloten en Bo is de grootse poepluis ter wereld dus dat scheelt.

Verhuisvlog #3 -Van een huis een thuis maken

Boris heeft afgelopen week aan mijn kantoor gewerkt en er voor gezorgd dat het meeste van de meubelen al goed staat. Nu nog een bureau en een stoel kopen, de dozen uitpakken en het gezelliger maken en ik kan er fatsoenlijk werken. Voor nu werk ik aan de keukentafel wanneer ik tijd heb. Afgelopen week was nog behoorlijk druk en ook aankomende week zal nog steeds in het teken van ons huis staan. Ik probeer wel vooruit te werken zodat ik in december weer ‘terug’ ben, dat is mijn beoogde doel. En dit huis heeft mij ook zin en inspiratie gegeven om weer met andere rubrieken en artikelen aan de slag te gaan, ik heb zin om weer lekker te werken! Maar het heeft ook tijd nodig voordat wij echt ons plekje hebben gevonden, alle dozen zijn uitgepakt en de rust weer is wedergekeerd. Privé is het ook een intensieve periode waar ik binnenkort meer over zal delen.

Gisteren was een dag waarop wij echt een gezin waren in ons nieuwe huis. Ik nam een bad met Fos (eindelijk eens kunnen doen!) en wij hadden de grootste lol. Ik heb samen met binkie een dutje gedaan in de middag, Boris heeft geklust, wij hebben uitgebreid gekookt in de nieuwe keuken en samen gespeeld met de blokken en de treinset. Fos was zó lief, wij kregen constant knuffeltjes en kusjes en het was echt intens genieten met elkaar. Ik keek op een gegeven moment naar rechts, zag Fos zijn lipjes tuiten om zijn vader een kusje in zijn nek te geven en ik smolt van pure gelukzaligheid.

Het is nog niet af, wij zijn nog niet klaar maar ja, ons huis is nu ons thuis. En ik denk, hoop en geloof dat dit een goede beslissing is geweest voor ons als gezin. Wij gaan hier gelukkig blijven, dat voel ik. Ik ben heel benieuwd wat voor nieuwe herinneringen wij hier zullen maken en of wij op termijn hier een gezinslid mogen toevoegen aan onze huidige samenstelling. Er zal hier ook gehuild worden van verdriet, frustratie en boosheid maar er zal hier ook worden gelachen van pret, geglunderd van geluk en getrild van liefde voor elkaar.

Bedankt voor alle lieve berichtjes op mijn verhuisvlogs en ons interieur! <3

Vanaf morgen komen de normale Elise’s Weekly Pictorama’s weer online en vanaf volgende week komen de weekvlogs weer de website vullen.

Liefs,

Elise Joanne