Jezelf leren accepteren, ondanks de mening van anderen

Iemand vroeg mij hoe ik was op de middelbare school, of ik populair was of dat ik wel eens ben gepest. Ik was bezig deze vraag te beantwoorden in mijn hoofd en besloot uiteindelijk hier een artikel van te maken. Want hoe ik toen was, wat ik besloot te doen, heeft ervoor gezorgd dat ik mijzelf heb leren accepteren. En dat is best lastig als je wordt gevolgd door duizenden mensen die een mening over je hebben. En die mening is niet altijd positief.

Dus, hoe was ik op de middelbare school? Even starten bij het begin.

Poeh, best een lastige vraag! Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik deze vraag moet beantwoorden. Ik heb op twee verschillende scholen gezeten, een reguliere middelbare school tot mijn veertiende en daarna op particulier onderwijs waar je examenjaren kon bundelen. Ik was dus ook vrij jong klaar met mijn middelbare school en ging daarna studeren in Zwolle. Voor degene die zich afvragen waarom ik zo jong al naar ‘volwassen-educatie’ ging, dat heeft meerdere redenen. De voornaamste is denk ik dat ik veel school miste vanwege mijn operaties (aan mijn knieën) en mijn toenmalige school faciliteerde hier niet voldoende in. Daarbij was ik een zeer koppige en ongedisciplineerde puber die met veel chronische pijn moest leren omgaan. Geen goeie combinatie!

Ik was de eerste jaren van school allesbehalve populair. Ik had wel een paar leuke klasgenootjes maar ik kijk niet enorm positief terug naar deze tijd. Het ging, het kabbelde, het was prima. Mijn eerste jaar op mijn tweede school was afschuwelijk en ik werd alles behalve geaccepteerd, mede omdat ik later instroomde en men elkaar al kende. Gepest is een groot woord, ‘genegeerd’ past beter. Grapjes achter mijn rug om, grapjes ten koste van mij, roddels die geen enkele basis hadden vonden hun weg. Het was ook een hele kleine school en iedereen was wat ouder, ik nog een jong guppie wat dat betreft. De sfeer was niet prettig en ik kon mijn draai niet vinden. Dus focuste ik mij op studie en bracht het er zeer goed vanaf, ik haalde hele hoge cijfers voor het eerst in jaren en leerde ‘leren’. Ik kreeg meer zelfvertrouwen in mijn kunnen en binnen vijf maanden haalde ik mijn diploma. De twee jaar daarna bleef ik op deze school, telkens een niveau hoger en studeerde veel. In die jaren ging ik vriendschappelijk op met klasgenoten (voordeel van elk jaar nieuwe leerlingen), kreeg een vriendje en voelde mij prima. Dus hoe was ik? Niet mijzelf in ieder geval, ik paste mij aan bij anderen en dat heeft ervoor gezorgd dat ik makkelijker door die jaren heen kwam. Toen ik naar Zwolle ging heb ik alle banden verbroken en nooit meer om gekeken. Ik wilde weg, ergens opnieuw beginnen, met een schone lei. Ik besloot toen wel meteen vanaf de eerste dag te laten zien wie ik was, waar ik voor stond en uitte dat ook. Als mensen mij dan niet als hun kopje thee beschouwden dan soit, ik heb geleerd dat het belangrijker is jezelf te zijn. En er zijn altijd mensen die je wél leuk vinden en ik heb zeer waardevolle vrienden overgehouden aan mijn studies. Lieve dames die ik nu nog bijna elke dag spreek en waar ik van houd. En zij van mij, om wie ik ben.

Ook nu zijn er genoeg mensen wiens persoontje ik niet ben. Normaal als je iemand ontmoet voel je dat wel eens aan en heb je daar vrede mee, het kan nou eenmaal niet anders dan dat sommige mensen je niet liggen. Ik heb hetzelfde, niet iedereen is mijn kopje thee. Het nadeel van jezelf in de spotlight zetten is dat ik mij soms weer een tiener voel die niet geaccepteerd werd. Er zijn genoeg bezoekers die mij niks vinden en dat voor zich houden, want waarom de tijd nemen om iemand vervelend te laten voelen toch? Vervelend te laten voelen om wie zij is? Om haar duidelijk te maken dat waar ze voor staat, hoe ze dingen uitspreekt, verhalen vertelt of welke dingen zij belangrijk vindt, belachelijk zijn. De namen voor mijn kinderen die ik leuk vind, de manier waarop ik schrijf, hoe ik overkomen. Van klein tot groot. Helaas gebeurt dit wel vaak genoeg en zeker niet alleen door jong grut op een dooie avond.

