IMG 4925 - Lieve Elise - Brief aan mijn jongere zelf

Lieve Elise,

Je bent nu 16 jaar jong. Wat een leeftijd he? Je denkt stiekem dat je alles weet, dat de wereld op jou komst aan het wachten is en dat je ontzettend volwassen bent. Op sommige vlakken is dat ook wel zo, je bent immers geen kind meer maar je bent nog wel jong. Nu ik er namelijk op terug kijk moet ik lachen om jou. Om mij. Om ons. Arrogante tuttekop was je af en toe. Een hele onzekere tuttekop met een muurtje om je hart. Tijd voor een hart onder de riem voor jou.

Inmiddels ben je 25 jaar, getrouwd met een fantastische man en ben je zwanger! Je hebt toch Rechten gestudeerd (HBO, niet WO zoals je had bedacht), je bent ook niet de docente Engels geworden of werkzaam bij een Multinational en je loopt ook niet constant in parmantige mantelpakjes met bizar hoge hakken. Je woont wel in Zwolle, precies zoals je wilde en waar je je prettig voelde ondanks deze plek totaal niet te kennen. De stap om onder je ouders hun vleugels weg te gaan op deze jonge leeftijd om te gaan studeren is absoluut geen verkeerde keuze geweest. Oh, je gaat wel meer dan vaak op je bek, maakt enorm domme fouten en vertoont een onbehoorlijk gat in je hand, maar van die fouten heb je geleerd, en goed ook. Van dat meisje dat nog wel eens loog, snoepjes jatte en álles zei wat los en vast zat en wat er ook maar in haar opkwam, ben je een volwassen vrouw geworden. Eentje die nu wel een agenda bij kan houden (op het neurotische af), gedisciplineerd kan werken (te veel) en netjes haar huiswerk (nu administratie) deed/doet.

Je denkt af en toe na voordat je spreekt en je zegt geen extreem onbezonnen en lompe dingen meer. Vaak genoeg wel maar mensen rennen niet meer de andere kant op gelukkig. Je hebt geleerd dat ook al kán je iemand verbeteren, het niet altijd hoeft. Je hebt ook geleerd dat je er mag zijn, dat als er mensen zijn die je niet begrijpen of die jou te uitgesproken vinden, jou niet waarderen om wie je bent en soms ook niet verder willen of kunnen kijken dan dat hun neus lang is, je die mensen niet hoeft te overtuigen van het feit dat je ook echt allemaal goed bedoelt. Nog steeds trek je je dat persoonlijk aan, maar je wordt omring door mensen die wél genieten van je ‘levendige karakter’. Althans, zo formuleert je man dat. De mensen die dat niet zo zien – en dat zijn ook mensen van wie je nooit had gedacht dat ze er niet meer zouden zijn voor je – zijn het simpelweg niet waard. Laat je niet gek maken (of verdrietig), hoe vervelend het verbreken van relaties ook is, soms is het voor het beste.

Over relaties verbreken gesproken, dat vriendje wat je nu hebt? Niet je huidige man. Nee, echt niet. Stiekem ben je nu niet verrast of wel? Dat dacht ik al. Diep van binnen wist je dat je geen leven in een dorp aan de andere kant van het land wilde en alleen maar ‘vrouw van’ wilde worden. Nu ben je getrouwd met een man die absoluut niet op onze vader lijkt (grappig dat je dacht dat je niet anders kon dan trouwen met iemand die op papa lijkt) en waar je meer van houdt dan eigenlijk gezond wordt geacht. Oh, en je wordt dus moeder! Ja ja, jij (nou, wij dus) zijn zwanger. Dat is eng. Een hele verantwoordelijkheid. Het voelt fantastisch om dit kind te mogen dragen en de liefde die ik voor hem voel? Bizar veel.. En ja, dat las je net goed; je krijgt een zoon.

Ik hoor je denken; ‘maar wat doe ik nu dan voor werk?’. Logische vraag. Je bent blogger. Een wat? Een blogger. Ja Elise, je hebt uiteindelijk voor een beroep gekozen, voor een bezigheid waarbij je jezelf constant in de kijker zet. Nooit gedacht he? Nee, nu nog steeds vind je het niet altijd makkelijk maar tegelijkertijd krijg je een thrill als je je groeiende bezoekersaantallen ziet. Oh, en je hebt iets gekozen waarbij je constant mag praten over make-up en je leven. Het is even wennen, anders dan je wellicht had gedacht, maar laten wij even eerlijk zijn he.. Je wilde eigenlijk nooit een traditionele baan hebben met gezette tijden voor een werkgever, geef maar toe. Ik wist ‘t. Dit past bij je. Voor nu in ieder geval.

Oh, en je hebt een poes! Nee, niet een hond. Ik lieg niet, ik zweer het! Daar moet je even van bijkomen he? Ja, af en toe kijk ik naar Bobbi (schuld van je man die naam) en snap ik nog steeds niet dat ze niet blaft maar miauwt. Ze is fantastisch, een liever dier waar je meer van houdt is er niet. Maar dat laatste is ook niet gek, je geeft soms nog steeds meer om dieren dan om mensen. Daar ben je nog steeds niet overheen gegroeid. En wat betreft dat laatste, over dingen niet heen groeien, je bent nog steeds zo hormonaal, emotioneel labiel en huilerig als altijd, ook daar verandert niks aan. De zwangerschap maakt het erger, dat wel.

Trouwens, met je knieën gaat het goed! Ja, je word nog een aantal keren geopereerd, en dat is eng, maar je mag niet klagen. Ze zijn stabiel, maak je niet al te druk. ‘T leven is te kort om je constant zorgen te maken over later.

Als laatste wil ik tegen je zeggen dat je gelukkig bent nu, met wat je doet en met wie je bent. Jij bent nog steeds een complexe bom vol tegenstrijdigheden, maar daar krijg je ook steeds meer vrede mee. Je bent wie je bent Elise, en je mag er zijn. Echt waar. Het leven is geen rozengeur en maneschijn, maar wat betreft je leventje met je man, die malle poes en het kindje in je buik ben je zielsgelukkig. Fijn he? Dat wilde ik even tegen je zeggen. Het komt echt allemaal goed.

Liefs,

Jij. Ik. Elise.