Basisschool Elisejoanne.nl - Maar Mama, ik wil helemaal niet naar school!

Vorige week kwam Fos moe, chagrijnig en zichtbaar overstuur thuis van de opvang. Er zat hem duidelijk iets dwars en na een uitbarsting aan de eettafel kwam het hoge woord eruit; ‘ik wil niet naar de basisschool als ik vier ben’. Dan breekt je hart toch wel een beetje kan ik je vertellen. En moet je aan de slag als ouders om dit in goede banen te leiden.

Fos wordt de eerste van maart vier, dat betekent dat hij naar de basisschool zal gaan. Fos is onderhand de oudste op de opvang, alle kindjes van zijn leeftijd zijn de afgelopen weken al naar school vertrokken en hebben afscheid genomen. Ook neefjes en vriendjes maken deze stap en hij voelt aan zijn water dat het voor hem ook dichterbij komt.

Hij vindt het spannend, meer omdat hij gewoon niet goed weet wát je nou precies doet op een school en wat er allemaal gaat gebeuren. Nieuwe vriendjes, andere ‘mama’s’ die je helpen, knuffelen en begeleiden. Onze ontmoeting met de school is ook alweer een tijdje geleden, hij kan zich dat niet meer zo goed herinneren.

Ik ken mijn kind als mijn eigen broekzak, het onbekende is hetgeen hem gespannen maakt. Niet weten wat er gaat gebeuren en hoe het zal verlopen maakt hem onzeker en dat uit zich in heel veel traantjes. Het is een ontzettend stoer maar gevoelig mannetje en weet even geen handen en voeten te geven aan deze opkomende nieuwe gebeurtenis.

Hij mag het spannend vinden, het ís namelijk ook spannend. Die tranen mogen er zijn, gooi ze maar de wijde wereld in. Aan ons om hem te helpen en die onzekerheid weg te nemen. Ik heb dus de school gebeld en gevraagd of wij, los van de wenochtend(en) nog even samen met Fos langs mogen komen. Een van de dingen die Fos namelijk telkens weer zegt als we het over school hebben is het feit dat wij hem achterlaten, dat hij zonder ons daar moet blijven. Door nog een keertje langs te gaan meppen we meteen meerdere vliegen in één klap weg; als eerste zien we het schoolgebouw weer een keertje, het schoolplein, de klas én de nieuwe meester. Want tja, dat was een dingetje voor Fos toen hij te horen kreeg dat niet een mama maar een papa voor de klas zou staan. Dus we gaan de beste meneer binnenkort ontmoeten. En dit bezoekje zorgt ervoor dat Fos mag kijken én weer met ons mee gaat naar huis. We laten hem dus nog niet ‘achter’ zoals je men een wenochtend wel zou doen. Dit stemde Fos enorm positief, hij zei zelfs; ‘goed plan mama, dat wil ik wel met jou’.

Ook zijn we Casper & Emma (Netflix) gaan kijken, vooral de eerste aflevering is er eentje die op re-peat gekeken wordt door de grote kleine man. Want Casper gaat ook voor het eerst naar school en vindt het spannend. Ik merk dat door het kijken naar deze serie het hem steeds meer duidelijk wordt wat er gebeurd op school. Je speelt met elkaar, je eet met elkaar, er worden liedjes gezongen en verhaaltjes vertelt. Eigenlijk niet eens zoveel anders dan nu bij de opvang, er zijn alleen geen baby’s maar meer kinderen van dezelfde leeftijd.

Laatst ben ik expres met Fos langs een school gelopen dichtbij ons, toen ze aan het buitenspelen waren. Dat vrolijkte hem meteen op, want je mag dus ook buitenspelen als je naar school gaat? Jazeker lieverd! Het arme ding weet gewoon niet de hoed en de rand en dat knaagt aan hem.

Wat ook hielp zijn de twee boeken die ik heb gekocht en sinds kort lezen we die elke avond voor het slapen gaan. Althans, als Fos dat zelf wil. Hij mag zelf kiezen welk boekje hij wil lezen voor het slapen gaan. Wij willen er niet teveel druk of aandacht op het onderwerp leggen maar geven hem handreikingen om het zelf onder de aandacht te brengen wanneer hij dat wil. Nu vindt hij de boeken zó interessant dat wij inderdaad nu elke avond over ‘schooltje’ lezen en ook dit neemt een klein beetje onzekerheid bij hem weg.

De boeken die ik heb gekocht zijn ‘Saar gaat naar school‘ en ‘Hoi, naar school!’. Beide echt aanraders, de eerste vooral als boekje voor het slapengaan. Korte teksten, duidelijke plaatjes en het geeft een helder en ook lief beeld van de basisschool. De tweede is uitgebreider en er komen meerdere emoties, gevoelens en gebeurtenissen bij kijken. Handig voor overdag als je wat meer tijd hebt. Fos stelt vragen over de activiteiten die hij ziet en begint al te praten alsof wát er te zien is eigenlijk de normaalste gang van zaken is.

Ik hoop dat de ontmoeting het grootste deel van de spanning weg kan nemen, die zal binnenkort plaatsvinden. In de tussentijd proberen wij het uit te leggen dat zijn emoties er mogen zijn en hem te helpen te begrijpen wat er gaat gebeuren zonder er een nóg groter ding van te maken. Het is niet makkelijk maar ik merk wel dat des te kalmer wij blijven, des te kalmer hij ook wordt. Het is een combinatie van het accepteren van zijn gevoelens, angsten en bijkomende emoties – dus niet bagitalliseren met opmerkingen zoals ‘nergens voor nodig!’ – tezamen met het wegnemen van onzekerheid door duidelijkheid te verschaffen en rust te creëren.

Dat is niet elke dag even makkelijk, zeker niet. Want ook wij als ouders vinden het spannend en het doet mij als moeder meer dan ik onder woorden kan brengen als hij begint te huilen wanneer het over school gaat. Maar, het gaat steeds beter. De dikke tranen zijn niet meer, enige aarzeling nog wel. Hij begint nu ook positief te praten als over school gaat; ‘ja, want straks als ik naar schaal ga dan ..!’ en dat is heel fijn om te horen. Gelukkig duurt het nog twee maandjes voordat het echt zover is. En tot die tijd hebben we dus het opkomende bezoek en de wenochtenden nog, dat helpt.

En wat ook helpt, want Fos is echt een kind van mij, is dat hij weet dat er een nieuwe rugzak, broodtrommel en drinkbeker uitgezocht mag worden voordat school begint. Hij mag uit alles kiezen wat hij wil, of het nou een Frozen-rugzak met Spidermanbroodtrommel is en andersom; de keuze is aan hem. En dat maakt hem maar wat blij! Want er zitten ook leuke dingen aan het naar school gaan en dit is een van de eerste aspecten die daarbij komt kijken; nieuwe spullen. He, als dit ook bijdraagt aan minder traantjes en een positieve gedacht dan koop ik de hele winkel leeg als het moet!

Ik denk namelijk dat ik ook een stukje retailtherapie moet toepassen zodra het allemaal echt zal beginnen ;).

Liefs,

Elise Joanne