Als ik lees dat mensen mij overdreven, arrogant, ‘te veel’ of iets anders vinden wat binnen dit rijtje past dan doet mij dat verdriet, meer dan ik wil toegeven. Ik vind het ook niet fair, en vind het wel eens jammer dat men niet verder kan kijken dan hun neus lang is. Ik ben meer dan een persoon die vreemde koosnaampjes voor auto’s verzint. Nadeel van jezelf in de spotlight zetten, het grootste nadeel van mijn werk zeg ik wel eens. ‘Je vraagt er zelf om, je zet jezelf op internet’. Ik blijf dat een enorm vreemde opmerking vinden. Ik begrijp dat als je vreemde dingen zegt of zeer uitgesproken bent over politieke onderwerpen je kan verwachten dat men het niet eens is met je mening. Maar iemand bewust vertellen dat hij of zij er iet mag zijn, dat ík niet mag zijn zoals ik ben? Ik ben in de laatste jaren overdreven, hysterisch, vervelend, irritant, druk, nep en arrogant genoemd. En ondanks dat dit – gelukkig! – veel minder vaak voorkomt dan de comments, reacties en mailtjes waarin iemand vertelt dat ik als een vriendin voel (práchtig compliment vind ik dat!) blijft het wel lastig. Nee, het is echt niet leuk als iemand de tijd neemt om uitgebreid neer te schrijven waarom ik vervelend ben maar ik heb geleerd dat dit veel meer zegt over deze persoon dan over mij. Dat lukt niet altijd, ik moet het vaak genoeg tegen mijzelf herhalen (of Boris tegen mij, hij ziet hoe zeer ik soms in een vervelende opmerking blijf hangen) en die ratio heeft helaas niet altijd de overhand. Collega Sanne zegt wel eens tegen mij; ‘reuring is goed Elise, is lekker voor de kijkcijfers’. Ik moet altijd lachen als ze dat zegt en ik bewonder haar om veel dingen maar haar gave om overal positieve dingen in te kunnen blijven zien al helemaal.

Feedback is waardevol, is nodig. Zeker als je doet wat ik doe. Soms denk je iets te schrijven of te zeggen wat positief is maar kan dit vervelend overkomen voor een ander. Het is goed om na te denken over een ander, maar feedback is dan ook wat anders dan iemand onheus bejegenen.

Juist door mijn ervaring van vroeger heb ik geleerd dat het verdrietig kan zijn als ik weer een zo’n opmerking lees onder mijn nieuwste Youtube video, maar dat ik niet meer mijzelf ga veranderen om geaccepteerd te worden. Dat heeft veel te veel van mij gevraagd en ik werd er ongelukkig van. Het is ook niet vol te houden wat dat betreft, het is vermoeiend om niet eerlijk te zijn tegenover mijzelf. Ik ben wie ik ben, en de mensen die dat op waarde weten te schatten, die blijven. Ik zou wellicht verder kunnen komen in dit blog/vlog-wereldje als ik wel genuanceerder was, minder ‘Elise’ zoals Boris zegt als hij mijn karakter moet omschrijven, haha. Maar weet je? De een vindt mij druk, weer een ander vindt mij een tutje, de ander overdreven en de laatste ziet mij als een saaie huismuts. De een vindt mij arrogant, de ander vind mij juist onzeker overkomen. In wie zou ik mijzelf dan moeten veranderen? Iedereen vindt wat anders van mij. Je kan het nooit iedereen het naar de zin maken.

Het is altijd goed na te denken over wie jij bent en kan zijn voor je directe en naaste omgeving, om het beste uit jezelf te halen. Maar voornamelijk voor jezelf, je partner en je kinderen, niet voor een ander die van je af staat. Feedback – hoe pittig dat ook kan zijn – verwerken, jezelf verbeteren en meer leren nadenken over een ander, daarmee kan je alleen maar een mooier en beter mens worden.

Van jezelf leren houden. Blij zijn met wie je bent. Tevreden zijn met het karakter wat je hebt, met de talenten die je hebt gekregen. Als ik nu kijk naar dat jonge meisje die soms met afschuw terug kan kijken naar haar jongere jaren, dan heb ik medelijden met wat zij toen dacht dat ze moest zijn om geaccepteerd te worden. Soms heb ik nog de neiging om terug in die schulp te kruipen, om dan maar niet zo uitgesproken te zijn. Op te houden met mijn verkleinwoordjes, gekke koosnaampjes, vreemde uitspraken, namen voor objecten, lange en bijna onleesbare zinnen in artikelen en nog zo veel meer.

Maar.., als ik dat zou doen, dan zou ik ook niet zijn gekomen waar ik nu ben.

Liefs,

Elise Joanne