article-0-0d74972400000578-555_964x649

Deze vraag stelde ik gisteravond aan Boris. Ik vind namelijk dat wij véél te veel naar ons scherm kijken en soms ben ik ons en ons gedrag spuugzat. Het lijkt wel of dat ding voorgoed vastgegroeid zit met ons hand. Boris noemt het onterechte FOMO (Fear of Missing Out) die wij hebben en ik denk dat hij gelijk heeft. Tijd om van onze verslaving af te komen; wij gaan een weekje offline.

Okay, maar hoe dan? Want ik run een website en van het delen van mijn leven betaal ik de rekeningen. Ik tweet alsof mijn leven ervan afhangt en zit om de paar minuten mijn Instagram te verversen. Wie heeft er weer een leuk verhaal op Snapchat staan? Het gaat eigenlijk heel de avond door. Ik werk natuurlijk ook wel in de avond dus ik probeer dat los te zien van mijn onnodige loergedrag op het interwebs. Maar het lijkt wel of Boris ook een abonnement op 9Gag heeft.

Ik stelde voor aan Boris om een week lang, van morgenavond tot volgende week woensdagavond eens niet constant op onze schermen te kijken, om schermloos door het leven te gaan. Overdag natuurlijk wel want nogmaals, ik móet achter een scherm mijn werk doen en hij simpelweg deels ook. Ik blog fulltime en dat gaat niet zonder scherm, welk scherm dan ook. Dus van de vroege ochtend tot het moment dat Boris de deur weer opent in de avond hebben wij besloten geen scherm erbij te pakken. Alleen voor de nodige werkzaamheden van mijn of zijn kant. Vooral mijn kant want mijn werkdag eindigt niet om 6 uur zoals de zijne dat wel doet (noodgevallen daargelaten).

Ook dit weekend gaan wij niet een scherm erbij pakken. De telefoons blijven in het laatje liggen, de iPad wordt er alleen bij gepakt als Spotify aangaat voor een gezellig muziekje, de soldaten in Call of Duty worden niet tot moes geschoten, ook Ronaldo blijft even op de banken rusten en onze favoriete series blijven even in de cliffhanger stand staan. Studio Sport zal even zijn trouwe kijker moeten missen en de stellen uit ‘baby te huur’ moeten het maar even doen zonder mijn denigrerende commentaar.

Spannend! Vreemd eigenlijk dat ik dit spannend vind. Of nou ja, Boris vindt het voornamelijk spannend. En het grappige is dat hij daar niet eens rede toe heeft, want hij heeft het niet ‘nodig’ zoals ik. Ik besefte mij dat wij beiden een probleem hadden toen de wachttijd voor het volgende Call of Duty spelletje 50 seconde duurde om te laden; die 50 seconden vonden wij telkens dusdanig lang dat er áltijd naar de telefoon werd gegrepen. Hij checkte 9Gag als een dolende zwerver, ik mijn mail als een verslaafde die al een dag droogstaat. Gewoon om maar íets te doen te hebben. Absurd!

Het doel? Meer goede gesprekken hebben, meer tijd hebben om de krant eindelijk eens te lezen of dat boek dat al een eeuwigheid met een ezelsoor op pagina 288 blijft liggen. Tijd voor een bordspelletje, een puzzel of een beetje keutelen in huis. Er mag gesport worden en sociale aangelegenheden zijn zeer welkom maar wanneer wij thuis zijn deze avonden na 6 uur en dagen in het weekend geen scherm aan.

Ik ben benieuwd hoe ons dit afgaat. Wellicht zitten wij op dag drie al een excuus te verzinnen om te kijken welk figuur uit The Walking Dead nu weer doodgaat, gaan wij na al die ‘goede’ gesprekken langs bij de notaris om te scheiden of komen wij er uit als een stel dat ook het prima met elkaar kan rooien zonder naar iets te loeren.

Wens ons maar succes!

Liefs,

Elise Joanne

Om 15:00 een tweede artikel.